คุณหนูเอาแต่ใจกับนายเย็นชา

๘

เพื่อนคนแรก

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพราะได้กลิ่นหมอของอะไรบางอย่าง ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วค่อย ๆเดินกระเผลกตามกลิ่นนั้นมุ่งตรงไปยังห้องครัว ภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า คืออาจารย์หน้าบึ้งกำลังทำอาหารอยู่ผมมองเขาจากด้านหลังแล้วพิจารณาคนที่อยู่ตรงหน้า...ความจริงเขาไม่ใช่คนดุหรือโหดอะไรแต่ที่เขาดูน่ากลัว เป็๞เพราเขาเงียบขรึมเหมือนเด็กมีปัญหา

เมื่อนึกถึงเ๱ื่๵๹ที่ผมเจอเขาที่ร้านเค้กครั้งแรกมันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็๲คนผิดทั้ง ๆ ที่มาทีหลังแต่กลับไปแย่งเค้กชิ้นนั้นของเขามาก แต่ก็อย่างนั่นแหละ ผมเป็๲คนเพอร์เฟ็คผมอยากกินเค้กชิ้นนั้นก็ต้องได้กิน...ไม่เห็นต้องสำนึกผิดเลย

“เดินไหวเหรอ”

เขาหน้ามาเจอกับผมแล้วจึงเอ่ยปากถาม

“ถ้าเดินไม่ไหวแล้วเซนเซจะเห็นเหรอ”

เขาตักไข่เจียวลาดบนข้าวสวยร้อนๆ โดยที่ไม่พูดตอบผม แล้วเอามาวางไว้ที่โต๊ะอาหาร ผมค่อย ๆเดินตามเขามานั่งลงตรงโต๊ะอาหาร

“ฉันทำอย่างไม่เป็๞นอกจากไข่เจียว”

“โทรฯสั่งก็ได้นี่เซนเซ”

“ฉันไม่ได้มีเงินมากมายที่จะโทรฯสั่งอาหารหรูๆ ได้เหมือนนาย”

“ก็คุณโทรฯแล้วก็เอาบัตรเครดิตผมไปจ่ายไง ผมรวยมาก”

เขาไม่พูดอะไรอีกตามเคยเขาได้แต่ตักข้าวไข่เจียวที่อยู่ตรงหน้ากิน

“เมื่อคืนเซนเซอยู่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ”

ผมถามเพราะถ้าผมจำไม่ผิดผมโทรฯให้เขามาหาผมเพราะอาการปวดก้นของผมมันปวดหนักมากผมกลัวว่าผมจะเป็๞อะไรไปแล้วไม่มีใครดูแล จนต้องกลายมาเป็๞ผีเฝ้าห้องนี้ซึ่งผมรับไม่ได้แน่ ๆ ถ้าต้องมาด่วนตายเพราะอาการเจ็บก้น

“ใช่”

น้ำเสียงห้วนสั้น

“คือที่ผมโทฯไปผมไม่รู้ว่ามันกี่โมงแล้ว ผมปวดก้นมาก โทรฯ หานายหมาน้อยก็ไม่ติดโทรฯไปที่บ้านก็ไม่มีใครรับสาย ทางเลือกสุดท้ายที่ผมก็คือเซนเซนั่นแหละ...”ผมมองหน้าเขา ส่วนเขากินข้าวไม่มองผม “ถ้าผมตายอย่างน้อย ๆ ศพผมจะได้ไม่เน่าไม่อืด ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์เพราะเซนเซมาช่วย”

“แค่ล้มก้นกระแทกพื้นมันไม่ตายหรอก”

“ใครมันจะไปรู้ล่ะเกิดว่าอยู่ ๆ ผมก็มีอาการแทรกซ้อนขึ้นมาแล้วหยุดหายใจเฉียบพลันล่ะมันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ตลกเลยนะเซนเซ”

ความเงียบเข้ามาปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่สักพักก่อนที่อาจารย์หน้าบึ้งจะพูดขึ้นมาก

“นายไม่มีเพื่อนเลยเหรอ”

“ไม่มีอะ”

ผมตอบแบบไม่คิดเพราะว่าผมไม่มีเพื่อนจริง ๆ

“แม้แต่คนเดียว”

“ถ้าเพื่อนที่ผมจำความได้ว่าลืมตาขึ้นมาก็เจอกันเลยก็มีแค่นายหมาน้อยคนเดียว แต่นายหมาน้อยอายุห่างจากผม ๕ ปีส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ผมไม่เคยมี”

“ก็ไม่แปลกที่จะไม่มีใครคบ”

“ไม่ใช่ว่าไม่มีใครคบผมนะ...”ผมพูดเถียงเสียงแข็ง เอามือกอดอก “คนอยากคบผมมีเยอะแยะเพียงแต่ว่าผมไม่อยากคบกับเขามากกว่า พูดง่าย ๆ นะผมเลือกคบคนน่ะคนเพอร์เฟ็คแบบผมเลือกได้อยู่แล้ว”

“ไอ้การที่นายบอกว่านายสมบูรณ์แบบฉันไม่เห็นว่าคนอย่างนายจะสมบูรณ์แบบตรงไหน”

“เซนเซอย่าพูดแบบนี้นะเป็๲เพราะเซนเซตาไม่ถึงและไร้รสนิยม เซนเซแลยมองไม่เห็นความสมบูรณ์แบบในตัวผมไม่มีใครสมบูรณ์แบบเท่าผมอีกแล้ว”

เขาไม่พูดอะไรผมจึงพูดต่อ

“เซนเซ...”เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม พร้อมกับวางช้อนส้อมลง “ผมอยากกินเฟรนช์ฟรายส์”

“บอกฉันทำไม”

พูดเสียงแข็ง

“เซนเซทอดให้ผมกินหน่อยสิ...ผมซื้อมาใส่ไว้ในตู้เย็นเยอะเลยอยู่ในช่องแช่แข็งน่ะ...” เขานิ่งเงียบ “นะเซนเซนะ ตอนนี้เราเป็๞เพื่อนกันแล้วนะ”

“เดี๋ยวก่อนนายอย่ามาโมเมฉันไปเป็๲เพื่อนนาย๻ั้๹แ๻่ตอนไหน”

“๻ั้๫แ๻่ตอนนี้เลยผมอยากมีเพื่อน และก็เซนเซนี่แหละที่จะเป็๞เพื่อนกับผมได้...” ผมยิ้มกว้างให้เขา “เซนเซเป็๞เพื่อนคนแรกของผมเลยนะ”

“แล้วใครบอกว่าฉันอยากเป็๲เพื่อนกับนาย”

“นั่นก็แล้วแต่เซนเซแต่ยังไงเซนเซต้องเป็๞เพื่อนกับผม”

“นายนี่มันเด็กเอาแต่ใจ”

พูดพร้อมกับใช้สายตาเหยี่ยวคู่นั้นหันมามองผม

“ผมไม่เห็นว่าสิ่งที่ผมทำมันจะเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เอาแต่ใจสักหน่อยมันเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ดีด้วยซ้ำ ที่ผมเ๱ื่๵๹มาก อันนั้นก็ต้องสะอาด อันนี้ก็ต้องสะอาดมันก็เป็๲ประโยชน์ต่อตัวผม และการที่เซนเซเป็๲เพื่อนกับผมมันก็จะช่วยลบความบาดหมางที่เราเจอกันครั้งแรกด้วยไง...” ผมนั่งเอนตัวลงกับพนักพิง“เห็นไหมว่ามีแต่เ๱ื่๵๹ดี ๆ เรามาเป็๲เพื่อนกันนะเซนเซส่วนเ๱ื่๵๹อื่นค่อยว่ากันทีหลัง เ๱ื่๵๹ที่โกรธเซนเซก็ยังโกรธอยู่แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่โกรธ”

ผมพูดร่ายยาวส่วนอาจารย์หน้าบึ้งนั่งนิ่ง

“ผมอยากกินเฟรนช์ฟรายส์จริงๆ นะเซนเซ”

“ทำเอง”

“ผมทำไม่เป็๲”

“แล้วปกติใครทำให้นาย”

“นายหมาน้อยหรือไม่ก็ซื้อเอาแต่วันนี้ผมอยากกินฝีมือเซนเซ”

เขาไม่พูดอะไรแต่เขาลุกไปที่ห้องครัว ประมาณเกือบชั่วโมงก็กลับออกมาด้วยเฟรนช์ฟรายส์ร้อน ๆเขาเอามาวางลงตรงหน้าผม

“น่ากินมากเลยเซนเซกำลังร้อน ๆ อยู่เลย”

เขาทอดเฟรนช์ฟรายส์ได้ดีมากกำลังพอดี ทอดดีกว่าร้านดัง ๆ ที่ไปกินอีก ถึงแม้ว่าผมจะไม่ค่อยชอบอีตาอาจารย์หน้าบึ้งที่ดุด่าผมแต่บางเ๹ื่๪๫ถ้าเขาดีจริง ๆ ผมก็ชื่นชน ถึงแม้ว่าจะเป็๞คนเพอร์เฟ็คแต่ผมก็แฟร์สำหรับทุกคน

ผมถูกสอนเสมอว่าอย่างรัดเอาเปรียบใคร...

“รีบกินจะได้รีบสอน แล้วเรียนบทต่อไป

“วันนี้ก็ต้องเรียนเหรอผมเจ็บก้นอยู่นะ”

“นายไม่ได้ใช้ก้นเรียนฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมง หลังจากกินเสร็จให้ให้ตามที่ห้องนั่งเล่น”

“นี่เซนเซจะมากไปแล้วนะไม่เคยมีใครมาสั่งผมแบบนี้ก่อน”

โวยวายใส่เขา

“นั่นมันก็เ๱ื่๵๹ของนายและนั่นมันก็คนอื่นแต่นี่ฉัน...” เขาเอามือชี้ตัวเอง “ฉันไม่เหมือนคนอื่นถ้านายไม่พอใจจะไม่ให้ฉันสอนก็ได้นะ”

พูดเสร็จเขาก็เดินออกไปทันที

ไอ้เซนเซบ้าที่สุดทำไมผมต้องถูกคนแบบนี้บังคับด้วยนะ นี่ถ้ามีอาจารย์ญี่ปุ่นคนใหม่รับมาสอนผมผมจะไล่เขาออกไปเลย แล้วไม่ต้องกลับมาสอนผมอีก

“บทที่สองผ่าน”

“ผมฉลาด...”ผมพูดพร้อมกับเอามือกอดอก “ให้เรียนครบทุกบทแล้วมาสอบยังได้”

“นายสอบวันไหน”

“อีกสองอาทิตย์”

เขาพยักหน้าแล้วนิ่งอยู่สักพักแววตาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่จะจัดเอกสารบทต่อไปมาให้ผมเรียน

“บทนี้จะยากนิดนึงตั้งใจเรียนหน่อยนะ”

พูดเสร็จเขาก็เริ่มทำการสอนผมถึงแม้ว่าบางอันมันจะเป็๲ความรู้ที่ผมเคยเรียนมาแล้ว แต่ได้เขามาสอนซ้ำให้มันยิ่งทำให้ผมเข้าใจกว่าเดิม ทั้ง ๆ ที่ตลอดระยะเวลาของการเรียนภาษาญี่ปุ่นผมไม่เคยเข้าใจเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับเป็๲คนที่ทำให้ผมเข้าใจในภาษาญี่ปุ่น

ผมฟังเขาอธิบายและแอบมองหน้าเขาไปด้วยใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาจมูกโด่งเป็๞สันรองรับกับริมฝีปาก ดู ๆแล้วมีเสน่ห์เป็๞อย่างมากยิ่งเวลาที่เขาเผลอยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัวเขายิ่งดูมีเสน่ห์

แล้วทำไมผมต้องแอบมองเขาด้วยนะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“วันนี้เอาไว้แต่นี้ส่วนพรุ่งนี้หลังสอบเสร็จจะสอนสองบทสุดท้าย ก็ถือว่าจบละเพราะนาย๻้๪๫๷า๹ใช้แค่แนวและหลักการเพื่อนำไปใช้ในการสอนเท่านั้นใช่ไหม”

ผมพยักหน้าตอบเขา

“ฉันเชื่อว่านายทำได้และนายต้องเรียนจบภายในเทอมนี้”

นอกจากเขาก็ไม่เคยมีใครให้กำลังใจผมแบบนี้มาก่อน

ระหว่างที่คนที่อยู่ตรงหน้าผมกำลังเก็บของเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

“ครับท่าน”

เขาเลี้ยงตัวออกไป

“ไม่ต้องเรียกท่านหรอกถ้าอาจารย์ไม่เกรงใจเรียกพ่อก็ได้ครับ”

“ผมเรียกแบบนี้ถนัดกว่าครับ”

น้ำเสียงนิ่งๆ ตอบไป

“ลูกหนูเป็๲ยังไงบ้างดื้อไหม”