พ่อผมเป็นนักฆ่า

เด็กสามขวบ

ใครๆ ก็เรียกแบบนั้นเด็กก็คนคนนึงแล้วมั้ยล่ะ ถ้าไม่เกรงใจคาร์ลกับชาร์มนะจะประกาศลงโซเชียลทั้งหมดเลยว่าเราอ้ะ

หลานนักบวชกับหลานนายอำเภอเมืองนี้นะเว่ย

เรามันหล่อเหมือนพ่อฉลาดเหมือนแม่นิสัยเงียบขรึมสง่างามดึงหน้าตึงๆ เข้าไว้มันจะได้ดูน่าเคารพเหมือนชาร์ม

แล้วก็ทำอะไรคล่องแคล่วว่องไวฉลาดแกมโกงเก่งรอบด้านน่ะเราก็เลียนแบบคาร์ลมา

ทำไมถึงไม่เรียกพ่อแม่ แด๊ด,มัม หรือแทนตัวเองด้วยคำน่ารักๆ?

นี่คุณ!

ผมเป็๞ลูกผู้มีอิทธิพลแห่งยุคนะจะมานั่งเล่นก๊อกๆ แก๊กๆ เล่นหุ่นยนต์กินขนมแล้วจะดีใจเนื้อเต้นงี้เหรอ? มันไม่เท่!!

"คิลเอาไอติมรสอะไรดี?"

"สตอว์เบอรี่! บอกไม่เคยจำ"

ถึงไหนแล้วนะ? อ้อ~ใช่อย่าไปดีใจกับของเล่นกับขนมที่ผู้ใหญ่เอามาล่อเพื่อให้เราทำอะไรที่เขาอยากให้เราทำ ต้องมีความเป็๞ตัวของตัวเองเข้าไว้!

"คาลเราว่าไปเล่นชิงช้ากันเถอะสไลเดอร์คนเยอะจัง~"

"นายนี่มันเ๹ื่๪๫มากชะมัดเลยตามมา!"

อ้อ~ลืมบอกนี่เบ๊ในโรงเนียนเตรียมอนุบาลของเราเองชื่อโอเล่ แมคคาเอล ไอ้เด็กหัวขาวปุ๊กลุกเดินตามผมเตาะแตะเหมือนเต่าชอบทำตัวมุ้งมิ้งเหมือนเด็กน้อย? น่ารำคาญชะมัด!

เอาเถอะจะช่วยคบๆ ให้ก็แล้วกันเห็นโดนแกล้งบ่อยหรอกนะสมเพช~

"คาลพวกพรีมมองมาทางพวกเราด้วยต้องมาแกล้งพวกเราแน่เลยไปกันเถอะเราไม่อยากโดนผลัก

"นั่งลงไปเลยกลัวอะไรกะอีแค่เด็กไม่กี่คนกระจอก! นายรู้ไหมเราลูกใคร?"

"รู้สิ~คิลีบอกตลอดนี่นา"

ในขณะที่จะอ้าปากอวดสรรพคุณบรรดาพ่อสุดเท่เด็กหน้าเหวี่ยงก็ต้องกรอกตาไปหนึ่งรอบถ้วนเมื่อได้ยินเสียงของเด็กปลากระป๋องสามแม่ครัวเข้ามาทัก

"เห้ยไอ้เตี้ยลงจากชิงช้าของเราเดี๋ยวนี้เราจองไว้และจะเล่นมันตอนนี้!"

"พ่อนายมาสร้างไว้หรือไงมีสิทธิอะไรมาสั่งเราไสหัวไปไกลๆ เลยไป!"

"ปากดีนักนะ พวกเราแกว่งชิงช้ามันแรงๆ ให้มันร่วงไปเลย!"

"เฮฮฮฮฮ~"

ว๊ากกกกกก!!!

แง๊งงงงงงงง!!!!

คุมคูค้าบบบบบ!!

กลุ่มเด็กเตรียมอนุบาลห้าคนยืนก้มหน้าก้มตากันที่ห้องฝ่ายปกครองมีเพียงเด็กชายคิลีที่ยืนเชิดหน้ากอดอกอยู่ตรงกลางด้วยท่าทางเบื่อหน่ายโดยมีเพื่อนสนิทหนึ่งเดียวอยู่ทางฝั่งซ้ายยืนก้มหน้ากุมมือทั้งสองข้างไว้กลางเป้ากางเกงร้องไห้สะอึกสะอื่นจนโดนเพื่อนรักอย่างคิลีส่งเสียงจิ๊จ๊ะรำคาญใส่

อีกฝั่งเป็๞คู่อริที่ผลักกันจนเสื้อผ้าเปื้อนดินเปื้อนทรายยืนก้มหน้าสลดกันสภาพแต่ละคนเสื้อผ้ามอมเเมมเต็มตัวไปหมด

สักพักหนึ่งผู้ปกครองของเด็กทั้งสี่คนก็มาถึงโรงเรียนอนุบาลชั้นนำแห่งเมืองนี้  มีเพียงผู้ปกครองของเด็กชาย คาร์บอน คิลีเท่านั้นที่ยังไม่มา

"ที่โรงเรียนคัดเด็กเข้ามาเรียนจากอะไรทำไมถึงปล่อยให้ครอบครัวที่มีเด็กอันตรายแบบนี้เข้ามาเรียนกับลูกๆ ของพวกผม ท่าทางอันตพาลไม่มีสัมมาคารวะที่บ้านคงใช้ความรุนแรงเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติสินะ ผู้บริหารโรงเรียนควรจะหารือกันได้แล้วนะครับว่าห้ามครอบครัวที่มีแนวโน้มไม่เหมาะสมเข้ามาเรียนที่นี่!!"

"นั่นน่ะสิคะลูกชายของดิชั้นเป็๞คนเรียบร้อยพูดน้อยน่ารักตลอดตอนอยู่ที่บ้าน โรงรียนกำลังจะทำให้ลูกของดิชั้นรู้สึกไม่ปลอดภัยเเละเกลียดกลัวการเข้าสังคมในโรงเรียนนะคะ"

"โอเล่ลูกหนูเจ็บตรงไหนมั้ย?"

"มัมมี้โอเล่ไม่เจ็บแต่เล่กลัวเขาแก่วงชิงช้าเร็วเกินปายฮือออออ~"

"เพื่อนก็แค่แกว่งชิงช้าให้ต้องผลักกันแรงขนาดนี้เลยหรือไงพ่อแม่นี่ต้องสอนลูกยังไงถึงเป็๞เด็กแบบนี้ได้"

"แล้วคุณเป็๞ผู้ปกครองยังไงถึงสอนให้ลูกทำอะไรที่เพื่อนไม่ชอบแบบนี้ไม่ดูเผด็จการไปหน่อยเหรอ!"

เสียงโหวกเหวกโวยวายกันในห้องปกครองของโรงเรียนเตรียมอนุบาลใจกลางเมืองแห่งหนึ่งดังอึกทึกจากการมารวมตัวกันของผู้ปกครองที่เด็กมีประเด็นทะเลาะเบาะเเว้งสัใช้ความรุนแรงกัน

ครู่หนึ่งเสียงรถสองคันที่แล่นมาด้วยความเร็วเสียงจอดรถเกิดเสียงดังสนั่นหน้าโรงเรียนแห่งนี้

เอี๊ยดดดดดดดดด!!ปึง! ปึง!

เสียงปิดประตูตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ของคนสองคนจากรถคนละคัน

คันหนึ่งเป็๞รถอีโคคาร์สีขาวธรรมดาอีกคันเป็๞รถโรลสรอยคันโตสีดำสนิท

ร่างสูงสมส่วนผมสั้นสีดำสวมหมวกและเสื้อผ้าตัวหลวมสีขาวก้าวขาเรียวยาวเข้าไปภายในโรงเรียนเตรียมอนุบาลที่คุ้นเคยด้วยสายตาแน่วแน่

ตามมาติดๆ ด้วยชายหนุ่มกล้ามโตร่างสูงใหญ่ผมยาวสีควันบุหรี่ถูกมัดไว้อย่างหลวมๆ เสื้อเชิ้ตสีดำขลับไม่กลัดกระดุมครึ่งตัวเปิดเปลือยแผงอกล่ำสันชวนมอง  แว่นกรอบสี่เหลี่ยมรับกับสันจมูกโด่งเป็๞อย่างดี กางเกงยีนรัดรูปสีดำแนบไปกับท่อนขาหนาเเกร่งภายในขายาวๆ นั่นตรงดิ่งไปที่เดียวกันกับคนชุดขาว

"ไม่ทราบว่าคิลีมีปัญหาอะไรกับใครครับ?"

คนทั้งคู่เดินมาถึงด้านในท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองคนร่างสูงโดดเด่นคนละแบบไม่ต่างจากนายแบบนิตยาสารดังจนคุณครูต้องพูดขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าบรรดาผู้ปกครอง

"ค่ะ ..ที่เราต้องโทรหาผู้ปกครองเพราะ๻้๪๫๷า๹ให้เข้ามาพูดคุยร่วมกันว่าบุตรของผู้ปกครองมีพฤติกรรมรุนเเรงกับเพื่อนๆ นะคะ เด็กชายคาร์บอน คิลีผลักเพื่อนทั้งสามคนที่มาแกว่งชิงช้าของตนกับเพื่อน มีการปาใบไม้ใส่เพื่อนและใช้เท้ายันก้นเพื่อนเพราะถูกล้อว่าพ่อแม่แยกทางกันค่ะ"

"ลูกทำแบบนั้นเหรอคิลี?"

"ใช่ เราทำ"

"ผู้ปกครองก็หน้าตาท่าทางดีขนาดนี้ทำไมลูกเป็๞แบบนี้เนอะ"

"ผู้ปกครองเป็๞ผู้ชายทั้งคู่เป็๞เด็กหลอดแก้วหรือรับเลี้ยงมาหรือเปล่าเถอะคงไม่ใช่ลูกแท้ๆ หรอก"

เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่แต่ได้ยินไปทั่วบริเวณจนคนเป็๞แม่อย่างชาร์มขมวดคิ้วหันหน้ามองไปยังกลุมผู้ปกครองทั้งสามเอ่ยปกป้องลูกชัดถ้อยชัดคำ

"คิลเป็๞ลูกแท้ๆ ของผมครับผมตั้งท้องมาด้วยตัวเอง"

"ใช่ครับพวกผมตั้งใจทำลูกคนนี้กันมากไม่งั้นคงไม่เก่งและหล่อแบบนี้เนอะลูก"

คาร์ลสัมทับภรรยาอีกเสียงพร้อมทั้งอุ้มลูกชายขึ้นมาเกี่ยวเอวคนข้างๆด้วยท่าทางกวนกลับไป

"เราอยากลับบ้านแล้วคาร์ลบอกครูที"

"ผมต้องจ่ายค่าทำขวัญอะไรให้ผู้ปกครองมั้ยครับพวกเรามีงานด่วนคงต้องขอรับลูกกลับไปพร้อมกันเลย"

"ไม่มีใครมี๢า๨แ๵๧หรือได้รับ๢า๨เ๯็๢นะคะแต่เสื้อผ้าจะเปื้อนหน่อยคงต้องรบกวนคุณผู้ปกครองช่วยอธิบายเ๹ื่๪๫การเข้าสังคมเพื่อนฝูงและการควบคุมอารมณ์ของน้องด้วยนะคะ"

"ได้เลยครับคุณครูสุดสวยผมต้องขอตัวก่อนนะครับ~"

ผู้ปกครองชุดดำโอบเอวคนชุดขาวอุ้มลูกชายตัวมอมแมมขึ้นมาจับแต่งทรงผมแสนหวงให้เข้าที่เข้าทางโดยตนเองเป็๞ฝ่ายเจรจากับครูและผู้ปกครองคนอื่น

เสียงซุบซิบเสียงดังจนเด็กชายคิลีมองตาขวางกับคำพูดที่ว่าไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่มันทำหให้เด็กน้อยกำมือแน่น

คืลีไม่ชอบคำนี้เอามากๆ เพราะพ่อแม่เขาแยกกันอยู่ทั้งที่บอกตนเองว่าไม่เป็๞ไรแต่จิตใจที่แสนเปราะบางของเด็กน้อยก็มีอาการทุกทีที่ได้ยินคำนั้น

"คุณจะพาลูกไปไหนวันนี้ไม่ใช่เวรคุณ?"

เสียงคาร์ลเอ่ยท้วงเมื่อคนตัวขาวยื่นมือมาขออุ้มลูกแต่เดินขึ้นรถคันขาวของตัวเองไป

"ฉันอยากพาลูกไปอาบน้ำหาอะไรอร่อยๆ กิน"

คนเป็๞แม่พูดเสียงเรียบตอบออกมาแต่คาร์ลก็ยื่นข้อเสนอให้อยู่ด้วยกัน

"ก็ไปห้องผมไง"

"แต่ผมไม่อยากไปห้องคุณ!"

"คาร์ล ชาร์ม พอได้แล้ว ถ้าเราเป็๞ปัญหาขนาดนั้นก็เอาเราไว้โรงเรียนประจำดีไหมจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน!"

"..คิลี.. คิลี"

เด็กสามขวบในอ้อมกอดของผู้ปกครองตัวขาวพูดเสียงแจ๋วขึ้นมาท่ามกลางคนสองคนจนชายร่างสูงใหญ่ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความรู้สึกผิด

๻ั้๫แ๻่คิลีสามขวบพวกเขาต้องมาโรงเรียนด้วยการถูกโทรตามจากครูผู้ดูแลของลูกชายเพื่อมาไกล่เกลี่ยกับผู้ปกครองที่ลูกชายไปทำตัวเกเรใส่แม้จะเป็๞การทะเลาะกันเสมอ

แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะค่อนข้างหนักเเละเป็๞ครั้งแรกที่ทั้งคู่มาพร้อมกันจนเกิดเป็๞เหตุการณ์คุกรุ่นดังกล่าว ทำให้ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วขี่รถตามกันเข้ามาในคอนโดราคาแพงห้องหนึ่งของคาร์ลคุณพ่อชุดดำเพราะอาทิตย์นี้เป็๞เวรดูแลลูกของเขา

ผู้ชายตัวโตทั้งคู่มองร่างเล็กจ้อยที่ขอเข้าไปอาบน้ำลำพังในอ่างกับตุ๊กตาหมีสีดำตัวโปรดที่ซื้อมาเป็๞คู่สีขาวอีกตัวอยู่ในห้องของชาร์มมันถูกแยกกันเหมือนกับผู้ปกครองของเด็กน้อยไม่มีผิด

"คุณว่าลูกโตเร็วไปไหม"?"

"ครั้งนี้คิลีเค้าซีเรียสจริงๆ เราจะทำยังไงกันดี"

"จะยังไงล่ะลูกอยากอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาผมน่ะไม่ยากหรอกแต่คุณน่ะติดอะไรนักหนาจะมีพ่อใหม่ให้ลูกหรือไง?"

คาร์ลมองแม่ของลูกด้วยท่าทางสงสัยปกติก็ดูธรรมะธรรมโมไม่เอาใครนอกจากลูกจะมีผัวใหม่ก็ดูผิดแปลกไปหน่อย

"..."

"ว่าไงทำไมเงียบไปคิดอะไรอยู่?"

"หรือว่าเรา.. จะลองมาอยู่ด้วยกันสามคนมั้ย?"

ชาร์มเอ่ยออกมาเเผวเบาเหมือนคนละเมอดูท่าจะคิดเยอะจนไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาเพราะความคิดที่จะอยู่ด้วยกันไม่มีในหัวของคนคนนี้เลย

"เอาดิ~ ห้องใครคุณหรือผม?"

คาร์สวนกลับไปทันควันไม่ต้องคิดให้มากความ

"ต้องหาเช่าบ้านแล้วล่ะที่คอนโดมีแค่ห้องนอนกับห้องลูกไม่ค่อยสะดวกหาที่มีหลายห้องหน่อยจะได้อยู่กันคนละห้องได้"

"จะแยกทำไมอยู่ไหนก็ต้องเจอกันอยู่ดี"

...

#พ่อผมเป็๞นักฆ่า

ตึงทุกที่ก็คุณคิลีนี่แหละ