เวลาผ่านไปหลายวันหลังจากที่ปลายฟ้าย้ายเข้ามาอยู่คอนโดอย่างเต็มตัวเธอก็ไม่ค่อยออกไปข้างนอกเก็บตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวันทั้งคืน
เธอใช้เวลาไปกับการดูซีรีส์เื่โปรดหลายเื่อาหารการกินของเธอนั้นเธอก็กินเพียงอาหารสำเร็จรูปที่ซื้อมาเตรียมไว้หลากหลายเมนู
เวลาส่วนตัวของเธอใน่นี้เธอเลือกที่จะตัดทุกการสื่อสารจากทุกคนโดยมีเพียงข้อความสั้นๆที่เธอส่งไปบอกพี่ชายของเธอเอาไว้
"่นี้ฟ้าจะปิดเครื่อง ไม่ได้ไปไหน นอนดูซีรีส์ที่คอนโด ไม่ต้องเป็ห่วงของกินมีพร้อม อยากใช้เวลาอยู่กับตัวเอง"
*****
หลังจากผ่านไป 3 วันเธอก็เปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือและออกจากห้องมาเปิดหูเปิดตารวมถึงตั้งใจที่จะกลับบ้านของเธอเพื่อไปเอาเสื้อผ้ารวมถึงชุดนักศึกษาเพราะอีกไม่กี่วันเธอก็จะเปิดเรียน
"อ้าววันนี้ออกจากห้องได้แล้วหรือยังไง" เสียงของชายหนุ่มห้องข้างๆพูดขึ้นมาเมื่อเธอเปิดประตูออกจากห้องมาเจอเขาที่ออกมาจากห้องเช่นกัน
"ทำไมเหรอ ไม่เห็นชั้นหลายวัน คิดถึงหรือว่ายังไง" เธอถามเขากลับไปด้วยความยียวน
"หลงตัวเอง" ชายหนุ่มบอกเธอกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งจนแทบไร้ความรู้สึกถึงแม้ว่าในใจลึกๆของเขามันจะเป็แบบที่เธอพูดมาก็ตาม
ภูผารู้สึกแปลกกับตัวเองว่าเพราะเหตุใดเขาจึงต้องมาเฝ้ารอที่จะได้เจอหน้าเธออยู่ทุกวันร่ำไป
"วันนี้ไม่อยากอารมณ์เสียแต่เช้า ขอตัวนะคะ" เมื่อพูดจบเธอก็เดินออกจากหน้าห้องลงมาที่ชั้นล่างของคอนโดนั่งรอแท็กซี่ที่เธอเรียกให้มารับเพื่อกลับไปที่บ้านของเธอ
ระหว่างนั่งรอแท็กซี่อยู่นั้นเขาก็เดินผ่านหน้าเธอไปภายนอกบุคลิกของเขาความจริงแล้วก็ไม่แปลกหากเขาจะเป็ที่หมายปองของผู้หญิงหลายๆคน
ชายหนุ่มใบหน้านิ่งขรึมหุ่นสูงล่ำในชุดสูทแบบฉบับของนักธุรกิจเขาดูน่าเกรงขาม สุขุม และเข้าถึงได้ยาก แต่แปลกเวลาที่เขาเจอเธอนั้นเขากลับเหมือนคนโรคจิตที่เธอไม่เข้าใจเขาเอาเสียเลย
ไม่นานแท็กซี่ที่เธอเรียกก็มาถึงที่ประตูหน้าทางออกคอนโดของเธอและเป็เวลาเดียวกับที่คนขับรถของเขานำรถมาจอดรับพอดี
ขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแท็กซี่นั้นก็หันไปเจอเขาที่กำลังมองมาที่เธออยู่เธอจึงขมวดคิ้วชักสีหน้าใส่เขาก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถแท็กซี่คันดังกล่าวออกจากคอนโดไป
ณบ้านของปลายฟ้า
เมื่อเธอมาถึงที่ประตูรั้วหน้าบ้านจึงได้เอื้อมมือไปกดกริ่งเพื่อเรียกให้คนมาเปิดประตูรั้วให้เธอ
"คุณหนู" ป้ามาลัยเรียกเธอและเข้าไปกอดด้วยความดีใจเมื่อเปิดประตูมาเจอเธอยืนรออยู่
"คุณหนูกลับมาอยู่บ้านเรานะคะ"
"ป้ามาลัยขา...ฟ้ากลับมาเอาชุดค่ะ" ปลายฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงที่น่าเอ็นดูก่อนจะใช้มือขวาโอบที่ไหล่ของป้ามาลัยและซบลงที่ไหล่ซ้ายของป้าพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน
"แล้วคุณหนูจะไปอยู่ยังไงคะ ใครจะคอยหาของให้ทาน ใครจะคอยซักผ้าทำความสะอาดให้"
"ไม่ต้องห่วงนะคะฟ้าดูแลตัวเองได้"
"บ้านมันเงียบเหงามากเลยนะค่ะ"
"งั้นเอางี้นะคะ ฟ้าจะกลับมาบ่อยๆอย่างน้อยอาทิตย์ละ 1 วันดีมั้ยคะ"
"คุณหนูสัญญาแล้วนะคะ"
"สัญญาค่ะ แต่มีข้อแม้นะ ว่าฟ้าต้องได้ของกินกลับไปด้วยทุกครั้ง"
"ป้าจะเตรียมให้ เอาแบบให้คุณหนูทานไม่ไหวเลยค่ะ"
"งั้นวันนี้ฟ้าก็ต้องได้ของอร่อยกลับไปด้วยนะคะ"
"ป้ารีบเข้าครัวไปทำให้ก่อนนะคะ"
ระหว่างที่ป้ามาลัยเข้าครัวไปทำอาหารสำหรับเตรียมให้เธอห่อกลับไปไว้ทานที่คอนโดปลายฟ้าก็ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า
เมื่อถึงเวลาที่เธอจะกลับเธอก็ได้เดินไปบอกคนขับรถให้ไปส่งเธอที่คอนโด
"ลุงศักดิ์ขา.. เดี๋ยวไปส่งฟ้าที่คอนโดด้วยนะคะ"
"ได้ครับคุณหนู"
"ป้ามาลัยค่ะ ฟ้ากลับคอนโดก่อนนะคะ"
"คุณหนูขา...นี่ค่ะอาหารที่ป้าเตรียมให้"
"ขอบคุณมากค่ะป้า"
"ป้าขอไปส่งคุณหนูด้วยได้มั้ยคะ" ป้ามาลัยอ้อนขอไปส่งคุณหนูของแกจนปลายฟ้าต้องยอมให้ป้ามาลัยไปส่งเธอพร้อมคนขับรถด้วย
"ก็ได้ค่ะ"
"ขอบคุณค่ะคุณหนูของป้า" ป้ามาลัยดีใจอย่างมากที่จะได้ไปส่งเธอด้วยเพราะแกเป็ห่วงไม่รู้ว่าคุณหนูที่รักของแกนั้นจะไปอยู่แห่งใด
"งั้นเดี๋ยวป้าไปบอกพวกเด็กๆก่อนนะคะ"
"ค่ะ ฟ้ารอที่รถนะคะ"
จากนั้นป้ามาลัยก็ไปบอกกับเด็กรับใช้ในบ้านคนอื่นๆว่าแกจะออกไปข้างนอกพร้อมลุงศักดิ์
ก่อนจะเดินกลับมาที่รถและออกไปส่งปลายฟ้ารุ่งที่คอนโดของเธอ
2K
