“คุณแอนเดอร์สัน ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว”
แอนเดอร์สันถูกปลุกในช่วงเช้าพร้อมกับเหล่าภูติตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางสดใส เมื่อรู้ว่าเขาหลับไปตั้งแต่หัวค่ำแอนเดอร์สันจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้นอนกลางป่าเช่นเดิม
“ครับ”
แอนเดอร์สันเปิดประตูไปหาเอลฟ์ที่มานำทางจากนั้นก็เดินไปยังบ้านของราชินี ทันทีที่มาถึงเขาก็พบว่าบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยผลไม้อาหารแปลกตา ในนิยายบอกเอาไว้ว่าเอลฟ์กินเพียงแค่ผักและผลไม้ แต่อาหารตรงหน้าเขาต่างออกไป นอกจากจะมีผลไม้แล้วยังมี ซุปเนื้อ เส้นบะหมี่ พลาสต้า ไส้กรอก อื่นๆอีกมากมาย
“เจ้าตกใจที่เอลฟ์ไม่ได้กินผลไม้และผักเพียงเท่านั้นใช่ไหม”
ราชินีฟีโอน่าเห็นแอนเดอร์สันพยักหน้ารับเธอจึงยิ้มน้อยๆส่งไปให้
“ข้าก็เคยได้ยินมนุษย์พูดถึงพวกเราแบบนี้เช่นกัน แต่ในเมื่อต้นไม้สามารถออกผลที่เป็นอาหารต่างๆมากมายได้ ทำไมเราจะกินสิ่งที่ต้นไม้สร้างมาไม่ได้ล่ะ ในเมื่อพวกมันก็เป็นผลไม้เช่นกัน”
แอนเดอร์สันยิ้มเล็กน้อย เขาเห็นด้วยกับราชินี ในเมื่อผลไม้อาหารมีมากมายหลายรูปแบบและไม่จำเป็นต้องฆ่าสัตว์เพื่อทำซุปเนื้อ ทำไมเอลฟ์ถึงจะไม่สามารถกินของเหล่านี้ได้เพราะมันมาจากต้นไม้ทั้งหมด ไม่ได้เกิดจากการฆ่าฟัน
“เป็นยังไงบ้างเมื่อคืนหลับสบายดีไหม”
“ครับ หลับลึกที่สุดเท่าที่เคยนอนเลยครับ”
“เชิญเลย ข้าไม่ได้ทานข้าวกับใครนานแล้ว”
แอนเดอร์สันจับช้อนส้อมพลางมองไปยังภูติที่กำลังถือน้ำหวานจากดอกไม้เอาไว้ในมือ
“ราชินีครับ ผมอยากจะแลกเปลี่ยนกับคุณ” แอนเดอร์สันพูดความจริง เขาอยากรีบทำทุกอย่างให้เสร็จแล้วกลับไปยังสหพันธ์โคเวีย
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิต ด้วยพลังเวทย์ของเจ้าในตอนนี้ไม่เพียงพอ แม้จะเป็นพ่อของข้าที่มีพลังเวทย์มากมายมหาศาล ยังไม่สามารถฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิตให้กลับมาเป็นปกติได้”
“แต่ผมสามารถทำได้”
“ไหนลองเล่าข้อเสนอของเจ้าให้ข้าฟังหน่อย” แอนเดอร์สันฉีกยิ้ม แม้เขาจะไม่ได้กองกำลังเอลฟ์ แต่ถ้าได้ยาของเหล่าเอลฟ์ไปช่วยสนับสนุนกองกำลังของเขาก็นับว่าคุ้มค่าไม่น้อย
“ผมมาจากตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ตระกูลที่นายน้อยทุกคนต้องฆ่ากันเพื่อเป็นผู้นำตระกูล”
“ข้ารู้” แอนเดอร์สันแปลกใจเล็กน้อยที่ราชินีรู้เรื่องนี้ อย่างไรก็ตามเพื่อไม่ให้การเล่าขาดช่วงเขาจึงเล่าต่อ
“ผมจึงอยากขอการสนับสนุนจากทางเผ่าเอลฟ์เพื่อช่วยผม”
“ข้าอยากช่วยเจ้านะ แต่ถ้าเราเคลื่อนไหว ออร์คก็จะเคลื่อนไหวเช่นกัน มันอันตรายสำหรับเจ้าหากมีคนรู้ว่าเผ่าพันธ์ุเอลฟ์ของเราสนับสนุนเจ้าเพราะออร์คจะต้องหาทางเข้าร่วมกับพี่ชายคนอื่นๆเพื่อกำจัดเราเช่นกัน แต่ในเมื่อเจ้าสามารถช่วยให้เรารักษาต้นไม้แห่งชีวิตได้อีกครั้ง ข้าจะให้เอลฟ์ 100,000 ตนช่วยเจ้าในการเป็นผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์”
แอนเดอร์สันตกใจตื่น สำหรับจำนวนเอลฟ์ที่ราชินีพูดถึงมีมากเท่ากับจำนวนคนของตระกูลใหญ่และตระกูลหลัก เขาจึงพอใจมากที่เธอเสนอแบบนี้
“คุณพูดเพราะรู้ว่าผมไม่สามารถรักษาต้นไม้แห่งชีวิตได้ใช่ไหม ถึงให้กองกำลังเผ่าเอลฟ์มากขนาดนี้”
“ไม่เลย ข้าพูดถึงข้อจำกัดสูงสุดที่เราช่วยได้ มันไม่เกี่ยวว่าข้าจะคิดว่าเจ้าช่วยต้นไม้แห่งชีวิตได้หรือไม่ ข้าแค่แสดงความจริงใจว่าข้าช่วยเจ้าได้เท่านี้จริงๆ”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอฟังรายละเอียดของออร์คหลังจากข้อตกลงนี้สำเร็จได้ไหมครับ”
“ได้สิ หากข้อตกลงของเราสำเร็จ เจ้าอยากจะรู้อะไรข้าก็จะตอบ”
แอนเดอร์สันหยิบจับสิ่งที่เขาต้องการจนกระทั่งท้องอิ่ม ราชินีจึงพาแอนเดอร์สันเดินทางไปยังต้นไม้แห่งชีวิตเพื่อให้เขาได้ลองรักษามัน
“เดิมทีที่นี่เป็นตำแหน่งที่พวกเราใช้สวดภาวนา เจ้าสามารถใช้ที่นี่ได้”
แอนเดอร์สันมองไปยังพื้นหินขนาดใหญ่มีวงเวทย์บางอย่างสลักเอาไว้ ทันทีที่เขาเดินขึ้นไปยังวงเวทย์แอนเดอร์สันก็สัมผัสได้ถึงต้นไม้แห่งชีวิต เขาจึงรู้ว่าวงเวทย์ที่เดินขึ้นมานี้เชื่อมต่อกับต้นไม้แห่งชีวิตโดยตรง ใครที่ไม่มีความสามารถในการเชื่อมต่อ สามารถใช้ที่นี่เพื่อเชื่อมต่อกับต้นไม้แห่งชีวิตได้ แอนเดอร์สันกลับก้าวเดินเข้าไปลึกอีกเพื่อใช้มือของเขาสัมผัสโคนของต้นไม้แห่งชีวิตเพราะเขาไม่สามารถใช้พลังผ่านแผ่นหินใต้เท้าได้
“เราช่วยเอง”
“เย่ๆ เรามาช่วยแอนเดอร์สันกันเถอะ”
ภูติมากมายกระโดดโลดเต้นรอบๆตัวของแอนเดอร์สัน เขาจึงส่งยิ้มให้ภูติที่พยายามจะช่วยฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิต
“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเรามาช่วยกันฟื้นฟูมันกันเถอะ”
แอนเดอร์สันพูดกับภูติก่อนที่เขาจะปลดปล่อยมานาผ่านมือเข้าสู่ต้นไม้แห่งชีวิต ด้วยการเรียกใช้ฉายาเจ้าแห่งพืชพรรณและผู้เป็นที่รักของต้นไม้ร่วมด้วยนี้เองส่งผลให้พลังเวทย์ของแอนเดอร์สันกระจายตัวไปทั่วต้นไม้แห่งชีวิตเพื่อทำการฟื้นฟูให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม
อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับพบความจริงที่ว่า ทำไมราชินีถึงบอกว่าเขาไม่สามารถฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิตได้ สาเหตุมาจากว่าเขาจำเป็นต้องกระจายพลังเวทย์ไปตามส่วนต่างๆของต้นไม้แห่งชีวิต การที่ต้นไม้แห่งชีวิตมีขนาดใหญ่โตมโหฬารนี้เอง หากเป็นนักเวทย์ 800 ปีจำเป็นต้องใช้เวลาไม่รู้กี่ปีในการซ่อมแซมส่วนต่างๆ เมื่อแอนเดอร์สันรู้ว่าเขาไม่สามารถฟื้นฟูได้ภายใน 1 วัน เขาจึงทดลองดูว่าพลังมานาในแกนพลังเวทย์ 6,899 ปี จะสามารถฟื้นฟูได้มากแค่ไหน
บู้ม!
มานามากมายไหลทะลักออกมาจากร่างของแอนเดอร์สัน พวกมันทั้งหมดถูกส่งผ่านเข้าไปในต้นไม้แห่งชีวิตทั้งหมดเพื่อฟื้นฟูส่วนต่างๆให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันเริ่มต้นด้วยการฟื้นฟูรากของมันก่อน หากรากกลับมาแข็งแรง ส่วนต่างๆจะได้รับการฟื้นฟูที่เร็วขึ้น ภายใต้การระเบิดมานาออกมาจากร่างกายของแอนเดอร์สันนี้เอง ราชินีฟีโอเน่ถึงขั้นยืนตะลึงไม่คิดว่าแอนเดอร์สันจะมีมานาเก็บเอาไว้มากกว่านักเวทย์ 300 ปีทั่วๆไป
“สำเร็จไหม”
ราชินีถามแอนเดอร์สันด้วยรอยยิ้มหลังจากแอนเดอร์สันนำมือออกมาจากต้นไม้แห่งชีวิต ภูติมากมายที่ช่วยแอนเดอร์สันรักษาต้นไม้แห่งชีวิตล้วนแล้วทิ้งตัวลงมานอนบนหัวของแอนเดอร์สันด้วยความเหน็ดเหนื่อย
“ผมคิดว่าผมทำได้ ขอเวลา 1 อาทิตย์ เพียงแค่ 1 อาทิตย์ต้นไม้แห่งชีวิตจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแน่นอน”
แอนเดอร์สันเห็นความหวังในดวงตาของราชินี เขารับรู้ได้ว่าเธอพอใจกับคำตอบ อย่างไรก็ตามตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้วเขาจึงเดินตามราชินีกลับไปทานมื้อค่ำเช่นเดิม
“ทุกคน กินข้าวกัน!”
เสียงเหนื่อยหอบเปลี่ยนไปเป็นเสียงร่าเริงเช่นเดิม ก่อนที่ภูติจะบินตามแอนเดอร์สันไปยังบ้านของราชินี ภายใต้การบินของภูติที่ป่าวประกาศออกไปให้เอลฟ์ตนอื่นๆรู้เกี่ยวกับต้นไม้แห่งชีวิตนี้เอง ทำให้แอนเดอร์สันถูกเอลฟ์มองจ้องด้วยแววตาแปลกประหลาด
“เจ้าอย่าคิดมาก พวกเขาแค่อยากจะขอบคุณเจ้าเท่านั้น เอาล่ะเจ้ามีคำถามมากมายอยากจะถามข้าใช่ไหม”
“ครับ ผมอยากจะถามว่าออร์คยื่นข้อเสนออะไรเพื่อแลกกับผลแห่งชีวิต”
“พวกมันจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเอลฟ์เป็นเวลา 100 ปี มันจะไม่มีการรุกล้ำอาณาเขต ในอีก 3 วันพวกมันจะกลับมารับคำตอบว่าเราจะมอบผลไม้แห่งชีวิตให้หรือไม่ ถ้าไม่ อีก 1 อาทิตย์ต่อจากนั้นพวกมันจะยกทัพมา”
แอนเดอร์สันย่นคิ้ว เวลา 1 อาทิตย์ที่เขาขอช้าไป กองทัพออร์คคงเดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว หากจะให้ราชินีมอบผลไม้ให้ออร์คหลังจากที่เขาฟื้นฟูต้นไม้โลกเสร็จ คงจะไม่ทันการ ออร์คที่มาด้วยความบ้าคลั่งคงจะไม่ยอมหันหลังกลับแต่โดยดี
“แม้ผมจะพึ่งมาที่นี่ คุณเชื่อใจผมไหมครับ”
“การที่ภูติชอบเจ้า เพียงเท่านี้ก็ทำให้ฉันเชื่อใจเจ้าแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปยังเผ่าออร์คเพื่อให้ราชาออร์คมาทำสัญญาชีวิตกับข้าที่ชายแดน ข้าจะส่งมอบผลไม้แห่งชีวิตให้กับพวกเขาแลกเปลี่ยนกับการห้ามรุกรานพื้นที่ของเผ่าเอลฟ์เป็นเวลา 100 ปี”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำให้ต้นไม้แห่งชีวิตกลับมาเป็นปกติให้ได้เพราะราชินีเชื่อใจว่าผมจะทำได้ ว่าแต่สัญญาชีวิตคุณจะเขียนยังไงครับ ให้ผมช่วยดูไหมเพราะผมผ่านการเขียนสัญญาและผ่านการถูกเอาเปรียบในสัญญามามากแล้ว ถ้าหากเขียนไม่ดีออร์คอาจจะใช้ช่องว่างเล่นงานเราได้”
ราชินีเอลฟ์ฉีกยิ้มกว้าง จากนั้นก็นำกระดาษและขนนกเวทมนตร์ออกมาวางให้แอนเดอร์สันช่วยเขียนสัญญา โดยเธอจะเขียนสัญญาที่ต้องการทำกับออร์คลงไปก่อน แอนเดอร์สันที่เห็นสัญญาทั้ง 3 ข้อเขาก็ใช้ความสามารถในการเป็นตำรวจที่ต้องอยู่กับคดีมากมายหลากหลายรูปแบบเพิ่มเติมเสริมแต่งจากสิ่งที่ราชินีขอ เพื่อไม่ให้ออร์คเล่นลิ้นใช้ช่องว่างจากสัญญาได้ แม้ราชาออร์คจะตาย ลูกหลานหรือออร์คตัวอื่นที่ขึ้นมาเป็นราชาก็ไม่สามารถฉีกสัญญานี้ได้เช่นกัน
“ขอบคุณเจ้ามา ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี”
“ราชินีครับ ผมอยากเรียนรู้เรื่องสมุนไพรและการทำยาของเอลฟ์”
“หืม เรื่องนั้นเหรอ มันเป็นความลับของเรา แต่ถ้าหากเป็นเจ้าทุกคนคงยอมรับ พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าได้ศึกษามันกับคนของข้าก็แล้วกัน”
“ผมจะใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ฝันดีครับ”
แอนเดอร์สันเดินทางกลับบ้านพักพร้อมกับภูติที่บินตามด้วยความร่าเริงเช่นเดิม กระทั่งเขาล้มตัวลงนอนแอนเดอร์สันก็ได้เข้าไปดูวงล้อสุ่มโชคในทันที
“มีของระดับ 7 เพิ่มเข้ามา แต่โอกาสในการได้รับก็ยากขึ้นสินะ”
ช่องภายในวงล้อเพิ่มจำนวนขึ้นเพื่อรองรับของระดับ 7 ที่เพิ่มเข้ามาในการสุ่ม อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันไม่ได้หวังกับสิ่งของอย่างเช่นบทเวทย์หรืออุปกรณ์เวทย์ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือพลังเวทย์สะสม การที่เขาจะฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิตให้ได้ภายใน 7 วันจำเป็นต้องใช้มานาที่มากกว่านี้ การที่เขาจะได้มานาที่มาก จึงต้องมีการฟื้นฟูที่มากขึ้นเช่นกัน ดังนั้นแอนเดอร์สันตั้งระบบการสุ่มให้มันสุ่มไปเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะมีพลังเวทย์ตันที่ 600 ปี
“ระบบสุ่มจนกว่าพลังเวทย์สะสมของฉันจะตัน”
ด้วยตั๋วที่มีอยู่ 75,100 ใบแอนเดอร์สันสามารถใช้ประโยชน์ได้มากมาย อย่างไรก็ตามเขาจำเป็นต้องเพิ่มพลังเวทย์สะสมพื้นฐานก่อน เพื่อให้เขาเป็นนักเวทย์ 600 ปี
[ท่านได้รับ บะหมี่จาการสุ่ม]
[ท่านได้รับ บะหมี่จาการสุ่ม]
แอนเดอร์สันปล่อยให้การสุ่มเกิดขึ้นต่อไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะหยุดตามที่เขาตั้งระบบเอาไว้ ระหว่างนี้เองเขาก็หลับไป โดยหวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะมีอะไรดีๆในการสุ่ม
—-------------------------------
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
รอยยิ้มฉีกกว้างปรากฎบนใบหน้าแอนเดอร์สันหลังจากตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเขาพบว่าตั๋วใช้ไป 22,590 ใบ หากให้เขาเปรียบเทียบกับก่อนหน้าที่เป็นนักเวทย์ 300 ปี การจะเพิ่มพลังเวทย์สะสมสัก 300 ปีไม่ใช่เรื่องยากเลย เขาสามารถใช้ตั๋วเพียง 5,000 ในการสุ่มเพื่อลุ้นได้ หากโชคไม่ดีด้วยตั๋ว 10,000 ใบก็น่าจะได้ตามต้องการ แต่เมื่อคืนในตอนที่เขาหลับกลับมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มสิ่งของเข้ามาในระบบในช่วงที่เขาเป็นนักเวทย์ 401 ปีและ 501 ปี แม้เขาจะรู้สึกว่าใช้ตั๋วไปเยอะกว่าเดิมก็ตามที แต่เวทย์ระดับ 9 ที่รอให้เขาสุ่มรับมาใช้งานนี้ ทำให้เขาฉีกยิ้มในช่วงเช้า
“แอนเดอร์สัน เราไปฟื้นฟูต้นไม้แห่งชีวิตกันเถอะ”
“ไปกัน ไปไปไป”
เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้นจากเหล่าภูติ แอนเดอร์สันจึงนำบะหมี่ออกมากินแล้วเดินทางไปยังต้นไม้แห่งชีวิตด้วยความรวดเร็วเพราะวันนี้เขามีนัดในการเรียนรู้วิธีการทำยาจากเอลฟ์ด้วย
161K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
