ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ใต้เท้าพูดได้ถูกต้องคนผู้นี้คือตัวการที่จับตัวชีเหนียงมา ส่วนคนอื่นถูกข้าจับเข้าคุกหมดแล้วเห็นทีเขาไม่ได้พูดความจริง ใต้เท้าลองไปสอบสวนหลวงจีนก่อนส่วนคนผู้นี้ยกให้เป็นหน้าที่ข้าก็พอ”

        จ้าวจือชิงกระทืบชายร่างใหญ่อีกครั้งจางซานที่ถูกเขาทุบตีไม่กล้าโต้ตอบแต่อย่างใด

        “ท่านจอมยุทธ์ท่านจอมยุทธ์ ข้าสารภาพไปหมดแล้วจริงๆ วัดเฉิงเอินคือที่พักแรมของเราในอำเภอเฉาซึ่งเราเพียงแค่ต้องจ่ายค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งให้กับเจ้าอาวาสที่นี่ก็พอในอดีตหากมีคนหลบหนีและถูกจับได้ ก็จะมีเจ้าอาวาสวัดเฉิงเอินคอยจัดการ พวกเรามีหน้าที่แค่พาคนที่เหลือไป”

        “ข้าน้อยพูดความจริงแม้หลวงจีนเหล่านี้จะแลดูจิตใจเมตตา หากแต่ความเป็นจริงแล้วกลับละโมบโลภมากพวกข้าแค่ขายคนหาเงิน แต่พวกเขาไม่ใช่ พวกเขายังบ้าตัณหาและโลภในทรัพย์อีกด้วย”

        ตอนนี้จางซานสารภาพหมดทุกสิ่งอย่างเดิมทีเขาคิดจะละเว้นหลวงจีนในวัดเฉิงเอินไว้และตบตาจ้าวจือชิงภายภาคหน้าเขาก็ยังสามารถยืมวัดเฉิงเอินไว้ทำกิจการต่อใครจะรู้ว่าคนที่เขาจับมาครั้งนี้กลับเก่งกาจจนถึงขั้นหลบหนีไปเองได้ ในอดีตก็เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาหนึ่งครั้งแต่คิดไม่ถึงว่าจะมีหนที่สองอีก

        จ้าวจือชิงรู้ว่าจางซานหมดเรื่องที่จะสารภาพแล้วจึงส่งตัวให้กับหยางหนิง ส่วนทางหยางหนิงไม่ว่าเขาจะบีบบังคับ ใช้ทั้งไม้แข็งไม้อ่อนอย่างไรก็ตามเจ้าอาวาสก็ปิดปากเงียบไม่พูดจาและบอกว่าตนบริสุทธิ์อยู่ตลอด เจ้าหน้าที่ที่ไปค้นหารอบวัดเฉิงเอินก็ไม่เจอสถานที่ซ่อนอันใดอีก

        “ท่านเจ้าอาวาสฝ่าหยวนท่านยังไม่ยอมรับอีกหรือ?” หยางหนิงเห็นจ้าวจือชิงนำคนออกมา อีกฝ่ายพยักหน้ากับเขาจึงเป็นอันรู้กันว่าจางซานสารภาพแล้ว

        ฝ่าหยวนคือฉายาของเจ้าอาวาสวัดเฉิงเอินทางเจ้าอาวาสฝ่าหยวนหาได้มีความหวั่นไหวใดๆ ให้เห็นแม้แต่น้อย “อมิตาพุทธอาตมาเป็นเจ้าอาวาสวัดเฉิงเอินมานานกว่าสามสิบปี นับตั้งแต่ตัดสินใจเป็นบรรพชิตก็มิเคยกระทำสิ่งใดให้ละอายใจต่อพระโพธิสัตว์วันนี้ใต้เท้าบุกล้อมวัดเฉิงเอินของอาตมาโดยไม่แบ่งแยกผิดชอบชั่วดีไม่ทราบว่ามีจุดประสงค์อันใดกันแน่?”

        “อีกทั้งยังใส่ความว่าวัดของเรากระทำเรื่องสกปรกอาตมาจึงไม่มีคำใดจะเอ่ยอีก”

        ฝ่าหยวนส่ายหน้าระอาอย่างหนักทำเหมือนกับว่าตนเองถูกใส่ความและไม่อาจโต้เถียงได้ หากทางการยืนกรานจะยัดเยียดความผิดให้วัดเฉิงเอินเช่นนั้นพวกเขาก็ขอน้อมรับไว้แต่โดยดี

        จากนั้นเจ้าอาวาสวัดฝ่าหยวนก็เริ่มนั่งขัดสมาธิและสวดมนต์หลวงจีนที่อยู่ด้านหลังเองก็ปฏิบัติตามเจ้าอาวาส

        จ้าวจือชิงหัวเราะเย็นชาไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ

        “เจ้ารู้จักคนผู้นี้หรือไม่?”

        จ้าวจือชิงจับหน้าของจางซานให้หันไปทางฝ่าหยวนหากแต่เจ้าอาวาสกลับเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เหมือนคาดเดาไว้ได้ตั้งแต่แรกจึงไม่ได้มีความตื่นตระหนกตกใจแม้แต่น้อย จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง

        จางซานเห็นเช่นนั้นด่ากราด “เจ้าหัวล้านเจ้าแสดงได้เหมือนนัก! ตอนนั้นที่ถามข้าเรื่องแบ่งเงินไม่ใช่ท่าทางของหลวงจีนสูงส่งเช่นนี้นี่นา พอเรื่องถูกเปิดโปงเจ้าคงไม่ได้อยากให้ข้ารับผิดแทนเจ้าหรอกนะ!”

        “เจ้าหัวล้านเจ้าช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก! มิน่าตอนนั้นที่ข้าขู่เจ้าเจ้าก็ยินดีให้เราใช้วัดเฉิงเอินเป็นแหล่งกบดาน กระทั่งตระเตรียมห้องใต้ดินไว้ให้ซ่อนคนได้เป็นอย่างดิบดีเจ้าบอกมานะ เจ้าเคยทำเรื่องชั่วช้าเหล่านี้มาก่อนใช่หรือไม่?”

        จางซานพุ่งเข้าไปด่าทอฝ่าหยวนมือที่กำลังนับลูกประคำใต้แขนเสื้อของฝ่าหยวนชะงักเล็กน้อย

        ช่างโง่เขลานัก! หากตนรู้ว่าอีกฝ่ายจะโง่เช่นนี้คงไม่คิดที่จะร่วมมือด้วยเป็นแน่แค่ถูกคนข่มขู่ก็สารภาพจนหมดเปลือก โชคยังดีที่ตอนนั้นตนไม่เคยบอกกับอีกฝ่ายว่ายังมีสถานที่ซ่อนอื่นในวัดมิเช่นนั้นวันนี้ทุกสิ่งที่ทำมาคงล่มสลายไม่เป็นท่า

        เมื่อนึกถึงว่าสถานที่ลับของตนไม่มีทางถูกพบโดยง่ายเป็นแน่ฝ่าหยวนก็สงบจิตใจลง

        จ้าวจือชิงที่คอยสังเกตท่าทางของเจ้าอาวาสอยู่ก่อนแล้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีผ่อนคลายขึ้นมาทันใดนั้นก็เข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายคงซ่อนผู้เคราะห์ร้ายไว้อย่างมิดชิดแน่นอน

        เขาโน้มตัวกระซิบกับหยางหนิงจากนั้นหยางหนิงก็พยักหน้า ผ่านไปชั่วครู่ก็เห็นมือปราบจูงสุนัขมา

        จ้าวจือชิงล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อตนเองก่อนจะยื่นให้สุนัขดมจากนั้นก็ให้มือปราบปล่อยสุนัข ส่วนเขาก็ตามหลังสุนัขไปเพื่อค้นหา

        ......

        ทางด้านเยี่ยนรั่วเสวี่ยกับบ่าวชราที่ยังเดินเล่นอยู่ด้านหลังวัดเฉิงเอินเมื่อได้ยินเสียงสุนัขก็สะดุ้งตกใจ

        “คุณหนูระวังขอรับ”

        ลุงเยี่ยนเดินมาขวางไว้ตรงหน้าเยี่ยนรั่วเสวี่ยและมองดูสุนัขที่วิ่งผ่านตนเองจากนั้นก็มีชายร่างใหญ่วิ่งตามสุนัขไป

        ลุงเยี่ยนจ้องมองเงาชายร่างใหญ่พลันความรู้สึกคุ้นเคยก็พุ่งขึ้นมา

        “ไม่เป็นไปไม่ได้…”

        เยี่ยนรั่วเสวี่ยเห็นเขาจ้องคนผู้นั้นและเหม่อลอยจึงส่งเสียงเรียก “ลุงเยี่ยน? ลุงเยี่ยน?”

        “อ๊ะ คุณหนูบ่าวอยู่นี่ขอรับ”

        “ลุงเยี่ยนเป็นอะไรไป? คนเมื่อครู่ท่านรู้จักหรือ?”

        “น่าจะตาฝาดไปขอรับ”

        ขณะที่ทั้งสองพูดคุยจบก็เห็นหยางหนิงในชุดว่าการพาเจ้าหน้าที่สองสามคนวิ่งตามมา

        “ขอเรียนถามท่านลุงเห็นคนกับสุนัขหรือไม่?”

        หยางหนิงเพิ่งถามจบก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

        “ท่านน้าเขย?”

        หยางหนิงเงยหน้าขึ้นดูก็พบกับเด็กสาววัยสิบห้าสิบหกที่เรียกตนเองว่าน้าเขย หน้าตาของนางดูคล้ายกับภรรยาของเขาอยู่บ้างหรือจะเป็น…

        “รั่วเสวี่ยหรือ?”

        “ท่านน้าเขยข้ารั่วเสวี่ยเองเจ้าค่ะ”

        เยี่ยนรั่วเสวี่ยคือลูกของพี่สาวตู้หมิงเจวียนก่อนหน้านี้อาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาโดยตลอด ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่อำเภอเฉา

        “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใด? ได้บอกกับน้าเล็กเจ้าหรือไม่?”

        “เรียนท่านน้าเขยรั่วเสวี่ยเพิ่งมาถึงไม่นาน กำลังคิดจะไปเยี่ยมท่านน้าเล็กเจ้าค่ะ”

        หยางหนิงพยักหน้าและคิดได้ว่าตู้หมิงเจวียนยังอยู่ในเพิงร้านน้ำชาไม่ไกลจากวัดเฉิงเอิน “รั่วเสวี่ยตอนนี้น้าเล็กเจ้าอยู่ละแวกนี้ ข้าจะให้คนพาเจ้าไปหานาง ตอนนี้ข้ายังมีธุระคงอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไม่ได้”

        ขณะพูดก็เรียกคนมาและให้พาเยี่ยนรั่วเสวี่ยกับบ่าวรับใช้ไปหาตู้หมิงเจวียน

        คนทั้งหมดตามสุนัขมาถึงห้องปีกแห่งหนึ่งตำแหน่งของห้องปีกนี้ดียิ่งนัก สามารถมองเห็นภูเขาลำธารไกลๆรอบข้างล้วนเป็นภูเขาปลอมกับต้นไผ่เขียว

        สุนัขหยุดอยู่ที่แห่งนี้แสดงว่าสถานที่นี้ต้องมีอะไร

        “ใต้เท้าในห้องมีคน!”

        หยางหนิงรีบไปเคาะประตูและเปิดออกคนด้านในคือเฉินเจ๋อหมิง

        “โอ้ใต้เท้าหยางนี่เอง นี่ลมอะไรพัดท่านมากัน” เฉินเจ๋อหมิงเห็นหยางหนิงชัดเจนว่าเขาตกใจไปชั่วขณะ เมื่อเห็นด้านหลังเขามีทหารตามมาด้วยก็ขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องใหญ่อะไรหรือถึงมีคนมามากมายเช่นนี้ ช่างคึกคักเสียนี่กระไร!”

        เดิมทีจ้าวจือชิงยังมีความมั่นใจอยู่บ้างว่าสถานที่แห่งนี้ต้องซ่อนคนไว้แน่แต่เมื่อเห็นเฉินเจ๋อเมิง ความมั่นใจก็เปลี่ยนเป็นเต็มเปี่ยม

        เฉินเจ๋อหมิง!

        จ้าวกวงสารภาพว่าเฉินเจ๋อหมิงคือคนที่สั่งให้ไปทำร้ายชีเหนียงจากนั้นก็เป็นจ้าวเฉียงจากโรงพนันสือวานที่สารภาพว่าเฉินเจ๋อหมิงไปหาตนถึงที่ ตอนนี้เฉินเจ๋อหมิงปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีกหรือว่าครั้งนี้ที่ชีเหนียงถูกคนลักพาตัวก็เป็นฝีมือเขา?

        เฉินเจ๋อหมิงเพิ่งพูดจบก็รู้สึกถึงสายตาคมกริบมองมาที่ตนเองสายตานั้นเหมือนจะเลาะเส้นเอ็นและถลกหนังเขาให้ได้ พอมองอย่างละเอียดกลับไม่พบอะไร

        จ้าวจือชิงขณะนี้กำลังยืนอยู่ด้านหน้าภูเขาปลอมสุนัขตัวนี้มาถึงที่ตรงนี้และไม่ขยับอีก แต่ภูเขาปลอมนี่จะมีอะไรได้

        เขาหันเข้าไปด้านในและอยู่ในนั้นพักใหญ่หยางหนิงกับคนที่เหลือรออยู่ตลอด

        เฉินเจ๋อหมิงไม่กระจ่างดังนั้นจึงหัวเราะ “ใต้เท้าหยางช่างมีเวลาว่างเหลือเกินไม่มีอะไรทำกลับมาเล่นกับเจ้าทึ่มคนหนึ่ง ช่างน่าสนใจ น่าสนใจนัก!”

        หยางหนิงไม่หวั่นไหวตามและหันหลังให้เขาขณะที่คิดในใจ หากจ้าวจือชิงเป็นเจ้าทึ่ม เกรงว่าแม้แต่เจ้าคงสู้คนทึ่มคนหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

        -----