“ฟู่ว...ค่อยยังชั่ว”เสียงโนบลินพ่นลมออกจากปากหลังจากที่ดื่มยาน้ำฟื้นร่างระดับต่ำเข้าไป และร่างกายของเขาเริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
“กว่าจะเริ่มใช้ถุงมือได้ก็ตั้งนานมาเจอรองเท้าคู่นี้นี่ดูจะยากกว่าเดิมอีกแฮะ”
โนบลินลุกขึ้นปัดฝุ่นตามร่างกายก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาโนบลินเริ่มสำรวจอุปกรณ์ต่าง ๆ ของเขาอย่างละเอียด
“เื่ความคงทนเรียกได้ว่ายังสมบูรณ์อยู่แต่พลังงานสะสมนี่เหลือน้อยจังเลยแฮะ”
โนบลินบ่นพึมพำเมื่อเห็นว่าพลังงานสะสมในอุปกรณ์ถุงมือและถุงเท้าทั้งสี่ชิ้นนั้นมีปริมาณเฉลี่ยพอๆ กับนักเวทระดับกลางเท่านั้น
“ใช้ไปใช้มาจะหมดเอาได้นะเนี่ย สงสัยต้องสั่งผลึกเวทจากคุณอังเดรกับคุณดอนเพิ่มแล้วล่ะ”
ว่าแล้วโนบลินก็เดินไปล้างเนื้อล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปที่โรงประมูลตระกูลฮันท์และสั่งซื้อผลึกเวทเพิ่มเติมเมื่อมาถึงโนบลินได้รับส่วนแบ่งจากการประมูลของเดือนที่แล้วมาจำนวนหนึ่งโนบลินจึงสั่งซื้อผลึกเวทมนต์เพิ่มเติมจำนวนสามพันเหรียญทอง
"เ้าเอาเงินนั่นมาใช้กับของอย่างผลึกเวทมนต์เหล่านี้เพื่ออะไรกันทั้งที่ปริมาณเวทมนต์ที่ร่างกายสามารถดูดซับได้จากมันนั้นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยแล้วเ้าจะเอาผลึกเวทจำนวนมากนี้ไปทำไมหรือ?"
อังเดรสอบถามโนบลินอย่างอดไม่ได้ถึงแม้เขาจะเป็พ่อค้าและการขายผลึกเวทเหล่านี้ให้กับโนบลินจะทำให้เขามีกำไรพอสมควรแต่เขาเองก็ไม่อยากจะให้โนบลินเอาเงินที่ได้มาใช้ซื้อของที่ไร้ประโยชน์หรืออย่างน้อยเขาก็คิดว่าไร้ประโยชน์อย่างผลึกเวทนี้
"สำหรับคนอื่นมันอาจจะไม่ค่อยมีประโยชน์แต่ผมพอจะมีทางใช้งานมันอยู่บ้างครับ" โนบลินตอบพร้อมรอยยิ้ม
"เอาเถอะถ้าเ้ายืนกรานอย่างนั้นก็ตามใจ" อังเดรตอบอย่างอ่อนใจ
"ถ้าอย่างนั้นผมขอกลับก่อนแล้วกันนะครับ"โนบลินเอ่ยลาก่อนที่จะเดินกลับบ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้านโนบลินจัดการย่อยผลึกเวททั้งหลายให้กลายเป็เวทบริสุทธิ์ทันที
"สามพันเหรียญทองแลกกับพลังเวทของนักเวทระดับสูงขั้นที่หนึ่ง ก็ถือว่าพอจะคุ้มอยู่ละนะ"โนบลินพูดขึ้นมาหลังจากย่อยผลึกเวทสำเร็จ
"วันนี้พอแค่นี้ละกันนะ"โนบลินพูดแล้วก็เข้าไปอาบน้ำอาบท่าและพักผ่อนในห้อง
เวลาผ่านไปอีกกว่าสองเดือน-- ตอนนี้ตึกพักหลังใหม่ก็ได้สร้างเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนในบ้านเด็กกำพร้าต่างตื่นเต้นยินดีเป็อย่างมากที่จะได้มีที่พักใหม่ที่โอ่โถงและสะดวกสบายกว่าเดิมไม่เว้นแม้แต่ลอเลนซ์เอง
"นะ..นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า?นี่ฉันจะมีห้องที่เป็ส่วนตัวและสะดวกสบายแบบนี้จริง ๆ เหรอนี่?"
ลอเลนซ์รำพึงออกมาเบาๆ เมื่อเดินเข้าไปดูห้องพักส่วนตัวของตัวเองที่โนบลินบอกว่าช่างก่อสร้างว่าให้ออกแบบเป็พิเศษ
"เป็ยังไงบ้างครับคุณลอเลนซ์ชอบห้องใหม่ไหมครับ" เสียงของโนบลินดังขึ้นจากด้านหลัง
"ชะ..ชอบสิจ๊ะั้แ่เปิดบ้านเด็กกำพร้ามาฉันก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มีห้องของตัวเองแบบนี้"
สายตาของหญิงวัยกลางคนปรากฏริ้วรอยแห่งความสุขขึ้นมาให้เห็นขณะที่มองไปยังห้องของตัวเองและเด็ก ๆ ทุกคนในบ้านเด็กกำพร้า
"เห็นแบบนั้นผมก็มีความสุขมากๆ แล้วครับ"โนบลินพูดพร้อมส่งรอยยิ้มไปให้กับลอเลนซ์ก่อนจะเดินออกมาอย่างมีความสุข
ระหว่างที่เดินอยู่โนบลินเดินผ่านห้องฝึกรวม ที่มีขนาดกว้างยาวด้านละสิบวาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเหล่าเด็ก ๆ ที่กำลังตั้งใจฝึกฝนพลังเวทของตัวเองอย่างจริงจัง
สำหรับห้องฝึกรวมนี้โนบลินใช้เวลากว่าสัปดาห์ ในการลงวงเวทกลั่นมนตราทั่วห้องเพื่อทำหน้าที่รวบรวมพลังงานเวทมนต์จากพื้นที่โดยรอบในรัศมีร้อยก้าวมาให้มารวมกันในห้องนี้
ทำให้ห้องฝึกรวมนี้มีพลังงานเวทมนต์หนาแน่นมากกว่าด้านนอกเกือบหนึ่งเท่าตัวส่งผลให้อัตราการพัฒนาของเด็ก ๆ ที่ฝึกสะสมพลังเวทในห้องนี้สูงขึ้นตามไปด้วย
"นี่โนบลิน!!"เสียงของพอลดังขึ้นจากมุมหนึ่ง
"วันนี้พวกเราพร้อมที่จะทดสอบแล้ว"พอละโออกมาเสียงดัง
"จริงเหรอ?แล้วถ้านายไม่ผ่านจะทำยังไงกันหรือพอล?" โนบลินแกล้งถาม
"เอ่อ..ก็..ต้องทำอะไรด้วยเหรอ"พอลมีสีหน้าใเมื่อได้ยินคำถามของโนบลิน
“ฉันล้อเล่นน่าพวกนายตามฉันไปที่ห้องทำงานแล้วกัน ฉันจะทดสอบพวกนายที่นั่น” โนบลินบอกเพื่อน ๆก่อนจะเดินนำออกไป
—ภายในห้องทำงานของโนบลิน—
แดง!! เขียว!!น้ำเงิน!! แดง!! เหลือง!!.....
เสียงะโของโนบลินดังลอดออกมานอกห้องภาพที่เห็นภายในคือเด็ก ๆ สี่คนที่นั่งเหงื่อไหลอาบร่าง เพ่งสมาธิไปยังลูกแก้วที่เปล่งแสงสีต่าง ๆ ออกมาอย่างสวยงาม
“แกจะบอกเร็วเกินไปหรือเปล่าโนบลินพวกฉันแทบจะเปลี่ยนสีลูกแก้วตามไม่ทันแล้วนะเนี่ย”
พอลบ่นออกมาอย่างหัวเสียเพราะโนบลินะโเปลี่ยนสีเร็วจนพวกเขาแทบจะเปลี่ยนระดับพลังเวทไม่ทัน
“ก็ถ้าอยากได้อาวุธที่ฉันสร้างก็ต้องตั้งใจทำตามที่ฉันบอกให้ดีเท่านั้นล่ะนะ”
แฮก! แฮก! แฮก!
เสียงหอบดังประสานกันออกมาจากปากของเด็กสี่คนที่คุกเข่าอยู่กับพื้นหอบหายใจจนตัวโคลงคล้ายกับว่าจะไม่เหลือออกซิเจนเข้าไปเลี้ยงปอดอีกแล้ว
“ทะ..ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้..” เสียงของบันดังคู่มากับเสียงหอบหายใจ
“ชะ..ใช่ตอนฝึกว่ายากแล้ว มาเจอเ้าโนบลินจอมโหด ฉันแทบจะสลับสีไม่ทันเลยเ้าบ้าเอ๊ย..”พอลสบถออกมาทั้งที่ยังหอบแฮก
“เอาน่าอย่างน้อยพวกนายก็ผ่านไม่ใช่เหรอ?” โนบลินยิ้มให้้เพื่อนๆ
“เออสิ!!ก็ใครมันจะไปยอมแพ้กันเล่า” พอลยังคงโวยวายไม่หยุด
“แล้วนี่..ไหนนายบอกให้สลับสีภายในหนึ่งวินาทีไงเมื่อกี้นายบอกให้เปลี่ยนสีั้แ่ยังไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ” บันช่วยเสริมอีกแรง
“ก็..ฉันแค่อยากลองดูเฉยๆ น่ะ แต่ก็ไม่คิดนะว่าพวกนายจะทำกันได้ พวกนายนี่มันสุดยอดไปเลย”โนบลินเอ่ยชมพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้
“แต่มันก็โหดจริง ๆนั่นแหละนะโนบลิน ฉันเองก็แทบจะสลับสีตามนายไม่ทันเลย” เรซเองก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาเหมือนกัน
"อ่า..ฉันขอโทษทีที่แกล้งพวกนายแต่ทำได้แบบนี้ก็ถือว่าดีกว่าที่ฉันคิดเอาไว้อีกนะเนี่ยแบบนี้ต้องมีของแถมให้ซะแล้ว" โนบลินบอกเพื่อนพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ของแถมที่ว่าน่ะมันคืออะไรเหรอโนบลิน"พอลรีบะโถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
"ใช่ ๆบอกหน่อยสิ หรือใบ้นิดนึงก็ได้" บันรีบเสริมขึ้นมาอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน
"อ่ะ ๆ ใจเย็น ๆกันก่อน ที่ฉันเตรียมมาให้พวกนายวันนี้ นอกจากอาวุธที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่แล้วก็มีอีกอย่างที่ฉันเพิ่งจะปรับปรุงขึ้นมาใหม่ด้วยเหมือนกัน" โนบลินเผยความลับให้เพื่อนๆ ได้รู้
"เอาหล่ะ..ไหน ๆพวกนายก็ผ่านการทดสอบที่ฉันตั้งไว้แล้ว..ฉันก็คงต้องทำตามสัญญา.."
โนบลินว่าแล้วก็วาดมือไปที่โต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ที่ตั้งงอยู่ข้างหน้าแสงวูบวาบของเวทมนต์สว่างขึ้นจนเด็ก ๆ ต้องหรี่ตามองก่อนที่แสงนั้นจะดับวูบไปสิ่งที่เห็นคืออาวุธสี่ชิ้นที่วางเรียงรายอยู่โต๊ะ
“โอ้โหแค่ดูนี่ฉันก็รู้แล้วว่ามันสุดยอด”พอละโออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมกับทำตาลุกวาวขณะที่จ้องไปยังอาวุธที่วางอยู่บนโต๊ะ
“นะ..นี่นายสร้างขึ้นมาให้พวกเราเหรอ?” แอลถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“ก็..ประมาณนั้นแหละจริง ๆ แล้วถ้ามีเงินมากกว่านี้ ฉันคงสร้างอาวุธเวทให้พวกนายไปแล้วล่ะแต่เท่าที่ฉันมีตอนนี้ก็ทำได้แค่อาวุธสื่อเวทเท่านั้นเอง”โนบลินบอกอย่างละอายที่ไม่สามารถสร้างอาวุธที่ดีกว่าที่มีนี้ให้กับเพื่อน ๆ ได้
“พูดบ้า ๆ น่าแค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว แค่อาวุธที่นายสร้างให้พวกเราก็รู้สึกขอบใจมากแล้วล่ะ”บันบอกกับโนบลิน
“ถ้าพวกนายคิดอย่างนั้นฉันก็ดีใจ”โนบลินยิ้มออกหลังจากที่ได้ยินบันพูด
“อย่างนั้นก็เข้ามารับอาวุธของพวกนายไปเลย” โนบลินบอก
เด็กทั้งสี่ต่างเดินเข้ามาที่โต๊ะอย่างพร้อมเพรียงราวกับนัดกันไว้ก่อนที่จะเข้ามาหยิบเอาอาวุธประจำตัวของแต่ละคนซึ่งรูปแบบก็ยังคงเป็เหมือนเดิมคือ
พอลได้รับขวานสองคมบันได้รับธนู เรซได้รับหอกยาว และแอลก็ได้รับมีดคู่
แต่แตกต่างกันที่วัตถุดิบที่โนบลินเลือกมาใช้สร้างอาวุธในครั้งนี้กับอาวุธที่เคยสร้างให้กับเพื่อนๆ ที่ด้ามทำจากไม้ทั่วไป แต่โนบลินเปลี่ยนเป็ใช้ไม้เหล็กนิลมาสร้างเป็ด้ามแทนเนื่องจากความทนทานที่มากกว่าไม้จนเกือบจะแข็งแรงเท่ากับเหล็กแต่มีความยืดหยุ่นมากกว่าทำให้หักได้ยากกว่าเดิมมาก
ในขณะเดียวกันไม้เหล็กนิลก็ยังมีคุณสมบัติในการส่งผ่านเวทมนต์ได้ในระดับที่ดีทำให้การโจมตีด้วยอาวุธที่สร้างจากไม้เหล็กนิลนั้นสามารถเพิ่มความรุนแรงได้ด้วยเวทมนต์อีกด้วย
ในส่วนของโลหะนั้นโนบลินใช้เหล็กกล้ามนตรา ที่มีความทนทานในระดับสูงบวกกับคุณสมบัติในการส่งผ่านเวทมนต์ในระดับสูงเช่นเดียวกับไม้เหล็กนิลช่วยเสริมความสามารถในการโจมตีด้วยเวทมนต์ให้กับผู้ใช้ได้เป็อย่างมาก
“นี่มันสุดยอดยิ่งกว่าที่ฉันคิดว่ามันสุดยอดเสียอีกนะเนี่ย”บันอุทานขึ้นอย่างดีใจ
“ทั้งขนาดนั้นหนักก็พอดีมือนอกจากนั้นฉันยังรู้สึกได้ถึงอะไรที่มันพิเศษมากกว่าความแข็งแรงทนทานที่ต้องมากกว่าของเดิมเป็ร้อยเท่าแน่นอน”พอลพูดขึ้นมาบ้าง
“เดี๋ยว ๆ ๆ ใจเย็น ๆก่อนพอล เื่ความแข็งแกร่งที่มันมีมากกว่าอาวุธที่ฉันเคยทำให้พวกนายน่ะมันก็จริงอยู่ แต่ไอ้ร้อยเท่านี่มันออกจะมากไปหน่อยนะ” โนบลินแย้งขำ ๆกับคำพูดของพอลที่เวอร์เกินจริงไปหน่อย
“แต่ฉันก็ว่ามันน่าจะดีกว่าเดิมมากเลยนะโนบลิน”เรซหันมาบอกขณะที่ในมือกำด้ามหอกยาวแน่น
เปรี๊ยะ!!
เสียงที่คล้ายสายฟ้าเว้นเล็กๆ ฟาดลงมาใจกลางห้องดังขึ้นจนทุกคนต้องหันไปมองภาพที่ทุกคนเห็นคือ มีดคู่ของแอลที่มีไอเวทจางๆ คลุมอยู่ก่อนจะหายไป พร้อมกับแอลที่ยืนทำหน้าใจนหน้าตาเหรอหรา
“นะ..นายทำอะไรกันน่ะแอลมีอะไรผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ?”
“ฉะ..ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”
1K
![[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712286654_96103049.webp)
