ท่านประธานอย่างฉัน ต้องมาเป็นเจ้ากระตูล

ร่างเล็กลืมตาขึ้นช้า ๆ พร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในศีรษะ เพดานเหนือหัวไม่ใช่เพดานที่คุ้นเคย ไม่มีไฟนีออน ไม่มีเสียงรถจากถนนใหญ่ มีเพียงความเงียบและกลิ่นฝุ่นจาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ

ร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เตียงไม้ขนาดพอเหมาะสำหรับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ผ้าปูสะอาดแต่สีซีดผ่านการใช้งานมานาน เมื่อเท้าแตะพื้น เสียงไม้เก่าดังเอี๊ยดเบา ๆ ราวกับเตือนว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ควรส่งเสียงดัง

เธอเดินไปหยุดที่หน้าต่าง มือเล็กดันบานกระจกเปิดออก ลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตา หลังคาอาคารเรียงตัวอย่างเป็๲ระเบียบ ถนนแคบทอดยาว ไม่มีป้ายภาษาเกาหลี ไม่มีตึกสูงสมัยใหม่

แค่เพียงมอง เธอก็รู้ได้ทันที—ที่นี่ไม่ใช่เกาหลี

หัวใจเต้นแรง ความคิดผุดขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากนี่ไม่ใช่ความฝัน งั้นก็มีคำอธิบายเดียว… การเข้ามาสวมร่าง เหมือนในนิยายและการ์ตูนที่เธอเคยอ่าน

ยังไม่ทันจะจัดการกับความคิดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลผ่านเข้ามาอย่างรุนแรง ภาพ เสียง ความรู้สึก ซ้อนทับกันไม่หยุด ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียง มือกุมศีรษะ ความปวดแล่นแปลบจนสายตาพร่า ร่างกายสั่นเล็กน้อย

นี่คือความทรงจำของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง—เอเลน่า ตัวจริง

ประตูไม้ถูกเปิดเข้ามาโดยไม่เคาะ หญิงสาวในชุดเมดก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน เธอวางอ่างน้ำไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเก่ามาวางข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เอเลน่ารู้จักเธอ

นีน่า

อายุราวยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าดูเรียบร้อย แต่ดวงตาไม่เคยแฝงความอ่อนโยน นีน่าไม่มองหน้าเธอ ไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย เพียงทำหน้าที่เหมือนทุกเช้า—จัดเตรียมน้ำล้างหน้า วางถาดอาหารง่าย ๆ ไว้บนโต๊ะ

ซุปใสถ้วยเล็ก ขนมปังแข็งที่ต้องใช้แรงหัก

ไม่มีเสียงถามว่าเ๽้านายเป็๲อย่างไร ไม่มีคำแนะนำตัว เพราะสำหรับร่างนี้ นีน่าคือคนคุ้นเคยอยู่แล้ว

เมื่อประตูปิดลง ความทรงจำส่วนที่เหลือก็เข้ามาเติมเต็ม

เธอหลับตาแน่น ภาพในอดีตฉายชัด—ซุปที่ถูกปล่อยให้เย็นชืด ขนมปังที่ถูกแบ่งครึ่งแล้วหายไปหนึ่งชิ้น คำพูดเสียดสีที่ไม่มีใครได้ยิน นีน่าที่ยักยอกเงิน ใช้ชื่อของคุณหนูสั่งของ แต่เอาของดีไปใช้เอง

และที่เลวร้ายกว่านั้น… การดูถูกอย่างเงียบงัน

อาคารที่เงียบ ไม่มีผู้คน ไม่มีทางเดินเชื่อม 

ไม่มีเหตุผลให้ก้าวออกไป

หญิงสาวอยุ29ที่อยู่ในร่างของเด็ก8ขวบ มองไปรอบห้อง ห้องที่กว้างพอสำหรับลูกสาวตระกูลชนชั้นสูง แต่กลับว่างเปล่าอย่างไม่สมเหตุสมผล เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเท่าที่จำเป็๲ สีไม้หม่น ฝุ่นเกาะตามมุม

ริมฝีปากเล็กขยับเล็กน้อย เธอไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงนั่งนิ่ง ดวงตานิ่งสงบกว่าที่เด็กคนหนึ่งควรจะเป็๲

ถ้านี่คือโลกของเอเลน่า

งั้น๻ั้๹แ๻่วินาทีนี้ไป… เธอจะไม่ยอมเป็๲เด็กที่ไม่รู้อะไรอีกต่อไป