ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่205 ห้องแก้วผลึกลึกลับ

ชายหนุ่มใช้วิธีนับเวลาโดยเมื่อตื่นนอนหนึ่งครั้งก็จะนับเป็นหนึ่งวัน เขาทำแบบนี้แก้เบื่อใช้ปลายเล็บทำตำหนิไว้บนเหรียญดอร์จนครบ สามร้อยหกสิบห้าครั้ง ขาดเกินไม่ถึงสิบครั้งเขาก็หิวอาหารขึ้นมา ทำให้รู้ว่าหนึ่งปีเขาต้องกินอาหารหนึ่งชิ้น

สุดท้ายหลังจากเรียนวิชาอาวุธบทที่สามเสร็จก็กินเนื้อไปทั้งหมดหกสิบสามชิ้น นั่นก็หมายความว่า ชายหนุ่มใช้เวลาในการถูกกักขังถึงหกสิบเกือบเจ็ดสิบปี จนสำเร็จวิชาเพลงอาวุธขั้นที่สาม เพลงดาบไร้ใจไร้กายไร้ อาวุธ ดาบเดียวส่งวิญญาณ

วันนี้กริชเพชรหลังจากสำเร็จการเรียนวิชาเรียกอาวุธ กายอสูรของเขาก็เลื่อนสู่ราชันย์พรีเมี่ยมถาวรระดับสิบขั้นสุดท้าย อีกก้าวเดียวก็จะขึ้นสู่ระดับตำนาน

แม้ว่าความเชื่องช้าของผนังที่ถูกฟันจะลดลงเกือบครึ่ง แต่เขาก็ยังไม่สามารถขุดทะลุออกจากผนังผลึกแก้วไปได้ กริชเพชรสงสัยเขาต้องอยู่ที่นี่ครบหนึ่งร้อยปี รอเวลาให้ต้นไม้ออกผล ซึ่งมันก็สูงขึ้นถึงยี่สิบฟุต

ด้วยวิชาควบคุมพลังจิตทั้งสาย ซัพพอร์ต และสายโจมตีทำให้ชายหนุ่มสามารถควบคุมจิตตัวเองให้จำศีลได้ เขาไม่ต้องการฟุ้งซ่าน หลังจากเรียนวิชาอาวุธระดับตำนานสำเร็จ ก็ตัดสินใจจำศีล ขับชีพจรพลังจิตอสูรและพลังตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งระดับพรีเมี่ยมถาวร ผสมผสานกับกายอสูรระดับราชันย์ขั้นที่สิบ

สร้างความแข็งแกร่งให้กลับตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้ พัฒนาเศษเสี้ยววิญญาณกระตุ้นการเติบโตสู่ดวงจิตทิพย์ ซึ่งมันใช้เวลามากๆ เขาต้องออกจากการจำศิลทุกหนึ่งปีเพื่อกินอาหาร การกระทำของชายหนุ่มใช้เวลาไปอย่างเชื่องช้าและยาวนาน จนอาหารชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

เขาก็ก้าวสู่กายอสูรระดับตำนานขั้นที่หนึ่ง ตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งระดับพรีเมี่ยมถาวรเปลี่ยนเป็นดวงจิตทิพย์สีรุ้ง ลำตัวเติบโตเป็นหนุ่มน้อยปกคลุมด้วยประกายสีทอง นั่งหลับตาขัดตะหมาด ในดวงจิตของชายหนุ่ม เขามองการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้อย่างตกตะลึง

กริชเพชรพัฒนากายอสูรในระยะเวลาที่ยาวนานในห้องแก้วผลึก ครบหนึ่งร้อยปีพอดีชายหนุ่มลืมตาขึ้นจากการจำศีล เมื่อได้กลิ่นหอมรัญจวนใจกระทบจมูก เขามองต้นไม้ธิดาแห่งสวรรค์ ตอนนี้มันมีผลที่สุกเหลืองอร่ามเหมือนลูกนัท มีทั้งหมดเจ็ดผล ขนาดเท่ากำปั้น

กริชเพชรค่อยๆ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ พลังจิตอสูรของเขาจับพลังชีวิตของผลนางฟ้าได้ ชายหนุ่มค่อยๆ ลอยไปหาผลไม้นั้น ใช้ฝ่ามือไปลองใต้ผล มันก็ร่วงหล่นสู่มือทันที ผลไม้ก็ค่อยๆ มีกระแสชีพจรชีวิตของเด็กหญิงตัวเล็กๆ นอนหลับสนิทหัวใจเต้นแผ่วๆ อยู่ด้านใน

'โอ้นี่มันชีวิตของนางฟ้าหรือนี่เรามีเพื่อนแล้ว..'

กริชเพชรยกยิ้มอย่างดีใจหลายปีเขาไม่ได้คุยกับใคร มันโคตรสุดเงียบเหงา ตอนนี้มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กลำตัวใหญ่กว่าด้วงนิดหน่อย นอนหลับตาสนิทอยู่ในผลไม้ ทำให้ชายหนุ่มดีใจมากๆ

กริชเพชรใช้พลังจิตของเขาเรียกผลไม้เก้า ผลที่อยู่บนต้นแต่ละลูกลงมาวางไว้ตรงหน้า เขานึกถึงเศษเสี้ยวดวงจิตของหลงไป๋และองค์หญิงเจ้าเฟิง ฉับพลันดวงจิตทั้งสองก็หลุดลอยออกมาจากถุงนิมิตของเขา เข้าไปสถิตอยู่ในผลไม้นางฟ้าคนละหนึ่งผล ทำให้ชายหนุ่มดีใจมากๆ

'ถ้าปีศาจรัตติ กาลฮายองวอน ภูตนกฟีนิกซ์สามารถเกิดใหม่ได้ในผลนางฟ้านี้ ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะ..'

กริชเพชรนึกถึงภูตผูกสัญญาผู้ช่วยทั้งสามของเขา นางทั้งสามก็หลุดออกมาจากกล่องนิลกาฬ เข้าไปสถิตในผลไม้นางฟ้าอีกคนละผล

'พวกนางกำเนิดในผลไม้นางฟ้าได้จริงๆ ด้วย..'

กริชเพชรค่อยๆ ประคองผลไม้ทั้งห้าขึ้นมามองดูพวกนางที่สถิตอยู่ในผลไม้อย่างรักใคร่ รอวันพวกนางเติบโต ออกมาจากผลไม้นี้เหมือนชีวิตที่อยู่ในไข่อสูร

'อ้าวนี่..กล่องนิลกาฬใช้ได้แล้วรัตติกาลฮายองวอน ออกมาได้เราก็เข้าไปได้นะสิ..'

กริชเพชรดีใจสุดๆ พุ่งวาบเข้าไปในกล่องนิลกาฬ เขาคิดถึงห้องนี้มากๆ วันนี้กลับไปเยือนมันในรอบ ร้อยปีเขาพุ่งตรงไปห้องแปดเหลี่ยมพลังสายฟ้าอันเข้มข้นที่ถูกสะสมมานับร้อยปี มันพุ่งกระจายแบบมากมายไปทั่วห้อง

วูบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!! วาบบบบบบ!!

กริชเพชรยกยิ้มอ้าปากสูบพลังสายฟ้าเข้าไปในร่างกายของดวงจิตทิพย์สีรุ้ง ช่วงเวลาในพริบตาพลังสายฟ้าทั้งหมดก็หายวาบเข้าไปในพลังจิตของชายหนุ่ม เติมเต็มได้แค่หนึ่งในสี่ ส่วนเท่านั้น

เขารีบพุ่งปราดไปประตูที่แปด เปิดมันออกพบดินแดนลึกลับของอสูรวารีน้ำจืด ทำให้ชายหนุ่มดีใจสุดๆ ตอนนี้เขาเป็นอิสระแล้วสามารถไปที่ไหนก็ได้

กริชเพชรรู้ว่าชีวิตเขาล่วงเลยไปหนึ่งร้อยปี ทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้ก็คงจะย่างเข้าสู่สงครามใหญ่แล้ว แต่สภาพภายนอกกับดูสงบร่มรื่นเหมือนเก่า ทำให้กริชเพชรรู้สึกแปลกใจมากๆ เขากลับเข้าไปในกล่องนิลกาฬ แล้วมาปรากฏในห้องผลึกแก้ว

'ยังไงเราก็ต้องกลับไปเอาอัญมณีสีแดงที่ฝังไว้บนคฑานางฟ้า ของชิ้นนี้น่าจะมีประโยชน์กับนางฟ้าที่เกิดในผลไม้'

เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็ชักดาบกรีดธุรีดินออกฟันไปที่ประตูผลึกแก้ว มันแตกสลายหายวับไปกับตา

"ไอ้คนปรุงยามันอยู่นี่..!! ..พวกเราล้อมจับมันไว้ "

เสียงหัวหน้าองครักษ์แรดฟ้าทะยานบุกเข้ามาโจมตีกริชเพชร เขาถีบตัวถอยหลังกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง รู้สึกแปลกใจว่าเวลาหนึ่งร้อยปีหัวหน้าองครักษ์แรดฟ้ายังเฝ้าหน้าประตูเขาอยู่ มันเป็นอะไรที่ชายหนุ่มงงงวยมากๆ ไม่คิดไม่ฝันเมื่อพังประตูออกไปจะพบพวกมันยังคงดักอยู่

เหล่าอสูรองครักษ์แรดฟ้าทั้งสิบหกคน ร่างกายแม้คืนสภาพแข็งแกร่งขึ้น แต่เนื้อตัวของพวกมันก็ยังมีรอยแผล จากการระเบิดวงแหวนพลังจิตอสูรของกริชเพชร เกราะและเลือดเนื้อของมันยังเกรอะกรังไปด้วยเลือด

'นี่มันเกิดอะไรขึ้น..? หมายความว่าเราอยู่ในห้องแก้วผลึกไม่นานรึ..!!? '

กริชเพชรขมวดคิ้วอย่างสงสัย มันเป็นอะไรที่กริชเพชรงวยงงสุดๆ

"พี่ใหญ่สุดท้ายพวกเราก็ตามมันเจอ ข้าสงสัยอยู่แล้วว่า ไอ้บานประตูผลึกแก้วนี้ต้องเป็นที่ซ่อนของมันแน่ๆ เจ้าช่างมีความอดทนยิ่งนักข้าเฝ้ารอคอย..เจ้าใช้เวลาสองก้านธูปไหม้เต็มๆ จึงออกมา..ดีที่ข้าไม่หลงกลไปที่อื่น.."

ไอ้อสูรแรดฟ้าที่ดูเหมือนเป็นรองหัวหน้าแย้มยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะชักคฑาออกมาชี้หน้ากริชเพชร

"ฮ่าๆ ..น้องเล็กพวกเราค้นพบของวิเศษในดินแดนสุสานนางฟ้าแล้ว นี่มันต้นไม้ธิดาแห่งสวรรค์ ที่ถูกกล่าวขานว่าสามารถให้กำเนิดเศษเสี้ยววิญญาณขึ้นใหม่ได้ มันเป็นผลไม้ที่ให้กำเนิดชีวิตระดับตำนาน ถ้าพวกเราได้กินมันลงไป พวกเราต้องเลื่อนระดับขึ้นเป็นตำนานเทพอสูรแน่ๆ "

ตามที่ข้าดูแล้วต้นไม้นี้มันสุกแล้ว เจ้าเก็บผลไม้ไว้ใช่หรือไม่ จงนำมาให้ข้าซะดีๆ อย่าให้ข้าได้ลงแรงเข่นฆ่าเจ้า แม้เจ้าจะเก่งขนาดไหน ก็มีกายอสูรระดับราชันย์เท่านั้น เจ้าไม่สามารถต่อสู้ข้าได้หรอก เอาผลไม้นางฟ้ามาให้ข้า.."

หัวหน้าองครักษ์ยกยิ้มอย่างชั่วช้าสั่งลูกน้องของมันรายล้อมกริชเพชร

"เอี๊กๆ ..นี่มันเป็นไปได้อย่างไร..นี่มันสุดยอดโคตรๆ เวลาข้างนอกกับข้างใน มันต่างกันแบบนี้นี่เอง..เราไม่ได้มีชีวิตเพิ่มขึ้นถึงร้อยปี เรามีชีวิตเพิ่มขึ้นแค่สองชั่วโมง..นี่มันโคตรดีสุดๆ ."

ชายหนุ่มอ้าปากหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเขาหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล ทำให้พวกองครักษ์มองดูไม่เข้าใจคำพูดที่ชายหนุ่มพูด

"พี่ใหญ่อย่าสนใจมันเลย..ไม่ต้องขอมันดีๆ หรอกฆ่ามันซะ..แล้วยึดผลไม้วิเศษมาเป็นของเรา บางส่วนแบ่งพี่น้อง เหลือให้องค์ชายสักผลสองผลก็ถือว่าเราทำงานสำเร็จแล้ว.."

อสูรแรดฟ้าตัวเล็กที่ ดูเหมือนจะเป็นกุนซือของกลุ่มองครักษ์เหล่านี้ต่างเสนอความคิดอย่างเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย ก่อนจะกระตุ้นหัวหน้ามันให้โจมตีกริชเพชรที่กำลังหัวเราะเหมือนคนบ้า

"พวกเราสร้างค่ายกลแรดฟ้าฆ่ามัน ให้เร็วที่สุด ป้องกันผู้อื่นมาเห็น เสร็จงานแล้วเราต้องรีบออกจากที่นี่ ข้ารู้ว่ามีหลายตระกูลหลายเผ่า ระดมยอดฝีมือ มาชิงเอาผลไม้ธิดาแห่งสวรรค์ มัวขืนชักช้าเราจะสูญเสียและเกิดอันตรายใหญ่หลวง.."

สิ้นเสียงของหัวหน้าองครักษ์ที่ทะยานเข้าหากริชเพชร ตามด้วยเหล่าองครักษ์ทั้งหลายที่สร้างค่ายกลรายล้อมเข้าโจมตี พวกมันมั่นใจร้อยเปอร์เซนต์ว่าจะเด็ดชีวิตชายหนุ่มได้อย่างรวดเร็ว

เพราะหัวหน้าองครักษ์และรองหัวหน้าที่มีความชำนาญในการสังหาร ด้วยค่ายกลอสูรแรดฟ้า พวกมันทั้งสองเปรียบเสมือนนอแรดที่ทรงพลังและแหลมคม ที่เมื่อปรากฏกายในค่ายกลจะเป็นอาวุธ ที่ทำลายล้างศัตรูได้ในพริบตา

เงาร่างอสูรแรดขนาดใหญ่ที่พวกมันเร่งเร้าขึ้นด้วยพลังตัวอ่อนระดับราชันย์ ส่งเข้าทำลายกริชเพชร

ควับ!! ควับๆ ๆ ๆ! ฉับ! ฉับๆ ๆ ๆ!

ชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าหา องครักษ์อสูรแรดทั้งสิบแปดตัว เขาตวัดอาวุธเกียร์ประจำตัวที่เป็นดาบสั้น ร่ายรำเพลงอาวุธที่เล่าเรียนมา พร้อมกับแทงสวนด้วยดาบกรีดธุรีดิน เร่งเร้าพลังจิตอสูรเก็บถุงนิมิตสมบัติและผลึกสีดำของกายอสูร และเศษเสี้ยววิญญาณตัวอ่อนระดับราชัน ของพวกมันไปพร้อมๆ กัน

เหมือนเขากำลังเดินเก็บดอกไม้ในสวนอย่างสบายอารมณ์ ความเคลื่อนไหวของเหล่าอสูรองครักษ์แรดฟ้า เหมือนต้นอ้อที่ต้องลมอ่อนๆ เมื่อเทียบกับ การเคลื่อนตัวลงมือฆ่าของกริชเพชร

โครมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

เขาผ่านร่างของพวกมันไปเหมือนภูตผี ก่อนที่จะพุ่งทะยานหายไปในอุโมงค์ชั่วพริบตา เสียงเหล่าอสูรทั้งสิบแปดตัวล้มลงคอขาดกระเด็นไปคนละทิศละทาง ลำคอมีเลือดพุ่งกระฉูด เหมือนน้ำพุฉีดขึ้นสู่กลางอากาศเต็มห้อง พวกมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดาบของกริชเพชรตัดคอมันขาดตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีเสียงร้องแม้แต่เสียงเดียวความเร็ว และความเฉียบขาดในการใช้เพลงอาวุธดาบเดียวส่งวิญญาณ

ที่ชายหนุ่มใช้เวลาฝึกเป็นเวลาหกสิบปีเต็มในห้องลึกลับ ที่สามารถยืดเวลาหนึ่งนาทีเป็นหนึ่งปี ทำให้ชายหนุ่มฝึกฝนร่างกายและทักษะการต่อสู้ ที่ต้องใช้ระยะเวลาหนึ่งร้อยปีให้คงเหลือแค่สองชั่วโมงเท่านั้น มันเป็นโชควาสนาโคตรๆ ของกริชเพชร ที่ได้เข้าไปอยู่ในห้องแก้วผลึกลึกลับ

....................................................................................................................................................................................