EP7 : เมื่อของที่ไม่ควรตื่น…ลืมตา
ลมบนสันเขาพัดแรงขึ้น
ไม่ใช่ลมฝน
แต่เป็ลมเย็นจัด…เหมือนลมหายใจของถ้ำลึก
เงาร่างตรงหน้าไม่ขยับ
แต่ “การรับรู้” ของมันแผ่ออกมา
กดทับความคิด
ความทรงจำ
และสัญชาตญาณของมนุษย์ทุกคนในลานหิน
ไอริชกัดฟัน
“มันไม่ต้องใช้เสียงจริง ๆ”
คเชนทร์พยายามตั้งสมาธิ
HUD ในหมวกแสดงค่าคลื่นสมองผิดปกติ
“มันสื่อสารผ่านระบบประสาทโดยตรง…
เหมือนกำลัง ‘ทดสอบการตอบสนอง’”
ไพรวัลย์ยกไรเฟิลขึ้นช้า ๆ
ไม่เล็งที่หัว
ไม่เล็งที่หัวใจ
แต่เล็งที่ “จุดเชื่อมต่อ” ระหว่างคอและไหล่
จุดที่เขาไม่รู้ว่าทำไม
แต่ประสบการณ์บอกว่า ควรยิงตรงนั้น
“ถ้าจะยิง”
เขาพูดเสียงต่ำ
“ยิงพร้อมกัน
อย่าให้มันมีเวลาคิด”
มนัสกลืนน้ำลาย
“ระบบผม…ไม่รองรับการต่อสู้กับสิ่งที่พูดในหัวได้ครับ”
คเชนทร์หันไปมอง
“งั้นก็อย่าฟัง
ฟังผมแทน”
นุชทรุดเข่าลงอีกครั้ง
มือกุมขมับแน่น
ภาพอนาคตแตกกระจายราวกระจก
“มัน…กำลังมองเราเหมือนสัตว์ทดลองจริง ๆ”
เธอพึมพำ
“แต่…มีบางอย่างข้างหลังมัน
เหมือนคนคุมห้องทดลอง”
ทันใดนั้น
เงาร่างโลหะชีวภาพยกแขนขึ้น
พื้นหินใต้เท้าทีม X-Ghost สั่นเบา ๆ
ราวกับมีชีพจรเต้นอยู่ด้านล่าง
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง
ชัดกว่าเดิม
เย็นกว่าเดิม
“ข้อมูลไม่ครบ
ต้องเพิ่มตัวอย่างภาคสนาม”
สิ่งมีชีวิตอีกสองร่างก้าวออกมา
หนึ่งในนั้นยังมีใบหน้ามนุษย์หลงเหลือ
ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว
และความเ็ป
ไอริชเผลออุทาน
“เขายังรู้สึกอยู่…”
คเชนทร์กำหมัด
“มันไม่ใช่การกลายพันธุ์
มันคือการ ‘บังคับให้วิวัฒน์’”
ไพรวัลย์พูดขึ้น
เสียงเรียบ
แต่หนัก
“พอแล้ว”
เสียงปืนดังขึ้น
ปัง!
ะุเงินปลุกเสกพุ่งออกไป
กระแทกร่างสิ่งมีชีวิตตรงจุดเชื่อมต่อพอดี
เกิดประกายแสงสีขาววาบ
ร่างนั้นชะงัก
เหมือนระบบบางอย่างขัดข้อง
คเชนทร์เบิกตา
“ะุไม่มีพลังงานพิเศษตามหลักฟิสิกส์…”
ไพรวัลย์ไม่ละสายตา
“บางอย่างไม่จำเป็ต้องเข้าใจ
แค่ต้องรู้ว่าใช้ได้”
ไอริชยิงซ้ำ
อาวุธพลังงานจากโลกคู่ขนานปะทะกับร่างอีกตัว
เสียงคำรามดังลั่น
ไม่ใช่ด้วยปาก
แต่ด้วยคลื่นที่ทำให้เืในหูสั่น
นุชร้องออกมา
“หยุด!
ถ้าฆ่ามันตอนนี้
อีกตัวจะตื่น!”
สายตาทุกคนหันไปที่โดม
พื้นโลหะเริ่มเรืองแสงจากด้านใน
สัญลักษณ์ที่ไม่ใช่ภาษาโลกใด
ค่อย ๆ ปรากฏ
ดร.พรทิพย์มองภาพนั้น
สีหน้าเปลี่ยนเป็สิ่งที่ลูกทีมไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ใช่ความกลัว
แต่เป็การ “ยืนยัน”
“อย่างนี้นี่เอง…”
เธอพึมพำ
“สนามทดลองไม่ได้อยู่แค่ที่นี่
แต่มันผูกกับโลกทั้งใบ”
คเชนทร์หันขวับ
“คุณรู้อะไรอีก”
ดร.พรทิพย์สบตาเขา
นิ่ง
ไม่หลบ
“มากกว่าที่พวกเธอคิด
และน้อยกว่าที่ควรจะรู้”
พื้นดินสั่นแรงขึ้น
ไม่ใช่เพราะการต่อสู้
แต่เหมือนมีบางสิ่ง “ขยับตัว” ใตู้เา
นุชเงยหน้าขึ้น
น้ำตาไหล
แต่เสียงเธอมั่นคง
“มันตื่นแล้ว
ไม่ว่าพวกเราจะยิงหรือไม่”
ไพรวัลย์สูดลมหายใจลึก
ยกปืนขึ้นอีกครั้ง
“งั้นก็ไม่มีทางเลือก”
เขาหันไปทางคเชนทร์
ครั้งแรกที่น้ำเสียงมีรอยยิ้มบาง ๆ
“โลกใหม่หรือโลกเก่า
คืนนี้
เรายืนอยู่ฝั่งเดียวกัน”
คเชนทร์พยักหน้า
ยกอาวุธขึ้น
ลมเหนือยอดเขาพัดแรง
ราวกับใครบางคน
กำลังเปิดม่านดูการแสดง
และสิ่งที่ไม่ควรตื่น
ได้ลืมตาขึ้นแล้ว...
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
