นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๘
สู่นิรันดร
.
....... หลังจากวันที่ทีกับแบงมาเยี่ยมไม้ ก็มีเพื่อนอีกหลายคนทยอยกันมาเยี่ยมไม้ ทำให้จิตใจของเตโชและอ้อยได้ชุบชโลมด้วยมิตรภาพอันดีงาม.. ที่ผองเพื่อนมีให้ต่อกัน
....... รอยยิ้มและกำลังใจของทุกคนมีผลต่อจิตใจของไม้มาก ..ไม้สดใส .. มีพลังมากขึ้น .. จนเตโชมีความหวังว่า.. ไม้จะได้กลับบ้าน
.
....... และที่ฮือฮาในกลุ่มผองเพื่อนเป็ที่สุด น่าจะเป็วันที่.. ป้องมาเยี่ยมไม้
....... เพราะ.. ป้อง ‘แต่งหญิง’!!!
....... แม้เพื่อนหลายคนจะแปลกใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมอง.. ‘ป้องศรี’ ด้วยความชื่นชม
....... ก็ ‘ป้องศรี’ แสนสวยแต่งเต็มมาครบเครื่อง
....... และเป็วันที่เพื่อนๆ มาเยี่ยมไม้มากกว่าทุกวัน
....... แต่ละคนเข้าไปพินิจพิศดู ความงามของป้องศรี บางคนก็ชื่นชม บางคนก็เฉยๆ บางคนก็มองห่างๆ อย่างแปลกๆ
....... ป้องศรีในปัจจุบัน หรือปองพลในอดีต เดินมาหาเตโชกับหมอแนนที่ยืนมองอยู่มุมหนึ่งของห้องพัก
....... “ในที่สุด” เตโชมองป้องตาค้าง “ในที่สุด ก็..มีวันนี้จนได้นะป้อง”
....... “ต้องขอบใจเธอแหละโช ..ที่ทำให้ฉันค้นพบและยอมรับตัวเอง” ป้องศรีตอบเพื่อนรัก
....... “ไม่คุ้นตาเลยว่ะป้อง” หมอแนนสารภาพ เมื่อพูดออกมาได้
....... “ไม่คุ้นตา แล้วดีหรือไม่ดี” ป้องถามผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้
....... “ไม่รู้สิ” หมอแนนตอบ “แต่.. พอไม่คุ้น .. ก็เลยรู้สึกไม่สนิท ..ที่เคยสนิทน่ะ คือป้อง..ปองพล ไม่ใช่ป้องคนนี้”
....... “หมอก็” อ้อยออกตัว “พูดชัดไปนะคะ”
....... “ไม่เป็ไรหรอกอ้อย” แล้วป้องก็หันไปสบตาหมอแนน “แต่คนเดียวในดวงใจป้องก็คือแนนนะ”
....... หมอแนนยิ้มรับ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่.. ทำอะไรไม่ถูกมากกว่า
....... “โชว่า .. ป้องก็มาหาหมอแนนให้บ่อยขึ้น ..คุยกันให้มากขึ้น .. อนาคต .. ไม่ว่าจะเป็เพื่อนหรือแฟน ..ก็ปล่อยให้เป็เื่ของอนาคต .. ดีมั้ย” เตโชแนะนำและส่งเสริมเพื่อน
....... “ดีแฮะ” ป้องศรีตอบเพื่อน
....... “แต่.. เราว่า.. เราเป็เพื่อนกันดีกว่านะ .. ป้อง” หมอแนนกลับตอบไปอย่างชัดเจน เพราะที่ผ่านมาหมอแนนไม่ชัดเจน เขาจึงพลาดสิ่งที่เขาฝันไว้ “จริงอยู่.. ที่เราชอบผู้ชาย .. แต่เราไม่ได้ชอบแบบป้อง .. เราชอบผู้ชายแบบเตโช” หมอแนนพูดชัด
....... ชัดจนป้องไปต่อไม่เป็
....... “แต่โชไม่ต้องกลัวว่าเราจะจีบนะ .. ถึงวันนี้ ..เราว่า.. เราเป็เพื่อนกับโชดีกว่า” หมอแนนรีบเคลียร์กับอีกคนที่เขากล่าวอ้างทันที “และ.. ที่สำคัญ .. เรามีแฟนแล้ว”
....... เตโชยิ้มให้หมอแนน พลางเอามือลูบตัวป้องเพื่อปลอบใจเพื่อนรัก
.
....... ทีกับแบงมาเยี่ยมไม้อีกสองสามครั้ง แต่ละครั้งก็ได้พูดคุยกับไม้คำสองคำ ที่เหลือก็เป็รอยยิ้มที่เข้าใจไม้ .. เป็มิตรภาพที่งดงามของเพื่อนที่ส่งให้กันผ่านสายตา
....... หมอแนนดูแลไม้อย่างเอาใจไส่ทุกวัน
....... เตโชเป็ผู้ช่วยหมอแนนได้อย่างดี
....... อ้อยพาน้องมายด์มาเยี่ยมพ่อไม้เกือบทุกวัน
....... แล้ว.. การมาเยี่ยมครั้งล่าสุด .. ทั้งแบงและทีก็รู้สึกอย่างที่หมอแนนเคยเกริ่นไว้.. คือ ...
....... ธรรมชาติให้พลังไม้มาลาพวกเรา !!
....... แต่ทั้งสองก็เลือกไม่พูดกับเตโชตรงๆ ..พวกเขาเลือกให้กำลังใจเตโชมากกว่า
.
....... แล้ว ..
....... เวลาที่เตโชไม่อยากให้มาถึง .. ก็เริ่มขึ้น
....... คลื่นหัวใจ .. ในเครื่องวัดเริ่มเบาลง . . .
....... ระดับออกซิเจน .. ที่หมอแนนเคยสอนให้ช่วยดู ก็.. เริ่มลดลง. . .
....... “ไม้” เตโชเรียกชายคนรักอย่างแ่เบา
....... ไม้ลืมตามามองเตโช .. ยิ้มให้เตโชด้วยรอยยิ้มที่.. จะ... .
....... พิมพ์ไว้ในใจเตโชตลอดไป !!
....... หมอแนนเข้ามาในห้อง
....... มีอ้อยตามมาติดๆ เพราะเธอเป็คนออกไปตามหมอแนน
....... หมอแนนเห็นอาการของไม้ ก็รู้ได้ในทันทีว่า ..ชีวิตของไม้ดำเนินมาจนสุดทางแล้ว..
....... “โช” หมอแนนเรียกเพื่อน “มานี่” พร้อมกับกวักมือเรียกอ้อยด้วย “มาช่วยผมหน่อย”
....... แม้เตโชกับอ้อยจะแปลกใจ แต่ก็เดินไปหาหมอแนนแต่โดยดี
....... หมอแนนบอกให้เตโชนั่งลงบนเตียงผู้ป่วยจุดที่เกือบจะเป็หัวเตียง
....... เตโชยิ่งแปลกใจ !!
....... แต่ก็ทำตาม
....... หมอแนนจึงเข้าไปจัดท่านั่งให้เตโช แล้วเขากับอ้อยก็ช่วยกันขยับร่างของไม้.. ให้เข้าไปอยู่ใน..อ้อมแขนเตโช .. ศีรษะของไม้อิงกับแผ่นอกของเตโช
....... เท่านั้น..!!
....... เท่านั้น .. เตโชก็เข้าใจทุกอย่าง .. . .
....... “ใช้่เวลานี้ .. ให้คุ้มค่านะโช” หมอแนนพูดได้แค่นั้น .. ก็หันหน้าไปอีกทาง ..เขาไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าตัวเองได้
....... น้ำตาเตโชเริ่มคลอดหน่วยขึ้น .. หาก..ปราศจากเสียงสะอื้น
....... อ้อยจับมือของไม้ และมือของเตโชไว้ด้วยกัน แล้วยิ้มให้กำลังทั้งสอง
....... อ้อยทำให้เพื่อนทั้งสองได้เท่านี้ .. น้ำตาเธอก็รินไหล.. จนต้องหันหน้าไปทางอื่น
....... มือข้างหนึ่งของเตโช จึงกุมมือของไม้ไว้
....... ส่วนมืออีกข้างจึงได้ลูบไล้ไปตามเส้นผมของไม้
....... “ถ้าไม้อยากหลับ .. ก็หลับให้สบายในอ้อมแขนของโชนะไม้.. ไม้ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว”
....... แม้หัวใจจะแหลกสลาย
....... .. แม้น้ำตาละหลั่งริน
....... .. .. แม้ตัวตนข้างในจะร่ำไห้
....... .. .. .. จวนเจียนจะขาดใจ
....... แต่ก็ปราศจากเสียงสะอื้น!!
....... ปะปนออกมากับคำพูดของเตโช
....... ไม่มีแม้กระทั่งก้อนสะอื้นมาสะดุดให้การพูดของเตโชเป็ห้วงๆๆ
....... ไม้ยิ้มรับ และขยับริมผีปากอย่างยากเย็น “..รัก..”
....... แม้.. เสียงไม้จะ.. แ่เบา .. แต่ก็จับใจ!!
....... “มายด์ .. คือตัวแทน.. ไม้ .. โช .. ดูแล ..ดีดีนะ”
....... อ้อยที่อยู่ไม่ห่างถึงกับน้ำตาร่วง เธอรีบเอามือปิดปากตัวเอง ไม่อยากให้เสียงสะอื้นไห้ดังออกไป
....... “โชจะดูแลมายด์ให้ดีที่สุด โชจะเลี้ยงดูมายด์ด้วยความรักทั้งหมดในหัวใจ”
....... ไม้ยิ้มให้ .. พร้อมกับบีบมือเตโช ..ราวกับจะย้ำว่าเขารับรู้และขอบคุณ
....... “ไม้ .. รัก .. โช”
....... “โชก็รักไม้ .. ไม้คือความรัก .. ไม้คือความฝัน .. ไม้คือแรงบันดาลใจ.. ไม้คือทุกอย่าง .. ”
....... ไม้ยิ้มตอบคำพูดของเตโช
....... “รักของไม้ .. คือโช” ไม้เอ่ยอย่างแ่เบา
....... “รักของโช .. ก็คือไม้” โชเอ่ยตอบอย่างหนักแน่น
....... ไม้ยิ้มให้โชอีกครั้ง .. แล้ว ..
....... ไม้ก็.. ค่อยๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ..
....... โชยิ้มให้ไม้ .. ยิ้มสุดท้าย .. ยิ้มที่จะฝากให้ไม้ไปไว้ที่..นิรันดร..
....... แล้ว.. โชก็เริ่มขยับริมฝีปากเอ่ยคำกลอนที่เคยร้อยเรียงกับไม้.. ราวกับจะให้ถ้อยคำเ่าั้ .. ขับกล่อมไม้เป็ครั้งสุดท้าย
....... ... กายเคียงกาย .. ใจชิดใจ
...... ... นิรันดร์ ..ก็ไม่สุขใจ.. เท่าสองเรา
....... ...รักฉันคือเธอ ...
....... ... รักเธอคือฉัน...
....... ...รักเราคือกันและกัน ...
....... ... จากนี้ ..จนอนันต์ .. ก็คือเรา
....... ไม้ยิ้มให้โชที่มุมปากจางๆ . . ทั้งที่ .. ดวงตาไม้ยังหลับอยู่..
....... โชยิ้มตอบ ... . .
....... มือไม้ ที่กุมมือโชไว้ .. เริ่ม.. ไร้เรี่ยวแรง . . .
....... กล้ามเนื้อทุกส่วนก็คลาย . . .
. . .
....... เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องมือรอบตัวดังขึ้น
....... หมอแนนรีบเข้าไปตรวจเช็คทุกเครื่องมือทันที!!
....... แล้วก็หยุดมือ
....... เขาสบตากับอ้อย “ไม้จากพวกเราไปแล้ว..”
....... อ้อยร้องไห้โฮออกมา
....... หมอแนนน้ำตาไหลมองเตโช
....... เตโชยังคงอยู่ในท่าเดิม .. ท่าที่โอบกอดไม้ ..ท่าที่ขับกล่อมไม้ .. ท่าที่ร่ำลาไม้ . . .
. . .
....... . . . แม้น้ำตาจะไหลริน
....... . . .แต่ท่วงท่ายังอยู่ในกิริยาเช่นเมื่อครู่ที่ผ่านมา
....... . . . แม้ดวงใจจะแหลกสลาย
....... . . . แต่มือเขา .. ก็ยังลูบไล้ไปตามท่อนแขนของไม้เช่นเมื่อครั้งที่ไม้ยังมีชีวิตอยู่
.
....... เตโชยังคงขับกล่อมให้ไม้หลับ .. อยู่อย่างนั้น ..
....... “โช..” หมอแนนเรียกเบาๆ
....... เตโชหันมายิ้มบางๆ ให้หมอแนนทั้งน้ำตา ..แล้วก็มองเลยออกไปนอกห้อง
....... ดาวเดือนเกลื่อนฟ้า
....... แต่จะหาซักดวงที่ใช่
....... กลับไม่มี!!
....... เช่นกัน
....... ผู้คนมากมายในโลกนี้
....... แต่จะหาสักคนที่ใช่
....... สักคนที่เป็แบบไม้
....... ก็..
....... ไม่มีเช่นกัน!!
.....
...
.
....... ทีกับแบงเป็ธุระจัดการทุกอย่างในงานศพของไม้
....... ผองเพื่อนที่เหลือ ก็ช่วยกันจัดงานศพให้ไม้อย่างเต็มที่
....... เตโชกับอ้อยช่วยกันดูแลหลานมายด์ เพราะแบงกับทีไม่ให้เตโชทำอะไรเลย นอกจากเลี้ยงหลาน ทั้งสองคนจัดการทุกอย่างแทนเตโช
.......พี่ต้นพาแม่ของไม้ซึ่งนุ่งขาวห่มขาวมาไหว้ลาลูกชาย และรับขวัญหลานชาย ย่ายิ้มให้หลานชายให้ศีลให้พรให้เด็กชายมารุต แล้วย่าก็บอกเตโชว่า .. เธอจะโกนหัวบวชชี โดยมีพี่ต้นเป็คนดูแล
....... เตโชได้แต่อนุโทนาสาธุด้วย
.
....... เมื่อจบงานสวดศพในแต่ละวัน
....... เมื่อเตโชต้องอยู่คนเดียวในห้องที่เคยมีไม้เคียงข้าง
....... เมื่อไม่มีไม้อยู่แล้ว
....... ความเงียบที่เยียบเย็นเข้ามาเยือนหัวใจของ.. เตโช ..
....... มันเงียบ.. เงียบจน.. . .
....... สงัด ..
....... จน.. เย็นเยือกไปทั้งหัวใจ!!
....... เมื่อนั้นแหละ ..
....... ความโศกเศร้าเสียใจ .. จะถาโถมเข้าใส่เตโช ..!!
....... น้ำตาเตโชไหลนองไปทั้งใบหน้า .. ท่วมไปทั้งหัวใจ
.....
...
.
....... วันใดที่มีอ้อยอยู่ข้าง เธอก็ทำได้แค่ปลอบประโลมเตโช ด้วยการลูบตัวไปมา .. แค่นั้น..!!
.
....... บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เตโชนั่งเหม่อมองไป .. อย่างไร้จุดหมาย ..
....... ใครคนหนึ่งเดินเข้ามาอยู่ในสายตาเตโช !!
....... ด้วยสรีระ .. ท่วงท่า .. ช่าง.. คุ้นตาเสียจริง
....... ยิ่ง.. รอยยิ้ม .. ยิ่งแสนคุ้น ..
....... เตโชมองใบหน้าชายคนนั้น ด้วยความแปลกใจ!!
....... “นพ!!”
....... คนที่ถูกเตโชเรียกว่า.. นพ ยังยืนอยู่ที่เดิม ..ส่งสายตาที่แสนห่วงใยให้เตโช
....... “นพคุณ” เตโชเรียกชื่อเขาซ้ำ พร้อมกับขยับตัวเข้าไปหาคนที่ถูกเรียก
....... เท่านั้น!!
....... อ้อมแขนที่อบอุ่นของนพคุณก็โอบกอดเตโชไว้
....... เตโชกอดนพคุณกลับ .. สะอึกสะอื้นไห้.. ในอ้อมกอดของนพคุณอย่างหมดอาย
....... นพคุณกอดปลอบเตโชไว้อย่างนั้น
....... กอดไว้ราวกับเป็สิ่งล้ำค่าในชีวิต !!
.....
...
.
....... จนเวลาผ่านไปชั่วครู่
....... นพคุณจึงลูบเนื้อลูบตัวเตโชไปมา.. ปลอบประโลมใจเตโช
....... เตโชคลายวงแขนที่โอบกอดนพคุณลงหน่อย “ดีใจจังที่มา”
....... “ต้องมาสิ” นพคุณตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ “ยังไงก็ต้องมา มาเพื่อเป็.. ‘แรงใจ’ ..ให้โช”
....... เตโชได้แต่พยักหน้ารับ .. พยักหน้ารับ ..และพยักหน้ารับ
....... นพคุณกอดปลอบเตโชอีกครั้ง .. โดยไม่แคร์สายตาใครเลย
....... ในอ้อมกอดนั้น “พรุ่งนี้ยังอยู่กับโชใช่ไหม?”
....... เป็นพคุณที่พยักหน้าตอบบ้าง “อยู่สิ!!” แล้วเขาก็กระซิบบอกเตโช “นพจะอยู่กับโชจนกว่าโชจะยืนหยัดไหว”
......
...
.
....... เมื่อพิธีสงฆ์เสร็จสิ้น คณะสงฆ์ก็วางดอกไม้จันทน์
....... พี่ต้นประคองแม่ชีแม่ของไม้ไปวางดอกไม้จันทน์
....... จากนั้นเตโช อ้อย เด็กชายมารุต ที แบง หมอแนน นพคุณผองเพื่อนที่รู้จักกัน และทีมงานละครที่มาร่วมงานต่างก็ทยอยกันขึ้นวางดอกไม้จันทน์
....... ทางวัดเริ่มการเผาร่างของไม้
.......พี่ต้นและแม่ชียืนมองส่งไม้ครั้งสุดท้ายอยู่ที่มุมหนึ่ง
....... นพคุณประคองเตโชอยู่ไม่ห่างจากพี่ต้นกับแม่ชีนัก
....... หมอแนนดูแลทั้งอ้อยทั้งหลายมายด์อยู่ไม่ห่าง
....... ที แบง และกลุ่มเพื่อน กระจายกันอยู่ในละแวกนั้น
....... เตโชอิงศีรษะกับนพคุณ ..
....... ... หยาดน้ำตาที่เหือดแห้ง
....... ..... แฝงความรวดร้าวสุดพรรณนา ..
....... ..... หยาดน้ำตาที่หลั่งริน ..
....... ....... เพราะร้าวราน.. จนใจสลาย ..
.....
...
.
....... คราบน้ำตาที่เหือดแห้ง .. เป็คราบบนใบหน้า ..รองรับหยาดน้ำตาใหม่ .. ที่ไหลรินทาบทับกับน้ำตาเดิม ..โดยที่เ้าของมิได้สนใจจะเช็ดมัน
.
....... วันนี้เด็กชายอยู่นิ่งๆ ในอ้อมแขนน้าอ้อย ..ราวกับจะล่วงรู้ว่า .. ทุกคนกำลังบอกลา .. และส่งพ่อไม้ไปสู่แดนสุขาวดี
.
....... เตโชเหม่อมองไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ..
....... เปลวควัน..
....... พวยพุ่งจากฌาปนสถาน ..
....... ลอยละล่องสู่เวิ้งฟ้า ..
....... มลายไปกับ .. ห้วงบรรยากาศ ..
....... ที่สุดคนเราก็เท่านี้
.....
...
.
จบตอบ ๒๘
411
