ตอนที่ 3 ผู้มาจากฟากฟ้า
นครหลวงออเรลเซีย สถานที่ตั้งของมหาวิหารเซนโฟรไรทล์ แห่ง ศาสนจักรคาดิโอส อันถือกำเนิดขึ้นกว่าพันปีก่อนรากแก้วแห่งศรัทธาหยั่งลึกและแตกแขนงทั่วผืนทวีป ปรากฏผู้ศรัทธาถวายปฏิญาณทุกหย่อมหญ้าทุกชนชั้นและวรรณะ อย่างไรก็ดีออเรลเซียยังรักษาสันติภาพด้วยนโยบายเมืองอิสระดำรงสถานะเป็กลางไม่ยุ่งเกี่ยวทางการเมืองและไม่ขึ้นตรงกับอาณาจักรใด แม้ตนนั้นขั้นอยู่กลางระหว่างแรงกดดันจากสองจักรวรรดิใหญ่ "เมอเรนทอส" และ " รีโมเลี่ยน"
นครหลวงแห่งศาสนาย่อมคราคล่ำด้วยผู้แสวงบุญและนักเดินทางมากมายชักนำเหล่าพ่อค้าวาณิชย์ เศรษฐีผู้มั่งคั่ง ตลอดจนกวีเอก ยอดศิลปินนักอุปรากรเลื่องชื่อ รวมถึงผู้เสพสุนทรีและศิวิไลซ์
ยิ่งยามนี้ถูกโหมกระหน่ำด้วยข่าวลือสะพัดเกี่ยวกับคำพยากรณ์ของ คาเดียน์ จักรพรรดินีแห่งศาสนจักรคาดิโอสพระองค์ก่อนผู้คนต่างออกมาพบปะแลกเปลี่ยนข่าวสารเบียดเสียดกันในที่สารธารณะสร้างความคึกคักราวกับมีงานเทศกาลใหญ่
‘...ยามดาราคู่อันโชติ่พุ่งผ่าราตรี เมื่อนั้น ผู้ควบคุมวงล้อแห่งชะตากรรม เสด็จลงจากฟากฟ้า…ผู้ที่ทวยเทพโปรดปราน’
คำพยากรณ์ที่ทรงจารึกไว้ในพระพินัยกรรมด้วยพระองค์เอง
“องค์คาเดียน์....องค์คาเดียน์ ... ท่านจักรพรรดินี...”
ชายชราผอมกะหร่องไว้เคราแหลมดั่งแพะ โพล่งะโโหวกเหวกผิดพิธีการ ั้แ่โถงทางเดินยันถึงท้องพระโรงด้านในอย่างลืมตัว
“คารวะ...องค์...คาเดียน์” ชายชราวิ่งมาไถลทรุดลงหน้าบัลลังก์ หมอบโค้งลงคำนับพลางกล่าวเคารพตะกุกตะกะสลับหอบหายใจ
“ท่านผู้เฒ่าหอข่าวนี่เอง หวังว่าจะเป็ข่าวสำคัญนะ ท่านถึงกระโจนเข้ามาอย่างไร้มารยาทเช่นนี้”เป็นักบวชชั้นสูงกล่าวถากถาง พร้อมยืนจ้องเขม็งเอาเื่ ก่อนเกิดเสียงพวกเดียวกันหัวเราะเย้ยสมทบ
“เอาล่ะ มีอะไรสำคัญก็แจ้งมา เหล่าาุโจะได้ทราบพร้อมกัน”สุรเสียงใสก้องกังวานจากบัลลังก์หลังม่าน เสียงพูดคุยหัวเราะพลันเงียบสงัดทันทีเมื่อผู้ทรงอำนาจสูงสุดกล่าววาจาเหล่าใต้เต้าทำตัวเขื่องรีบสงบคำน้อมศีรษะอย่างว่าง่าย
“มิได้ขอรับ เื่นี้ต้องแจ้งแก่ฝ่าาเพียงผู้เดียว” ตัวชายชรายิ่งลีบเล็กหมอบลงแนบพื้นจนไม่โงหัวด้วยมิหาญสู้สายตาเหล่าาุโที่ปล่อยรัศมีกดดันคาดคั้น รู้สึกไม่พอใจยามชายชราปฏิเสธไม่แจ้งข่าวให้ทราบทั่วกันด้วยตัวมันแต่ละคนก็มิได้ตำแหน่งเล็กจ้อย
“ออกไปให้หมด” สิ้นคำสั่งเหล่าาุโผู้ถือดีต่างผงะ แล้วเร่งทยอยออกไปรอด้านนอกโดยไม่อิดออด“ถ้าไม่ใช่เื่สลักสำคัญ เ้าต้องได้รับโทษหนัก” สุรเสียงเรียบ แต่เย็นเหยียบแล่นปราดไปถึงขั้วหัวใจของผู้หมอบกราบ
ร่างสั่นเทารวบรวมความกล้าแจ้งข่าวสำคัญอย่างชัดถ้อยชัดคำที่สุดในชีวิต
“ผู้กล้าตามคำพยากรณ์มิได้หมายถึงเด็กที่เกิดในคืนที่สองดาวหางข้ามขอบฟ้าแต่หมายถึงคนผู้เดินทางมากับดาวหางลงมาจากเบื้องบนตามบัญชาแห่งทวยเทพอย่างแท้จริง” ชราแจ้งข่าวตามรายงานแต่ไม่วายตื่นเต้นเสริมแต่งข้อความ่ท้ายเข้าไปเอง
“บังอาจ!อย่าได้แอบอ้างความคิดของเ้าแทนทวยเทพอีก...แล้วเป็ไปได้อย่างไรที่จะมีคนตกลงมากับดาวหาง” คาเดียน์กล่าวปรามเสียงขึงแข็งจนอีกฝ่ายิญญาแทบหลุดออกจากร่างก่อนตั้งข้อสงสับกับชายชราปากขี้โอ่
“หามิได้ ข้ามิได้กล่าวความเท็จคนผู้นั้นอยู่ในดาวหางและตกลงมาพร้อมกัน ที่สวนอุทยานของวิหารอิลมานล์ ความนี้ท่านหญิงเจ็ดสามารถยืนยันด้วยตาของนางเอง”ชายชราหน้าตาแตกตื่นลนลานอธิบาย
พลันบังเกิดรอยยิ้มอบอุ่นตรงมุมปากผู้สูงศักดิ์เพียงพริบแต่ยามได้ครุ่นคิดถึงธิดาบุญธรรม คาเรียร์ลำดับเจ็ดแห่งศาสนจักรลูกสาวที่แม้นห่างเหินแต่ก็มิเคยทำให้ผิดหวังหากเป็เด็กคนนี้ยืนยันก็แทบเชื่อได้กว่าเก้าในสิบส่วนแล้ว
(คาเรียร์ – ตำแหน่งทายาทแห่งบัลลังก์ศาสนจักรคาดิโอสคล้ายวรรณศักดิ์เ้าชาย-เ้าหญิงในฝ่ายอาณาจักร)
“จงเร่งตรวจสอบเพิ่มให้แน่ชัด และห้ามแพร่งพราย ...หากเป็ฮิลมานล์แม้เป็ข้าก็ไม่อาจสอดมือได้เต็มที่ ...ไปได้แล้ว”
ชายชราโค้งคำนับปลกๆ ก่อนหลบฉากออกไปอย่างเร่งร้อนและไม่คิดหันกลับ
หลังปลอดผู้คน คาเดียน์ผู้สูงศักดิ์ถอนหายหายใจเฮือกใหญ่ แผ่นหลังผ่อนคลายเอนกายพิงบัลลังก์คำสั่งเฉียบขาดและเข้มขลังนั้นเพียงการแสดงหน้าม่าน เื้ัราชบัลลังก์กลับสั่นคลอนรายล้อมด้วยผู้ปองร้ายจากเงามืด
บางทีผู้มาจากฟ้าอาจเป็ประสงค์แห่งทวยเทพเพื่อช่วยเหลือเธอในวิกฤตาศรัทธาที่ก่อตัวใกล้ปะทุดั่งไพ่ตายอันต้องยื้อแย่งสุดกำลังก่อนผู้อื่น่ชิงหรือทำลายทิ้ง
***************************************************
ตำนานผู้กล้าตามพระพินัยกรรมนั้นถูกเล่าเติมเสริมแต่งมากมายจนกลายเป็นิทานก่อนนอนหลายต้นฉบับหมดความขลังมานานหลายปี เพราะผู้คนคิดไม่ต่างนิทานหลอกเด็ก
กระทั่งกลางดึกสงัด เหนือฟากฟ้าของนครฮิลมานล์ ดาวหางสองดวงปรากฏขึ้นตามคำพยากรณ์กับปรากฏพยานหลายคนยืนยันว่าได้เห็นด้วยตาตน ยิ่งแผ่นดินไหวดุจวันพิพากษาโลกนั้นประชาชนทั้งเมืองต่างรับรู้
พอถึง่สายของวันรุ่ง เหล่าหญิงรับใช้แห่งวิหารต่างเล่าลือเื่อุทยาน บางคนถึงกับเอาหัวค้ำประกันว่าพบเห็นบุรุษผู้หนึ่งเดินทางมากับดาวหางเพลิงปากต่อปาก ถึงหูจาริกผู้แวะมาแสวงบุญที่วิหาร ข่าวก็แพร่สะพัดทั่วเมืองราวกับไฟลามทุ่งและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเพียงเท่านี้ เพราะผู้คนที่ออกเดินทางจากเมืองไปทุกสารทิศย่อมโพนทะนาตำนานอย่างใหญ่โตคาดว่าเพียงอีกสองจันทร์แรมข้อความคงกระจายทั่วแผ่นดินใหญ่
********************************************
วิหารฮิลมานล์แม้นสถานะทางการจากอาณาจักรเป็เพียงวิหารชั้นตรีเนื่องด้วยข้อจำกัดทางกองกำลังประจำวิหาร แต่ในทางศาสนจักรได้ส่งเสริมทรัพยากรและสนับสนุนเทียบเสมอเหมือนวิหารชั้นรองจึงไม่น่าแปลกหากปรากฏความหรูหราระดับฟุ่มเฟือยอยู่ทั่วทุกมุม
ในขณะข่าวลือกระจายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ แต่ต้นเื่ยังคงสลบไสลอยู่สามวันสามคืนค่อยได้สติลืมตาฟื้นคืนสติ
เตียงฟูกขนแกะนุ่มสบายกว้างห้าคูณห้าเมตรคงใหญ่เกินไปสำหรับชายหนุ่มเพียงคนเดียวกับผ้าห่มขนสัตว์เต็มผืนปราศจากรอยต่อและล่องรอยการล่านี้ก็เช่นกัน ขนาดใหญ่พอคลุมเตียงได้ในผืนเดียวคงมิต้องคาดถึงขนาดของสัตว์ตัวนี้กับราคาที่เพิ่มขึ้นตาม
“ตื่นแล้วสินะคะ” หัวหน้าหญิงรับใช้ถามไถ่พร้อมรับอ่างน้ำอุ่นจากหญิงรับใช้ในชุดเครื่องแบบคล้ายกันส่งต่อให้ชายหนุ่มล้างหน้า
ยังไม่ทันหายมึนงงก็ได้ยินภาษาที่ไม่คุ้นเคยหัวหน้าหญิงรับใช้เห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบจึงถามไถ่ชายหนุ่มอีกหลายประโยคหน่วยข้อมูลภาษาที่ปลูกถ่ายอยู่ในสมองค่อยประมวลผลลัพธ์ได้
ชายหนุ่มฟังความหมายออกแล้ว แต่ยังไม่สามารถปะติดปะต่อเื่ราวจึงส่ายหน้าปฏิเสธอ่างน้ำอุ่นอย่างสุภาพ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มรับไม่ถือสา
กริ๊งๆ
เธอสั่นกระดิ่งจิ๋วประจำตัวบอกสัญญาณสองครั้งชั่วเวลาน้ำในอ่างยังทันไม่หายอุ่น ประตูห้องนอนเปิดอ้าขบวนพาเหรดอาหารเลิศหรูระดับเชื้อพระวงศ์เดินเข้ามาจัดโต๊ะอาหารบริการถึงในห้อง
ชายหนุ่มคาดว่าคงเกิดความเข้าใจผิดครั้นจะบอกปฏิเสธอีกเที่ยวแต่ท้องเ้ากรรมดันทำท่าจะร้องประท้วงอยู่รอมร่อ จึงจำตอบรับน้ำใจนี้
แม้วัยหนุ่มจะรับประทานอาหารจุได้เยอะแต่อาหารเกือบสามสิบจานย่อมเกินความสามารถเพื่อรักษาน้ำใจชายหนุ่มพยายามลิ้มรสให้ครบทุกจาน แต่ขนาดของละจานนั้นใหญ่โตเมื่อทานเสร็จจึงดูแทบไม่พร่องเลย
เห็นชายหนุ่มรวบช้อน หญิงรับใช้วัยแรกรุ่นช่างสงสัย ผู้ถืออ่างล้างหน้าเมื่อครู่รีบสอดถาม
“เป็ทวยเทพองค์ใดส่งท่านลงมา”
“เสียมายาท!”
หัวหน้าหญิงรับใช้กล่าวดุขึ้นทันควันพร้อมสายตาคาดโทษ
ชายหนุ่มลอบขอบใจที่เธอช่วยปราม เพราะเขาเองยังมิอาจสรรหาคำตอบได้
พอเก็บโต๊ะอาหารเสร็จอีกขบวนหนึ่งก็ตามเข้ามา เหล่าสาวรุ่นสาวแก่พากันถืออ่างน้ำอุ่นบุกประชิดตัวพร้อมรอยยิ้มพริ้มพรายอยู่บนใบหน้า
ชายหนุ่มใจหายวาบ เมื่อหัวหน้าหญิงรับใช้เฉลยว่าเขาพึ่งฟื้นไข้จึงสั่งให้หญิงรับใช้ช่วยปรนนิบัตรเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายทุกซอกทุกมุมห้ามมิให้ขาดตกบกพร่อง
ครั้นปฏิเสธ หญิงรับใช้แรกรุ่นคนเดิมช่างจ้อแสร้งหลุดปากเล่าว่าตอนเขาสลบอยู่ก็ได้เธอและหญิงกลุ่มนี้นี่แหละที่ช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้วันละสองเวลารู้ละเอียดจนสามารถแถลงบอกตำแหน่งไฝตำหนิได้ทุกเม็ดด้วยซ้ำไป
ครานี้ หัวหน้าหญิงรับใช้มิห้ามปราม กลับกลั้นหัวเราะคิกคักในลำคอเพราะเ้าหล่อนถึงไม่ได้ลงมือทำให้ด้วยตนเองก็ยืนเฝ้าตลอดจนครบถ้วนทุกกระบวนความนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มม้วนหน้าหลบ จนแทบอยากะโหน้าต่างหนีอายให้รู้แล้วรู้รอด
พอตั้งหลักได้ ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงแข็งว่า ที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไปตอนนี้เขารู้สึกตัวแล้ว ดังนั้นจะขอทำด้วยตัวเอง
บรรดาคณะหญิงรับใช้ถืออ่างเห็นอีกฝ่ายยืนกรานพากันคอตกส่งสายตาหดหู่เรียกร้องความสงสารแต่เมื่อไม่เป็ผลหัวหน้าหญิงใช้รับจึงออกปากไล่ให้ไปทำงานไม่เช่นนั้นพวกสาวเล็กใหญ่คงตื้อพัวพันไม่เลิก
ถัดมาไม่นานเหล่าแพทย์กับหมอยาาุโหัวหงอกหลายกลุ่มผลัดกันเข้ามาดูตรวจอาการต่างตกอกใกับร่างกายดาเรนที่ฟื้นตัวรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์
สามวันก่อน พวกมันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกัมปนาทและแผ่นดินะเืไม่ทันหายงัวเงีย กองอัศวินของวิหารก็มาเคาะประตูบ้านก่อนจะหิ้วพวกมันมาช่วยรักษาคนหนุ่มตรงหน้าซึ่งอาการร่อแร่าเ็หนักภายใน กระดูกหักหลายท่อนกล่าวได้ว่าที่ยังหายใจอยู่ได้คงด้วยเวทมนต์ปาฎิหาริย์ช่วยยื้อชีวิตพวกมันแต่ละคนล้วนงัดเอาวิชาลับก้นหีบออกมาโดยไม่หวง ทั้งยาโอสถ สมุนไพร เวทมนต์คุณไสย เพื่อรักษาอย่างสุดความสารถ ถึงกระนั้นตามที่คาดคะเน แม้ผู้ป่วยคนนี้จะรอดชีวิตก็มิวายต้องพิการ
ดวงตาเบิกกว้างเผลออ้าปากหวอเมื่อเห็นดาเรนสบายดีพูดคุยโต้ตอบระหว่างซักอาการได้ปกติ ไม่เหลือเค้าลางของคนเจ็บใกล้ตายเมื่อสามวันก่อนแม้แต่น้อยพวกมันไม่กล้าโอ้อวดสรรพคุณวิชาการรักษาของตนหรอก ต่อให้ค้นคว้าอีกสิบปียี่สิบปีก็ไม่สามารถทำได้ถึงเพียงนี้คำอธิบายเดียวที่พวกมันและทุกคนล้วนเชื่อหมดใจ คือ เหล่าทวยเทพอวยพรและปกป้องเด็กหนุ่มดังตำนานเล่าลือ
สุดท้ายหลังบรรดาผู้เชี่ยวชาญการรักษาสุ่มหัวประชุมต่างพยักหน้าเอกฉันท์ว่าดาเรนหายดีเป็ปลิดทิ้งแล้ว แต่เพื่อความไม่ประมาทจึงสั่งจ่ายยาบำรุงหลายขนานเป็ถังๆตลอดทั้งสัปดาห์อีกยังสั่งห้ามออกนอกห้องนอน ต้องพักผ่อนให้เต็มที่
คล้ายคำสั่งกักบริเวณกลายๆแต่สำหรับดาเรนแล้วเขาสามารถยิ้มรับข้อตกลงได้อย่างหมดใจหากเทียบกับการถูกแช่ในหลอดแก้วห้องนี้ย่อมกว้างขว้างกว่ากันไม่รู้ตั้งกี่เท่ามีคนแวะเวียนมาพูดคุยย่อมดีกว่าได้แต่นั่งมองเพื่อนร่วมชะตากรรมในหลอดแก้วถัดไป
บางทีสถานที่แห่งนี้อาจเป็ที่ที่ดีก็ได้
By นิรกาล
344
