“ได้เลย ข้าชื่อ “เนียส”เป็เ้าของร้านบ้านแมวดำ เนี้ยว”
“แล้วเ้าจะขายให้ข้ากี่ขวดละเนี้ยว”
“ผมวิลเลียม ทิมเบอร์ เรียกสั้นๆว่า วิล ไม่ครับ ผมจะไม่ขายให้คุณเป็ขวดครับ”
“แล้วเ้าจะขายให้ข้ายังไงเหรอ?หรือขายเป็หม้อ? เนี้ยว”
“ผมจะขายเป็สูตรการทำน้ำยาฟื้นเวทแบบใหม่นี้ให้แทนเพียงแต่ว่าคุณต้องทำตามเงื่อนไขของผมก่อน”
“เงื่อนไข?คืออะไร? เนี้ยว”
“นั้นคือคุณต้องยื่นใบคำร้องภารกิจของนักผจญภัย คือการหาหญ้าสเตเวีย กับหญ้าลูเชตอย่างละห้าใบ แล้วผมจะออกค่าทำเนียมการยื่นใบคำร้องภารกิจโดยใช้เงินจากการขายสูตรการทำน้ำยาฟื้นเวท’ตัวนี้ให้”
“หือแบบนี้นี่เอง เนี้ยว”
“จุดประสงค์ที่แท้จริงของเ้าเนี้ยว”
“มันดูโกงยังไงไม่รู้นะเนี้ยว”
“แต่ถ้าคิดในแง่ของผลประโยชน์แล้วข้ากลับได้กำไรมากกว่าด้วยซ้ำ เนี้ยว”
“ข้าก็ไม่ได้รังเกียจวิธีแบบนี้นะเนี้ยว”
“โอเคข้ายอมรับข้อเสนอ เนี้ยว”
“ขอบคุณครับงั้นเรามาทำสัญญาและจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยกันเลย”
เนียสที่เหมือนจะถูกใจข้อเสนอของวิลก็รีบจะการทำสัญญาซื้อสูตรทำน้ำยาฟื้นเวท’แบบใหม่รวมถึงเขียนคำร้องให้วิลไปยื่นเื่ในนามร้านค้าของเธอให้เสร็จสรรพสำหรับวิลแล้วการทำแบบนี้จะทำให้เขาไม่ได้กำไรจากการขายสูตรน้ำยาและได้เงินรางวัลจากภารกิจมากนักแต่เพราะเป้าหมายของเขาคือการเลื่อนระดับนักผจญภัยให้เร็วที่สุดพอเนียสจัดการทุกอย่างให้เขาเรียบร้อยแล้ว วิลก็ออกจากร้านบ้านแมวดำแล้วไปยังร้านค้าอีกสองร้านตามใบภารกิจอีกสองใบและทำการเสนอขายน้ำยาฟื้นเวท’แบบใหม่เหมือนเดิม
“สวัสดีค่ะคุณวิลเลียมที่พึ่งสมัครเป็นักผจญภัยเมื่อวาน ภารกิจเป็ยังไงบ้างคะ?หรือมีปัญหาอะไรถึงได้กลับมาที่สมาคมเร็วขนาดนี้คะ?”
“ไม่มีปัญหาอะไรครับผมมาส่งภารกิจที่ผมขอทำไปเมื่อวานทั้งสามใบครับ”
“หา!”
วิลที่หลังจากส่งหญ้าลูเซตให้ร้านค้าอีกสองร้านและเจรจาขายสูตรน้ำยาเสร็จแล้วก็ได้รีบเข้าไปที่สมาคมนักผจญภัยพร้อมเลือกช่องเคาน์เตอร์ที่ลาริซ่าอยู่เพราะคิดว่าเขาจะได้ไม่ต้องอธิบายหรือชี้แจ้งเกี่ยวกับเื่ใบยื่นคำร้องภารกิจเพราะเขาเคยคุยกับเธอไว้หมดแล้ว ลาริซ่าเองก็ใในความเร็วในการทำภารกิจของวิลที่ว่าถึงมันจะเป็ภารกิจที่ง่ายๆแค่การหาหญ้าลูเซตแต่เธอก็รู้ดีว่าหญ้าลูเซตโดยปกติแล้วต้องเก็บในคืนเดือนงายเท่านั้น ไม่ใช่แค่นั้นการเก็บหญ้าลูเชตต้องเข้าไปในป่าลึกถึงจะหาเจอเธอเพียงแต่พยายามคิดว่าเขาอาจจะโชคดีมากๆที่หาหญ้าลูเซตได้ตามจำนวน
“แล้วผมข้อเป็ตัวแทนร้านค้ายื่นเื่ภารกิจการจัดหาหญ้าสเตเวียและหญ้าลูเชตรวมทั้งหมด 30 ใบ นี่เป็เอกสารและเงินค่าทำเนียมครับ”
“หา!”
ลาริซ่าต้องใอีกครั้งเมื่อวิลยื่นใบยื่นคำร้องภารกิจและเงินค่าทำเนียมให้เธอถึงแม้ว่าเธอจะเป็คนบอกเองว่าใบยื่นคำร้องภารกิจนั้นจะเอาไปเขียนที่ไหนก็ได้แต่ก็ไม่นึกว่าวิลจะอาศัยช่องโหว่นี้จัดการสร้างภารกิจขึ้นมาได้ถึง 30 ใบในวันเดียวได้โดยเอกสารที่ถูกต้องทำให้เธอต้องจัดการทำใบภารกิจให้วิลไปทำภารกิจต่อได้โดยง่ายแล้ววิลที่ได้รับทำภารกิจทั้ง 30 งานก็รีบออกไปทำในทันทีลาริซ่าคิดว่าเื่ภารกิจของวิลนั้นก็คงจะจบแค่นี้ แต่ไม่เลยหลังจากผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง วิลก็กลับเข้ามาที่สมาคมนักผจญภัยอีกครั้งและมาที่เคาน์เตอร์ของลาริซ่าอีกครั้ง
“ผมขอส่งภารกิจทั้งหมด30ใบครับ”
“หา!”
ลาริซ่าอุทานออกมาด้วยความใเป็ครั้งที่สามของวันแต่ครั้งนี้เธอร้องออกมาเสียงดังมากจนคนที่อยู่ใกล้ๆเธอต่างหันมามองเธอเป็ตาเดียวกันเธอได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้ดูน่าอายจนคนอื่นละสายตาไปทำอย่างอื่นต่อมันทำให้เธอต้องทำงานยุ่งแบบไม่เคยเป็มาก่อน ทั้งการที่ต้องจัดการกับภารกิจทั้ง30 ใบในคราวเดียว และทำการยื่นเื่ปรับระดับนักผจญภัยให้กับวิล การที่วิลจัดการภารกิจได้รวดเร็วขนาดนี้นั้นก็เพราะว่าทั้งหญ้าสเตเวียและหญ้าลูเซตวิลได้เก็บหญ้าทั้งสองไว้จนเกือบเต็มกระเป๋าเวทมนตร์หนึ่งในสองใบของเขาพอลาริซ่าจัดการเพิ่มระดับนักผจญภัยในป้ายด็อกแท็กของวิลเรียบร้อยแล้ววิลก็รีบไปที่กระดานบอร์ดภารกิจในทันที ทิ้งให้ลาริซ่าที่ยังมองหลังเขาด้วยความแปลกใจอยู่หลังเคาน์เตอร์
“ลาริซ่ามันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ใช่ๆอยู่ๆเธอก็ร้องเสียงดังขึ้น นั้นไม่สมกับเป็เธอเลยนะ”
ลาริซ่าที่นักพักอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็โดนเพื่อนพนักงานสาวสวยอีกสองคนทักถามเธอ
“เป็พวกเธอก็ต้องใจนร้องออกมาเหมือนกันละมีที่ไหนคนที่พึ่งสมัตรเป็นักผจญภัยได้แค่วันเดียว แต่กลับหาทางรับทำภารกิจถึง 30งานจนเสร็จได้ แล้วก็ทำให้เลื่อนระดับได้ภายในวันเดียวเนี้ย”
“เดี๋ยวนะ! ถ้าเป็คนที่พึ่งสมัครเป็นักผจญภัยงั้นก็หมายความว่าเขาอยู่แค่ระดับ 1 สิ!”
“มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?ถ้าจำไม่ผิดภารกิจสำหรับนักผจญภัยระดับ 1 มันไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นนี่แถมถึงมันจะมีแต่ใครมันจะไปทำได้ภายในวันเดียวได้เนี้ย?”
“จะบอกว่ายังไงดีน่ะดูเหมือนว่าเขาจะเอาใบคำร้องภารกิจไปให้ร้านค้าที่้าใช้วัตถุดิบแล้วให้ทางร้านค้าเขียนคำร้องภารกิจให้ พร้อมกับเดินเื่ให้ร้านค้าเองเลยมันเป็ภารกิจง่ายๆที่ต้องใช้วัตถุดิบเหมือนๆกันทั้งหมดซึ่งน่าจะหมายความว่าเขามีวัตถุดิบตัวนั้นเตรียมไว้อยู่แล้วด้วย ถึงแม้ว่ามันจะดูโกงๆหน่อยแต่พอเช็คดูแล้ว การทำแบบนี้มันก็ไม่ได้ผิดกฎของสมาคมนักผจญภัยข้อไหนเลยน่ะ”
“โห้! เป็การทำงานที่ดูฉลาดมากๆเลย”
“ใช่ๆดูเป็คนที่น่าสนใจน่ะ แล้วคนนั้นอยู่ไหนละ ตอนนี้ยังอยู่แถวนี้มั้ย?”
“ถ้าเป็คนนั้นก็อยู่ตรงบอร์ดกระดานภารกิจนั้นไงที่ดูเด็กอยู่และใส่เสื้อคลุมเก่าๆนั้นนะ”
“เห๊! เป็แบบที่ลาริซ่าชอบเลยนี่หน่ายังเด็กอยู่แถมยังฉลาดด้วย”
“จริงด้วย! ถึงหน้าตาจะไม่หล่อมาก แต่ก็ดูดีอยู่นะ”
“ยัยพวกนี้ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับเขาซักหน่อย”
“แล้วถ้าเกิดเขาคิดละ?”
“ใช่ๆที่การรับการส่งภารกิจทุกครั้งเขาก็มาส่งกับเธอใช่มั้ยละอาจจะชอบเธอเลยมาเดินเื่กับเธอคนเดียวก็ได้”
“พอๆยัยพวกบ้า รีบกลับไปทำงานของตัวเองกันได้แล้ว”
ลาริซ่ารีบไล่สาวเพื่อนร่วมงานทั้งสองแต่ก็ยังโดนพูดหยอกเย้าก่อนจะกลับไปทำงานอีก จนเธอหน้าแดงกับคำพูดที่เพื่อนๆพูดไว้คงเพราะการพูดนั้น ทำให้เธอเผลอมองไปที่วิลเป็ระยะๆแต่เธอก็ยังพยายามบอกกับตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับวิลซักนิดเดียว จากนั้นไม่นานวิลก็เอาใบภารกิจมายื่นกับลาริซ่าถึงห้าใบ ถึงแม้ว่ามันเป็แค่ภารกิจระดับ 2ที่เป็แค่การค้นหาเหมือนระดับ 1 เพียงแต่เพิ่มการสืบหาของต่างๆเข้ามาลาริซ่าก็ยังรู้สึกได้ว่าวิลต้องจัดการกับภารกิจแบบไม่ธรรมดาอีกแน่ๆเพราะผู้ว่าจ้างในใบภารกิจมันดันเป็ร้านค้าทั้งสามร้านที่ก่อนหน้านี้วิลเคยยื่นใบคำร้องภารกิจทั้ง30 ใบนั้นเอง ซึ่งแน่นอนว่าที่วิลเลือกทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับร้านค้าที่เคยทำมาก่อนมันต้องไม่ใช่ความบังเอิญแน่ลาริซ่าจึงได้แต่รับเื่ภารกิจให้วิลตามหน้าที่และได้แต่ยิ้มเจื่อนๆตอบกลับวิลก็รีบออกไปทำภารกิจทันที แล้วพอถึงวันต่อมา.....
วิลกลับเข้ามาที่สมาคมนักผจญภัยพร้อมกับห้าภารกิจที่เขาทำเสร็จเรียบร้อยแต่ก็ยังไม่วายจะยื่นใบคำร้องภารกิจอีก 15 ใบ จากร้านค้าร้านเดิมทั้งสามร้านอีก“อีกแล้วเหรอ!”เป็คำแรกที่ลาริซ่าเผลอพูดออกมาเบาๆ พร้อมทั้งหน้าตายิ้มแย้มแต่แววตากลับไม่ยิ้มตามเลย เธอทำการเช็คภารกิจทั้งหมด โดยภารกิจหลักๆแล้วก็มีทั้งการขายข้อมูลวิธีทำน้ำยาฟื้นเวท’แบบใหม่ การหาจุดเกิดของหญ้าสเตเวีย การหาจุดปลอดภัยในการหาสมุนไพรแม้ว่าภารกิจทั้งหมดจะเหมือนกัน แต่พอแยกเป็ร้านละห้าใบหรือห้าภารกิจมันก็ยังนับเป็ 15 ภารกิจที่ไม่ผิดกฎของสมาคมอยู่ดี ทำให้ลาริซ่าต้องอนุมัติภารกิจให้วิลอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วก็เป็ไปตามคาด พอวิลได้รับภารกิจเขาก็รีบเอามันไปทำทันทีแล้วก็ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาส่งภารกิจที่ลาริซ่าทันที
“ไชโย! ขึ้นระดับ 3 แล้ว ต่อไปก็ระดับ 4 ต้องทำยังไงนะ? อ๋อใช่แล้ว ต้องเข้าทดสอบจากทางสมาคมสินะ ต้องทำยังไงเหรอไอ้การทดสอบเนี้ย?”
“เดี๋ยวๆถึงตามระเบียบจะทำเื่ขอทดสอบเลื่อนระดับจากระดับ 3 ไประดับ 4 ได้ก็เถอะแต่ว่าเพราะยังไม่เคยมีใครเลื่อนระดับได้เร็วขนาดนี้มาก่อน....ดิฉันขอตัวไปปรึกษากับหัวหน้าก่อนนะคะ”
“อะ...ครับ”
วิลที่ต้องยืนรอลาริซ่าที่ยืนคุยกับผู้ชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็หัวหน้าอยู่ไม่ไกลนักทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่พักใหญ่ แล้วผู้ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าคนนั้นก็เดินมาหาวิลด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายพร้อมกับถอดหายใจถึงแม้ว่าเขาแต่งตัวด้วยเครื่องแบบพนักงานเหมือนๆกับคนอื่นๆ แต่ก็ยังดูไม่เรียบร้อยทั้งสภาพผมเผ้าทั้งหนวดเคราและเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยทำให้คนที่ไม่เคยพบเจอหรือรู้จักกับเขาอย่างวิลก็ต้องมองว่าเขาเป็แค่ผู้ชายวัยกลางคนที่ซกมกคนหนึ่ง
“เฮ้ย! ไอ้หนู ใช่แล้ว แกนั้นละ ไม่ต้องหันไปหาใครเลย”
“คะ...ครับ”
“ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมถึงเร่งรีบเลื่อนระดับขนาดนี้แต่แบบนั้นคนที่ลำบากมันจะเป็ตัวแกเองนะ เล่นทำภารกิจแล้วรวบรัดขนาดนี้มันดูเหมือนขาดคุณภาพยังไงก็ไม่รู้ เพราะอย่างงั้นแล้วข้าจะไม่ยอมเซ็นอนุมัติการทดสอบเลื่อนระดับให้แกแน่”
“บะ..แบบนั้นผมก็แย่สิครับ”
“ใช่แล้วละค่ะหัวหน้าแบบนี้ที่เขาพยายามทำภารกิจจนเลื่อนระดับขึ้นมาขนาดนี้มันก็สูญเปล่านะสิคะ”
“ก็มันเป็เพราะการทำภารกิจแบบรวบรัดของเ้าหนูนี่นะสิถึงจะดูไม่ผิดกฎ แต่มันมักง่ายเกินไปแล้ว ถ้าขื่นปล่อยให้เป็นักผจญภัยต่อไป คนที่จะซวยก็เป็ตัวมันเองนั้นละเพราะถ้าให้คนด้อยประสบการณ์แบบนี้เลื่อนระดับ ถ้าเกิดไปเจอกับกับสัตว์เวท’ตัวโหดๆเข้า มีหวังได้ตายหยั่งเขียดแน่”
“แล้วจะให้ผมทำยังไงละครับผมไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย”
“ใช่ค่ะคุณวิลเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย หัวหน้าช่วยอนุมัติด้วยเถอะค่ะ”
“ลาริซ่าเธอนี่จะเอาใจช่วยจนออกนอกหน้าเกินไปรึเปล่าเนี้ยเฮ้อ.....ทั้งหมดมันก็ติดตรงที่แกยังไม่มีประสบการณ์ละนะเพราะฉะนั้นข้าขอตั้งเงื่อนไขโดยให้แกทำภารกิจของระดับ 3สักห้าภารกิจมาส่งก่อนละกัน”
“ห้าภารกิจงั้นเหรอแค่นี้เอง ขอบ....”
“ยังไม่หมดนะแกต้องเลือกภารกิจจำพวก “จัดการ” ของระดับ 3 อย่างเดียวทั้งหมดและต้องทำคนเดียวแบบไม่ต้องรวมกลุ่มกับใครอีกด้วย”
“ตกลงครับขอบคุณมากครับ”
“งั้นก็ตามนี้ละลาริซ่าเช็คภารกิจที่ไอ้หนูนี่จะทำให้ดีๆละ ถ้ามันทำแต่ภารกิจที่ง่ายเกินไปข้าจะถือว่าเราไม่เคยพูดเื่นี้กันนะแล้วจะไม่มีการเซ็นอนุมัติการทดสอบอะไรทั้งสินด้วยชอบมีแต่เื่ปวดหัวอยู่เรื่อยเลย ไปละ....”
“รับทราบค่ะ”
ลาริซ่าได้แต่ถอดหายใจหลังจากที่หัวหน้าจอมซกมกของเธอเดินจากไปแล้วก็หันมาพูดกับวิล
“ขอโทษด้วยนะคะที่ดิฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย”
“ไม่หรอกครับแค่ผมต้องทำภารกิจแค่ห้าภารกิจเอง”
“มันไม่ใชแค่ห้าภารกิจนะสิคะปกติแล้วภารกิจระดับ 3 ประเภท “จัดการ” นั้นมันเกือบจะเป็การ “กำจัด” ของระดับ 4เลยละค่ะ อย่างการหาชิ้นส่วนของสัตว์เวท’บางตัวจะไม่ได้บอกให้กำจัดมันด้วยแต่บางสถานการณ์มันจะไม่สามารถเลี่ยงการต่อสู้ได้เพราะฉะนั้นคนส่วนใหญ่จะเริ่มตั้งกลุ่มกันั้แ่อยู่ระดับ 3 เป็ต้นไปค่ะมันเลยเป็เงื่อนไขที่ยากมากสำหรับคุณในการรับทำภารกิจพวกนี้ค่ะ”
“อย่างงั้นเองเหรอครับถ้างั้นช่วยเลือกภารกิจให้ผมทีได้มั้ย ถ้าเกิดผมเลือกมาแล้วโดนตัดออกเพราะไม่ผ่านเงื่อนไขก็จะเสียเวลาเปล่าๆแล้วขอบคุณที่เป็ห่วงนะครับ”
“มะ...ไม่ได้เป็ห่วงอะไรซักหน่อยดิฉันทำตามหน้าที่ต่างหาก ดะ..เดี๋ยวจะจัดการเลือกภารกิจให้ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ”
“ครับ”
ลาริซ่ารีบตอบวิลและเดินไปยังบอร์ดกระดานภารกิจด้วยความตื่นเต้นในใจก็ได้แต่บอกตัวเองว่าที่ทำไปเพราะหน้าที่โดยไม่ได้คิดอะไรกับวิลเพียงแต่ว่ายังมีคนอีกสองคนที่เฝ้ามองมายังลาริซ่าด้วยความสนุกและมีเลศนัยทั้งสองสาวต่างพากันส่งสายตาพร้อมหัวเราะให้กันยังกับปีศาจจอมเ้าเล่ห์ก็มิปานจนนักผจญภัยที่อยู่ใกล้ต่างพากันขนลุกไปตามๆกัน จากนั้นไม่นานลาริซ่าก็เอาใบภารกิจมาเดินเื่ให้วิล
“ถึงภารกิจมันจะยากแต่ผมจะหาทางทำอะไรสักอย่างเอง ขอบคุณครับ”
“งั้นขอให้โชคดีนะคะ”
วิลที่ได้รับภารกิจเรียบร้อยแล้วก็รีบออกไปจากสมาคมนักผจญภัยเพื่อไปทำภารกิจทันทีลาริซ่าเองก็คอยมองตามเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ด้านหลังของเธอกลับมีเงาของคนที่ทำหน้าตาเ้าเล่ห์ที่หัวเราะเบาๆอยู่ นั้นคือเพื่อนพนักงานของลาริซ่านั้นเองพวกเธอทั้งสองเข้ามากอดคอลาริซ่าไว้ แล้วพยายามพูดหยอกเย้าแม้ว่าเธอพยายามจะพูดปฏิเสธทุกอย่างที่เพื่อนทั้งสองพูดถามอย่างสนุกสนานจนเธอหน้าแดง
“ยินดีต้อนรับเนี้ยว”
“วิลเองเหรอเนี้ยว”
“มีอะไรให้ช่วยอีกเหรอเนี้ยว”
“สวัสดีอีกรอบนะครับคุณเนียส เมื่อกี้ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่ยอมยื่นใบคำร้องภารกิจทั้งๆที่มันเป็การขายการทำน้ำยาฟื้นเวท’ที่ผมเคยเสนอขายไปแล้วนะ”
“ไม่เป็ไรหรอกเนี้ยว”
“ยังไงเราก็ยังได้กำไรอยู่ดีเนี้ยว”
“คราวนี้จะยื่นภารกิจแบบไหนอีกเนี้ยว?”
“ถ้าข้าช่วยได้ก็จะช่วยนะเนี้ยว”
“เพราะเ้าชอบเสนออะไรที่น่าสนใจดีนะเนี้ยว”
“คราวนี้คงจะให้ช่วยเหมือนเดิมไม่ได้แล้วละครับเพราะภารกิจคราวนี้ส่วนใหญ่เป็การหาวัตถุดิบจากพวกสัตว์เวท’ ผมเลยจะมาอุดหนุนซื้อของในร้านไว้ใช้จัดการกับสัตว์เวทมากกว่า”
“งั้นเหรอเนี้ยว”
“แต่ว่านะเนี้ยว”
“ที่ร้านข้าจะขายแต่อุปกรณ์เวทมนตร์จิปาถะนะเนี้ยว”
“ถ้าจะใช้ต่อสู้กับสัตว์เวท’ต้องไปร้านเครื่องมือเวทมนตร์โดยเฉพาะนะ เนี้ยว”
“มันก็ใช่อยู่แต่ว่านะ จะให้ผมไปหาซื้อเครื่องมือเวทมนตร์ดีๆที่แพงๆแบบนั้นมาใช้ มันก็จะเสียของเปล่าๆเพราะมันแลกมาด้วยการใช้พลังเวท’ที่เกินตัวสำหรับคนที่พลังเวท’น้อยอย่างผมจะใช้ได้นะ ถ้าระหว่างสู้เกิดพลังเวท’หมดขึ้นมาจะยิ่งแย่เอานะสิ”
“รู้ดีเหมือนกันนี้ไหนว่าไม่ใช่คนที่นี่ไง เนี้ยว”
“ก็อาศัยอ่านหนังสือเอาละนะมันติดนิสัยนะ ว่าแต่ที่นี่ขายแต่ของจิปาถะจริงๆด้วยของพวกนี้ทำไมไม่มีวิธีใช้บอกไว้เลย? ไหนบอกว่าขายอุปกรณ์เวท’”
“พวกเสื้อผ้าหรือของสวมใส่มันไม่ใช่อุปกรณ์เวท’นะ เนี้ยว”
“พวกอุปกรณ์เวท’จะเป็พวกเกี่ยวกับเครื่องมือเครื่องใช้ เนี้ยว”
“ถ้าพวกของสวมใส่จะนับเป็เครื่องมือเวท’มากกว่า เนี้ยว”
“พวกอุปกรณ์เวท’จะอยู่อีกด้านนะ เนี้ยว”
วิลเริ่มเดินมองดูอุปกรณ์เวท’จนทั่วร้าน แต่ดูเหมือนจะไม่มีของที่ถูกใจพอเท่าไรแต่ดูเหมือนว่าเขาก็มองๆของต่างๆไว้เหมือนว่าวิลเองก็เริ่มจะคิดอะไรออกแล้ว
“มีแต่ของใช้จิปาถะจริงๆด้วยแฮะอย่างไอ้นี่อะไร “เครื่องปลอกเปลือกผลไม้แบบไม่ต้องเปื้อนมือ” “เครื่องเป่าผ้าความร้อนอ่อนๆ”“เครื่องนวดไหล่เบาๆแบบพกพา” มีแต่ของที่ไม่น่ามีคุณภาพทั้งนั้นเลย”
“อย่าดูถูกนะเนี้ยว”
“ถึงตอนนี้มันจะยังขายไม่ดีแต่ด้วยสายตาของข้า อนาคตมันต้องขายดีแน่ เนี้ยว”
“แต่เหมือนมันเอามาใช้แบบผิดๆยังไงไม่รู้อย่างเครื่องเป่าผ้านี่เอาไปไว้ใช้เป่าผมไม่ดีกว่าเหรอ?”
“หือ!”
“ความคิดดีนี้เนี้ยว”
“แล้วอย่างอื่นละเนี้ยว”
“อย่างอื่นก็คิดเองสิว่าแต่พอจะรู้จักคนที่รับทำเครื่องมือเวท’หรืออุปกรณ์เวท’บ้างรึเปล่า? พอดีว่าอุปกรณ์เวท’ที่อยู่ที่นี่มันไม่มีของที่ถูกใจเลยและถ้าเป็เครื่องมือเวท’ผมก็เคยไปเดินดูมาบ้างแล้ว แบบที่ขายๆกันอยู่มันไม่มีแบบที่ผม้าเลยละ”
“คงเป็ไปไม่ได้หรอกเนี้ยว”
“ของพวกนี้เป็ของนำเข้าจากที่อื่นทั้งหมดเนี้ยว”
“แล้วคนที่ทำได้จะไม่มีเลยเหรอ?”
“คนที่ทำได้โดยตรงมันก็ไม่มีหรอกเนี้ยว”
“เพราะเดี๋ยวนี้มันไม่มีการบรรจุหรือแปลงเครื่องมือด้วยคนกันแล้วเนี้ยว”
“ได้ยินมาว่าเขาใช้อุปกรณ์เวท’ในการทำเครื่องมือเวท’หรืออุปกรณ์เวท’อีกที เนี้ยว”
“ของแบบนี้มันจะทำเองไม่ได้เลยงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ว่าทำได้หรือไม่ได้เนี้ยว”
“แต่คนที่สามารถทำแบบนั้นได้มันไม่มีแล้วละเนี้ยว”
“มันต้องใช้คนที่มีความสามารถเฉพาะทางเนี้ยว”
“อืมแบบนี้ก็แย่สิ ด้วยเวลาและความสามารถในการต่อสู้ของผมถ้าไม่ใช้วิธีสร้างของที่ใช้โดยเฉพาะ ผมก็คงทำอะไรไม่ได้แน่ๆ เอายังไงดีเนี้ย”
“อย่างงั้นเหรอเนี้ยว”
“จากที่ผ่านมาดูจากความคิดของเ้าแล้วนะ เนี้ยว”
“เ้าคงมีความคิดดีๆอะไรสักอย่างสินะเนี้ยว”
“มันก็ไม่ใช้ของที่ดีอะไรมากมายหรอกนะแล้วคนที่มีความสามารถเฉพาะทางนี่มันคือยังไงเหรอ เท่าที่อ่านมาจากหนังสือถึงจะมีวิธีการทำแต่ในหนังสือก็ไม่ได้บอกไว้ว่าต้องเป็คนแบบไหนถึงทำได้นะ”
“พอจะรู้อยู่ใช่มั้ยเื่พร์เฉพาะตัวนะเนี้ยว”
“พร์คือความถนัดพิเศษเฉพาะตัวที่สามารถบอกถึงสิ่งที่เราจะเป็ได้ ถ้าจำไม่ผิดนะ”
“นั้นละเนี้ยว”
“อย่างนักดาบก็ต้องมีพร์เื่ดาบ เนี้ยว”
“แล้วคนที่ทำอุปกรณ์เวท’ได้ก็ต้องมีพร์ เนี้ยว”
“พร์นั้นคือ“รังสรรค์เวทมนตร์” เนี้ยว”
“!?”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“หัวเราะทำไม?เนี้ยว”
“พอดีผมรู้จักคนแบบนั้นอยู่คนหนึ่งน่ะ”
“หา! ยังมีคนแบบนั้นอยู่อีกเหรอ? เนี้ยว”
“ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็พร์แบบนี้มันเก่าแก่จนสาบสูญไปแล้วนะเนี้ยว”
วิลเองก็ใที่คนที่เขา้าตัวคนที่มีพร์ “รังสรรค์เวทมนตร์” มันก็คือตัวเขาเองไม่รู้เพราะเป็โชคชะตาอะไรรึเปล่า เพราะสุดท้ายคนที่เขา้าให้ช่วยที่สุดมันกลับเป็ตัวของเขาเองอย่างกับเป็เื่ตลก เขาถอดหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะเดินไปทั่วร้านอีกครั้งปล่อยให้เนียสยืนรอที่จะถามว่าคนที่มีพร์คนนั้นคือใครอย่างเซงๆ ทำให้เนียสต้องเดินกลับไปยืนประจำที่เคาน์เตอร์คิดเงินอย่างช่วยไม่ได้แล้ววิลก็เอาของที่เขาเดินเลือกมาวางไว้ที่เคาน์เตอร์คิดเงินที่ละชิ้นทีละชิ้น ซึ่งของแต่ละชิ้นที่วิลหยิบมาวางไว้ให้เนียสคิดเงินนั้นมันก็ได้เพิ่มคำถามที่เนียสอยากจะถามวิลขึ้นมาอีกเื่แล้ว
![แพทย์หญิงชนบทตัวน้อย พลิกชีวิตสู่ความร่ำรวย [孟婉]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1735015708_97343910.webp)
2K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
