เด็กคนนั้นทำตามที่อาจารย์ประจำชั้นบอกเขาถอดเสื้อโค้ทออกและเก็บเข้ากระเป๋าทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมันก็ทำให้คนทั้งห้องฮือฮากันเสียงดังเพราะใบหน้าของเขานั้น หล่ออย่างกับเทพบุตร ผิวสีขาวนวลอมชมพูบวกกับผมสีน้ำตาลบลอนด์ของเขาแล้วมันทำให้เขาดูเหมือนเทพเ้าจากนิยายกรีกยังไงก็ไม่รู้ แต่ถ้าว่ายังมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่มองมาที่เด็กใหม่คนนั้นยังใเพราะหน้าตาของเด็กใหม่นั้นมันคุ้นเคยมากๆคับคล้ายคับคลาว่าเขาจะเห็นมาหลายครั้งแล้ว
"นั่นมัน!!..นายคนนั้นนิ!!" วินบ่นพึมพำในใจพร้อมกับอ้าปากหวอมองไปที่หน้าของชายคนนั้นและดูเหมือนว่าชายคนนั้นก็จะรู้ว่าวินกำลังมองมาที่เขาอยู่เขาหันไปและกระตุกยิ้มให้วินเบาๆก่อนจะหันกลับมาหาอาจารย์ประจำชั้น
"อ้าว!!ในเมื่อฮือฮากันพอแล้วก็แนะนำตัวได้เลยจะได้เริ่มเรียนกันสักที เริ่มแนะนำตัวได้เลยจ้ะ"
"ครับอาจารย์ สวัสดี เราชื่อ เฉิน…เพิ่งย้ายมาจากจีน." ทุกคนในห้องเงียบเพราะเขาพูดไม่กี่ประโยคแล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะข้างๆวินโดยที่อาจารย์ยังไม่ได้สั่งอะไรทั้งนั้น
"ผมขอนั่งตรงนี้นะครับ เห็นมันว่างอยู่ จบการแนะนำตัวแล้วครับ เริ่มเรียนได้เลย!!" สาวๆในห้องมองไปที่เชิญเป็ตาเดียวกันเพราะใบหน้าของเขามันทำให้หญิงสาวในห้องถึงกับต้องมนต์สะกดและอยากจะลุกเข้าไปดูหน้าเขาใกล้ๆแต่ทว่าเขากลับไม่มองใครเลยยกเว้นคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาคนเดียวเท่านั้น วินมองหน้าฉันแปลกๆเพราะรอยยิ้มอันน่าขนลุกของเขานั้นมันทำให้วินรู้สึกว่าเหมือนเขามีแผนอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องย้ายมาเรียนที่นี่ ชั้นวางกระเป๋าลงข้างๆที่นั่งของวินพร้อมกับใช้สายตาอันน่าขนลุกมองวินั้แ่หัวจดเท้า
"นี่นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย ทำไมไม่รอให้อาจารย์อนุญาตก่อนแล้วค่อยมานั่ง ทำแบบนี้มันเสียมารยาทนะรู้ไหม ถึงนายจะย้ายมาจากประเทศอื่นก็เถอะ แต่นายก็ควรที่จะรู้จักเคารพผู้ใหญ่และเคารพขนบธรรมเนียมของคนที่นี่บ้างนะ
"ฉันไม่สน ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ ทีนี้เชื่อฉันหรือยังล่ะ!!อ่อ ยังมีเซอร์ไพรส์กว่านั้นอีกนะ"
"นี่นายจะทำอะไรอีกเนี่ย?"
"บอกไปก็หมดสนุกสิ คอยดูละกันว่าฉันจะทำอะไร!!"
"ได้เจอกันอีกแล้วนะเฉิน ตอนนี้เราก็ได้รู้ชื่อของนายแล้ว เราชื่อแก้วชานะเรียกแก้วเฉยๆก็ได้ หวังว่าเราจะเป็เพื่อนกันได้นะ!!" เฉินพยักหน้าแล้วยิ้มแต่ไม่ได้ตอบกลับอะไร และในตอนนั้นเองหัวหน้าห้องก็เอาสมุดการบ้านมาแจกทุกคนจนครบเหลือแค่โต๊ะของวินคนเดียวเท่านั้นที่การบ้านยังไม่มาส่ง วินลอบถอนหายใจเฮือก เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ส่งการบ้าน เขาไม่กล้าเอาสมุดการบ้านที่ขาดเป็สองซีกนั้นส่งให้ถึงมือครูตรวจแน่นอน
"อ้าว!!นายวีระพลนี่สมุดการบ้านของเธอนี่ สงสัยครูจะหยิบให้เพื่อนเอาไปคืนไม่ครบ ลุกขึ้นมาเอาคืนไปซะสิ" วินชะงัก เขาหันไปมองหน้าของเฉินด้วยตาเบิกโพลง เพราะเขาไม่คิดว่าสมุดการบ้านที่ขาดเป็ 2 ท่อนของเขานั้น ตอนนี้มันดูเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับสมุดนั้นเลย วินค่อยๆลุกขึ้นและเดินไปรับสมุดการบ้านคืนจากอาจารย์ที่โต๊ะ เขาเดินก้มหน้ากลับมาที่โต๊ะของเขาพร้อมกับชำเลืองไปมองหน้าของบอส ที่กำลังนั่งมองเขาอยู่ด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าของเฉิน อีกครั้ง
"นายทำได้ยังไงอ่ะ ฉันเห็นกับตาว่าสมุดของฉันมันขาดเป็สองซีก แล้วทำไมมันถึงดูเหมือนไม่มีรอยฉีกขาดเลย แบบนี้ล่ะ!!?"
"ไม่มีปัญหาอะไร ที่ฉันคนนี้จะแก้ปัญหาไม่ได้!! นายดูไอ้สองตัวนั้นสิมองมาที่นายตาเขียวปั๊ดเลย เฮ้อ!! ฉันชักสนุกขึ้นมาแล้วสินะ555" วินมองหน้าฉันด้วยท่าทางที่สงสัยในตัวเขาแปลกๆเพราะเขามีอะไรหลายๆอย่างที่วินยังไม่รู้จักดีพอ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเข้ามาเรียนในห้องเดียวกับวินแถมยังนั่งโต๊ะข้างๆก็เถอะ คุณก็ยังมองว่าฉันเป็คนลึกลับและดูประหลาดมากๆในสายตาของเขาอยู่ดี
"นี่!! จะจ้องหน้าฉันแทนหน้ากระดานหรือไง ไม่ตั้งใจเรียนเดี๋ยวก็เรียนไม่จบหรอก ฉันรู้ตัวนะว่าฉันหล่อมาก แต่ก็ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้ ฉันก็เขินเป็นะ!!สงบจิตสงบใจอดทนกับความหล่อฉันหน่อยสิ"
"นายนี่มัน...ฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาด่านายจริงๆเลยนะ" ตึ่ก!!เสียงไม้หวายฟาดลงที่หน้ากระดานทำเอาวินดี้กำลังนึกคำด่าฉันอยู่ถึงกับใและหันไปมองหน้ากระดานด้วยใบหน้าที่ซีดเป็ไก่ต้มเพราะเขากลัวว่าอาจารย์จะหักคะแนนที่ชวนเพื่อนคุยนั่นเอง
"เพื่อนใหม่มา ก็ช่วยพากันตั้งใจเรียนด้วยนะ ไม่ใช่พากันคุยแข่งครู..เข้าใจไหมนายวีระพล!!"
"ขอโทษครับอาจารย์-_-" สายตาของวินดันชำเลืองไปเห็นสายตาของบอสและเอพอดีพวกเขาจ้องหน้าวินอย่างกับจะกินเืกินเนื้อเหมือนจะฉีกเนื้อของวินออกเป็ชิ้นๆไม่รู้ว่าเขาไปโกรธแค้นอะไรวินมานักหนาวินหลบสายตาพวกเค้าและพยายามทำเป็ไม่เห็นก่อนที่จะหันหน้ากลับไปตั้งใจเรียนต่อ
"นายจะไปกลัวพวกเขาทำไม นายยังมีฉันอยู่..ลืมแล้วหรอว่าฉันสามารถช่วยนายได้ทุกอย่าง!!"
"หุบปากและตั้งใจเรียนไป เดี๋ยวฉันก็โดนครูว่าอีกหรอก!!" แก้วชาแอบหันมามองสองคนกำลังคุยกันและดูท่าทางเฉินก็จะมีความสุขมากที่ได้แกล้งดิน ทำเอาแก้วชารู้สึกว่าสองคนนี้จะสนิทกันเกินกว่าคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่เธอก็ไม่ได้เอ่ะใจอะไร รอพวกเขาทั้งคู่เป็ผู้ชายด้วยกันและคิดว่าน่าจะเป็เพราะเื่นี้ ถึงทำให้ทั้งคู่สนิทกันเร็วขึ้น
ชั่วโมงพักเที่ยง
วินเดินถือจานข้าวมานั่งกินเงียบๆอยู่ข้างสนามบาส ที่เดิมที่เขาเอาการบ้านมาทำเมื่อเช้า เพราะเขาไม่อยากเจอหน้าของพวกบอสอีก เขาพยายามหลีกหนีปัญหาให้ได้มากที่สุด เพราะหน้าที่ของเขาคือการตั้งใจเรียนให้จบนั่นเอง
"หวังว่ามานั่งกินข้าวไกลขนาดนี้พวกนั้นจะไม่ตามมาหาเื่อีกนะ เฮ้อ!!แค่ 3 เดือนเองทำไมมันดูนานจังเลย เมื่อไหร่ฉันจะหลุดพ้นจากวัฏจักรแบบนี้ซักที"
"เพ้อเจ้ออะไรของนายอ่ะ กับข้าวเย็นหมดแล้วนะ ไม่รีบกินล่ะ อีกไม่ถึง 30 นาที ก็จะเรียนคาบบ่ายแล้วนะเนี่ย รีบกินซะสิ!!"
"นี่นายอีกแล้วหรอ ไม่มีเพื่อนหรือไง ถึงมาตามติดฉันขนาดนี้เนี่ย!!"
"นายก็เห็นแล้วนี่ ว่าฉันเพิ่งเข้ามาเรียนใหม่เมื่อเช้า ฉันจะไปมีเพื่อนได้ยังไงล่ะ ฉันมีก็แต่นายนั่นแหละเพราะฉันรู้จักแค่นายคนเดียว มองหน้าฉันอยู่นั่นน่ะ มันไม่ช่วยทำให้อิ่มหรอกนะ ไปกินข้าวนู่นไป เดี๋ยวฉันนั่งเป็เพื่อนเอง รับรองว่าพวกนั้นไม่กล้าทำอะไรนายเเน่นอน"
"นายมาทำดีกับฉันแบบนี้ นาย้าอะไรจากฉันกันแน่ บอกมาซะดีๆ!!"
"เวลานี้ฉัน้าให้นายตักข้าวเข้าปากให้หมด แล้วก็นั่งเงียบๆ จนกว่าจะถึงเวลาเรียน เข้าใจหรือเปล่า!!เพราะถ้านายไม่รีบยัดข้าวเข้าปากตอนนี้ ฉันจะเป็คนตักมันแล้วยัดใส่ปากให้นายเอง นายจะเอาแบบไหนเลือกมาเลย อ่อ แล้วก็เลิกสงสัยในตัวของฉันสักทีฉันไม่ใช่คนเลวและที่ฉันมาที่นี่เพราะฉันอยากเจอนาย จบไหม!!" เฉินทำสายตาดุเพื่อบังคับให้วินรีบกินข้าว เพราะอีกไม่กี่นาทีพวกเขาก็จะต้องเข้าเรียนในคาบบ่ายกันแล้ว วินจำใจตักข้าวเข้าปากเพราะไม่มีทางเลือกเขาตักข้าว 1 คำพลางมองหน้าเฉิน 1 ที สลับไปมาแบบนี้จนกระทั่งข้าวหมดจาน เฉินยิ้มอย่างพอใจที่วินทำตามที่เขาสั่งอย่างไม่ขัดขืน วินกำลังจะลุกขึ้นเอาจานไปเก็บที่โรงอาหาร แต่ทว่าเฉินก็เป็คนอาสาเอาไปเก็บให้เองและบอกให้วินนั่งรออยู่ตรงนี้ วินเริ่มสงสัยสุดๆว่าทำไมเฉินถึงต้องมาทำดีกับเขาขนาดนี้ แถมยังช่วยเหลือเขาทุกอย่าง จนมันทำให้วินอดคิดไม่ได้ว่าเฉินกำลังหวังอะไรบางอย่างในตัวของเขาอยู่นั่นเอง วินจะต้องหาทางพิสูจน์ให้ได้ว่าเฉน้าอะไรจากเขากันแน่มาเอาใจช่วยวินใน EP ต่อไปนะคะ