เมืองมอนซ่า (Monza) ใน่รอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ผลิ สวยงามด้วยสถาปัตยกรรมคลาสสิกและถนนที่ปูด้วยหินทราย แต่อเล็กซ์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูการแข่งรถสูตรหนึ่งที่สนามออโตโดรโม เขาเดินทางมาเพื่อพบกับ "โอกาส" ที่โลกฟุตบอลยังมองข้าม สภาพแวดล้อมของสโมสร เอซี มอนซ่า ในตอนนั้นยังเป็เพียงสโมสรเล็กๆ ในเซเรีย บี ที่เงียบเหงาและห่างไกลจากความรุ่งโรจน์ของั์ใหญ่อย่างมิลานหรือยูเวนตุส
อเล็กซ์และจูเซปเป้นั่งอยู่ในร้านอาหาร 'Osteria' ชื่อดังใจกลางเมือง กลิ่นพาสต้าซอสทรัฟเฟิลและไวน์ขาวชั้นเลิศอบอวลไปทั่วโต๊ะ
"อาหารอิตาลีนี่มันมีจิติญญาจริงๆ นะครับจูเซปเป้" อเล็กซ์กล่าวพลางจิบไวน์อย่างอารมณ์ดี
"แน่นอนพ่อหนุ่ม คนที่นี่ยังเชื่อว่าความใจเย็นจะทำให้อาหารและฟุตบอลออกมาสมบูรณ์แบบเสมอ" จูเซปเป้หัวเราะ พลางกวาดสายตาไปที่ประตูร้าน "นั่นไง... คนที่นัดไว้มาพอดี"
ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาตัดเย็บสไตล์อิตาลีเดินเข้ามาด้วยท่าทางเป็กันเอง เขาคือเ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารของมอนซ่าที่จูเซปเป้สนิทสนม หลังจากทักทายกันอย่างสนิทสนม จูเซปเป้ก็แนะนำอเล็กซ์ให้เขารู้จัก
"นี่เพื่อนใหม่ของฉัน อเล็กซ์ แวน เดอ เบิร์ก เดินทางมาจากฮอลแลนด์เชียวนะ"
"มาไกลขนาดนี้ สนใจนักเตะในทีมเรางั้นหรือครับ?" เ้าหน้าที่มอนซ่าถามด้วยรอยยิ้มประหลาดใจ
"ใช่ครับ ผมสนใจ ปาทริค เอวร่า (Patrice Evra)" อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่อ้อมค้อม
เ้าหน้าที่คนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา "เด็กฝรั่งเศสคนนั้นน่ะนะ? แน่ใจเหรอคุณอเล็กซ์? คุณได้ดูเขาเล่นจริงๆ หรือยัง หรือว่าโดนใครหลอกขายข้อมูลมา? เขาแทบไม่ได้เป็ตัวจริงเลยนะ แถมดูเหมือนจะยังมีปัญหากับการปรับตัวในอิตาลีด้วย"
"ผมไม่ได้โดนหลอกครับ" อเล็กซ์วางแก้วไวน์ลง แววตาของเขาดูจริงจังจนคู่สนทนาต้องหยุดหัวเราะ "ผมรู้ว่าเขากำลังเผชิญปัญหา และในฐานะเอเย่นต์ ผมมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ผมเชื่อว่าเขามีศักยภาพที่จะไปได้ไกลกว่าลีกล่างของอิตาลี"
"เอาเถอะ ในเมื่อคุณยืนกรานขนาดนั้น..." เขาพยักหน้า "วันนี้มีการซ้อม่บ่ายพอดี ผมจะพาไปดูที่สนาม"
ณ สนามฝึกซ้อม Monzello
บรรยากาศในสนามซ้อมเต็มไปด้วยเสียงะโสั่งการและเสียงเนื้อเท้ากระทบลูกบอล อเล็กซ์ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม มองดูการฝึกซ้อมที่ดุเดือดตามสไตล์ฟุตบอลอิตาลี สายตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผิวสีรูปร่างสันทัดที่กำลังวิ่งพล่านอยู่ในแดนหน้า (ซึ่งในตอนนั้นเอวร่ายังเล่นตำแหน่งกองหน้า) เขาดูมีความเร็วและเทคนิคที่ดี แต่ดูเหมือนจะขาดความเข้าใจในระบบการเล่นที่เคร่งครัดของที่นี่
ปี๊ดดดดด!
เสียงนกหวีดหมดเวลาซ้อมดังขึ้น นักเตะแต่ละคนเริ่มทยอยเดินออกจากสนามด้วยสภาพเหงื่อท่วมกาย เ้าหน้าที่มอนซ่ากวักมือเรียกนักเตะคนหนึ่ง
"ปาทริค! มานี่หน่อย"
เด็กหนุ่มคนนั้นเดินตรงมาด้วยท่าทางสงสัย เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางมองดูชายแปลกหน้าในชุดสูทเนี้ยบที่ยืนเคียงข้างเ้าหน้าที่สโมสร
"คนนี้เขามาจากฮอลแลนด์... เขามาเพื่อหานายโดยเฉพาะ"
อเล็กซ์ขยับยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือออกไป "สวัสดี ปาทริค ฉันชื่อ อเล็กซ์ แวน เดอ เบิร์ก..."
เด็กหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจับด้วยท่าทีที่เริ่มมีความหวัง "สวัสดีครับ... ผมปาทริค เอวร่า"
-----
3K
