สิ้นเสียงประโยคคำถามมู่ตานก็หัวเราะอย่างมีความสุขขึ้นมาทันที
"หนูตั้งใจจะมาเซอร์ไพร์แม่กับที่บ้านไงทำแม่ไม่ให้หนูเข้าบ้านก่อนเหรอค่ะ"เธอได้จูงมือแม่ของตัวเองเข้ามาในบ้านของตัวเองที่อยู่ั้แ่ตัวเองแบเบาะ
"แม่ค่ะแล้วทุกคนไปไหนหมดค่ะทำไมบ้านเงียบจังเลยค่ะ"แม่ของมู๋ตานจึงตีที่แขนมู่ตานเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา
"เรายังไม่ตอบคำถามแม่เลยน่ะลูกทำไม่ถึงโทรไม่บอกแม่ก่อนพ่อกับพี่ชายลูกอยู่ในสวนกำลังลงต้นไม้อยู่จ้า ส่วนน้องสาวตัวดีไปเที่ยวกับเพื่อนเดียวตอนเย็นก็กลับมาแล้ว"มู่ตานนั่งฟังแม่พูดไปยิ้มไป
"หนูอยากให้แม่ใเล่นไงค่ะ เสียดายที่พ่อ พี่ชาย และยัยตัวแสบไม่อยู่หนูอดเซอร์ไพร์เลย แม่ค่ะหนูใช้วันลาพักร้อนกลับมาเที่ยวที่บ้านหวังว่าแม่จะเอ็นดูหนูน่ะค่ะ
"มู่ตานได้พูดกับแม่จนพอใจก่อนจะขอตัวขึ้นไปนอนพักก่อนเพื่อตอนเย็นจะมีแรงพูดคุยกับคนที่บ้านในตอนเย็น ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"มู่ตานตื่นยังลูกแม่ขอเข้าห้องหน่อยน่ะลูก"
เสียงเปิดประตูห้องมู่ตานก็ดังขึ้นทำให้เห็นหญิงสาวที่กำลังสะลึมสะลืออยู่บนที่นอนลุกขึ้นมานั่งก่อนจะมองตามเสียงที่ปลุกเธอ
"ล้างหน้าล้างตาก่อนน่ะลูก อีกสักพักลูกค่อยลงไปกินข้าวเย็นกันอีกเดี๋ยวพ่อกับพี่ชายก็กลับมาแล้ว ส่วนน้องสาวเพิ่งกลับมาถึงเองแม่เลยไล่ให้ไปอาบน้ำ"
มู่ตานที่เพิ่งตื่นนั้นได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างเดียวจนแม่ลงไปได้พักใหญ่เธอจึงลุกขึ้นล้างหน้าแล้วลงไปทานข้าวทันที เมื่อเธอเดินใกล้ถึงห้องทานข้าวก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังกันเธอจึงเดินเข้าไปทักทายทุกคนที่เหลือ
"หนูกินข้าวด้วยได้ไหมเอ่ย" จู่ๆ เสียงที่พูดคุยกันก็เงียบลงก็จะมีเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นมาด้วยความดีใจ "มู่ตาน"
น้องสาวของเธอวิ่งมาเกาะแขนเธอก่อนจับมือไปนั่งที่โต๊ะก่อนจะถามแต่แม่ที่นั่งขำอยู่ก็พูดขึ้นมา
"ทานข้าวก่อนมู่ตานเพิ่งมาถึงก็พักผ่อนเลยยังไม่มีไรตกถึงท้องเลย กินข้าวเสร็จค่อยคุยก็ยังทัน"
แม่พูดจบทุกคนมองหน้ากันแล้วยิ้มก่อนจะเริ่มกินข้าวกันอย่างมีความสุขในรอบหลายเดือน เมื่อทุกคนกินข้าวเสร็จแล้วพี่ชายของมู่ตานจึงทำการซักถามเธอจนตัวเองพอใจก็ให้สมาชิกที่เหลือได้ถามเธอกันต่อจนเป็ที่พอใจก่อนจะแยกยายกันไปพักผ่อนในเวลดึก
มู่ตานก็ยังฝันถึงเื่เดิมๆ ถึงครอบครัวนั้นและเื่ราวที่เกิดขึ้นของผู้หญิงคนนั้นเป็เื่ราวที่เกี่ยวเหตุการณ์ที่ทำให้สองสามีภรรยาทะเลาะกันจนเวลาล่วงเลยผ่านไปจนเช้าของอีกวัน
เธอได้ใชเวลาขอเธอในวันที่เหลืออยู่กับคนในครอบครัวให้มากที่สุด ทำกิจกรรมร่วมกัน ทำบุญตามสถานที่ต่างๆ ด้วยรอยยิ้มของผู้ให้ที่มีความสุข
เธอได้แต่คิดในใจว่าบุญกุศลเหล่านี้ที่เธอได้ทำหากเธอต้องเจอเื่ที่หนักหนาในยุคที่เธอกำลังจะไปก็ขอให้มันเปลี่ยนจากหนักเป็เบา
จนเวลาผ่านไปจนถึงวันที่ 7 วันสุดท้ายของการที่เธอจะได้อยู่กับครอบครัวเธอก็ได้เล่าให้ทุกฟังว่าตัวเองถูกสลากรางวัลที่หนึ่งตัวเธอนั้นได้เตรียมเงินให้กับทุกคนเป็จำนวนหนึ่ง เผื่อเวลายามเดือดร้อนหรือลำบากทุกคนจะได้มีเงินเหล่านี้คอยช่วยเหลืออยู่
ตอนแรกทุกคนไม่มีใครยอมรับเงินของเธอจนมู่ตานทำหน้าจะร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจที่ทุกคนไม่ยอมรับความหวังดีของเธอทุกคนจึงยอมรับเงินมู่ตานจึงพูดขึ้นมา
"เงินเหล่านี้หนูตั้งใจที่จะให้ทุกคนหากหนูจากที่นี้ไปอย่างน้อยหนูจะได้ไม่กังวล"
มู่ตานพูดจบทุกคนต่างแสดงสีหน้าต่างกันทั้งไม่พอใจเป็ห่วงไม่สบายใจแล้วเอ่ยปากห้ามพูดจาแบบนี้อีกเพราะคนฟังรู้สึกไม่สบายใจ
เธอจึงกล่าวขอโทษพร้อมลุกขึ้นจะกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง
"ทุกคนค่ะมู่ตานรักทุกคนนะค่ะวันพรุ่งนี้อย่าลืมไปเอาเงินที่ห้องหนูด้วยนะค่ะ"
มู่ตานยืนมองหน้าคนในครอบครัวของเธออีกครั้งก่อนจะยิ้มแล้วเดินออกมาท่ามกลางความรู้สึกไม่ดีของคนด้านหลังที่มองตามอย่างบอกอธิบายไม่ถูก
เมื่อมู่ตานเดินมาถึงห้องนอนก็ได้เขียนจดหมายให้กับคนในครอบครัวพร้อมบอกที่ซ่อนเงินของเธอเมื่อเธอเตรียมพร้อมแล้วเธอเรียกหาเทพชราทันที
"ท่านเทพเ้าค่ะหนูพร้อมแล้วเ้าค่ะ"มู่ตานพูดจบก็มีเสียงตอบรับทันที
"ยังไม่เที่ยงคืนเลยเ้าพร้อมแล้วจริงเหรอนังหนู"มู่ตานตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
.....................................................................
นิยายเื่นี้เป็เื่ราวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการของไรท์ไม่อิงกับประวัติศาสตร์ใดๆ
7K
