ิอวี่รู้สึกอึ้งไป ผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักและงามจนล้ำเกินไปคนนี้ เข้ามาถึงตรงนี้ได้โดยที่เขาไม่รู้เื่อะไรเลยแล้วยังจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาง่ายๆ แบบนี้อีก นี่มันอะไรกันเนี่ย?
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ผู้หญิงคนนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าของิอวี่แล้ว
นางอยู่ใกล้แค่เอื้อม ิอวี่มองเห็นได้ชัดเจนใบหน้าของนางงดงามมาก รูปร่างสวยงามมากแม้ว่าจะมีผ้าบางๆ ปิดอยู่ในจุดที่สำคัญก็ตามแต่ว่าการที่ปิดบางส่วนและเปิดบางส่วนแบบนี้มันก็ดูน่าดึงดูดได้ และทำให้ิอวี่ต้องกลืนน้ำลาย
หญิงสาวยื่นมืออันเรียวขาวออกไปจับที่แก้มของิอวี่เสียงอันอ่อนหวานดังขึ้น “อยากให้พี่สาวคนนี้อยู่เป็เพื่อนเ้าไหม”
หากใครได้เจอสาวงามขนาดนี้เกรงว่าคงไม่มีใครทนไหว แต่วินาทีที่ผู้หญิงคนนี้แตะไปที่แก้มของิอวี่เขาก็พลันได้สติ
ิอวี่ไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนนางมีสิทธิอะไรจะมามอบกายให้เขา อีกอย่าง ต่อให้ผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้คิดร้าย แต่เขาจะไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงแปลกหน้าแบบนี้ได้อย่างไรกันมันเป็หลักการของิอวี่
“ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าเ้าจะเป็ใครแล้วก็ไม่อยากจะรู้ด้วยว่าเ้ามีแผนการอะไรถึงได้บุกเข้ามาในห้องของข้าแบบนี้แต่ข้าไม่ชอบวิธีการทักทายของเ้าแบบนี้เลย”
ิอวี่ยิ้มแล้วก็ส่ายหน้า “เพราะฉะนั้น ขอให้แล้วต่อกันไปดีกว่า”
หลังจากที่ได้ยินิอวี่พูดจบ หญิงคนนั้นก็เหมือนตะลึงไป จากนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า“อิอิ คิดไม่ถึงเลยว่าจิตใจของเ้านี่ไม่เลวเลยนะหากเ้าเป็พวกบ้ากามไม่มีหลักการ แล้วพุ่งเข้าใส่ข้า เ้าคงตายแน่แล้ว”
ระหว่างที่พูด ผู้หญิงคนนั้นก็กำหมัดเล็กๆ ไว้แน่นดูท่าทางเหมือนนางอยากจะแสดงความเหี้ยมโหดให้ได้เห็น แต่ในสายตาของิอวี่แล้วท่าทางของนางแบบนี้ดูน่ารักมาก
... ผู้หญิงคนนี้ เมื่อครู่กำลังทดสอบข้าอยู่หรือเนี่ยิอวี่เบะปาก หมดคำพูดเลยทีเดียว
แต่ในตอนนี้เองแสงสีขาวเส้นหนึ่งก็พุ่งออกมาจากบริเวณหน้าอกของิอวี่ส่องมาที่ร่างของหญิงสาวคนนั้น
จู่ๆ หญิงคนนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วหยุดเดิน ก่อนจะเอามือกุมหัวราวกับกำลังทุรนทุรายจากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมา ท่าทางของนางดูเ็าไม่เหลือความอ้อนแอ้นก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อยเสื้อผ้าของนางแปรเปลี่ยนเป็สีขาวสะอาดไร้การแปดเปื้อนเหมือนกับดอกบัวที่ไม่สามารถลบหลู่ได้ ราวกับเทพธิดาที่ลงมาจาก์ชั้นฟ้ายังเป็สาวงามไร้ที่ติ แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่าเข้าหาเข้าใกล้ไม่ได้เลย!
“เ้าเป็ใคร? ออกไปห่างๆ ข้าหน่อยถ้าเ้ากล้าเข้ามา ข้าจะฆ่าเ้าซะ!”
ท่าทางของหญิงผู้นี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ทั้งๆ ที่ใบหน้าของนางยังคงสวยสดงดงามเหมือนเดิมแต่ไม่ว่าจะเป็นิสัย ความสง่างาม แม้กระทั่งน้ำเสียงก็ล้วนแต่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน
ิอวี่อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ แล้วพูดด้วยความโกรธว่า“เ้าเป็บ้าหรือเปล่า? นี่มันบ้านข้านะ”
“ผู้ชายอย่างพวกเ้าไม่มีดีสักคน ไปให้พ้นเลย!”
ระหว่างที่พูด มือของนางก็เกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาแสงสะท้อนของกระบี่เล่มหนึ่งโผล่ขึ้นมาในมือของนาง แล้วพุ่งแทงมาทางิอวี่
ลงมือโดยไม่พูดอะไรเลยแบบนี้น่ะหรือ?
ท่าทางของิอวี่เ็าขึ้นมาทันที เขาเบี่ยงตัวหลบกระบี่ของหญิงสาวแล้วซัดฝ่ามือไปที่หัวไหล่ของนางหญิงสาวคนนั้นยื่นฝ่ามือซ้ายออกมาทันที จากนั้นฝ่ามือของทั้งสองก็ปะทะกัน
ทั้งสองคนต่างถอยหลังไป ิอวี่ยังคิดโจมตีเข้าใส่อีกแต่ในเวลานี้เอง หว่างคิ้วของหญิงสาวพลันมีแสงสีขาวสว่างจ้าออกมาแล้วพุ่งกลับไปในหยกโบราณที่อยู่บริเวณหน้าอกของิอวี่กระบี่สีขาวเล่มนั้นของนางก็หายไปด้วย
หญิงสาวคนนั้นกลับมาสวมชุดกระโปรงสีดำอีกครั้งพอเห็นิอวี่กำลังจะโจมตีเข้ามา ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “เดี๋ยวก่อน เ้าหนุ่มหยุดก่อน ผู้หญิงคนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ข้า”
“นี่มันอะไรกัน?”
ท่าทางของิอวี่ยังคงระวังตัวอยู่ ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ยหากผู้หญิงคนนี้แทงกระบี่มา ชีวิตของเขาก็จบเห่กันพอดี
ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจแล้วเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก จากนั้นจึงนั่งลงที่ข้างโต๊ะขาที่ขาวราวกับหยกพาดอยู่ที่เก้าอี้ “เ้าเรียกข้าว่าเฮยจีก็ได้ส่วนผู้หญิงคนเมื่อครู่ นางชื่อว่าไป๋หลิง”
เฮยจีเหมือนพูดกับตัวเองว่า “โชคดีที่ในที่สุดข้าก็ชนะนะไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของนาง คงได้ทำลายห้องเ้าไปแล้ว”
ิอวี่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เ้าว่าอย่างไรนะ?”
“ไม่มีอะไรนี่”
ดวงตาของเฮยจีกลมโตและใสมาก นางพูดว่า “จริงสิจะว่าไปแล้วข้ายังต้องขอบใจเ้านะ ข้าเป็ภูติญญาที่ถูกผนึกอยู่ในหยกโบราณนั่นหลังจากที่เ้ามีอาณาจักรพลังขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่ระดับถ่ายเืแล้ว พลังงานในเืของเ้าสูงมากพอแล้วหยกโบราณเลยได้ดูดซับเข้าไปบางส่วน ซึ่งทำให้ผนึกนั้นคลายลงข้าถึงได้ถูกปลดปล่อยออกมา”
“งั้นหรือ? แล้วไป๋หลิงที่เ้าพูดถึงเมื่อครู่คนที่ถือกระบี่น่ะ มันอะไรกัน?” ิอวี่ลองหยั่งเชิงถามดู
คิดไม่ถึงเลยว่าเฮยจีกลับพูดแบบเคืองๆ นิดหน่อยว่า“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้พี่สาวได้ยินอีกนะ”
“ ... ก็ได้”
ิอวี่ก็เลยมองว่าเฮยจีเป็คนที่สติไม่สมบูรณ์คนหนึ่ง
ผู้ป่วยที่สติไม่สมบูรณ์มักจะเห็นตัวเองเป็สองคนเฮยจีเหมือนจะเป็แบบนั้น ไป๋หลิงอะไรนั่นอาจจะเป็ภาพลวงตาที่นางคิดขึ้นมา แต่ที่จริงแล้วมันก็คือตัวนางนั่นแหละไม่สิ ต้องบอกว่าเป็ิญญาสติไม่สมบูรณ์ ...
ในเมื่อยังไม่พูดถึงที่มาของผีสาวตนนี้ ถ้าอย่างนั้นหยกโบราณที่ผนึกนางเอาไว้ตกลงแล้วมันมีความลับอะไรอยู่กันแน่?
ิอวี่เริ่มคิด หยกโบราณนี่ไม่เพียงเก็บซ่อนสุดยอดวิชาเอาไว้แต่ยังซ่อนิญญาลึกลับเอาไว้ด้วย หยกโบราณชิ้นนี้มันมีที่มาอย่างไรกันแน่นะ?แล้วทำไมเืของเขาถึงได้เปิดผนึกหยกโบราณนี้ออกได้ล่ะ?
ตอนนั้นที่เขาเก็บหยกโบราณชิ้นนี้ได้ที่สวนมันเป็แค่เื่บังเอิญจริงหรือ?
ิอวี่รู้สึกปวดหัวมาก เขาไม่กล้าที่จะคิดต่อไปอีกแล้วก็ไม่รู้จะคิดต่อไปทางไหนด้วย
เฮยจีเอียงหัว ดวงตาใสๆ อันกลมโตของนางมองไปที่ิอวี่ด้วยความแปลกใจแล้วพูดด้วยความคับแค้นใจว่า “ข้ารอคนที่มีเืพิเศษปรากฏตัวมาตลอดผ่านไปชั่วแวบเดียวก็ห้าร้อยปีเข้าไปแล้ว ทำไมหลังจากผ่านไปห้าร้อยปีคนๆนั้นถึงได้เป็เ้าได้นะ?”
ทำไมหลังผ่านไปห้าร้อยปีคนๆ นั้นถึงเป็ข้าเช่นนั้นหรือ?
ิอวี่รู้สึกอึ้งไป ในใจก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ
เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่สวยเหมือนเฮยจีมาก่อนเลยผู้หญิงสวยมากคนนี้มองเขาแบบนี้ มันทำให้เขาหายใจไม่ค่อยทั่วท้องเท่าไร
“ช่างเถอะ มองไม่ออกเลย” เฮยจีเบะปากแล้วก็หันสายตาหนีไป
“เฮ้อ ...” ิอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เขารู้สึกโกรธและหงุดหงิดนิดหน่อยปกติเวลาเจอสถานการณ์คับขันอันตรายเขาไม่เคยตื่นเต้นจนเกร็งมาก่อนเลยตอนนี้แค่ผู้หญิงคนเดียวมองเขา เขากลับรู้สึกตื่นเต้นจนเกร็งแบบนี้น่ะหรือ?
นั่นมันแค่ิญญานะ ิญญาที่สวยมาก แล้วก็อยู่มาห้าร้อยปีแล้วด้วยิญญารุ่นทวดเลยนะ ิอวี่บอกตัวเองแบบนี้
“อ่า ข้านึกออกแล้ว”
เฮยจีพูดว่า “เมื่อครู่พอได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง ข้าดีใจมากไปหน่อยก็เลยลืมไปเลยเ้าเป็แค่น้องชายที่เพิ่งจะมีอาณาจักรพลังขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่เองนี่นาแล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้สร้างร่างของข้าขึ้นมาใหม่ล่ะเนี่ย ...”
ิอวี่พูดว่า “ตอนนี้เ้ากำลังสร้างร่างขึ้นมาใหม่แล้วไม่ใช่หรือทำไม ...”
ิอวี่ยังพูดไม่ทันจบ เฮยจีก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “นี่เป็ร่างิญญาของข้ามันใช้ได้แค่ในระยะสั้นๆ เท่านั้น พลังของข้าจะเพิ่มขึ้นตามการเติบโตของเ้า หากพลังความสามารถของเ้าแข็งแกร่งมากขึ้นพลังงานที่อยู่ในหยกโบราณก็จะถูกเปิดออกมากขึ้นตาม แล้วข้าก็จะแข็งแกร่งมากขึ้นด้วยและเมื่อไปถึงระดับเมื่อห้าร้อยปีก่อนของข้า เมื่อนั้นข้าถึงจะหยุดเติบโตไปพร้อมกับเ้า”
ิอวี่พูดอย่างเขินๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นเ้าคิดว่าอีกนานแค่ไหนเ้าถึงจะกลับไปจุดเดิมของเ้ากัน?”
เฮยจีพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าว่าด้วยพร์ของเ้าแล้วถ้าเ้าขยันแล้วก็พยายาม ไม่ทำให้พี่สาวอย่างข้าผิดหวังแล้วล่ะก็ สองร้อยปีก็น่าจะพอ”
“...”
“ขอแค่ระดับพลังิญญาของข้าแข็งแกร่งขึ้น ข้าก็จะนึกความทรงจำที่แฝงเอาไว้ได้มากขึ้นเอ๊ะ ห้าร้อยปีแล้วนี่นา เรา ...” เฮยจีเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป จากนั้นนางก็หันหลังให้และไม่ได้สนใจอะไริอวี่อีก
ว่ากันว่าผู้หญิงอารมณ์เปลี่ยนไว ผีผู้หญิงเองก็ไม่เว้นเหมือนกันเมื่อครู่เฮยจียังดูเศร้าอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับดูอารมณ์ดีขึ้นมา แล้วเริ่มสนใจมองไปรอบๆตัว
ถึงแม้นางจะบอกว่าอยู่มาห้าร้อยปีแล้ว แต่เหมือนว่าจะไม่เคยเห็นอะไรมาก่อนเลยนางเดินไปหยุดไปในห้องของิอวี่ เดี๋ยวก็จับกำแพง จับโต๊ะ จับขวด เหมือนว่าการได้มาที่นี่นั้นเป็เื่ที่แปลกใหม่สำหรับนางมาก
ิอวี่เหมือนคิดได้ เฮยจีถูกผนึกอยู่ในหยกโบราณมาห้าร้อยปีเต็มถึงแม้นางจะรู้ถึงสิ่งที่อยู่บนโลกภายนอกได้แต่เป็เพราะนางไม่ได้ออกมาจากหยกเลยเป็เวลานาน ดังนั้น อายุของจิตใจนางก็ยังคงอยู่ที่สิบสี่สิบห้าเท่านั้นนางยังคงดูเหมือนสาวน้อยคนหนึ่งอยู่เลย
เฮยจีเดินไปเดินมาอยู่ในห้องของิอวี่ระยะหนึ่ง และตอนที่เฮยจีสะบัดผมนั้นิอวี่ก็แอบไปเห็นที่กลางหลังคอขาวๆ ของนาง มันเหมือนมีสัญลักษณ์สีดำอยู่ ดูเหมือนเป็รูปลูกอ๊อด
ทันใดนั้นเอง ิอวี่ก็เหมือนจะนึกเื่สำคัญเื่หนึ่งขึ้นมาได้เขาพูดว่า “เฮยจี เมื่อครู่เ้าบอกว่าช่วยข้าได้ใช่ไหม? เ้าช่วยให้ข้าหาเงินห้าล้านหยกดำได้ภายในหนึ่งเดือนได้ใช่ไหม?”
“อิอิ แน่นอน ดูให้ดีนะ ฝึกมัน แล้วเ้าก็จะกลายเป็เศรษฐีเลยล่ะ”
ทันใดนั้นเอง ด้านหน้าของเฮยจี ก็มีลายเส้นสีดำแกมม่วงลอยออกมากลางอากาศนางยื่นนิ้วของนางออกมา แล้วแตะไปเบาๆ บนม่านประตูสีขาวที่ฉีกขาดไปก่อนหน้านี้
“ฟึ่บ!”
รอยย่นสีดำแกมม่วงประทับลงบนม่านประตูสีขาวจากนั้นิอวี่ก็เห็นรอยที่ฉีกขาดไปก่อนหน้านี้ประสานกลับมาเหมือนเดิม
นี่มันเวทมนตร์อะไรกันเนี่ย?
ิอวี่เดินไปจับที่ม่านประตู มองซ้ายทีขวาที เขาพบว่ามันกลับมาเป็เหมือนเดิมไม่มีผิดจริงๆก็เลยอดที่จะเอ่ยปากถามไปไม่ได้ว่า “นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน? สอนข้าหน่อยสิ”
เฮยจีมุ่ยปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า“เรียกข้าว่าพี่สาวก่อนแล้วข้าจะสอน”
“ท่านพี่ สอนข้าหน่อยนะ” ิอวี่เรียกอย่างไม่ลังเล
พอเห็นใบหน้าของิอวี่ที่จริงจังตรงไปตรงมา เฮยจีก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันดูน่ารักมาก“อุ๊บ!” เสียงหัวเราะดังขึ้น “เ้าหนู เ้านี่น่ารักจริงๆเลยนะ เอาล่ะ ข้าจะบอกเ้าก็ได้ เมื่อครู่ที่ข้าให้เ้าดูมันเป็ลายเส้นอักขระขั้นพื้นฐานที่สุด”
ิอวี่พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “ลายเส้นอักขระคืออะไรหรือ?”
“ลายเส้นอักขระ เป็อักขระค่ายกลที่ลึกลับที่สุดของ์และโลกมันสามารถสื่อไปถึงพลังกฎเกณฑ์ธรรมชาติบางอย่างได้ ซึ่งคนยืมมันมาใช้งานอย่างลายเส้นอักขระที่ใช้คืนสภาพวัตถุทั่วไปแบบนี้มันแทบไม่มีอะไรเลย ส่วนที่แข็งแกร่งและร้ายกาจจริงๆนั้นคือลายเส้นอักขระที่ใช้สร้างการโจมตีและการป้องกันต่างหาก”
เฮยจีอธิบายต่อว่า“ลายเส้นอักขระบางอย่างมีอานุภาพแข็งแกร่งมากกว่าทักษะการต่อสู้เสียอีก จะทำลายเมืองทั้งเมืองก็ทำได้ลายเส้นอักขระเองก็มีการแบ่งขั้นเหมือนกันนะ มีั้แ่ขั้นที่หนึ่งถึงเก้าแต่ละระดับแบ่งออกเป็ระดับสูง กลาง ต่ำ ทั้งหมดสามระดับ ผู้ที่สามารถร่ายลายเส้นอักขระพวกนี้ได้จะเรียกว่า ‘นักร่างอักขระ’ ”
“เมื่อสร้างลายเส้นอักขระขึ้นมาแล้วจะยังไม่สามารถปล่อยอานุภาพของมันออกมาได้ยังต้องใช้ไข่มุกอักขระขนาดเท่าหัวแม่มือเพื่อเก็บลายเส้นอักขระพวกนี้เอาไว้ด้านใน รองลงมาก็คือแหวนอักขระเอาไว้เก็บไข่มุกอักขระ จากนั้นก็อาศัยลมปราณแหวนอักขระกระตุ้นแหวนอักขระ แล้วร่ายมันออกมาผสานมือเป็สัญลักษณ์ ถึงจะกระตุ้นพลังของลายเส้นอักขระออกมาได้”
ระหว่างที่พูด เฮยจีก็แสดงให้ิอวี่ดูอีกครั้งตามลำดับขั้นตอน
ิอวี่มองเห็นชัดเจนที่นิ้วชี้ข้างขวาของเฮยจีมีแหวนสีดำอยู่วงหนึ่ง เฮยจีจับคาถามาบทหนึ่งจากนั้นก็ท่อง ทันใดนั้นเอง ในแหวนสีดำก็มีลายเส้นอักขระลอยออกมาเป็ทางสีดำแกมม่วง
“ปกติลายเส้นอักขระส่วนมากเล็กขนาดนี้หมดเลยหรือ?” ิอวี่ถาม
“ไม่ใช่แน่นอน” เฮยจีพูดว่า“ลายเส้นอักขระบางอย่างก็มีพลังงานในรูปแบบกลมๆ ลายเส้นอักขระบางอย่างก็มีรูปแบบแบนราบเป็พื้นเลยแล้วก็ยังมีลายเส้นอักขระบางอย่างลอยอยู่กลางอากาศ ลักษณะของลายเส้นอักขระจะเปลี่ยนแปลงไปร้อยแปดพันอย่างไม่ธรรมดาเลย”
ิอวี่ร่าเริงขึ้นมาทันที การที่เฮยจีพูดแบบนี้ออกมามันเหมือนว่าเขาได้เปิดประตูความลึกลับออก
เฮยจีเห็นิอวี่หน้าตาดูล่องลอยไปกับจินตนาการก็ยิ่งพูดด้วยความได้ใจว่า “คนทั่วไปที่คิดอยากจะใช้ลายเส้นอักขระก็จะต้องไปซื้อแหวนอักขระกับไข่มุกอักขระแต่กลับแทบจะไม่สามารถสร้างลายเส้นอักขระขึ้นมาได้เลย แต่หากได้กลายเป็นักร่างอักขระแล้วขายแหวนอักขระกับไข่มุกอักขระของตัวเอง ก็สามารถหาเงินได้ก้อนใหญ่เลยล่ะ”
“แล้วก็จะต้องเป็คนที่มีจิติญญาอันแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะเป็นักร่างอักขระได้ข้าอยากจะสอนเ้า แต่ตัวเ้าเองก็จะต้องมีพร์นั้นด้วย เ้าหนู เ้าไหวหรือ?”เฮยจีกระพริบตาอันสวยงามแล้วพูด
ิอวี่เริ่มสนใจขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นลองสอนลายเส้นอักขระคืนสภาพให้ข้าลองดูก่อนได้ไหม?”"
981
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
