ขุนนางแล้วไง ถ้าใจอยากจะรัก

สวัสดีทุกคนจ้าาาผู้เขียนเอง เขียนครั้งแรกไม่ดีก็ขออภัยด้วยน้าา_________________________________ความเดิมตอนที่แล้วชินะและฮินามะไม่ต้องปกปิดความรักอีกต่อไปแต่ได้แค่ที่โรงเรียน_________________________________ณ โรงเรียนแอร์ฟอคจะวิ่งไปไหนเนี่ยยยย!!!!หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาอยู่บนหลังของฮินามะ พวกเขากำลังจะไปที่ห้องเรียน"ไปที่ห้องเรียนไง!!""แล้วทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วยล่ะ!!"ชายหนุ่มผู้ที่มีความสุขจนลืมว่าชินะได้ตกลงไปที่พื้นแล้ว!!! ตั้งแต่ครึ่งทางแล้ว!!"เอ๊ะทำไมรู้สึกว่ามันเบาๆที่หลังนะ"ชายหนุ่มหันไปข้างหลังพบกับชินะที่วิ่งตามมาเหมือนอาฆาตชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งหนีสุดกำลัง!!"ชิ..ชินะเค้าขอโทษษษษษ...""จะไปหนายยยยย!!มานี่เลยยยนะ!!!"  ทุกคนมองไปที่ทั้งสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่ดูแล้วก็อดขำไม่ได้ตัดมาที่เทอร์กิจเทอร์กิจนั้นคิดแผนการที่จะทำให้ทั้งสองเลิกกัน คือ เทอร์กิจจะไปบอกท่านขุนนางพีรัดว่าทั้งสองแอบคบกันพร้อมจะแอบพามาดูว่ามันคือเรื่องจริง"ฮินามะแกจะต้องลงโทษแน่ๆ...เจ้าสว่ะ"พร้อมทั้งขำจนคนรอบๆคิดว่าเป็นบ้า แล้วเขาก็รีบไปบอกเพื่อนของเขาเองว่าแผนการเป็นยังไงกลับมาที่คู่รักลับๆของเรา พวกเขาหยุดทะเลาะกันแล้วแต่ชินะกำลังงอนอยู่ ฮินามะจะง้อยังไงกันนะ"ชินะ...ขอโทษนะ ยกโทษให้ด้วยน้าาาา!!!"หญิงสาวที่กำลังงอนกลับเป็นไม่สนใจกว่าเดิม จนฮินามะหมดปัญญาที่จะง้อแล้วเขาจึงไม่คุยกับชินะเลย จนชินะคิดว่าเธอแกล้งแรงไปรึเปล่าจนเธอทนไม่ไหวจึงง้อแฟนหนุ่มของเธอซะเลยง้อด้วยการ หอมแก้มฮินามะตอนที่ไม่ได้ตั้งตัว จนหน้าแดงทั้งคู่   (คนแต่งจะอ้วกกกกเว้ยยย)"ทำอะไรเนี่ยย"ชินะที่งงว่าถามทำไม เธอคิดว่าฮินามะงอนเธออยู่"ก็ที่รักงอนเราไม่ใช่หรอ"ฮินามะงงว่าไปงอนตอนไหนจึงบอกชินะว่า"ผมไม่ได้งอนเธอนะ..ผมคิดวิธีง้ออยู่ต่างหากล่ะ"ชินะได้ยินดังนั้นด้วยความที่เธอหน้าแตกก็เลยขอโทษใหญ่ และคนโสดที่อยู่ในห้องแทบจะกระโดดตึกและคนที่่น่าจะสะใจที่สุดคือเทอร์กิจ เพราะเขาคิดแผนล้างแค้นไว้แล้ว เย็นนี้เขาจะบอกกับท่านพีรัดพ่อของชินะ"นี่เธอคิดยังไงเนี่ยถึงทำแบบนี้!!"ทั้งสองเถียงกันยกใหญ่แต่เต็มไปด้วยความน่ารัก _______________________________________________ณ หลังเลิกเรียนนักเรียนส่วนมากกำลังเดินกลับบ้านตามปกติแต่ทั้งสองต้องทำความสะอาดที่ห้องเรียนทุกคนทำทำความสะอาดเสร็จหมดแล้วแต่ทั้งสองยังไม่ได้ทำเพราะถูกอาจารย์เรียกไปช่วยงานเด็กสาวที่ไม่รู้ว่าทำไมอาจารย์ถึงได้เรียกไปบ่อย..เธอทำได้แต่คิดเท่านั้นเธอไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะเธอคือตระกูลขุนนางใหญ่ทั้งสองคนทำความสะอาดจนเสร็จ ตอนที่ทำเสร็จนั้นเป็นเวลาตอนเย็นแล้วทั้งสองกำลังจะกลับบ้านแต่มีสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นทั้งที่มันเกิดขึ้นได้ยากมากคือ.......หิมะตก!!!!!อณาจักรแห่งนี้หิมะตกจะมีการจัดเทศกาลประกวดปั้นอะไรก็ได้ด้วยหิมะทุกคนดีใจที่หิมะตกแต่ชินะไม่มีความสุขเลยสักนิด...........เพราะ.............______________________________________________________________ย้อนไปเมื่อปี 963เมื่อชินะอายุได้แค่7ปี แม่ของเธอได้เสียไปตั้งแต่เล็กๆที่เธอไม่ชอบหิมะเพราะแม่ของเธอเสียเพราะพายุหิมะ มันเลยเป็นปมของเธอตั้งแต่เด็ก_______________________________________________________________เด็กหนุ่มรู้สึกผิดที่ถามออกไปจึงพาแฟนสาวกลับบ้านก่อนที่จะถึงบ้านนั้นพวกเขาทั้งสองได้ถูกล้อมไปด้วยทหารของตระกูล ฮิมาคามิพร้อมทั้งชี้ดาบมาที่ฮินามะ ถ้าฮินามะขยับแม้แต่นิดเดียวเขาอาจโดนแทงได้
ชินะได้ตกใจและพวกทหารได้จับตัวทั้งสองไปซึ่งไปกันคนละทาง ชินะได้ถูกพาไปหาท่านพ่อแต่ฮินามะถูกปลดดาบและอาวุธออกทั้งหมดและถูกจับเข้าไปในห้องขัง_______________________________________________________________พวกนายจับตัวชั้นมาทำไม!!!ชายหนุ่มผู้ที่ไม่รู้ว่าถูกจับมาข้อหาอะไรก็ได้ถามขึ้นมาทหารได้หัวเราะออกมาเยาะเย้ยว่าฮะ..ฮ่า..ฮ่าาาา...ฮ่าาาาาแกไม่รู้จริงๆงั้นหรอก็แกแอบไปคบกับท่านชินะไงหล่ะ!!!ทหารหัวเราะกันใหญ่และได้ดื่มฉลองที่ทำภารกิจสำเร็จเอ้าาาา...ชนนนนนน!!!เด็กหนุ่มที่ไม่รู้ว่าไงเป็นคนบอกซึ่งคนที่รู้ก็มีแค่คนในโรงเรียนเท่านั้น เขาได้นึกชื่อคนนึงมานั่นก็คือ เทอร์กิจ เขาต้องเป็นคนบอกแน่ๆพอคิดได้ดังนั้นเขาจึงตะโกนถามว่าใครเป็นคนบอก!!ก็ท่านเทอร์กิจยังไงหล่ะ..ฮ่าาา!!______________________________________________ตัดมาที่ ชินะปล่อยชั้นนะ..ทหาร!!ทหารไม่ยอมปล่อยเจ้านายของตนเองจนท่านพีรัดพ่อของเธอออกมาท่านพ่อช่วยปล่อยหนูเถอะนะคะพ่อของเธอทำหน้าเครียดและบอกให้ทหารปล่อยตัวเธอทำไมถึงทำเช่นนี้!! เสียงตะคอกดังไปทั่วห้องหนูทำอะไรหรอคะท่านพ่อก็เจ้าไปแอบคบกับองครักษ์ของตนเองไง เจ้าลูกสาวไม่รักดี!!ชินะได้เงียบลงและได้โต้เถียงโดยทันทีท่านพ่อ..แต่!!แก!ไม่มีสิทธิ์มาเรียกฉันพ่อ!!!! เข้าใจไหม!!!ทุกคนในห้องได้ช็อกกับคำที่ท่านขุนนางพูดออกไป
ทำไมท่านพ่อถึงทำกับลูกสาวแบบนี้ หนูไม่อยากเจอกับพ่ออีกแล้ว!!เด็กสาวได้ยินดังนั้นจึงวิ่งออกจากห้องไปวิ่งทั้งน้ำตาน้ำตาที่ไหลจากตาอัญมณีสีฟ้าของเธอ เธอไม่รู้จะไปที่ไหนจึงไปที่ห้องของเธอและได้ล็อคห้องของเธอ ทหารเห็นดังนั้นจึงจะไปตามแต่ท่านพีรัดห้ามไว้ว่าไม่ต้องเธอทำได้แค่ภาวนาขอให้ฮินามะปลอดภัย ....ทั้งสองคิดเหมือนกัน....
ชินะได้นอนทั้งน้ำตาของเธอ เธอคิดว่าเป็นความผิดของเธอที่ต้องทำเกิดการจากลาเธอจึงคิดจะไปช่วยแฟนหนุ่มของเธอ แต่เธอก็คิดหาวิธีจนเธอเผลอหลับไป...______________________________________________เช้าวันต่อมาชินะได้ตื่นขึ้นพร้อมทั้งคิดว่าจะไปเยี่ยมฮินามะแต่พอเปิดประตูออกไปก็เจอทหารดักรอชินะ ทหารกุมตัวเธอไปที่ห้องรับประทานอาหารข้างในห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบ ท่านพ่อของเธอไม่พูดอะไรจนเขาเห็นเธอไม่กินข้าวทำไมไม่ทานเข้าไปหล่ะเธอเอาแต่นั่งก้มหน้า..และไม่ตอบกลับคำถามของท่านพ่อท่านพ่อของเธอไม่พอใจเลยสั่งให้เมดเอาอาหารของชินะไปทิ้งและพูดขึ้นมาว่า....ไม่กินก็ไม่ต้องกิน!!....เธอยังคงนั่งเงียบและกำลังคิดถึงคนคนนึงอยู่ท่านพีรัดถอนหายใจแล้วพูดว่าลูกอยากเจอเขาใช่มั้ยลูกไปเจอได้นะ แต่ห้ามเอาเขาออกมาหลังจากที่ชินะได้ยินดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นและยิ้มเล็กน้อยๆท่านพีรัดจึงสั่งให้พาชินะไปดูฮินามะที่ห้องขังเธอค่อยๆเดินไปอย่างใจเย็น และ เธอต้องไปขอโทษที่เธอเป็นตัวต้นเหตุ______________________________________________ตัดมาที่ ฮินามะเขานั้นถูกขึงและถูกฟาดด้วยแส่เขาถูกทรมานหนักมากแต่เขาก็ไม่มีแรงจะต่อต้าน เพราะ เขารู้ว่าถ้าเขาต่อจ้านจะโดนหนักกว่าเดิมเขาไม่ได้ทานอะไรเลย เขาหิวมากจนไม่มีแรงเลยสักนิดพวกทหารก็ฟาดแส่ไปที่ตัวของฮินามะเลื่อยๆเขานั้นอยู่ๆก็ได้ยินคำๆนึงเข้ามาในหัว คือ รอก่อนนะ เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยเขานั้นเริ่มมีความหวังอีกครั้ง
.....ได้ยินเสียงเท้าของใครสักคนกำลังเดิจนมา................คนที่เข้ามานั้นคือ...........______________________________________________จบตอนที่5แล้วจ้าาาจะเป็นยังไงต่อเขานั้นจะได้รักกันมั้ยหรือ....จากกัน....ไปทายกันเอาเองน้าาาเขียนบท:NABIMAตรวจบท:STAR______________________________________________