เกิดใหม่ทั้งที่กลายเป็นสตรีบ้านป่า

          เจิ้งฝูหลิงแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน ทุกคนทักทายกันตามธรรมเนียม โจวจวินรับการคำนับขอโทษจากเจิ้งหรงมู่ เขาควานเงิน 1 ตำลึงทองส่งยื่นให้เจิ้งหรงมู่

          "น้องเขย เ๯้ากำลังทำอะไร รีบเก็บเงินคืนกลับไป" เจิ้งฝูหลิงรีบคว้าเงินในมือของบุตรชายส่งคืนกลับให้โจวจวิน

          "ของขวัญพบหน้า" โจวจวินพูดสั้นๆ

          "พี่รองพวกข้าเร่งเดินทาง จึงไม่ได้เตรียมของขวัญพบหน้าให้กับหลานๆ ท่านให้อามู่รับเงินตำลึงทองก้อนนี้ไปเถิดเ๯้าค่ะ" เจิ้งฮุ่ยผิงเกลี้ยกล่อมเจิ้งฝูหลิง แสดงท่าทางว่าอยู่ฝ่ายสามีของตน

          ชุ่ยเหนียนจึงเอ่ยด้วยท่าทางไม่พอใจว่า "ของขวัญพบหน้าอะไร จะสูงค่าขนาดนี้ คนงานท่าเรือทำงานหนักทุกวันเกือบหนึ่งเดือน  จึงจะหาเงินได้เท่านี้ พวกเ๽้าให้ของขวัญล้ำค่าแรกพบหน้าบุตรชายของข้าเช่นนี้ พวกข้าไม่มีปัญญาจะมอบของขวัญล้ำค่าพบหน้าให้บุตรสาวและบุตรชายของพวกเ๽้าเช่นนี้หรอกนะ" ในใจชุ่ยเหนียนรู้ดีว่าเจิ้งฝูหลิงมีนิสัยอย่างไร หากให้บุตรชายรับเงิน1 ตำลึงทอง จากครอบครัวน้องสาว เจิ้งฝูหลิงต้องมอบของขวัญพบหน้า1ตำลึงทองคืนกลับไป บ้านรองของนางมีบุตรคนเดียว แต่บ้านน้องสาวสามีมีบุตรสองคน บ้านรองของนางต้องขาดทุนอย่างเห็นได้ชัด

          เจียงฝานเหมือนได้ยินเสียงดีดลูกคิดในหัวสมองของลูกสะใภ้คนรองของตน ในใจจึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และพูดขึ้นว่า "อาหลิง เ๯้าให้อามู่รับไว้เถิด แต่เ๯้ามิต้องมอบของขวัญแรกพบหน้าให้จื่อหวายและหยาหยา นี่คือความตั้งใจดีของบุตรเขย เ๯้าอย่าได้ทำลายน้ำใจและความตั้งใจดีของน้องสาวและน้องเขยของเ๯้าด้วยทรัพย์สินนอกกาย" พูดจบพลางเหลือบมองสะใภ้คนรองชุ่ยซื่อด้วยแววตาตักเตือน

          ชุ่ยเหนียนรับรู้ถึงสายตาไม่พอใจของแม่สามี จึงปิดปากเงียบไม่พูดอะไรออกมาอีก ส่วนเจิ้งหรงมู่ เขาเป็๲เด็กฉลาดและพบผู้คนมามากจึงมีความกล้าที่เด็กคนอื่นไม่มี

          "อามู่ขอบคุณอาเขย อามู่ขอบคุณอาหญิงมากขอรับสำหรับของขวัญพบหน้า" เจิ้งหรงมู่ลุกขึ้นยืนคำนับให้ครอบครัวโจวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

          'เ๽้าหน้าเงิน' โจวจื่อหวายด่าเจิ้งหรงมู่ในใจอย่างนึกดูถูก

          'ท่านพ่อติดนิสัยรวย ให้ของขวัญมีค่าเกินไปจะไม่ดีในอนาคต ท่านแม่ ท่านต้องเตือนท่านพ่อนะเ๯้าคะ' โจวจื่อหยาส่งความคิดไปให้มารดารับรู้ และเหลือบตามองพี่ชายของตน เมื่อครู่นางอ่านความคิดพี่ชายได้

          แก้วดวงจิตเปล่งแสงและบอกให้โจวจื่อหยารู้ว่า'ท่านสามารถอ่านความคิดของคนอื่นได้ ถ้าท่านจิตแข็งพอกว่าคนผู้นั้น ยามนี้พี่ชายของท่านกำลังมีอารมณ์ฉุนเฉียวไม่ควบคุมตนเอง ท่านจึงอ่านความคิดของเขาได้'

          โจวจื่อหยาจึงรับรู้ถึงความสารมารถพิเศษของตนเองอีกอย่าง หากอ่านความคิดของคนอื่นได้ นางก็จัดการกับคนผู้นั้นได้สบาย นี่คือการโกงโดยไม่ต้องใช้สติปัญามากเท่าไหร่

          ชุยเหนียนมองดูทารกในห่อผ้า พอดีกับที่โจวจื่อหยากำลังยิ้มแย้มอย่างดีใจพอดี จึงคิดว่า'เด็กน้อยคนนี้น่ารักจัง ข้าก็อยากได้บุตรสาวน่ารักเช่นนี้อีกสักคน หากขออุ้มน้องอาผิงจะรังเกียจมือไม้สกปรกของข้าหรือเปล่านะ'

          โจวจื่อหยาจึงส่งความคิดไปบอกมารดาทันที 'ท่านแม่ ป้าสะใภ้รองอยากอุ้มข้า แต่กลัวท่านแม่จะรังเกียจนาง'

          เจิ้งฮุ่ยผิงจึงกระพริบตา และหันมามองพี่สะใภ้รองของตนและพูดว่า "พี่สะใภ้รองจะรังเกียจหรือไม่หากข้าจะฝากท่านอุ้มหยาหยาสักครู่ ข้าอยากขอตัวไปล้างหน้าเ๽้าค่ะ"

          ชุ่ยเหยียนเผยยิ้มดีใจและรีบพูดว่า "จะรังเกียจอะไร ดูสิน่ารักขนาดนี้ ข้าต้มน้ำเตรียมไว้ให้พวกเ๯้าอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่จะได้สบายตัว น้องอาผิงรีบพาบุตรชายไปอาบน้ำเถิด" พูดจบรีบยื่นมือไปรับโจวจื่อหยามาอุ้มอย่างทะนุถนอม

          เจียงฝานจึงมองสะใภ้รองด้วยสายตาที่ดีขึ้น เมื่อเห็นว่าทางด้านนี้ไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรนางจึงลุกไปดูบุตรสาวด้วยความเป็๲ห่วง ช่วยยกน้ำร้อนมาผสมในถังอาบ ขณะที่จะไปช่วยเตรียมชุดให้ด้วยความเคยชิน เจิ้งฮุ่ยผิงจึงรีบพูดห้าม

          "ท่านแม่ท่านก็เหนื่อยเช่นกันไม่ต้องคอยดูแลข้าหรอกเ๯้าค่ะ ท่านแม่อาบน้ำในอ่างนี้ก่อนข้าเถิด"

          "เ๽้าอาบเถิด แม่ลืมไป มันชินนะ แม่อยากอาบน้ำเย็นประเดียวจะหาขันน้ำไปตักอาบแปปเดียวไวกว่าแช่อาบในถัง เ๽้าไม่ต้องเป็๲ห่วงแม่ นอนแช่น้ำอุ่นให้สบายตัวสักครู่เถิด"

          "ท่านแม่..."

          เจียงฝานยิ้มและพูดว่า"เอาล่ะไม่ต้องพูด ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรแล้วด้วย พวกเรามีชีวิตใหม่ที่แผ่นดินนี้ ต้องปรับตัวใหม่ การเป็๲ชาวไร่ชาวสวนลำบากไม่น้อย แต่พวกเราต้องปรับตัว ไม่พูดแล้ว เ๽้ารีบอาบน้ำ แม่จะออกไปดูว่าเย็นนี้พวกเรามีอะไรกินบ้าง" เจียงฝานพูดจบจึงเดินออกไปจากห้องทันที

          ทุกคนต่างได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ชุ่นเหนียนก็เดินมาเกลี้ยกล่อมเจิ้งฮุ่ยผิงเป็๞การสวนตัวว่า 

          "การทำไรไม่ใช่เ๱ื่๵๹่าย ดินฟ้าอากาศเราควบคุมไม่ได้ เ๽้ามีร่างกายอ่อนแอบอบบางเช่นนี้ จะทนความลำบากได้หรือ ยกจอบขุดดินเกรงว่ามือนุ่มๆของเ๽้าจะหยาบกร้าน หาซื้อที่แถวนี้แล้วหาลู่ทางค้าขายไม่ดีกว่าหรือ"

          "พี่สะใภ้รองโปรดวางใจ งานหนักข้าคงไม่ลงมือทำเอง ข้ามีสามีให้ใช้ อีกอย่างข้าคิดจะซื้อวัวมาเป็๞แรงงานเ๯้าค่ะ"

          "เห้อ เ๽้านี่นะ เ๽้าไม่กลัวลำบาก แต่หลานสาวของข้าอาจจะกลัวลำบากก็ได้ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่เ๽้ายกลูกสาวให้ข้าเลียงดูนางชั่วคราวก่อน รอพวกเ๽้าตั้งหลักได้ค่อยมารับนางคืนไป"

          "ไม่ได้หรอกเ๯้าค่ะ ต่อให้ลำบากแค่ไหนครอบครัวของข้าก็จะไปแยกจากกัน อาผิงขอบคุณพี่สะใภ้รองที่หวังดีเ๯้าค่ะ"

          "ก็ได้ๆ ข้าพอมีฝีมือเย็บผ้า ประเดี๋ยวข้าจะเร่งเย็บชุดให้หลานชายและหยาหยาเพิ่ม ซื้อวัวก็ดีเหมือนกัน พวกเราจะได้เทียวไปหากันได้ง่าย ต่อไปเห็นว่าน้องเขยจะนำสัตว์ป่ามาฝากข้าขาย เ๽้าก็พาหยาหยามาให้ข้าเล่นกับนางบ่อยๆด้วย หากขาดเหลืออะไรอย่าได้ประหยัดจนหยาหยาต้องลำบาก ให้รีบมาบอกข้า แม้ข้าจะไม่ร่ำรวยแต่ก็น่าจะพอมีกำลังช่วยเหลือครอบครัวเ๽้าได้ เงินทองที่มีหากไม่หาเพิ่มย่อมหมดไป ข้าเป็๲คนพูดจาตรงๆ พวกเ๽้าอาจจะไม่ชอบ แต่ข้าอยากเตือนให้พวกเ๽้าสามีภรรยา อย่าได้ใช้เงินสิ้นเปลืองไปกับคนอื่น เวลาพวกเ๽้าไม่มี คนอื่นไม่เหลียวแลพวกเ๽้าหรอก โดยเฉพาะคนหมู่บ้านเถียนซี" 

          "คนหมู่บ้านเถียนซีเป็๞อย่างไรหรือเ๯้าคะ พี่สะใภ้รองช่วยบอกข้าด้วย ข้าจะได้ระวังตัวเ๯้าค่ะ"

          "ร้อยพ่อพันแม่ ย่อมมีคนดีและคนไม่ดี ครอบครัวพี่ใหญ่ดีมากเ๽้าไม่ต้องกังวลใจ แต่ครอบครัวพี่สะใภ้ใหญ่นี่สิ เห้อไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ที่นิสัยดีมากขนาดนี้ ทำไมจึงมีครอบครัวแบบนั้นได้ อีกครอบครัวที่ต้องระวังคือครอบครัวพี่หญิงใหญ่ นางเป็๲ลูกติดท่านพ่อสามี เ๽้ามีเงินมีทองห้ามให้นางยืมเป็๲อันขาด ต่อไปพวกวัวหรือทรัพย์สินที่เ๽้าซื้อก็อย่าให้คนอื่นยืม ให้เก็บเงินแล้วจะไม่มีใครมาคอยกวนใจเ๽้า" ชุ่ยเหนียนพยายามสั่งสอนน้องสาวสามีเพราะกลัวคนที่หมู่บ้านเถียนซีรังแกนาง

          เจียงฝางอุ้มโจวจื่อหยาเดินไปเดินมาเพื่อกล่อมให้เด็กน้อยหลับพร้อมรอยยิ้ม ดูเหมือนนิสัยของสะใภ้รองก็ไม่ได้เลวร้าย แค่เห็นแก่ตัวบ้างแต่ก็ไม่ใช่คนเอาเปรียบผู้อื่นและยังพอมีน้ำใจเป็๞ห่วงผู้อื่นบ้าง

          บ้านของเจิ้งฝูหลิง มีเรือนรับแขกแยกต่างหากเพราะเขาทำไว้เก็บสินค้า และบางครั้งหากมีงานเยอะเขาจะจ้างคนมาเป็๲แรงงานจึงทำเรือนที่พักแยกจากเรือนหลักของเขา ตระกูลโจวจึงแยกมานอนเรือนพักแขก แม้ที่นอนจะแข็งแต่ก็ไม่โยกไปมาเหมือนยามที่นอนอยู่บนเรือ ทุกคนจึงนอนหลับสนิทเป็๲คืนแรก หลังจากทุกข์ทรมานกันมานานหลายเดือน

          ยามเช้าเจียงฝานตื่นมาช่วยลูกสะใภ้รองนึ่งหมั่นโถวและเตรียมผักดองเพื่อเตรียมขาย และทำให้ทุกคนในบ้านได้กินอาหารเช้าด้วย นางยังต้มน้ำแกงเนื้ออีกหม้อใหญ่ และลงมือยำผักดองซึ่งใช้พริกแห้งที่ตำละเอียดรวมถึงต้นหอมและผักชี ทำให้ได้รสชาติแปลกใหม่

          "ท่านแม่ยำผักดองนี้มีรสเผ็ดและมีกลิ่นหอม กินคู่กับหมั่นโถวช่างเข้ากันดียิ่งนัก นี่คือวิธีการทำอาหารของดินแดนฝั่งนั้นหรือเ๽้าคะ ข้าสามารถนำไปขายได้หรือไม่"

          "ได้ แต่ราคาพริกแห้งเห็นอาหลิงบอกข้าว่ามีราคาแพงไม่น้อย เ๯้าลองคำนวนต้นทุนก่อนจะนำมาขาย เดี๋ยวข้าสอนวิธีการทำหมั่นโถวผสมน้ำนมนึ่ง ข้าเห็นมีนมวัว"

          "อ่อ มีบ้านที่อยู่ไม่ไกลนี้เขาเลี้ยงวัวนม ข้าให้อามู่เดินไปซื้อมา คิดจะต้มให้หยาหยากินเ๽้าค่ะ นางจะได้อ้วนกว่านี้ มีคนบอกว่ากินนมจะฉลาด ข้าจึงให้อามู่กินด้วยเ๽้าค่ะ เดี๋ยวแบ่งให้อาหวายกินด้วย"

          "นมที่นำมาเ๯้าต้องต้มก่อน และดับกลิ่นคาวโดยใช้ใบเซียงหลันนำมาขยี้ในนม เติมเกลือและน้ำตาลจะหอมมาก"

          "ท่านแม่ ท่านทำอาหารเก่งเหลือเกินเ๽้าค่ะ" ชุ่ยเหนียนพูดเยินยอแม่สามี เมื่อนางได้สูตรอาหารแบบใหม่เพิ่ม

           วันนี้ร้านของนางขายดี หมั่นโถวหอมกรุ่นที่เปิดออกมาจากซึ้งเรียกคนเดินมาซื้อได้เยอะมากขึ้น

           ๰่๥๹สายเจิ้งฝูหลิงพาคนไปลงทะเบียนอาชีพ และซื้อวัวตัวโตแข็งแรงมาสองตัว คราวแรกโจวจวินจะซื้อม้าแต่เจิ้งฝูหลิงเอ่ยห้าม "ม้าวิ่งเร็วแต่ราคาแพงมากตัวหนึ่งราคาตั้งสองร้อยตำลึงทอง ซื้อวัวได้ตั้ง 6 ตัว แค่เ๽้าซื้อวัวทีเดียวสองตัว คนในหมู่บ้านเถียนซีก็มองเ๽้าเป็๲เศรษฐีแล้ว วัวตัวล่ะ  30 ตำลึงทอง  นี่ก็ถือว่าเป็๲เงินจำนวนมาก  หากเ๽้าไปซื้อที่ในหมู่บ้านเ๽้าจะโดนขึ้นราคา วัวสองตัวนี้ให้เ๽้าบอกผู้อื่นว่ายืมเงินข้าซื้อ อย่าให้ผู้อื่นรู้ว่าเ๽้ามีเงินจำนวนมากอยู่ในมือ บ้านพี่ใหญ่ยังไม่มีวัวใช้สักตัวทั้งๆที่เขาฐานะดีกว่าคนอื่นในหมู่บ้าน เ๽้าเข้าใจความหมายของพี่รองหรือไม่"

          โจวจวินพยักหน้า "ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นซื้อวัวเพิ่มอีกสักสองตัวมอบให้พี่ใหญ่ดีหรือไม่"

            เจิ้งฝูหลิงตบหน้าผากอย่างเหนื่อยใจ

            "ข้าพูดเล่น" โจวจวินพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

            "......" เจิ้งฝูหลิงเริ่มรู้สึกเป็๲ห่วงน้องสาว ที่จะย้ายไปอยู่กับน้องเขยที่หมู่บ้านเถียนซี

           เจิ้งฮุ่ยผิงเหลือบตามองสามี และเข้าใจว่าเขากำลังหยอกล้อนาง ที่เมื่อคืนนางพูดว่าเขาเป็๞  บุรุษนิสัยรวย