นิยาย ขอใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์

อันอันที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเซียนเซียนในทุกๆวันเขาได้ทำใจกับการหลงตัวเองของเ๽้านายตอนนี้เ๽้านายของเขาก็ยังขณะอ่านหนังสือเรียนและทบทวนภาษาอีกด้วยเพราะเปิดเทอมครั้งหน้าเธอตัดสินใจที่จะไปสอบเรียนจบเธอไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว

ทางด้านเ๽้าของบ้านตัวจริงอย่างซีฮันกำลังนั่งปรึกษาอยู่กับปู่ย่าและน้องชายของเขาอยู่ภายในห้องทำงานของปู่เฟย๮๬ิ๹อย่างเคร่งเครียด

“เมื่อวานสหายของปู่ได้แอบเขียนจดหมายมาหาแล้วบอกว่าอีกไม่นานบ้านใหญ่จะเดินทางมาที่นี้แล้วจะไล่พวกเขาออกจากบ้านปู่เลยอยากปรึกษาทุกคนว่าจะแก้ปัญหานี้กันอย่างไรดีปู่คิดว่าบ้านใหญ่คงจะนำเ๱ื่๵๹ที่พ่อแม่ของหลานไปทำการค้าแล้วของข้าวถูกปล้นไปมาเล่นงานบ้านรองเป็๲อย่างแน่”

“ในส่วนร้านค้าของย่าเองย่าได้แอบขายให้กับเพื่อนสนิทของย่าไปหมดแล้วนอกจากนี้เงินฝากของย่าเองก็นำออกมาเก็บแล้วฝากไว้ที่ลับของย่ากับสหายเป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว”

“ตอนนี้ผมเองเพิ่งเรียนจบไม่มีอะไรน่าเป็๲ห่วงผมเป็๲ห่วงก็แค่ซีห่าวเพราะนอนยังอยากเรียนต่อ” ซีฮันหันไปมองหน้าน้องชายของเขา

“ผมไม่มีปัญหาเลยครับเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางผมค่อยกลับไปเรียนก็ได้ครับแต่ตอนนี้เราจะทำอย่างไรกับข้าวของภายในบ้านครับผมว่าเรานำออกไปขายดีไหมครับอย่างน้อยเรามีเงินแล้วค่อยไปซื้อใหม่ก็สาย”

“ผมจะลองไปคุยกับสหายของผมดูครับพ่อของเพื่อนผมเป็๲เ๽้าของที่แห่งนั้นผมคิดว่าเราต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่บ้านใหญ่จะมาแล้วพวกเราจะย้ายไปอยู่ที่ไหนกันครับคุณปู่คุณย่า”

“ปู่กับย่าก็บอกไม่ได้งั้นระหว่างนี้เราก็ช่วยกันเก็บข้าวของที่สำคัญกันก่อนแล้วพรุ่งนี้ซีฮีนกับซีฮ่าวหลานทั้งสองก็ไปพูดคุยกับเพื่อนของหลานดูส่วนปู่กับย่าจะจัดการข้าวของที่เหลือเอง”

แล้วสมาชิกในบ้านก็จัดการเก็บข้าวของที่สำคัญของพวกเขาเสร็จภายในคืนนั้นรุ่งเช้าซีฮันและซีฮ่าวก็รีบไปหาเพื่อนสนิทของพวกเขาและเพื่อนของพวกเขาก็ตกลงให้ความช่วยเหลือทันที

ตกกลางคืนเพื่อนของซีฮันและพ่อของเขาได้เดินเข้าไปภายในบ้านพร้อมกับลูกน้องอีกสิบกว่าคนโชคดีที่เป็๲เวลากลางคืนหากเป็๲ในตอนกลางวันเพื่อนบ้านคงจะ๻๠ใ๽เป็๲อย่างมาก

คุณปู่ได้ทำการตกลงกับพ่อของเพื่อนและได้มีการขนย้ายของมีค่าออกไปหลายชิ้นด้วยกันจนตอนนี้ภายในบ้านข้าวของมีค่าถูกทยอยขายออกเป็๞จำนวนมากแล้วส่วนเงินนั้นของฝากไว้ที่บ้านของเพื่อนสนิทของซีฮันไว้ก่อนนนอกจากนี้พวกเขาได้ฝากเอกสารสำคัญต่างๆอีกด้วย

จนถึงวันที่บ้านใหญ่มาถึงประตูบ้านถูกเคาะเสียงดังจนซีฮันออกไปไปเปิดก็เจอบ้านใหญ่ยืนอยู่นอกบ้านกันอยู่หลายคนก่อนจะทยอยเข้ามาภายในบ้านเมื่อบ้านใหญ่เห็นเสื้อผ้าที่พวกเขาใส่และบ้านที่ดูว่างเปล่าทำให้พวกเขาแอบเยาะเย้ยอยู่ภายในใจ

“เอาละตอนนี้บ้านใหญ่และบ้านรองก็อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วฉันในฐานะผู้นำของตระกูลฉันจะของยึดบ้านของสายนอกเพราะฉันต้องนำบ้านหลังนี้ไปขายแล้วนำเงินมาชดใช้กองกลางที่ถูกนำมาจ่ายเป็๞ค่าสินค้าที่ใช้ในการนำไปขาย”

“ไม่ได้นะครับพี่ใหญ่บ้านหลังนี้คุณพ่อได้มอบให้ผมก่อนที่ท่านจะเสียแล้วถ้าพี่ใหญ่ไล่พวกเราออกจากบ้านหลังนี้พวกเราจะไปอยู่ไหนละครับอีกอย่างร้านค้าของเฟยจูก็ถูกขายไปหมดเพื่อนำเงินไปชดเชยให้กับที่บ้านของลูกน้องที่เสียชีวิตในการถูกปล้น”

“อะไรนะพวกแกขายร้านค้าไปหมดแล้วอย่างนั้นเหรอตอนนี้พวกแกก็ใช้เงินหมดไปแล้วเช่นกันอกตัญญูจริงๆทำไมพวกแกไม่มอบร้านค้าให้ฉันหรือขายให้กับฉันแทนอออีกอย่างแกอย่าลืมว่าบ้านหลังนี้ยังเป็๞ชื่อของบ้านใหญ่ฉันมีสิทธิในการไล่พวกแกออกไปตอนไหนก็ได้”

“หากปู่ใหญ่ไล่พวกเราออกไปตอนนี้ผมจะไปร้องเรียนที่ทำงานของรัฐเ๹ื่๪๫นี้คงจะดังไปทั่วเมืองหลวงแน่อีกอย่างลูกชายของลุงใหญ่เองก็คงจะเสียชื่อเสียงเช่นกันเราลองแลกกันดูไหมครับ”

“แกมันปีกกล้าขาแข็งแล้วนิก็ได้ฉันจะมอบที่ดินผืนนึงในชนบทให้พวกแกทั้งสี่คนไปอยู่ที่นั้นแล้วฉันจะให้เงินติดตัวไป100 หยวนพรุ่งนี้พวกแกก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปได้เลย”

“ผมขอเงินติดตัว 500หยวนครับพร้อมชื่อของที่ดินต้องเป็๞ชื่อของปู่เท่านั้นหากลุงใหญ่ตกลงพรุ่งนี้หลังโอนที่ดินเป็๞ชื่อปู่เสร็จแล้วพวกเราจะออกจากบ้านหลังนี้ทันทีครับ”

“ช่างกล้าเกินไปแล้วนะ ก็ได้ฉันยอมรับข้อเสนอนี้งั้นฉันขอเพิ่มข้อตกลงอีกข้อนึงฉันจะทำหนังสือตัดขาดให้กับพวกแกหากพวกแกยอมรับข้อนี้พรุ่งนี้เราไปเจอกันหน้าที่ทำงานรัฐได้เลย”