มือปราบสาวทะลุมิติ(ย้อนอดีตไปเป็นพระชายา)

ถ้าหากว่าเธอยังจะเป็๲ม้าป่าพยศอีก เขาสาบานกับตัวเองว่าครั้งหน้าจะถูกลงโทษหนักกว่านี้

"จะร่วมโต๊ะกับข้า หรือร่วมทำอย่างอื่นกันดี เ๯้าเลือกเอาเอง” มู่อี้จวินพูดสองแง่สองง่าม แนบตัวใกล้ชิดเนื้อแนบเนื้อ ปลายนิ้วมือยังทำท่าเหมือนจะถอดชุด ที่ลู่ฉิงเกอใส่อยู่ ทำให้ใบหน้าที่ขาวใส่ราวกับหิมะ เปลี่ยนเป็๞หน้าที่แดงแจ๋จนต้มไข่ได้ ผู้ชายไร้ยางอายคนนี้กล้าพูดแบบนี้กับเธอได้ยังไงน่าเกลียดจริงๆ

สองมือรีบยกขึ้นดันร่างกายสูงโปร่ง อกล่ำสัน ลู่ฉิงเกอใช้สองมือผลักออก "เช้าๆแบบนี้ก็ต้องร่วมโต๊ะอาหารกับสามี ถึงจะถูกใช่ไหมเพคะท่านอ๋อง"

มู่อี้จวินยิ้มเยาะเสียงเย็น"รู้จักพูด ถือว่าชายาของข้ายังฉลาดอยู่บ้าง ไม่ได้โง่ไปซะทีเดียว" เขาหมุนตัวเดินนำออกไป ลู่ฉิงเกอที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและแยกเขี้ยวลับหลังเขา ปากก็ยังขยับขมุบขมิบ

"เชอะ! คิดว่าตัวเองเป็๲เทพเซียนหรือยังไง คนผีทะเล!"

มู่อี้จวินเดินไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามอง และพูดน้ำเสียงเรียบ "ยังไม่เดินมาอีก"

"อ่อ กำลังเดินไป" ลู่ฉิงเกอรีบเดินตามหลังไป

จนถึงห้องอาหาร มู่อี้จวินนั่งลงที่ประจำของตนเอง แต่เธอกลับยืนตัวแข็งทื่อเพราะไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหนดี ที่นั่งมากมายไม่รู้ว่าตัวเองควรจะนั่งอยู่ตรงไหน จึงได้แต่ยืนมองตาปริบๆ ท่านอ๋องจึงส่งสายตาให้ลู่ฉิงเกออย่างเป็๞นัยยะว่า 'นั่งลงข้างๆข้าสิ'

แต่อีกคนก็เอาแต่ยืนมองยิ้มหวานให้ เหมือนจะตอบกลับไปว่า 'ทำไมต้องนั่งข้างๆท่านด้วย'

เขาก็ยังส่งสายตาดุมาเหมือนจะบอกว่า 'เร็วๆอย่าได้ชักช้า'

ลู่ฉิงเกอฉีกยิ้มแล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับมู่อี้จวิน ที่นั่งมีตั้งมากมายทำไมเธอต้องไปนั่งข้างเขาด้วยล่ะ

มู่อี้จวินมองด้วยสายตาเยือกเย็น ที่ถูกลู่ฉิงเกอทำเมินใส่ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ๱๫๳๹า๣ระหว่างสามีภรรยายังไม่จบ ขนาดบนโต๊ะอาหารเขาและเธอยังสามารถทำการต่อสู้กันได้

ในเมื่อลู่ฉิงเกอกล้าประกาศ๼๹๦๱า๬ต่อหน้าบรรดาบ่าวไพร่ในจวนกับท่านอ๋องมู่อี้จวิน มื้อนี้จึงคิดจะลงโทษเธอ ไม่ให้ได้กินอาหารง่ายๆ พอเธอคีบอาหารจานไหน เขาก็คีบจานนั้นและชิ้นเดียวกับที่เธอคีบอยู่

ตะเกียบของทั้งสองต่างอยู่ที่จานเดียวกันและคีบผักชิ้นเดียวกัน สายตาที่จ้องมองก็ไม่มีใครยอมใคร ลู่ฉิงเกอถึงกับแยกเขี้ยวให้กับท่านอ๋อง เพื่อให้เขาปล่อย 'ปล่อยนะ ชิ้นนี้ฉันคีบก่อน'

มู่อี้จวินเลิกคิ้ว กระตุกยิ้มที่มุมปาก 'เ๱ื่๵๹อะไรจะปล่อย' ดูซิว่าเธอทำยังไงจะแย่งหรือจะปล่อย ลู่ฉิงเกอขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปากสายตาก็จ้องมองไปที่ ผักชิ้นนั้นที่เธอคีบอยู่ แล้วสลับกับจ้องมองหน้าเขา สายตาหรี่ลง คำพูดในหัวตอนนี้ของเธอมีมากมาย

'คนผีทะเล คิดจะแกล้งฉันหรอมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก หึๆ'

เธอตัดสินใจปล่อยผักชิ้นนั้นแล้วไปคีบชิ้นอื่นแทน แต่ก็ยังถูกท่านอ๋องมู่อี้จวิน กลั่นแกล้งด้วยการคีบชิ้นเดียวกัน แถมยังยิ้มเ๽้าเล่ห์ให้กับเธออีก

องครักษ์อย่างหลินจินเยว่ ก็ได้แต่ยืนดูทำตาละห้อย กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ดูทั้งสองต่างฟาดฟันกันบนโต๊ะอาหาร

"เมื่อคืนก็ยังดีๆอยู่ ทำไมเช้านี้ถึงได้ทะเลาะกัน หรือท่านอ๋องจะทำไม่.....ถูกใจพระชายา" องครักษ์หนุ่มอย่างหลินจินเยว่บ่นพึมพำเบาๆและทำหน้าตาสงสัยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

บนโต๊ะอาหารเวลานี้ ๱๫๳๹า๣การแย่งชิงอาหารของทั้งสองยังไม่จบ ครั้งนี้ลู่ฉิงเกอไม่ยอมอีกแล้วจึงได้ใช้ตะเกียบต่อสู้ เพื่อแย่งเนื้อหมูชิ้นนั้นอย่างดุเดือด

ดีที่ว่าก่อนหน้านี้ เธอเคยแย่งชิงอาหารกับคนอื่นมาก่อน จึงทำให้มีความชำนาญในการต่อสู้บนโต๊ะอาหาร

อีกนิดเดียวเนื้อหมูนั้นก็จะเข้าปากอยู่แล้ว แต่ก็ถูกท่านอ๋องมู่อี้จวิน แย่งไปแล้วใส่เข้าปาก เขาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

"ชายาช่างมีน้ำใจเหลือเกิน ที่อุตส่าห์คีบเนื้อหมูที่แสนอร่อยให้กับข้า"

เธอได้แต่นั่งกัดฟันด้วยความแค้นใจที่ถูกแย่งหมูชิ้นนั้นไปแถมยังถูกเยาะเย้ยอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่อาหารที่เธอคีบมาถูกมู่อี้จวินแย่งไปกินต่อหน้าต่อตา จึงเริ่มทำให้โมโหมากขึ้น

เมื่อ๼๹๦๱า๬บนโต๊ะอาหารครั้งนี้เธอเป็๲คนพ่ายแพ้ จึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดตัว กระทืบเท้าออกไปด้วยอับอายและหิว

วรยุทธของเธอยังอ่อนหัดเกินไปสำหรับที่จะต่อกรกับเขา จึงทำได้แต่เพียงล่าถอยออกมาเพื่อตั้งหลักและคิดหาแผนการ ที่จะเอาชนะครั้งต่อไปให้ได้

เธอกลับมานั่งที่ห้องของตัวเองพร้อมกับนั่งบ่น เพราะเมื่อตะกี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ยังคงความว่างเปล่าเหมือนมื้อนี้จะต้องนั่งกินน้ำชาแทนข้าวซะแล้ว

"คนบ้า! โอ๊ย!หิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว"

ลู่ฉิงเกอนั่งอยู่ริมหน้าต่างสายตามองออกไปที่สวนข้างเรือนมือลูบที่ท้องตัวเอง "หิวจัง"

ไม่นานบ่าวรับใช้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอาหารนำมาวางบนโต๊ะให้ "พระชายา ท่านอ๋องมีรับสั่ง ให้ยกอาหารมาเพคะ บอกว่าเมื่อเช้าพระชายาทานอาหารได้น้อยกลัวว่าจะหิว"

เธอรีบลุกขึ้นมาและยืนมองดูอาหารบนโต๊ะว่ามีอะไรบ้าง นั่งลงด้วยท่าทีที่ดีใจมาก ยิ้มอย่างมีความสุข กำลังจะคีบอาหารเข้าปาก พอเห็นร่างสูงใหญ่กำยำ ก็รีบวางตะเกียบลงทันที นั่งทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

"ไม่หิวหรอไง" มู่อี้จวินนั่งลงข้างๆเธอ

ลู่ฉิงเกอนั่งนิ่งไม่ไหวติง กลัวเสียหน้า ถึงไม่กล้ากินอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ในตอนที่ท่านอ๋องมู่อี้จวินยังนั่งอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าหากว่าเขาไปเธอจะกินให้เรียบไม่ให้เหลือ

"ไม่! ข้าอิ่มแล้ว" ที่จริงหิวจะตายอยู่แล้ว แค่พูดรักษาหน้าตัวเองเอาไว้เท่านั้น ถึงจะปากแข็งว่าไม่หิว แต่ท้องไม่รักดีดันส่งเสียงฟ้อง ว่ามันหิวมาก "โครกคราก" ดังไม่หยุด

มู่อี้จวินได้ยินเสียงท้องร้องของเธอ ก็อมยิ้มก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม แล้วหันไปถามองครักษ์คู่ใจ

"เอ๊! เสียงอะไรดัง เหมือนฟ้าคำราม หลินจิวเยว่ ได้ยินหรือเปล่า" หลินจิวเยว่ที่ถูกถาม ตอบเ๯้านายอย่าเลี่ยงไม่ได้ เขาเองไม่ได้มีเจตนากลั่นแกล้ง เมื่อถูกถามก็ต้องตอบชี้ไปทางลู่ฉิงเกอ

"เสียง...เมื่อสักครู่นี้ เหมือนจะดังมา.....พระชายาพะยะค่ะ"

เธอเหลียวขวับไปมองด้วยสายตาเขินอาย ก่อนจะทำปากจู๋แล้วรีบหันกลับมาก้มหน้าก้มตา

มู่อี้จวินยิ้มร้ายและหันไปตามทิศทางที่องครักษ์คู่ใจชี้ไป

"จริงหรอ! ยอมรับมาซะเถอะเสี่ยวเกอว่าหิวมาก"

ลู่ฉิงเกอที่นั่งก้มหน้าก้มตา ถ้าตอนนี้เธอเงยหน้าขึ้นมา มู่อี้จวินต้องหัวเราะเยาะ กับใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความเก้อเขินอาย จึงได้แต่หลับตาริมฝีปากไม่พูดไม่จา

"เอาล่ะ! ข้าจะไปทำงานแล้ว เ๯้าก็กินอาหารให้อร่อยท้องจะได้ไม่ร้องอีก"

ท่านอ๋องพูดจบก็ลุกขึ้นยืน จ้องมองดูแผ่นหลัง ของลู่ฉิงเกอที่บอบบางน่าทะนุถนอม แป๊บนึงแล้วก็เดินออกไปโดยที่ไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

พอเธอรู้ว่าท่านอ๋องจากไปแล้วก็รีบหันกลับมา คีบอาหารเข้าปาก รีบกินอย่างมูมมามด้วยความหิวสุดๆ

"อืม ...อืม..อร่อยที่สุดเลย"

เธอไม่เคยได้นั่งกินอาหารแบบนี้นานแล้ว ลิ้มรสชาติที่ทั้งสดและละมุนละไมลิ้นเอร็ดอร่อยอย่างนี้ ๻ั้๫แ๻่ทำงานเป็๞ตำรวจ ก็กินแบบเร่งรีบ

อาหารมื้อนี้อร่อยยิ่งกว่าฝีมือของเชฟจากภัตตาคารห้าดาวเสียอีก การได้กินถือว่าเป็๲บุญมากไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กินอย่างนี้อีกนานไหม ถ้าเธอได้กลับไปอยู่ในโลกของตัวเอง

ท่านอ๋องมู่อี้จวินที่แอบมอง ลู่ฉิงเกอกินอย่างมีความสุข ดวงตาก็มีประกายแห่งความสุขขึ้นมาเหมือนกัน ถึงเธอจะกินมูมมามไปหน่อย แต่ก็ยังถือว่าน่ารักเพราะกินไปด้วยยิ้มไปด้วย

พอเห็นว่าเธอกินอิ่มแล้ว เขาก็เดินจากไป เพื่อจะไปทำงานของตนเองที่ห้องหนังสือ ลู่ฉิงเกอผู้ที่ไม่ชอบอยู่นิ่งเฉย เมื่อกินเรียบร้อยแล้วก็ต้องหาอะไรทำ แต่ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำและน่าสนใจเลย

"ออกไปนอกจวนดูดีกว่า เผื่อจะอะไรที่น่าสนใจ"

แต่คิดว่าถ้าเดินออกไปประตูหน้าก็คงไม่ดีแน่ๆ น่าจะถูกองครักษ์หน้าประตูใหญ่ขัดขวางจำเป็๲ต้องหาทางอื่นออกไป

การตัดสินใจของเธอครั้งนี้ คือการปีนกำแพงรั้วของจวนอ๋องมู่อี้จวินออกไป เดินเที่ยวชมนอกจวนว่าเป็๞ยังไงบ้าง