ด้านหงส์ได้อยู่กับอาเหวยกับอาหลิวมาหลายวันแล้วอย่างมีความสุขสบายตามอรรธภาพนั้นเอง และช่วยทำงานบ้านอย่างสุขใจยิ่งนัก พอดีมีพวกเ้าหนี้มาทวงหนี้ที่บ้านของอาเหวย อาเหวยจะถูกจับไปขายตัวที่ซ่อง
"ปล่อยท่านแม่หนูไปเถอะนะคะท่านลุง อย่าพาท่านแม่หนูไปเลย.....ท่านแม่" เด็กน้อยร้องไห้ทันที
"แล้วจะให้ปล่อยไปโดยไม่จ่ายหนี้ให้กับพวกข้าหรอกเหรอ แม่เ้าเอาเงินมาจากเถ้าแก่เนี้ยะมาแล้วไม่ยอมคืนเงินให้มาหลายเดือนแล้ว แม่เ้าต้องไปทำงานใช้หนี้ที่หอนางโลม พวกเ้าไม่เกี่ยว" คนของหอนางโลมกล่าวออกมาอย่างโเี้ ทำเอาทั้งหมดกลัวกันเป็อย่างมาก หงส์เห็นอาหลิวร้องไห้เสียใจเป็อย่างมากจึงคิดตอบแทนคุณอาเหวยโดยการไปกับพวกนี้เสียเอง
"พวกท่านหยุดได้แล้ว ข้าจะไปทำงานใช้หนี้แทนอาเหวยเอง" หงส์กล่าวออกมาทันที ทำให้อาเหวยได้แต่ปฏิเสธห้ามนางทันที
"ไม่ได้นะเ้าจะไปไม่ได้นะ ข้ายอมไปเองอย่าเอาแม่นางคนนี้ไปเลย"
"ท่านน้าท่านแม่พวกท่านอย่าไปจากข้านะ ข้าไม่ยอมนะคะ"
"พวกเ้าสองแม่ลูกไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ข้าเต็มใจไปเอง เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอกข้าเอาตัวรอดได้" หงส์กล่าวอย่างไม่ให้ทั้งสองคนคิดมาก เพราะตนเองก็เป็หญิงกลางคืนมาก่อนเหมือนกันในปัจจุบัน คิดว่าในเมื่อไม่สามารถกลับไปได้ ก็ขอชดใช้กรรมและตอบแทนบุญคุณที่ทั้งสองคนช่วยตนเอาไว้นั้นเอง
"งั้นเ้าก็มากับพวกข้าได้เลย ข้าจะทำให้เ้าสุขสบายและมีความสุขที่สุด" และแล้วหงส์ก็ได้เดินทางไปกับพวกคนของหอนางโลมในเมืองหลวงเป่ยจิ้งนั้นเอง พวกเ้าหนี้ทั้งสองคนได้มองมายังหงส์อย่างไม่วางตากันเลยทีเดียวคิดอยากประเดิมนางเป็คนแรก แต่หงส์เหมือนว่าจะรู้ทัน จึงได้พูดเอาตัวรอดทันที
"พวกเ้าคงไม่อยากให้ข้าสึกเหรอก่อนหรอกนะ ดูท่าพวกเ้าคงอยากมีอะไรกับข้ามากสินะ" หงส์กล่าวออกไปอย่างไม่กลัวทั้งสองคนเลย
ทั้งสองคนได้แต่ก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าสวยของนางและยอมแพ้พาตัวนางมาให้เถ้าแก่เนี้ยะดูตัวที่หอนางโลม แรกเริ่มเข้ามายังที่นี้ หงส์เห็นถึงความงดงามตระการตายิ่งนักที่นี้ใหญ่โตสวยงามมากนักและมีสาวงามมากมายหลายสิบคนเลยทีเดียว ตลอดทางที่เธอเดินทางเข้ามาข้างใน เจอนางโลมทั้งหลายได้มองหน้าเธอซึ้งเป็เด็กใหม่อย่างไม่เป็มิตรเลยสักคน
ส่วนพวกนางโลมทั้งหมดเห็นหงส์ก็อดอิจฉาในความงามของหงส์ไม่ได้และได้มองอย่างชิงชังยิ่งนักยกเว้นชายหนุ่มทั้งหลายที่มองมาทางหงส์ไม่วางตาเลยทีเดียว
นางมองไปทั่วแล้วมาหยุดที่เถ้าแก่เนี้ยะหญิงวัยห้าสิบกว่าที่มารอรับเธอตรงหน้านั้นเอง นางเห็นหงส์ก็อดชอบไม่ได้และได้ถามทันที
"แล้วนี้พาใครมากันละสวยมากเลยทีเดียว" เถ้าแก่เนี้ยะมองสำรวจดูรอบๆ ตัวของหงส์ที่ดูมีสง่าราศีเป็อย่างมากไม่เหมือนกับพวกนางโลมทั่วไปนักที่ตาตี่เหมือนกันหมด ส่วนดวงตาหงส์นั้นดูกลมโตมากสวยหวานซึ้งจนสยบชายที่พบเจอได้ทุกคนเลยทีเดียว
"นางเป็ญาติของอาเหวยนะ นางยอมมาชดใช้หนี้แทนอาเหวยนะ" ทั้งสองคนกล่าว ทำเอาเถ้าแก่เนี้ยะพอใจเป็อย่างมาก
"ข้ายอมยกหนี้ให้อาเหวยแล้ว ได้นางมาคงขายได้ราคางามเลยทีเดียว เ้าชื่ออะไรละสาวน้อย"
"ข้าชื่อจางเสี่ยวหงส์หรือหงส์ ท่านคงเป็เถ้าแก่เนี้ยะที่ว่านะสินะ" หงส์กล่าวถามทันที
"ใช้ข้าเอง เ้าเล่นอะไรเป็บ้างละ"
"ข้าร้องเพลงเป็และฟ้อนรำก็เป็ด้วย จะให้ดีดกูเจิ้งก็ได้นะ ข้าทำได้ทุกอย่างแหละ" หงส์กล่าว เพราะนางเองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยสาขาเอกการดนตรีมานั้นเอง
"งั้นข้าจะให้เ้ารับแขกในวันพรุ่งนี้ เ้าจะรับได้ไหม"
"ให้ข้ารับแขกได้สิ ข้าไม่ว่าหรอกนะ แต่ขอข้าเป็คนเลือกเองนะว่าจะรับใครคนไหนบ้าง" หงส์กล่าวออกมาอย่างตรงๆ ทำให้เถ้าแก่เนี้ยะดีใจที่นางยอมแต่โดยดี ถึงแม้ว่าจะตั้งกฏไว้อย่างนี้ ลำพังความสวยของนางเองก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีก
"ตกลงข้าตามใจเ้า งั้นข้าจะพาเ้าไปห้องเ้าเอง เด็กๆ พานางไปห้องพักหน่อยสิ"
"ได้คะเถ้าแก่เนี้ยะ มาสิยะหล่อน ข้าจะพาไปที่ห้องเ้าเอง" นางโลมคนหนึ่งกล่าวออกมาและหงส์จึงเดินตามไปอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตานางโลมพวกเดียวกันเองมองมาอย่างไม่ชอบใจนัก
"ทุกคนกลับเข้าไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวใกล้จะเปิดร้านแล้วนะเร็วเข้า ส่วนพวกเ้าไปดูเื่ชุดกับเครื่องสำอางค์เครื่องประดับของเด็กใหม่ให้หน่อยนะ"
"เ้าคะเถ้าแก่เนี้ยะ"
แล้วพวกนางก็นำข้าวของเครื่องใช้ให้กับหงส์ทันที หงส์เห็นเสื้อผ้าที่ดูวาบหวิวทุกตัวก็เกิดอายขึ้นมา แต่ก็จำเป็ต้องใส่เสื้อผ้าพวกนี้ต้อนรับแขกนั้นเอง หงส์ได้มองดูไปรอบๆ ห้องแล้วท้อแท้ใจ นี้นางต้องกลายมาเป็นางโลมไปตลอดชีวิตเหรอไงกันเนียะ
ตกเย็นหอนางโลมเปิดทำการแล้ว มีชายหนุ่มน้อยใหญ่มาเที่ยวหาสำราญกับเรือนร่างหญิงสาวมากมาย และหญิงสาวพวกนี้ได้บริการเป็อย่างดี รวมถึงเสี่ยวจิ้งนางโลมสาวสวยที่สุดในที่แห่งนี้พร้อมกับอีเหนียงนางโลมสาวที่เป็เพื่อนสนิทกับเสี่ยวจิ้งอีกคนหนึ่งก็ได้ต้อนรับแขกกันอีกในวันนี้นั้นเอง
เสี่ยวจิ้งกับอีเหนียงได้ถูกท่านผู้ว่าการอำเภอหวังหม่าชวนไปมีอะไรกันข้างบนกันสามคนหญิงสองชายหนึ่งนั้นเอง พวกนางก็ยอมทำตามใจนายอำเภอหวังหม่าด้วยกันทั้งสองคน
................................................................
194
