หลายวันต่อมา ทั้งสามก็มาถึงหน้าสำนัก
หลินเทียนยืนเอามือไพล่หลัง มองไปข้างหน้าอย่างสบายๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“นี่ไง…สำนักของข้า”
“...ไหนหรือขอรับท่านผู้นำ?”
จินซีถามด้วยความสงสัย
ไป๋ซีก็ทำหน้าไม่ต่างกัน เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้น…
เป็เพียงป่าไม้ธรรมดา ไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งปลูกสร้างใดๆ
เงียบ…
มีแค่เสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ
“อย่าเพิ่งใจร้อนไป”
หลินเทียนพูดยิ้มๆ ก่อนจะยกมือขึ้น แล้วโบกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น—
ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ บิดเบือน
เหมือนม่านบางๆ ถูกเปิดออก
ทางเดิน…ค่อยๆ ปรากฏ
ศาลา…ค่อยๆ เป็รูปเป็ร่าง
ลานฝึก…เผยตัวออกมาทีละส่วน
แล้วในที่สุด—
ประตูสำนักขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
เหนือประตู มีป้ายเขียนไว้ชัดเจน
“สำนักวิถี์”
จินซีและไป๋ซีต่างยืนตะลึง
ถึงสำนักแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอลังการ
แต่กลับงดงามกลมกลืนไปกับธรรมชาติ
ด้านหลัง…มีน้ำตกขนาดใหญ่ไหลลงมาอย่างสง่างาม
เสียงน้ำกระทบหินดังซ่าๆ ให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด
ลมพัดเบาๆ…พลังปราณในอากาศก็หนาแน่นจนััได้
“...”
ทั้งสองคนถึงกับพูดไม่ออก
หลินเทียนที่เห็นทั้งสองนิ่งไป ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจเล็กๆ
ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“เอ้า ตามข้ามาสิ ยืนทำหน้าใอยู่นั่น เดี๋ยวคิดเงินค่าเข้าชมนะ”
พูดจบ เขาก็เดินนำเข้าไป มือไพล่หลังเหมือนเ้าของสถานที่ตัวจริง
จินซีกับไป๋ซีรีบเดินตามไปทันที
แถมยังขยับมาเดินข้างๆ หลินเทียน แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น
“ที่นี่…สวยมากเลยเ้าค่ะ…”
ไป๋ซีพูดเบาๆ ดวงตาเป็ประกาย
จินซีพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยเต็มที่
“ข้าก็คิดเหมือนกันขอรับ…ที่นี่พลังปราณเข้มข้นมากจริงๆ”
เดินเข้ามาได้สักพัก
ทั้งสามก็มาถึงศาลากลางขนาดใหญ่
หลินเทียนหยุด ก่อนจะหันไปพูดกับทั้งสอง
“พวกเ้าไปเลือกห้องที่อยู่ได้เลย ตามใจชอบ”
“ที่นี่…ไม่มีคนอื่น นอกจากพวกเราสามคน”
“...!”
ทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อย
ก่อนจะคำนับ
“ขอบคุณขอรับ/ค่ะ ท่านผู้นำ!”
จากนั้นก็รีบเดินไปสำรวจรอบๆ อย่างตื่นเต้น
เลือกห้องกันไป คุยกันไป เหมือนเด็กได้บ้านใหม่ไม่มีผิด
ด้านหลินเทียน…
เขาเดินเข้าไปในศาลา ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายๆ
แล้วเอนหลังเล็กน้อย
“เสี่ยวเอ๋อ…ของรางวัลข้าล่ะ”
น้ำเสียงนี่คือ…ชัดเจนมาก
เหมือนคนรอรับโบนัสปลายปี
ติ้ง!
ภารกิจสำเร็จ!
ท่านได้รับ: เมล็ดพันธุ์แห่งจิติญญา 5 เมล็ด ????
“เชี่ยยย!?!”
หลินเทียนถึงกับอุทานออกมาเสียงดัง
“ของแบบนี้…ในดินแดนแบบนี้นะ!?”
เขาลุกพรวดขึ้นทันที
เมล็ดพันธุ์ิญญา…ถือว่าเป็ของหายากสุดๆ
ในที่ที่พลังปราณแห้งแล้งแบบนี้
ต่อให้ทั้งอาณาจักร…
อาจจะมีไม่ถึง 3 เมล็ดด้วยซ้ำ
“ของดีนี่…”
“เ้านี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ เสี่ยวเอ๋อ~~”
หลินเทียนพูดพร้อมทำเสียงออดอ้อนแบบตั้งใจสุดๆ
“แน่นอนค่ะนายท่าน”
“ถึงท่านจะี้เี วันๆ เอาแต่นอน แต่ข้าก็จะช่วยท่านเองค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“...”
หลินเทียนนิ่งไปหนึ่งจังหวะ
“ชิ…จะชมข้าดีๆ ก็ไม่ได้ ต้องมีแซะตลอด”
“แล้วของรางวัลพิเศษข้าล่ะ?”
ติ้ง!
ท่านได้รับ: กระบี่ 1 เล่ม
“หือ…กระบี่งั้นรึ”
หลินเทียนหยิบกระบี่ออกมา พลิกดูไปมา
แววตาประเมินอย่างจริงจัง
“อืม…คุณภาพถือว่าดีเลยทีเดียว”
เขากอดอก คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“…แต่ข้าไม่ใช้มันแล้วกัน”
“เอาไปให้จินซีก็แล้วกัน”
“ใช่ค่ะ”
“ระดับนายท่านของข้าแล้ว ใช้เพียงไม้ไผ่ตีหมาก็เพียงพอแล้วค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“ฟังดูเหมือนชม…แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี…”
หลินเทียนพึมพำ
“ของรางวัลรอบนี้ถือว่ามีประโยชน์ไม่น้อย”
“สงสัยรอบนี้ข้าจะโชคดีจริงๆ ฮ่าๆๆ”
“ท่านได้รับ 3500 แต้มด้วยค่ะ นายท่าน”
“ได้จากอะไรงั้นรึ?”
“ท่านได้สังหารผู้ฝึกตนระดับก่อกำเนิดขั้น 4 สามคน และขั้น 6 หนึ่งคนค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“เห…สังหารคนก็ได้แต้มด้วยงั้นหรือ…”
หลินเทียนยิ้ม
ยิ้มแบบ…
ไม่ค่อยเป็มิตรเท่าไหร่
“...”
“ข้าแนะนำให้ท่านเลิกทำหน้าตาแบบนั้นค่ะ”
“ถ้าศิษย์ของท่านมาเห็นเข้า ข้ากลัวพวกเขาหนีเข้าป่าค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“อะไรกัน”
“ข้านี่แหละยิ้มแบบเป็มิตรสุดแล้ว หึหึหึ”
“ท่านไม่สงสัยหรือคะ ว่าทำไมไม่มีแต้มของชายขั้น 7?”
“ไม่หรอก”
หลินเทียนตอบทันที
“ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันไม่ตาย”
“ก่อนจะโดนหมัดข้าจังๆ มันบีบแผ่นหยกบางอย่าง”
“แล้วหายไปเลย”
“น่าจะเป็หยกเคลื่อนย้าย”
เขายักไหล่
“ช่างมันเถอะ คิดไปก็ไม่ได้อะไร”
“ข้าเอาของขวัญไปให้ศิษย์ใหม่ดีกว่า”
ไม่นาน
หลินเทียนก็เดินมาถึงศาลาอีกแห่ง
จินซีกับไป๋ซีนั่งคุยกันเบาๆ
หัวเราะคิกคัก ดูสนิทกันขึ้นเยอะ
“ฮึ้ม!”
หลินเทียนกระแอมเล็กน้อย
ทั้งสองสะดุ้ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นคำนับทันที
“พวกเ้านั่งเถอะ”
หลินเทียนพูด ก่อนจะนั่งลงข้างๆ แบบสบายๆ
“ที่นี่สุดยอดมากขอรับท่านผู้นำ!”
“พลังปราณสูงมาก!”
“ดีแล้วที่พวกเ้าชอบ”
“แล้วเลือกห้องได้แล้วงั้นรึ?”
“ได้แล้วขอรับ พวกเราเลือกห้องที่อยู่ใกล้ๆ กัน จะได้ช่วยเหลือกันได้”
“ดี”
หลินเทียนพยักหน้า
“ข้ารับพวกเ้ามา…แต่ยังไม่มีของให้”
“งั้น…”
เขาหยิบเมล็ดสีทองออกมา
พลังปราณไหลเวียนรอบเมล็ดอย่างชัดเจน
“ข้าจะให้เมล็ดพันธุ์ิญญา พวกเ้าคนละเมล็ด”
“...!?”
ทั้งสองยื่นมือรับอย่างใ
“มัน…เอาไว้ทำอะไรหรือคะ?”
ไป๋ซีถาม
“มันจะช่วยให้พวกเ้าฝึกได้เร็วขึ้น”
“ชำระร่างกายและจิติญญา”
“ทำให้สมาธินิ่งขึ้น”
“และ…”
“ช่วยให้ทะลวงระดับง่ายขึ้นหลายเท่า”
“ของแบบนี้…หายากมาก”
หลินเทียนพูดเรียบๆ
ทั้งสองรีบคำนับทันที
“ขอบคุณมากขอรับ/ค่ะ!”
หลินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย
ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
“อ้อ นี่”
เขาหยิบกระบี่ออกมา
“กระบี่เล่มนี้ ข้าให้เ้า”
จินซีรับไปอย่างดีใจสุดๆ
แทบจะยิ้มจนหุบไม่อยู่
“ขอบคุณท่านผู้นำมากขอรับ!”
“ส่วนเ้า…”
หลินเทียนหันไปหาไป๋ซี
“ข้าหาของที่เหมาะกับเ้าก่อน”
“แล้วค่อยให้”
ไป๋ซียิ้มหวานทันที
“ขอบคุณเ้าค่ะ!”
หลินเทียนพยักหน้า ก่อนจะลุกเดินออกไปเงียบๆ
“ระบบแทบอยากร้องไห้เลยค่ะ…”
“นายท่านให้ของคนอื่น (ヾ(’Ｏ’)/)”
“อะไรกัน”
“ข้าก็ให้ของเล็กน้อยเอง”
“เ้าจะบอกว่าข้าขี้งกงั้นหรือ?”
“ข้ายังไม่ได้บอกเลยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“...”
หลินเทียนนิ่ง
ก่อนจะพึมพำเบาๆ
“เดี๋ยวนี้เ้านี่…พูดแทงใจขึ้นทุกวันจริงๆ”
หลินเทียนเดินพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินไปข้างหลังสำนัก ที่มีน้ำตกไหลลงมาอย่างสวยงาม สายน้ำกระทบโขดหินเกิดเป็เสียงซ่าเบาๆ ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด
เขาเดินไปนั่งบริเวณก้อนหินก้อนหนึ่ง ก่อนจะทอดสายตามองบรรยากาศโดยรอบอย่างสบายใจ
ลมพัดผ่านเอื่อยๆ พาไอเย็นของสายน้ำมาปะทะใบหน้า
“บรรยากาศแบบนี้…ค่อยเหมือนที่อยู่อาศัยหน่อย”
“ความจริงนายท่านเป็ใคร มาจากไหนกันแน่คะ (◕ᴗ◕✿)”
เสียงของเสี่ยวเอ๋อดังขึ้นในหัว
หลินเทียนเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ
“เ้าจะอยากรู้ไปทำไม ฮึ้?”
“ข้าแค่อยากรู้เื่ของนายท่านค่ะ”
“เพราะนายท่านนั้น…เหมือนคนที่ผ่านอะไรมามากมาย (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนนิ่งไปเล็กน้อย
สายตาของเขามองออกไปไกล ราวกับกำลังย้อนกลับไปในอดีต
เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงเื่ราวมากมายในหัว
ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“ในยุคก่อน…นานมากจนเ้านึกไม่ออกเลยล่ะ”
“มีเื่ราวมากมายเกิดขึ้น”
“เหล่าผู้ฝึกตน…และเซียนมากมาย ต่างต่อสู้แย่งชิงทรัพยากรล้ำค่า…เพื่อความแข็งแกร่ง”
เขาหยุดไปแปบหนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อ
“ได้มีชายคนหนึ่ง…”
“เขานั้นได้พบกับรักครั้งแรก”
“กับสาวงามคนหนึ่ง”
น้ำเสียงของเขาแ่ลงเล็กน้อย
“จากนั้น…ทั้งสองก็หนีไปอยู่ในดินแดนอันห่างไกลจากความวุ่นวาย”
“เื่ราว…เหมือนจะเป็ไปด้วยดี”
“ทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”
เสียงน้ำตกยังคงไหลต่อเนื่อง
เหมือนเป็ฉากหลังของเื่เล่า
“แต่ก็เกิดเื่ขึ้น…”
หลินเทียนหรี่ตาเล็กน้อย
“เพราะนาง…มีศาสตราวุธของที่มีอานุภาพมหาศาลไว้ใน”
“จากนั้น…เหล่าผู้แข็งแกร่งมากมาย ต่างอยากได้มัน”
“พวกมัน…สังหารนาง เพื่อแย่งชิง”
บรรยากาศเงียบลง
“...”
“เมื่อชายผู้นั้นรู้เื่”
“เขา…ไล่ล่าสังหารทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง”
“เื่ราวมันเลยใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ”
“จนกลายเป็าขนาดใหญ่”
หลินเทียนกำหมัดแน่นเล็กน้อย
“เหล่าผู้แข็งแกร่งมากมาย ต่างรุมต่อสู้กับเขา”
“ล้มตายกันไปนับไม่ถ้วน”
“แต่ก็ไม่มีใคร…สังหารเขาได้”
เขาหยุด
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักขึ้น
“จนกระทั่ง…”
“ตัวตนระดับสูงปรากฏตัวขึ้น”
“พวกเขา…คือผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดที่ผู้คนใฝ่ฝัน”
ลมรอบตัวเหมือนจะเย็นลงเล็กน้อย
“การปรากฏตัวของพวกเขา…ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งขึ้น”
หลินเทียนยิ้มบางๆ อย่างเ็า
“หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น…”
“‘เ้ามดปลวกเอ๋ย…เ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมัน’”
“‘จงส่งศาสตราวุธมา…แล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้า’”
เสี่ยวเอ๋อเงียบ
ไม่ได้พูดแทรก
“แต่เขา…ไม่ยอม”
“เขาต่อสู้”
“แต่ก็ไม่อาจต้านพวกมันได้ทั้งหมด”
หลินเทียนหลับตาลงชั่วครู่
“สุดท้าย…”
“เขาะเิรากฐานของตนเอง”
“แลกด้วยทุกสิ่ง”
“เพื่อสังหารพวกมันให้ได้มากที่สุด”
เสียงของเขาเรียบ…แต่หนัก
“เสียงการต่อสู้ดังสนั่นไปทั่ว”
“ผู้แข็งแกร่งล้มตาย…นับไม่ถ้วน”
“แต่สุดท้าย…”
“เขาก็พลาดท่า”
“และพ่ายแพ้”
“ศาสตราวุธ…ถูกแย่งไป”
เขาลืมตาขึ้นช้าๆ
“เขาพาร่างของภรรยาหนีไป”
“ก่อนจะใช้พลังเฮือกสุดท้าย…ส่งนางไปเกิดใหม่”
“แล้วตัวเอง…หนีไปยังดินแดนอันห่างไกล”
“ที่ไม่มีใครสนใจ”
หลินเทียนหัวเราะเบาๆ
“จากนั้น…เขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากชายชราคนหนึ่ง”
“รักษาตัวอยู่หลายปี”
“ก่อนจะกลับมาฝึกฝนอีกครั้ง”
เขาหยุด
ก่อนจะพูดทิ้งท้าย
“แต่สุดท้าย…เขาก็หยุด”
“เพราะไม่อยากยุ่งกับเื่ภายนอกอีกแล้ว”
หลินเทียนพูดจบ ก็ลุกขึ้น เดินไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ
เสี่ยวเอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง
“…เื่ราวของนายท่านช่างโหดร้ายมากค่ะ (｡•́︿•̀｡)”
“ข้าถึงไม่อยากทำเื่ยุ่งยากไง”
หลินเทียนตอบสบายๆ เหมือนมันเป็เื่ธรรมดา
“แต่นายท่านต้องเริ่มต้นใหม่นะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“คงงั้น…”
“เพราะข้ามีภาระที่ต้องรับผิดชอบแล้วนี่”
เขายิ้มเล็กๆ ก่อนจะหันกลับไปทางสำนัก
“ข้าก็จะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว”
“ต้องแข็งแกร่งขึ้น…”
“เพื่อให้ลูกศิษย์ของข้าชมบ่อยๆ ซะแล้ว”
“...สรุปคืออยากโดนชมสินะคะ (✧ω✧)”
“เงียบไปเลยเ้า!”
หลินเทียนเดินกลับสำนัก
ก่อนจะพูดขึ้น
“นี่เสี่ยวเอ๋อ ข้าสามารถใช้แต้มแลกร่างแยกได้มั้ย?”
“นายท่านจะทำอะไรหรือคะ (◕ᴗ◕✿)”
เขายิ้มเ้าเล่ห์
“มีเขตแดนที่ช่วยให้ฝึกไวขนาดนี้…”
“ก็ต้องใช้มันให้คุ้มหน่อยสิ ฮ่าๆๆๆ”
“แต่ท่านต้องใช้ 10000 แต้ม ในการแลกร่างโคลนระดับก่อกำเนิดขั้น 5 นะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“พรวด!”
“เห้ย จะบ้าหรือไง!?”
“ได้ทีแกจะปล้นข้าเลยรึ้!?”
“ไม่ค่ะ นี่ราคาเหมาะสมแล้ว (◕ᴗ◕✿)”
“เหมาะสมกับใคร!?”
“...กับระบบค่ะ”
“ชิ!”
“ก็ได้ๆ เอาไว้ข้ามีแต้มครบก่อนค่อยแลกแล้วกัน”
หลินเทียนเดินมาถึงสำนัก
ก่อนจะเห็นจินซีและไป๋ซี กำลังดูดซับเมล็ดพันธุ์ที่เขาให้ไปอย่างตั้งใจ
“เ้าเด็กพวกนี้…ขยันกันจริงๆ”
“เพิ่งมาถึงไม่ถึงวัน…ก็ตั้งใจฝึกกันแล้ว”
“ใช่ค่ะ ไม่เหมือนอาจารย์ของพวกเขาที่วันๆ เอาแต่ทำเื่ไร้ประโยชน์ค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“แกนี่ได้ทีแล้วแซะใหญ่เลยนะ!”
หลินเทียนเดินไปที่ห้องหนึ่ง
หยิบเมล็ดพันธุ์ออกมา
“ข้าเองก็ใช้มันบ้างดีกว่า”
พูดจบ เขาก็นั่งลง
กลืนมันลงไป
แล้วหลับตา…รวบรวมสมาธิ
พลังปราณเริ่มไหลเวียน
หลายชั่วโมงผ่านไป
หลินเทียนลืมตาขึ้น
หายใจแรงเล็กน้อย
“ของมันดีจริงว่ะ…”
“ร่างกายรู้สึกเบาขึ้น”
“การไหลเวียนของพลัง…ก็เสถียรขึ้นมาก”
เขาลุกขึ้น
“ป่านนี้สองคนนั้นก็คงเสร็จแล้วมั้ง”
เขาเดินออกไป
เห็นทั้งสองกำลังนั่งคุยกัน
หลินเทียนเดินเข้าไป
“พวกเ้ายังไม่สร้างรากฐาน…”
“งั้นข้าจะช่วยเปิดเส้นลมปราณให้แล้วกัน”
“ขอรับ/ค่ะ!”
“นั่งนิ่งๆ”
“เพ่งสมาธิไปที่จุดต่างๆ ของร่างกาย”
“ข้าจะช่วยเปิดมันให้”
หลินเทียนวางมือลงกลางหลังของทั้งสอง
แล้วเริ่มขับเคลื่อนพลังปราณเข้าไป
ทั้งสองรีบทำตาม
ไม่นาน—
เหงื่อก็ไหลอาบร่าง
สีหน้าตึงเครียด
“อดทนหน่อย…”
“ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้…”
“พวกเ้าจะต่างจากคนทั่วไป”
“...แล้วถ้าทนไม่ได้ล่ะคะ (เสียงสั่นๆ)”
“ก็แค่…ทรมานนิดหน่อย”
“นิดหน่อยของท่านนี่มันน่ากลัวนะคะ!”
หลายวันผ่านไป
หลินเทียนลุกขึ้น
มองทั้งสองที่ยังอยู่ในสมาธิ
“ข้าเปิดเส้นลมปราณให้แล้ว…”
“ที่เหลือก็แค่เดินพลังปราณให้คุ้นชิน”
เขาพยักหน้าเบาๆ
“ถ้าทำได้…อนาคตไม่ธรรมดาแน่”
“...แต่ถ้าทำไม่ได้…”
“ก็แค่…”
“โดนข้าฝึกซ้ำอีกหลายรอบ”
“โหดกว่าตายอีกนะคะนั่น (◕ᴗ◕✿)”
“เงียบไปเลยเ้า!”
หลินเทียนยืนมองศิษย์ทั้งสอง
ก่อนจะยิ้มมุมปาก
แววตา…จริงจังขึ้นเล็กน้อย
เส้นทางของพวกเขา
เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
1K
