ต้องรอด..ในป่าสไลม์

'เหลือเวลาอีก 2ชั่วโมง'
   ผมถูกปลุกขึ้นมาแบบงัวเงีย เพิ่งจะงีบไปได้หนึ่งชั่วโมงเอง ค่าMPเพิ่มขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
   "แย่แล้ว คุณหนูรุ้ง คุณหนูหมูกรอบ ดูแผนที่ด่วนครับ"   น้าชาติทำหน้าบอกบุญไม่รับ "เป็นความผิดของน้าเองที่เผลอหลับไปวูบหนึ่ง ตอนนี้จุดแดงหายไปเหลือไม่กี่จุดเองครับ"
   ผมเหลือบมองแผนที่แล้วรู้สึกใจหาย จุดแดงๆที่เคยเต็มไปหมดในแผนที่ ตอนนี้เหลือบางตาเหลือเกิน บอสเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็วและแม่นยำไปยังแต่ละจุด และทยอยเก็บไปเรื่อยๆ
   "มันมีสกิลค้นหา" ผมพูดสิ่งที่ทุกคนกังวลออกมา "เราอยู่กับที่ไม่ได้แล้วต้องเร่งไปค้นหาคนอื่นเพื่อสอบถามเรื่องสกิลชุบชีวิต และเตือนให้หนี"
   ผมวาร์ปไปยังจุดที่เคยบันทึกไว้ที่ใกล้กับตำแหน่งที่มีคนอยู่ แล้วตามหาทันที ตอนนี้พวกเราเหลือกัน 4 ปาร์ตี้ และตกลงกันว่าจะแยกกันหนีไปคนละทิศ โดยปาร์ตี้ผมอยู่ทิศใต้ ส่วนข่าวร้ายคือไม่มีใครมีสกิลชุบชีวิตเลย...
   "ทำยังไงดี ชุบชีวิตเพื่อนๆไม่ไดัแล้ว" ผมพูดออกมาอย่างท้อแท้ ขณะที่รุ้งเริ่มร้องไห้จริงจังออกมาแล้ว
   "ผมเสียใจกับพวกคุณหนูด้วยนะครับ แต่ยังไงคุณหนูสองคนอย่าเพิ่งคิดมาก แล้วมาหาทางหนีทีรอดกันก่อนดีกว่า เพราะถ้าคุณหนูทั้งสองไม่รอดกลับไป น้าแย่แน่ๆ ต้องโดนท่านประธานทั้งสองเอาตายแน่ๆ"
   ผมได้สติขึ้นมาทันที พวกเรายังไม่แน่ว่าจะรอด ยังจะมีเวลามานั่งเสียใจอะไรกันอีก พวกเรามีทั้งแผนที่และสกิลวาร์ปซึ่งเป็นเครื่องมือสุดโกงอยู่ในมือ สู้มาใช้ความคิดทุ่มเทให้กับการเอาตัวรอดจากดันเจี้ยนสังหารแห่งนี้กันดีกว่า เพื่อนตายก็ว่าแย่แล้วแต่ถ้าตัวเองตายคงจะแย่ยิ่งกว่า
'เหลือเวลาอีก 30นาที'
   สถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่สุด ๆ เหลือเพียง 2 ปาร์ตี้ที่รอดชีวิตอยู่นั่นคือปาร์ตี้ของผมและอีกปาร์ตี้หนึ่งที่มีอาชีพนักบวชเปิดวาร์ปหนีได้แบบเรา ที่ย่ำแย่กว่านั้นคือค่า MP ของผมใกล้จะหมดแล้วเหลือเปิดวาร์ปได้แค่ 2 ครั้งเท่านั้น
   ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งจ้องมองแผนที่อย่างใจจดใจจ่อและลุ้นกันน่าดู ในขณะที่เวลาใกล้หมดลงทุกที แต่คนที่เหลือรอดก็น้อยลงมากเช่นกัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกปาร์ตี้นั้นคงคิดเหมือนกันกับพวกผม 'เพี้ยง...ไปทางโน้นทีเถอะ' 
   พวกผมยังคงอยู่ทางทิศใต้ของแผนที่ ขณะที่อีกทีมอยู่ทางเหนือ บอสที่เพิ่งขย้ำทีมทางทิศตะวันออกจบเริ่มเคลื่อนไหวแล้วแต่ยังบอกทิศทางที่มันมาไม่ได้ชัดเจน ผมว่าอีกฝ่ายคงไม่ต้องลุ้นมากเท่าทีมเราเพราะพวกนั้นไม่มีแผนที่ ไม่ต้องเห็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ถ้าบอสมาก็แค่วาร์ปหนีไปเลย
   และแล้วโชคก็เข้าข้างเราในที่สุด บอสมุ่งตรงไปทางทิศตะวันตก พวกเราจึงนั่งดูแผนที่อย่างผ่อนคลายลงนิดหน่อย ดูเหมือนทางโน้นก็ MP หมดเช่นกัน พวกนั้นวิ่งแยกย้ายกัน 4 ทิศแต่ก็ถูกเก็บเรียบ...
   'เหลือเวลาอีก 10 นาที'
   "10นาที กับวาร์ปได้ 2 ครั้ง น่าจะพอไหวน่า" ผมพูดปลอบใจตัวเอง
   "เหมือนมันจะมุ่งตรงมาทางนี้แล้วครับ คุณหนูหมูกรอบ" น้าชาติถามผมอย่างตื่นกลัว
   ถ้าดูจากความไวของการเคลื่อนที่ของมันจากที่ผ่านมา 3 นาทีมันก็น่าจะมาถึงจุดที่เราอยู่ได้ ผมคิดถึงวิธีที่มีโอกาสรอดมากที่สุดที่คิดได้ตอนนี้แล้วแจ้งไป
    "เอาอย่างนี้ดีกว่า วิธีนี้น่าจะทำให้ทุกคนรอดได้ เดี๋ยวเรารอบอสให้เข้ามาใกล้จุดที่เราอยู่ แล้วผมจะเปิดวาร์ปให้รุ้งกับน้าชาติไปอยู่ทางทิศเหนือ ส่วนตัวผมมีแผนที่อยู่กับตัวจะล่อมันถ่วงเวลาไปก่อน ถ้ากระชั้นชิดก็จะวาร์ปหนี วิธีนี้น่าจะปลอดภัย และมีโอกาสรอดกันได้ทุกคน" 
   "จะดีหรือครับคุณหนูหมูกรอบ น้าว่าให้น้าอยู่ตรงนี้ดีกว่า"    "ไม่ได้หรอกครับน้าชาติ ถ้าน้าอยู่ตรงนี้และไม่มีแผนที่ โอกาสรอดคือศูนย์นะครับ"   "ตกลงตามที่หมูกรอบบอกเถอะค่ะน้าชาติ รุ้งว่าเป็นแผนที่ดีสุดในตอนนี้แล้ว"
   เมื่อพวกเราตกลงกันได้ พวกเราก็ตั้งตารอการมาของบอส
   'เหลือเวลาอีก 8 นาที' 
   มันใกล้เข้ามาแล้ว... ผมเปิดวาร์ปส่งรุ้งและน้าชาติไปทางทิศเหนือซึ่งอยู่ไกลสุดจากที่เราอยู่ และเริ่มเคลื่อนที่ห่างมันไปทางทิศตะวันตกพร้อมน้องสไลม์
   แต่...ในดันเจี้ยนสังหารแห่งนี้ มันไม่ยอมให้อะไรมันง่ายดั่งใจคุณทุกครั้งไป...

   บอสไปปรากฎตัวอยู่ตรงทิศเหนือ และจุดสีแดงในแผนที่ก็หายไปอีก 2 จุด พร้อมกับความรู้สึกกดดันยากจะรับไหวของผม