“ขออนุญาตพาตัวปกรณ์และธัญญ่ากลับไปยังโรงเรียนด้วยค่ะ” ดารินพูดกับลูกแก้ว ตอนนี้ทีมสองอยู่ภายในห้องรับรองหมายเลขสิบแล้ว รวมถึงปกรณ์ก็นอนอยู่ในห้องนี้ด้วย เนื่องจากห้องพยาบาลผู้คนพลุกพล่านเกินไป และยังมีอีกหลายคน้าเตียง พวกเขาจึงเลือกเสียสละเตียงให้คนอื่นแล้วพาปกรณ์มานอนพักในห้องรับรองหมายเลขสิบแทน
ปกรณ์รู้สึกตัวแล้ว แต่เขายังขยับตัวลำบาก เมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เขาได้แต่เจ็บใจตัวเอง เขาไม่อาจโต้แย้งเพื่อคัดค้านการพาตัวเขากลับไปโรงเรียนเพื่อรักษาตัวได้ แต่ธัญญ่าไม่เห็นด้วย เธอรีบพูดด้วยความไม่พอใจ
“อาจารย์ดารินคะ ฉันบอกแล้วว่าฉันสบายดี ฉันไม่จำเป็ต้องหาหมอเพิ่ม” ธัญญ่าคิดว่าเธอรู้ร่างกายของตัวเธอเองดีว่าไหวหรือไม่ไหว
ดารินทำตาดุ ส่ายหัวแล้วพูดตอบกลับทันที “ไม่ได้ ฉันในฐานะหัวหน้าทีม ฉันขอสั่งให้เธอกลับไปให้หมอตรวจดูให้แน่ใจก่อน” เมื่อได้ยินคำนี้ธัญญ่าสะอึกทันที ดารินพูดต่อ “เพราะฉันจะไม่ยอมให้ลูกทีมของฉันตายเพียงเพราะพยายามฝืนร่างกายแน่นอน”
เทพไทที่อยากจะช่วยพูดให้เพื่อนของเขา ขนาดคนที่แข็งแกร่งอย่างธัญญ่ายังไม่อาจโต้แย้งกับอาจารย์ดารินได้เลย เขาเองก็คงไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เช่นกัน เขาจึงเลือกสงบปากเอาไว้ดีกว่า
“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้” เสียงที่ฟังแล้วเหมือนผู้ใหญ่ใจดีดังขึ้นจากลูกแก้ว บังเกิดความดีใจก่อตัวขึ้นในหัวใจของธัญญ่า รวมถึงอีกทั้งสองเมื่อได้ยินคำตอบของผอ.ธาวิส ผอ.ของพวกเขาคงเป็คนเดียวที่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของอาจารย์ดารินได้ในตอนนี้
“แต่ ท่านผอ.คะ” ดารินไม่เห็นด้วย เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป
“ไม่ต้องกังวลไป” ภายในลูกแก้วมีใบหน้าของผอ.ธาวิสกำลังยิ้มให้ขณะพูดต่อ “อีกเดี๋ยวหน่วยพยาบาลของทีมก็คงจะไปถึงแล้ว”
“หน่วยพยาบาลของทีม? ท่านผอ.หมายถึงผู้หญิงที่ชื่อปลายฝนคนนั้นใช่ไหมครับ? เขาจะมาถึงเมื่อไรครับ?” เทพไทรีบพูดแทรกขึ้นมา เขาค่อนข้างสนใจในสมาชิกอีกคนนี้มาก ส่วนหนึ่งเป็เพราะเขาอยากให้เธอรีบมาช่วยดูเพื่อนของเขา เผื่อผลจะไม่แย่อย่างที่อาจารย์ดารินคิด ส่วนเธอเป็ใครมาจากไหน ตอนนี้เขาไม่สนใจมากนัก
“ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด เธอน่าจะไปถึงที่ป้อมหินผาภายในวันนี้” ทุกคนต่างแปลกใจกับข้อมูลที่พวกเขาเพิ่งได้รับมา และแล้วทีมสองจะมีสมาชิกครบหกคนเสียที
แต่ก่อนที่ใครจะได้พูด ผอ.ธาวิสทางท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ขณะพูด “อ้อ นอกจากปลายฝนแล้วจะมีอีกคนที่ไปกับเธอด้วย ฉันเคยบอกพวกเธอไปแล้วยังนะ?”
สีหน้าของทุกคนต่างมีแต่คำว่า ‘เอ๋?’ อยู่บนใบหน้า เว้นแต่อานนท์ที่ยังคงนั่งไม่เป็ทุกข์เป็ร้อนใด ๆ ใครจะมาใครจะไปเขาไม่อยากรู้ทั้งนั้น เขารอคอยแต่คำอนุญาตให้เขากลับโรงเรียนได้เท่านั้น แต่เมื่อมันไม่มี เขาจึงนั่งทำหน้าตาเบื่อโลกเช่นเคย
“ดูจากสีหน้าของพวกเธอแล้ว คงยังสินะ” ผอ.ธาวิสกำลังหัวเราะอยู่ในลูกแก้ว
ดารินที่เริ่มอดกลั้นกับท่าทางที่ทีเล่นทีจริงของผู้บังคับบัญชาของเธอไม่ไหว เธอพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว “ท่านผอ.ค่ะ นี่ไม่ใช่เวลามาตลกนะคะ สมาชิกของพวกเรามีครบหกคนแล้ว ถ้าเพิ่มมาอีกคนมันก็เท่ากับเจ็ดคนนะคะ”
เมื่อเห็นท่าทีของดาริน ผอ.ธาวิสกระแอมในลำคอก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “เื่นั้นฉันรู้อยู่แล้ว และฉันก็พิจารณาเกี่ยวกับภารกิจที่พวกเธอกำลังทำอยู่ในตอนนี้อย่างถี่ถ้วนแล้วเห็นสมควรที่จะเพิ่มเข้าไปอีกคน”
เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนยกเว้นอานนท์ขมวดคิ้วทันที นี่มันภารกิจอะไรกัน ถึงมีการเพิ่มคนระหว่างปฏิบัติภารกิจอย่างนี้
“แล้วคนใหม่ที่ว่าเขาคือใคร? ถนัดหน่วยไหน? ช่วยแจ้งรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับเขามาด้วยค่ะ” ดารินรีดเค้นทุกคำถามออกมาจากหัว เธอ้าทราบรายละเอียดทั้งหมดของสมาชิกคนใหม่เพื่อการทำงานร่วมกันภายในทีม
“ถ้าฉันจำไม่ผิดเขาถนัดด้านชนปะทะละมั้ง ส่วนชื่อฉันจำไม่ได้แล้ว ไว้เจอหน้ากันค่อยถามเอาแล้วกัน” ผอ.ธาวิสยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ภายในลูกแก้ว
เมื่อปกรณ์ได้ยินว่าอีกฝ่ายถนัดด้านชนปะทะ ซึ่งเป็สายเดียวกับเขา เขาเริ่มขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย เทพไทเข้าใจว่าเพื่อนของเขาคิดอย่างไร เขาจึงพูดแทนเพื่อนของเขา “ท่านผอ.ครับ พวกเรามีหน่วยชนปะทะอยู่แล้วนะครับ”
1K
