ราชันย์ปีสาทโลหิต

ทั้งสองก็ได้เดินเข้ามาในกระท่อมกัน

หลานเยว่ก็รีบปล่อยมือของฟ่านป่านทันที

"ข้าขอโทษ"

ในขณะนั้นเอง

หลานเยว่ก็ได้จ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา

"เจ้ามองอะไรข..."

"หยุดมอง! เจ้า..หันไปทางอื่นเลย!"

ฟ่านป่านรีบเอามือมาปิดร่างของตัวเอง

นางใส่ชุดสีขาวทั้งตัว+โดนน้ำ...

และหลานเยว่ก็ได้หันหลังให้นางทันที

'หื้ม... สถานการณ์แบบนี้มัน~'

"เจ้ามีเสื้อผ้าอยู่ใช่หรือไม่?"

"ข..ข้าพอมีบ้าง.. เจ้าอย่าหันมานะ!"

หลานเยว่พยักหน้าเบาๆทีนึง

"เจ้าไปยืนไกลๆหน่อยสิ!"

หลานเยว่ก็เดินไปชิดผนังอย่างว่าง่าย

ทำให้ฟ่านป่านเริ่มโล่งใจ แต่...

"เจ้าจะทำอะไร?!"

"ถอดเสื้อไง?"

หลานเยว่หันมามองฟ่านป่านอย่างหงุนงง

"อย่าหันมามองสิ!!"

หลานเยว่ก็หันหน้าไปมองผนังอีกครั้ง

"แล้วเจ้าจะถอดเสื้อทำไม?"

ฟ่านป่านถามขึ้น

"เสื้อมันเปียก"

"แล้วเจ้ามีเสื้อเปลี่ยนหรือเปล่าล่ะ?"

'มันก็มีอยู่~ แต่…"

"ไม่มี"

"....." ฟ่านป่าน

หลานเยว่ก็ได้ถอดเสื้อทำให้ฟ่านป่าน

ได้เห็นเห็นแผ่นหลังที่กว้างขาวและนุ่มนวล

"เจ้าเปลี่ยนเสร็จหรือยัง?"

หลานเยว่ถามขึ้น

ทำให้ฟ่านป่านได้สติกลับมาอีกครั้ง

"ยัง เจ้าอย่าพึ่งหันมา!"

สักพักนึง

"ข..ข้าเสร็จแล้ว~"

หลานเยว่พลันถอนหายใจเบาๆ

และเขาก็ได้หันกลับมามองฟ่านป่าน

แต่เขาก็ต้องอึ้งอีกครั้ง...

นางใส่เสื้อใหญ่ที่พอจะปิดสะโพกได้นิดหน่อยและ... เอ่อ...  ไม่มีแล้ว?!

ทำให้ได้เหฺนขาเรียวยาวและขาวของนาง 

"เจ้าจะมองข้าทำไมอีกเล่า?!"

"ข้ามีแค่เสื้อตัวนี้ตัวเดียวเท่านั้น!"

"ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆจะมาคนมานอนที่นี่!"

หลังจากที่ฟ่านป่านพูดเสร็จนั้น

นางก็ได้เห็นแผ่นอกต่อมาก็กล้ามที่เป็นมัดๆ

บนแผ่นท้องของหลานเยว่และจ้องมองทันที

"เจ้ากำลังมองอะไรงั้นรึ?"

หลานเยว่เข้าไปถามใกล้ๆหน้าของฟ่านป่าน

หน้านางก็พลันหน้าแดงขึ้นมาและนางก็ได้

เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่หลานเยว่ก็เดินตามนางอย่างไม่หยุดเช่นกัน

จนกระทั่งร่างของนางได้มาพิงอยู่ติดกับผนัง