“ไม่เป็ไรหรอกค่ะคุณผู้หญิง เพราะคุณหนูยังเล็กอยู่เลยเชิญคุณผู้หญิงตามสบายนะคะ ขอให้สนุกค่ะ ทางนี้เอื้องจะดูแลให้อย่างดี”
“ขอบใจนะเอื้อง...ขอบใจมาก”
มณีออกไปจากห้องปล่อยให้พี่เลี้ยงสาวนั่งเล่นกับเด็กหญิงวัยสี่ขวบกระทั่งคุณหนูคนเล็กของบ้านหลับไปเอื้องห่มผ้าให้หนูน้อยที่หลับสนิทหลังจากนอนเล่นและดูรูปการ์ตูนที่มณีซื้อไว้ให้เอื้องถอนใจโล่งพอแม่หนูน้อยหลับปุ๋ย
“หลับซะที...แต่ลูกสาวคุณมณีนี่น่ารักจริง ๆ”
เอื้องมองดูเด็กหญิงที่นอนบนเตียงด้วยรอยยิ้มหล่อนเป็หลานสาวของป้ายิ้มที่ลากลับบ้านต่างจังหวัดเอื้องเป็หญิงสาวที่ปกติแล้วชอบการอยู่ในเมืองใหญ่แต่โอกาสไม่อำนวยที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ได้เพราะต้องทำงานช่วยหาเลี้ยงครอบครัว
แต่เมื่อเดือนที่แล้วป้ายิ้มโทรหาและบอกว่าจะกลับบ้านสักสามเดือนอยากให้หล่อนมาช่วยดูแลลูกสาวคนเล็กของคุณผู้หญิงที่ป้ายิ้มทำงานเป็แม่บ้านมานับสิบปีแล้วเอื้องรีบตอบตกลงทันทีเพราะหล่อนก็รอเวลานี้มานานแล้วเวลาที่จะได้มาใช้ชีวิตอยู่ในเมือง เจอผู้ชายดี ๆ หน้าตาหล่อ ๆเพราะแถวบ้านนอกมีแต่หนุ่มหน้าจืดคลุกฝุ่นกับขี้โคลนตามท้องนา
แล้วเอื้องก็เริ่มนึกถึงใบหน้าของคุณผู้ชายที่หล่อนได้พบเมื่อตอนมาถึงภาคภูมิ สามีของ มณี คุณผู้หญิงของบ้านทำให้หล่อนใจหวิว ๆั้แ่ครั้งแรกที่เห็นหน้า ท่าทางเขาดูดีไม่หยอกแม้ว่าอายุน่าจะเข้าเลขสี่แล้วหญิงสาวนั่งอมยิ้มโดยไม่ทันได้ยินเสียงประตูที่เปิดเข้ามากระทั่งได้ยินเสียงเรียกเบาๆ
“เอื้อง...”
หญิงสาวหันกลับไปก็เห็นภาคภูมิยืนอยู่ที่ประตูห้องเขาสวมเสื้อยืดคอกลมและนุ่งกางเกงแพรคุณผู้ชายของบ้านเดินเข้ามาหยุดข้างเตียงและมองลูกสาวที่กำลังหลับสนิท
“คุณพีท...จะเข้ามาดูหนูตูนหรือคะ คุณหนูหลับแล้วค่ะ”
เอื้องรายงานและเห็นภาคภูมิหันมายิ้มกริ่มกับหล่อน
“อืม...ฉันอยากเข้ามาดูลูกสาวหน่อยว่าหลับหรือยังเพราะคืนนี้มณีก็ออกไปข้างนอก ไปงานเลี้ยงแบบนี้สงสัยจะกลับดึก”
พอพูดจบก็เดินไปนั่งที่ขอบเตียงโดยเอื้องซึ่งนั่งพับเพียบบนพื้นด้านล่างรีบขยับอย่างรู้หน้าที่
“เป็ไงบ้าง...บ้านนี้อยู่สบายมั้ย หนูตูนกวนเอื้องหรือเปล่า?”
“ไม่เลยค่ะ คุณหนูไม่กวนเลยค่ะ ว่านอนสอนง่ายด้วยซ้ำ”
“แล้วก่อนหน้านี้เอื้องทำอะไรล่ะตอนอยู่ที่บ้าน”
“เอื้องทำงานรับจ้างน่ะค่ะ คุณผู้ชาย...รับจ้างทั่ว ๆไปเพราะเอื้องต้องช่วยพ่อกับแม่หาเงินด้วย”
“ขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้นะ แล้วนี่จะเข้านอนแล้วเหรอ”
เอื้องช้อนตามองเมื่อภาคภูมิถามและยิ้มกริ่มเขาเป็ผู้ชายที่หน้าตาดีจริง ๆ และทำให้หล่อนใจเต้นตูมตามเวลาได้อยู่ใกล้
“ยังหรอกค่ะ...เอื้องนอนดึก”
“อืม...ดีเลย...ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยนวดขาให้ฉันหน่อยได้มั้ยวันนี้ออกกำลังกายแล้วก็จริงแต่ยังรู้สึกเมื่อย ๆ ปวด ๆ ตามแขนขาอยู่เลย”
พอภาคภูมิพูดอย่างนั้นเอื้องก็ทำสีหน้าเหมือนลังเลสักพักแต่หล่อนก็ตอบว่า
“ก็ได้ค่ะ จะให้นวดตรงนี้เลยมั้ยคะ”
“นวดบนเก้าอี้ตัวนั้นก็ได้นะ”
ภาคภูมิบอกแล้วเดินไปที่เก้าอี้สุขภาพตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่อีกห้องซึ่งอยู่ติดกันแต่ประตูสามารถเดินทะลุถึงกันได้กับห้องที่วางเตียงเล็กของหนูน้อยคุณหนูคนเล็กของบ้านหลับสนิทและหันหน้าไปอีกฝั่งคุณผู้ชายของบ้านหย่อนตัวลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่แล้วยืดขาโดยมีพี่เลี้ยงสาวค่อย ๆคลานตามไปนั่งอยู่ข้าง ๆ บรรยากาศในห้องนั้นเย็นฉ่ำด้วยแอร์คอนดิชันเนอร์มำทำให้พี่เลี้ยงสาวรู้สึกเสียววาบไปทั้งสรรพางค์
“ให้เอื้องนวดให้เลยหรือคะ?”
“เอาเลย...เคยนวดให้ใครหรือเปล่า”
“แหม...เคยสิคะ...เอื้องถนัดนะคะเื่นวด”
พี่เลี้ยงสาวช้อนตามองภาคภูมิต่างคนต่างมองกันด้วยดวงตาเป็ประกายบอกอะไรบางอย่างแต่เอื้องก็ทำเหมือนไม่สนใจทั้งที่หล่อนชักเริ่มสงสัยว่าทำไมคุณผู้ชายต้องให้มานวดตอนนี้
“อืม...ไม่ต้องยั้งมือนะ นวดแรง ๆ หน่อยก็ได้เอื้อง”
เขาบอกขณะที่พี่เลี้ยงสาวค่อย ๆนวดจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงปลีน่องของเ้านายเอื้องเลิกกางเกงแพรสูงขึ้นและนวดที่น่องสักพักใหญ่
“เอื้อง...นวดสูงขึ้นมาอีก”
เอื้องทำตามอย่างว่าง่ายหล่อนลงปลายนิ้วนวดให้คุณผู้ชายที่นั่งมองพี่เลี้ยงสาวคนใหม่ทำอีกหน้าที่นอกเหนือจากการเลี้ยงลูกสาวตัวเล็กให้เอื้องสวมเสื้อคอกลมตัวเดิมที่คอของมันกว้างและทำให้เวลาที่หล่อนก้มหน้าลงเห็นเนินนมวับๆ แวม ๆ ทำให้ภาคภูมิใจเต้นไม่เป็จังหวะ
2K
