เื่:จะรักกันกี่โมง?
ตอนที่:9 เื่เมื่อคืน มันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
ตอนเช้าเวลา09.00 บ้านบวรเดชา
เสียงคนคุยกันกะหนุงกะหนิง พร้อมเสียงหัวเราะต่อกระซิก เเล้วเสียงฝีเท้าคนเดินลงมาจากบันไดทำให้คุณอุไร และคุณสุวัฒน์ต่างหันไปมองหน้ากันอย่างงุนงง เพราะปกติหมวดกวินผู้เป็ลูกชายไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนกลับมานอนบ้านด้วยแบบนี้ แต่พอเจอเ้าของใบหน้าขาวใสของภาขวัญที่ยืนยิ้มอายๆ ยืนข้างๆ กายบุตรชายของตนก็ยิ่งนึกแปลกใจกันเข้าไปใหญ่
"คุณลุงคุณป้า สวัสดีค่ะ"
"อ้าว! หนูขวัญเองหรอกเหรอ ป้าก็นึกว่าใครที่ไหนเสียอีก"พร้อมกับหันหน้าไปมองหน้าลูกชายคนเดียว พร้อมทำสายตาแบบว่าแม่เริ่มงงไปหมดแล้ว
"แม่ครับ! คือผมกับน้องรักกันนะครับ แล้ววันนี้ผมอยากจะขอให้พ่อกับแม่ไปทาบทามขอน้องให้ผมหน่อยนะครับ"
"บ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่ บทมันจะอยากมีเมียขึ้นมาก็มีแบบปุบปับรวดเร็วดีจริงแท้ แต่ก็นะพ่อชอบตรงนี้แหละ พ่อกับแม่รอเวลานี้มานานแล้วนะอาร์ม ยินดีต้อนรับสู่การเป็สะใภ้บ้านนี้นะลูกหนูขวัญ" เป็คุณสุวัฒน์ที่พูดเอ่ยขึ้นอย่างผู้ใหญ่ใจดี
"จริงเหรอลูกอาร์ม แม่ดีใจที่สุดเลยลูก เป็เื่น่ายินดีมากๆ แม่โอเคจ๊ะ งั้นตกลงตามนี้นะเดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปเกริ่นๆ กับผู้ใหญ่ทางนั้นให้เลย เดี๋ยวเย็นนี้เราไปบ้านหนูขวัญกันเลยเป็ไงคุณ ฉันใจร้อน กลัวว่าคุณแพรกับคุณดนัยจะไม่ยกสาวเขาให้ลูกชายของเรา "พร้อมกับหันไปปรึกษาหารือผู้เป็สามี
"เอาแบบนั้นก็ดีนะ"
"งั้นผมไปส่งน้องก่อนนะครับแม่ จะได้ไปเรียนคุณลุงคุณป้าไว้ด้วยเลย ว่าพ่อกับแม่จะไปพบท่านทั้งสองเย็นนี้" พร้อมยกมือลาผู้สูงวัย แล้วเดินจูงมือแฟนสาวเดินไปขึ้นรถ พร้อมกับขับรถออกจากบ้านมาอย่างมีความสุข
บ้านอมรศิริโชติ
เสียงรถที่ขับเข้ามาจอด ทำให้คุณดนัยกับคุณแพรนวลถึงกับเดินออกมาดู มาถึงกับพบว่าเป็ภาขวัญกับผู้หมวดเดินลงมาจากรถ แต่พอพินิจพิจารณาดูเสื้อผ้าที่ลูกสาวใส่แล้วมันดูแปลกๆ ไป เพราะมันเป็คนละชุดกับที่ลูกสาวใส่เมื่อคืน แถมยังมาด้วยกันแต่เช้าแบบนี้ ทั้งคู่ไปไหนกันมา แล้วมารับกันออกไปั้แ่ตอนไหน โอ๊ยคำถามร้อยแปด ประดังประเดเข้ามาในหัว ตีกันวุ่นวายจนเต็มไปหมด พร้อมส่งสายตางุนงงสงสัยส่งให้สองหนุ่มสาวกลับไป
"คุณลุงคุณป้าครับ ผมมีเื่จะแจ้งให้ทราบนะครับ คือว่า อ่อ! " พูดแบบตะกุกตะกักเพราะความตื่นเต้น
"มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ!"เป็คุณดนัยที่พูดขัดคอขึ้นมา เพราะรอว่าชายหนุ่มจะเอ่ยอะไรออกมา
"ผมจะให้คุณพ่อคุณแม่มาขอน้องขวัญให้ผมนะครับ ท่านจะพากันมาเจรจากันเย็นวันนี้เลย"
"หา!"สองเสียงอุทานออกมาพร้อมกัน งงหนักเข้าไปอีก
"พวกเราสองคนรักกันมานานแล้วค่ะแม่"พร้อมกับฝ่ายหญิงพูดสำทับออกมาบ้าง
"โอเคจ้า เื่มันเป็มายังไงแม่ งงไปหมดแล้วแต่แม่ก็ไม่ห้ามลูกทั้งสองหรอกนะ ดีใจมากซะอีก ที่จะได้มีคนดูแลยัยขวัญสักที แต่แม่แค่ตั้งตัวไม่ทันแค่นั้น"
"เอาล่ะจะมาคุยกันก็ให้มาได้เลย เดี๋ยวพ่อจะรอต้อนรับอยู่ทางนี้ "
"งั้นหนูไปหาณัชชาก่อนนะคะแม่ จะไปบอกข่าวดีค่ะ "
"งั้นผมลานะครับ"พร้อมกับยกมือไหว้ลาคนาุโกว่า
"ขวัญ! พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะมาใหม่อีกทีตอนเย็น"บอกลาสาวคนรัก พร้อมกับเดินขึ้นรถกระบะขับออกไปจากบ้านแฟนสาว
ห้องพักกลางไร่
เเสงแดดยามเช้าเล็ดลอดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาจนถึงเตียงนอน คนตัวโตที่ค่อยๆ ลืมตาที่เมื่อคืนนอนกอดร่างเล็กเอาไว้แน่นทั้งคืน ภาวินขยับตัวออกห่างณัชชาช้าๆ ยกหัวณัชชาออกจากแขนหาหมอนมาหนุนหัวเพื่อให้หญิงสาวนอนได้ถนัดขึ้น เขายกมือขึ้นแกว่งซ้าย แกว่งขวา เพื่อขับไล่ความปวดเมื่อยให้กับร่างกาย เพราะกิจกรรมบนเตียงเมื่อคืนภาวินเล่นเอาแทบสว่าง พร้อมทั้งคิดถึงเื่ราวเมื่อคืนที่เขาทำตัวผิดแผกออกจากเดิม เพราะไม่เคยมีอะไรกับใครเกินหนึ่งรอบ เสร็จคือจบ ไม่มีต่อ แต่เมื่อคืนแทบไม่ได้นับเลยว่ากี่รอบ แถมยังเผลอให้ปากลงลิ้นให้ณัชชาจนแตกอีก แต่ก็ได้แค่คิดไปเองว่าเพราะเธอยังคงสด ยังใหม่อยู่ เขาก็แค่ยังไม่เบื่อเฉยๆ พร้อมกับลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวสักครู่ ก็เดินกลับออกมา ปลุกคนตัวเล็กบนเตียงที่นอนหลับอยู่
"ณัชชาตื่น! เดี๋ยวพี่ไปส่งบ้านเช้าแล้ว" พร้อมกับเขย่าปลุกคนบนเตียงที่ยังคงนอนหลับแบบไม่ไหวติง คงเพราะเมื่อคืนเขาเล่นกระแทกเธอเกือบยันสว่าง แต่ก็ต้องผงะเพราะตัวเธอร้อนจี๋มาก
"มีอะไรคะ โอ๊ยปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย" พร้อมกับอุทานออกมาเบาๆ
"เดี๋ยวแปบหนึ่งนะคะ เดี๋ยวนัชชามาขอไปล้างหน้า ล้างตาก่อน" พร้อมกับทำท่าจะก้าวขาลงจากเตียง แต่กลับขาอ่อนแทบล้มพับไปจนชายหนุ่มข้างตัวต้องมาช่วยพยุงเดินไปเข้าห้องน้ำ
"ณัชชาเดินไม่ไหวค่ะ แถมยังปวดหัวมากเลย " พร้อมกับพยุงหญิงสาวในนั่งโนโถซักโครก
"ไหวไหม?"ถามเพราะเห็นหญิงสาวหน้าตาซีดๆ
"ไหวค่ะ พาณัชชากลับบ้านสักทีสิคะ"
"ปะ! งั้นเรากลับกันเถอะ แต่พี่จะพาเราไปชื้อยาคุมฉุกเฉินก่อน เมื่อคืนพี่ปล่อยในไปหลายน้ำแล้ว พี่ยังไม่อยากเป็คุณพ่อตอนนี้หรอกนะ" พร้อมกับเดินออกจากห้องไปรอที่รถ
ร้านขายยา
พอรถจอดหน้าร้านขายยา หญิงสาวก็เดินเข้าไปหาเภสัชกรทันที
"ยาพารากับยาคุมฉุกเฉินอย่างละแผงค่ะ"
"200บาทค่ะ" พอได้ยินราคา ก็รีบยื่นเงินให้แล้วรับถุงยาเดินกลับมาขึ้นรถอย่างเลื่อนลอย
หลังจากขึ้นรถชายหนุ่มก็ได้บอกกำชับไปอีกรอบว่า
"อย่าคิดที่จะท้องเพราะจะจับพี่ เพราะฉะนั้นกินยาแผงนั้นให้หมด"
"ถ้าพี่กลัวณัชชาจะท้องขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่ป้องกันละคะ ทำไมไม่ใส่ถุงยาง"ชายหนุ่มจึงทำได้แค่เงียบและตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ โดยในรถเวลานี้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย
บ้านหญิงสาว
"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" พอถึงบ้านก็รีบเปิดประตูแล้วเดินลงรถ เดินเท้าเข้าบ้าน เช้าวันนี้บ้านเงียบไม่มีคนอยู่เลย พ่อคงออกไปทำงานที่ไร่อีกเช่นเคย ส่วนอาคมก็คงไปทำรายงานบ้านเพื่อนตามที่บอก ปลายเท้าเดินขึ้นบันไดช้าๆ อย่างหงอยเหงา รีบอาบน้ำกลับมานอนมองเพดานห้อง พร้อมกับครุนคิดถึงคนที่เฝ้าเอาอก เอาใจเธอคนเมื่อคืน พอเช้าแล้วเขาหายไปไหน ถึงเหลือแค่ภาวินคนที่เ็าเหมือนเดิม เวลาเขามีความ้าก็คงจะทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนละมั้ง แล้วอารมณ์เพชรหึงหวงก็จู่โจมขึ้นมาแบบดื้อๆ เพียงแค่คิดว่าภาวินจะไปทำแบบเดียวกับคนอื่น เหมือนที่เขาทำกับเธอ ณัชชานอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"ว่า! มีอะไรแก"
"แกลงมาเปิดประตูหน้าบ้านให้ฉันที ฉันมาหาแกเพราะเหงาอะ หาเพื่อนคุย"
"แปบนะ" วางสายแล้วเดินลงบันไดมาเปิดประตูบ้านให้เพื่อนเข้ามาข้างใน
"ไปบนห้องฉันกัน" พูดขึ้น แล้วเดินนำเพื่อนรักขึ้นไปบนห้องนอน
"แกไม่สบายเหรอ หน้าตาแกดูซีดๆ นะณัชชา?" พร้อมกับยกมือบางอังหน้าผากเพื่อนรักเบาๆ
"ตัวรุมๆ ด้วยวะณัชชา"มองเพื่อนรักด้วยสายตาห่วงๆ
"ไม่เป็ไรเเก ฉันกินยาแล้วเดี๋ยวก็คงหาย"
"ฉันมารบกวนแกรึเปล่า ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนก็ได้นะ"
"ไม่เลยแกไม่รบกวนเลย แกอยู่เป็เพื่อนฉันก่อนดิ" แล้วสองสาวก็นอนคุยกันจนหลับไปทั้งคู่
146
