@เช้าวันหนึ่ง ณ ซอยคอร์ส
" โอ๊ย! นี่แกได้นอนบ้างไหมเนี่ย " เคททักเลน่าทันทีที่เห็นเลน่าเดินเข้าประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าโทรม ใต้ตาคล้ำและดูผอมลงกว่าทุกที ซึ่งทำให้เธอเป็จุดสนใจแก่ผู้คนไม่น้อย
" ก็ปกติ "
" ปกติบ้าอะไรหละ ไม่เจอหน้าแค่สองวันเป็ได้ขนาดนี้เลนเหรอ " เคทบ่นเพื่อนสาวด้วยความเป็ห่วง
" พี่หละ " เลน่าถามเคทอย่างสงสัย
" พี่แก ฉันจะไปรู้หรือไงหละ ส่งข้อความไปดูสิ "
" ส่งไปแล้วแต่พี่ไม่ตอบ "
( มีใครเห็นพี่บ้างไหมนะ ) สีหน้าของเลน่าเต็มไปด้วยความโหยหา และดวงตาที่เศร้าสร้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันไปเข้าเรียน
" งั้นเอาเป็ว่าห้องพวกเราจัดเป็นิทรรศการภาพถ่ายนะทุกคน " ศาสตราจารย์คนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนจะมีนักเรียนถามต่อ
" แล้วงานตอน่กลางคืน พวกเราต้องทำอะไรอีกไหมคะ " นักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น
" ไม่มีอะไรนะ นอกจากแต่งตัวสวยๆหล่อๆมาเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองก็พอ ไม่มีใครจะถามอะไรแล้วใช่ไหม "
" ..... "
" งั้นจบเท่านี้ " ทันทีที่ศาสตราจารย์พูดจบ ทุกคนในห้องก็แยกย้ายกันไปกินข้าว
~~~~~
@โรงอาหารในซอยคอร์ส
" กินอะไรดีน๊า " เคทบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะหันไปถามเลน่า " กินอะ..... เลน่า! " ทันทีที่เคทหันไปหาเลน่ากลับพบว่าเพื่อนสาวตัวเล็กกำลังจะเดินดุ่มๆไปที่โต๊ะใดโต๊ะหนึ่งในโรงอาหาร ก่อนเลน่าจะตบโต๊ะกินข้าวดังลั่น และะโถามใครบางคนที่นั่งกินข้าวอยู่
" เอาพี่ฉันไปไว้ที่ไหน " เลน่าะโใส่หน้าราฟ ขณะที่ราฟกำลังนั่งกินข้าวอยู่ ก่อนเขาจะหันมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยและเลิกคิ้วหนาใส่สาวตัวเล็กที่ทำตัวหยาบคายอยู่ตรงหน้าเค้า ก่อนเลน่าจะถามขึ้นอีกครั้งอย่างเสียงแข็งท่ามกลางสายตามากมายที่จับจ้องมายังเลน่าและราฟ
" ฉันถามว่าเอาพี่ฉันไปไว้ที่ไหน "
" อยากรู้เหรอ งั้นไปซื้อน้ำมาให้ฉันก่อนสิ "
เลน่าทำหน้างงอย่างรู้ทันราฟ ว่าเค้าเ้าเล่ห์ และกำลังปั่นหัวเธอ
" นายคิดว่าฉันไม่รู้เื่อะไรงั้นสิ ทั้งพี่ ทั้งคนที่ชื่อโนอาห์ด้วย ทันทีที่นายมาพี่ฉันก็หายไป เพื่อนร่วมรุ่นของนายหายไปถึงสองคน คิดว่าฉันรู้ไม่ทันนายงั้นสินะ ฉันนี่แหละ จะเปิดโปงนายเอง " สาวตัวเล็กพูดขู่ด้วยใบหน้าจริงจังก่อนจะหันหลังให้ราฟ เพื่อเตรียมตัวไปซื้อข้าวกินกับเพื่อนสาวของเธอ
ปั้ง!!!
เสียงตีโต๊ะและเสียงะโจากชายหนุ่มดังขึ้นตามหลังเธอมาทันทีก่อนเธอจะได้เดินไปไหน ซึ่งนั่นทำให้โรงอาหารปกคลุมไปด้วยความเงียบ และบรรยากาศเคร่งเครียด
" รู้ตัวหรือเปล่า ว่าพูดบ้าอะไรออกมา!! " เลน่าค่อยๆหันหน้ากลับไปหาเขาด้วยความใจากเสียงที่ดังขึ้น แต่ไม่ทันได้พูดอะไรขึ้น รู้สึกตัวอีกทีตัวเธอก็ถูกกระแทกอยู่กับกำแพงของโรงอาหาร
" อึก! " เลน่าร้องด้วยความเ็ป ที่หลังของเธอถูกเขาดันติดกระแทกกับกำแพง
" ดูเหมือนเธอจะโง่จริงๆสินะที่เอาเื่แบบนี้มาป่าวประกาศต่อหน้าคนอื่น ถ้าไม่ได้จะทำให้อะไรๆมันจบไว้ขึ้น ก็ช่วยหุบปากเน่าๆของเธอไว้ทีจะได้มั้ย เพราะฉันเหนื่อยที่งานมันจะไม่เสร็จสักทีเพราะเด็กอย่างเธอ! " ราฟเข้าไปพูดข้างๆหูของเลน่าเบาๆหลังจากได้ยินประโยคที่เลน่าพูดทิ้งไว้ให้เขา ก่อนอารมณ์โกรธจะครุกกรุ่นทั่วภายในโรงอาหาร
" อึก! " เลน่าหลับตาปี๋ และพยายามใช้แรงทั้งหมดดันแขนของราฟ เพื่อจะให้เขาคลายมือออกจากคอของเธอด้วยความทรมาน
" เหตุการณ์ตอนนี้มันดูคุ้นๆไหมหละ ฉัน ที่กำลังจะฆ่าเธอ กลางโรงอาหารของโรงเรียน "
" อึก! "
" แต่มันต่างกันตรงไหนเธอรู้ไหม หืม? " ราฟยังไม่ทันจะได้คำตอบจากสาวตัวเล็ก ก่อนจะมีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นห้าม " หยุดหน่าราฟ นายทำอะไรเธอไม่ได้ ก็รู้ไม่ใช่หรือไง "
" อ่าห์~ เจอพวกแส่อีกแล้วสินะ "
" อะไรกัน ทักทายพี่ชายของนายด้วยคำพูดแบบนั้น ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ " เสียงนั่นคือเสียงจาก ริโอ พี่ชายของราฟ
" ..... "
" ปล่อยผู้หญิงคนนั้นสะ "
" ยังไง หาคำตอบที่ฉันถามไปได้หรือยัง ว่าตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันตรงไหน " ราฟเมินเฉยกับคำพูดของริโอ และถามเลน่าต่อด้วยใบหน้าเกลียดชัง
วู๊บ!
" นี่เป็คำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้องนะราฟ " ริโอพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขึมอีกครั้ง ก่อนจะเปิดอาเขตวงเวทย์เพื่อเตรียมช่วยสาวตัวเล็กที่โดนราฟทำร้ายอยู่
" มันต่างกันตรงที่ ครั้งนี้ไม่มีพี่ของเธอมาช่วยไง " ราฟยังคงเมินเฉยกับคำสั่งของริโอ ก่อนจะพูดประโยคแทงใจดำใส่เลน่าและค่อยๆปล่อยมือออกจากคอของสาวตัวเล็กตรงหน้า จบด้วยประโยคเย้ยหยันต่ออีกครั้งอย่างสมเพช
" แล้วพอไม่มีพี่เธอมาช่วย เธอก็เป็ได้แค่เศษดิน ที่พร้อมโดนบดขยี้ได้ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นจำใส่หัวของเธอเอาไว้ด้วย ว่าเธอไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยมันสมองน้อยๆของเธอหรอกนะ "
" อึก! " เลน่าฟุบลงกับพื้นและนั่งฟังราฟด้วยความรู้สึกที่เกลียดชังมากขึ้นไปอีก
" แล้วก็ พี่ของเธอหนะ เก่งในขนาดที่เธอคาดไม่ถึงแน่ๆ แต่น่าสงสารที่ไม่ได้ออกไปใช้ศักยภาพอย่างเต็มที่ เพราะมัวแต่เอาเวลามาดูแลเด็กแบบเธออย่างเสียเปล่า น่าสมเพชเสียจริง " ราฟเดินไปทันทีหลังพูดจบ โดยที่ไม่ได้แคร์สายตาของผู้คนที่จ้องมองเหตุการณ์นั้นอยู่
" โทษทีนะสาวน้อย " ริโอพี่ชายของราฟพูดขอโทษอย่างไม่เป็ทางการนัก ก่อนจะเดินตามน้องชายของเขาไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ
" เลน่า! เป็อะไรมากไหม " เคทรีบวิ่งเข้ามาทันทีที่ราฟเดินออกจากโรงอาหาร
" หึ ก็สมควรแล้วนี่ อยากไปยุ่งกับรุ่นพี่ก่อนเอง " เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่ไกลนัก ต่อด้วยเสียงตอบรับเล็กๆจากเพื่อนๆของนาง " ใช่ๆ "
" หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ ยัยพวกปากเน่า " ได้ยินอย่างนั้น เคทจึงอดใจไม่ไหวที่จะะโด่าพวกเธอ ทำเอาเลน่าที่เป็ตัวปัญหาในเหตุการนี้ อดไม่ได้ที่จะต้องตอบโต้กลับโดยไม่ปล่อยให้ผู้หญิงพวกนั้นพูดแล้วจบไปอย่างเงียบๆ
" ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ระดับ 5 แบบเ้าหมอนั่น อึก! "
เลน่าพูดใส่ผู้หญิงกลุ่มที่พูดกระแนะกระแหนใส่เธอเมื่อสักครู่ ก่อนจะเริ่มจัดการกับพวกเธอ
" แต่ฉัน ก็ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพวกระดับ 3 หรอกนะย๊ะ!! " เลน่าะโใส่ผู้หญิงกลุ่มนั้น ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน และใช้สายตามองพวกหล่อนเรียงไปทีละคน และใช้นิ้วชี้กวักเรียกพวกเธอ แสดงถึงความพร้อมที่จะแสดงให้ดูว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ
" อย่ามาดูถูกกันนะเว้ย! " เลน่าโมโหจนเผลอใช้พลังเวทย์ผลักโต๊ะนั่งข้างๆพวกหล่อนกระเด็นไปอีกฝั่งของโรงอาหาร แต่ดีที่ไม่มีใครได้รับาเ็ เพราะไม่มีคนอยู่ตรงที่เกิดเหตุพอดี
" ยัยนี่บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย " ผู้หญิงที่กระแนะกระแหนเลน่าเมื่อสักครู่พูดขึ้น ก่อนจะพากันวิ่งหายไปจากโรงอาหาร
" แบร่ ยัยพวกนี้นี่ ทำไมโต๊ะไม่กระเด็นไปโดนพวกนั้นสักหน่อยนะ " เคทพูดขึ้นด้วยอารมณ์หมั่นไส้ หลังจากมองพวกหล่อนวิ่งหนีไป
" ฉะ ฉัน "
" หืม อะไรหรอ " เคทถามเลน่าก่อนจะหันไปมองเธอด้วยความสงสัย
" ฉัน ไม่ไหวแล้ว " ทันทีที่เลน่าพูดจบด้วยน้ำเสียงสั่นเบา เลน่าก็ค่อยๆสลบล้มไปทันที กลางความใของผู้คนและเคท
" เลน่า! "
~~~~~
น้องภาพตัดไปแล้วค่า
######################################
น้อนภาพตัดไปแล้วค่า
เมต้าก็เลยตัดจบด้วยสะเลย555
หลังจากอ่านไป 7 ตอนแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างเอ่ย
ช่วยเมนต์บอกเมต้าซ์กันด้วยนะคะ กราบงามๆ
######################################
1K
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
