เมื่อเฟย์ต้องจำใจไปแต่งกายเพื่อประกวดงานกิจกรรมชุด DIY ที่สวยที่สุดเธอสวมใส่ชุดเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับส่องกระจกดูใบหน้าตนเองที่ช่างแต่งหน้าแต่งให้เธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว เบลล์เห็นเพื่อนรักส่องกระจกมองดูใบหน้าของตนเองก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดั่งกับมองเห็นใบหน้าของเธอเองอย่างไรอย่างนั้น
“เธอสวยที่สุดเลยเฟย์” เบลล์พูดเธอเดินเข้าไปหาแล้วจับไหล่อันบอบบางของเพื่อน
“ขอบใจนะฉันว่าฉันก็แอบเขินๆนิดหน่อยนะ” ขณะที่เฟย์กำลังพูดกับเบลล์อยู่นั้นเป็จังหวะที่ขุนเขาเข้ามาพอดี
เบลล์ได้ยินเสียงจึ้นหันไปมองขุนเขาก่อนที่เฟย์จะหันไปมองตามบ้างส่วนขุนเขาก็มองเฟย์ไม่ละสายตา
เมื่อถึงเวลาแข่งขันแล้วขุนเขากับเฟย์ขึ้นเวทีประกวด เฟย์เห็นว่าผู้หญิงที่คุณเขานั่งด้วยวันนั้นและเป็คนเดียวกับที่ขุนเขาพาไปกินอาหารร้านนั้น อยู่บนเวทีนี้ด้วยเธอเดินก้าวผิดจังหวะ จนสดุดเข้ากับขาของตัวเอง ขณะกำลังจะล้มลงไปขุนเขาก็ประคองเธอได้ทัน
ทำให้ภาพที่ทุกคนเห็นในเวทีแห่งนี้เป็ภาพคู่ที่ดูสวยงามแล้วแปลกตา ยิ่งชุดที่ทั้งคู่สวมใส่เป็ประกายวิบวับสะดุดตาด้วยแล้วยิ่งทำให้ดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว
“สวยงาม” เบลล์พูดขึ้นเสียงดังและปรมมือรัว ทำให้คนที่อยู่ใกล้ พลอยปรบมือกับสิ่งที่เห็นไปด้วยรุ่นน้องและทุกคนในทีมหายเหนื่อยกันเลยทีเดียว ทุกคนต่างยิ้มอย่างมีความสุข
เมื่อผลประกวดออกมาแล้วทีมของพวกเขาชนะการประกวดนี้เงินรางวัลที่ได้รับก็มาลงกับงานเลี้ยงฉลองชัยชนะในครั้งนี้ภายในร้านก็เป็ร้านตกแต่งด้วยโคมไฟเล็กจิ๋ว บรรยากาศในร้านดูร่มรืน พร้อมกับค่ำคืนนี้ที่พวกเขานั่งกินหมูกระทะกันอย่างเอร็ดอร่อย
“ดีนะที่หนูท้องเสียพี่เฟย์เลยเข้าประกวดชนะไปเลยจ้า”นานาบุคคลที่เมื่อเช้าเฟย์และเบลล์กล่าวถึงก็ได้มาปรากฏตัวในงานเลี้ยงฉลอง
“แม้ เกือบไปแล้วไหมล่ะ”เบลล์พูดพร้อมกับทำหน้าแยกเขี้ยวใส่นานา นานาได้แต่ยิ้มแหยๆใส่
“พอเลยๆทั้งคู่นั่นแหละเป็เพราะทุกคนเลย พวกเราถึงชนะกันได้น่ะ”เพื่อนร่วมรุ่นผู้ชายเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นมา
“มาๆๆ” เขาเรียก แล้วทุกคนก็ชนแก้วกันเสียงแก้วกระทบกัน เฟย์หันไปมองแก้วใบนึงที่กระทบเข้ามายังแก้วของเธอเ้าของแก้วใบนั้นก็คือขุนเขานั่นเอง
ขณะที่พวกเขามองตากันอยู่นั้นก็มีหญิงสาวสวยน่ารักเข้ามาพอดี จนได้แยกย้ายสายตาจากตรงนั้นออกมา นั่นคือเกรซผู้หญิงที่ขุนเขาชอบพออยู่ด้วยกัน
เกรซเดินเข้ามาเห็นขุนเขาตั้งใจชนแก้วไปยังผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้าว สายตาดูยิ้มกรุ่มกริ่มไม่น้อย เธอทนดูไม่ได้จึงเดินเข้าไปยังที่นั่น แล้วบอกพนักงานเสริฟ์ให้ไปหยิบแก้วมาเพิ่มการปรากฏตัวของเธอทำให้ทุกคนเงียบกริบเกรซขยับเข้าไปใกล้ขุนเขาจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว
“มาๆ กินๆ”เพื่อนร่วมรุ่นผู้ชายเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาปรบมือร้องเพลงไปกับเสียงดนตรีของในร้าน ค่ำคืนนี้ช่างอีกยาวนาน
เช้าวันรุ่งขึ้นขุนเขาได้ตื่นแต่เช้ามาถึงลานกิจกรรมก่อนใคร เขาเฝ้ารอเธออยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นสักทีจนเบลล์ปรากฏตัวขึ้น แล้วเดินเข้ามา เขาก็ไม่รีรอรีบถามหาเฟย์ทันที
“เฟย์ล่ะ” ูเาถามด้วยน้ำเสียงรีบร้อน
“วันนี้เธอลาน่ะ เหนื่อยมาตั้งนานคงอยากพักบ้างแหละ” เบลล์กล่าวโดยไม่สนใจอะไร ขณะที่เธอกำลังเก็บของอยู่
ส่วนขุนเขาก็คิดว่าที่ผ่านมาเฟย์คงเหนื่อยมากๆที่ต้องทำงานหลายอย่างเขาก็รู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยเหลือคนในทีม แต่กับมาเป็ภาระให้เฟย์อีก
ขณะที่ขุนเขากำลังคิดเื่ของเฟย์ เกรซได้เดินเข้ามาหาเขาพอดีเธอผลักขุนเขา แล้วยืนมองเขาด้วยท่าทางโมโห
“ทำอะไรอ่ะ”เบลล์ถามผู้มาใหม่ที่ทำกิริยาไม่เหมาะสม แต่เกรซไม่สนใจเดินเข้าไปผลักขุนเขาอีก
“จะทิ้งกันเลยเหรอ ไหนบอกชอบฉันไง”เกรซเอ่ยเสียงดัง จนคนในลานหันไปมองหน้าเธอกันใหญ่
“เกรซ เธอออกไปได้แล้ว”ขุนเขาบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย ยิ่งทำให้เกรซยิ่งจิตใจคุกรุ่นทวีขึ้นกว่าเดิมเธอผลักขุนเขาอีกครั้ง ทีนี้ขุนเขาพูดกระซิบข้างใบหูของเธอ
“เธอหลอกใช้ผมผมรู้เื่ของคุณหมดแล้ว” ขุนเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทีนี้เกรซใบหน้าชาวาบเธอเดินถอยหลัง แล้ววิ่งหนีไปด้วยความจนมุมการกระทำนี้ทำให้ทุกคนเข้าใจขุนเขาผิดว่าทิ้งเธอไปแต่ดูเหมือนขุนเขาเพียงผู้เดียวที่เลือกจะไม่อธิบายกับใคร
เฟย์มองดูพวกเขาสองคนทะเลาะกันโดยบังเอิญเธอคิดว่าจะมาช่วยเก็บของแล้วค่อยกลับไปพักผ่อนต่อแต่ก็มาเห็นทั้งสองคนยืนทะเลาะกัน เกรซเดินผ่านเธอพอดี แล้วยืนเฉยๆก่อนจะพูดขึ้นว่า
“เธอน่าจะเป็รายต่อไป” ก่อนเกรซจะเบะหน้าหนีแล้วเดินเชิดต่อไป
3K
