มาเฟีย 9 นิ้ว

        “เจ็บไหมคุณ” ปุณณดาถามคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

        “โอ๊ย! มะ โอ๊ย! ไม่เจ็บเลย สบายมาก แหะ ๆ” เจอราร์ดตอบเสียงนุ่มด้วยสภาพที่เบ้าตาเขียวปูดทั้งสองข้าง ก่อนจะฉีกยิ้มให้ปุณณดากำลังนั่งทายาให้เขาอยู่ ส่วนคิมหันต์ที่นั่งข้าง ๆ ก็กำลังนั่งเอาลูกประคบประคบส่วนที่บวมปูดออกมา

        “แต่ฉันว่าคุณน่าจะเจ็บนะ”

        “เจ็บตัวเพราะเธอน่ะสบายมาก ต่อให้เธอต่อยฉันจนลูกตาหลุดก็ยังได้เลย ชิลมากพริกแกง”

        “เดี๋ยวได้ไปสบายจริง ๆ หรอกคุณ” พริกแกงขมวดคิ้วกับคำโกหก เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเธอดันเผลอปล่อยหมัดใส่ร่างสูงตรงหน้าไปอย่างแรง คิดว่าเขากล้าทำอะไรบ้า ๆ เพราะอยากกวนประสาทเธอเล่น ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าเจอราร์ดจะมาสารภาพรัก และที่สำคัญใครใช้ให้มาหาสาวแล้วปากแจ๋วขนาดนี้

        “โอ๊ย! อันนี้เจ็บ เธอจิ้มเบา ๆ หน่อยสิ”

        เพราะเผลอใส่อารมณ์ตามสิ่งที่คิดเมื่อครู่ปุณณดาจึงจิ้มนิ้วทายาให้เจอราร์ดไปสุดแรง ทำเอาร่างสูงนั่งน้ำตาซึม

        “ขอโทษ ๆ” หญิงสาวพยายามเบามือให้สุดฤทธิ์

        เจอราร์ดนั่งให้ปุณณดาทายาแก้ฟกช้ำไปก็หลุบสายตามองสภาพตัวเองไป ตอนนี้แขนขาของเขาเขียวช้ำไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ช่วงข้างลำตัวที่ถูกเธอฟาดขาใส่สุดแรง มันช้ำแดงเป็นปื้นยาวเต็มไปหมดจนบางทีก็กลัวว่ากระดูกซี่โครงเขาจะหัก

        “เป็นอะไรของคุณอะ ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก” ปุณณดาเอ่ยถาม

        “ไม่ทายาแล้วเธอ ฉันจะไปโรงพยาบาลแทน”

        “ไปทำไม หรือคุณบาดเจ็บที่ตรงไหนอีก”

        “ไปเอกซเรย์ คิมหันต์โทรจองห้องด่วน จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงจะหัก” เจอราร์ดหันไปสั่งมือขวา

        “ไม่หักนะครับนายน้อย”

        “โอ๊ย! รู้สึกเหมือนมันจะหักไปทิ่มปอดด้วยอะ คิมหันต์โทรเรียกรถพยาบาลมารับผมเลยเร็ว ๆ ไม่ไหวแล้ว” พูดจบเขาก็ทำหน้าตาเหลอหลาจนปุณณดาขมวดคิ้วงุนงง เพราะเธอรู้แรงเตะตัวเองดีว่าไม่ได้แรงขนาดจะทำให้กระดูกหักได้

        เจอราร์ดทิ้งตัวลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้นพร้อมกับสายตาที่เหม่อลอยทันที ในขณะที่ปุณณดากับคิมหันต์ได้แต่หันหน้ามองกันแล้วส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย แต่ถึงจะเหนื่อยใจยังไงคิมหันต์ก็ขัดคำสั่งไม่ได้ เขาจัดการแบกนายน้อยที่ตัวไม่น้อยกลับขึ้นรถแล้วพาไปส่งยังโรงพยาบาลที่ตระกูลรัสเซลล์เป็นหุ้นส่วน

        “ไอ้พริกแกง” เจียงที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ เมื่อเห็นว่าเจอราร์ดไปแล้วก็เดินเข้าไปหาหญิงสาว

        “จ้าลุง มีอะไรหรือเปล่า”

        “แกแน่ใจนะว่าคุณเจอราร์ดเขาจะเป็นผัวแกได้ ไม่ใช่แกได้ลูกเพิ่มมาอีกคน”

        ปุณณดาก็ได้แต่หันไปยิ้มแหยกลับไปเท่านั้น ไม่แปลกที่ผู้ใหญ่ข้างกายเธอจะคิดแบบนั้น ก็สภาพของเจอราร์ดที่ให้คิมหันต์แบกกลับไปเหลวอย่างกับขี้ผึ้งโดนไฟลน สำออยจนไปแม้แต่จะเดินเองด้วยซ้ำ