เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “ไป๋เซี่ยเหอ!”

        ทันทีที่ฮั่วเยี่ยนไหวมาถึงก็เห็นไป๋เซี่ยเหอวิ่งตรงไปที่หน้าผา

        “เจ้าอย่าได้ทำเรื่องโง่เง่าเป็นอันขาด!”

        เมื่อพุ่งเข้าไปใกล้เขาก็พบว่ามีดบินสายหนึ่งกำลังตรงไปยังร่างที่นอนอยู่บนพื้น

        ทว่าไป๋เซี่ยเหอกำลังไล่ตามไปคว้ามีดบิน

        “อย่าทำเช่นนั้นมันอันตราย”

        ใบหูของไป๋เซี่ยเหอขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของฮั่วเยี่ยนไหวถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้ชะงักฝีเท้าแม้แต่น้อย

        เด็กคือผู้บริสุทธิ์!

        นางขบฟันแล้วเพิ่มความเร็วขึ้นอีก

        ใกล้แล้ว!

        นางแซงหน้ามีดบินแล้ว

        นางถือเกาทัณฑ์แขนเสื้อไว้ในมือจากนั้นก็ออกแรงเหวี่ยงมันไปด้านหลังอย่างแรง

        หนึ่งมีดบิน หนึ่งอาวุธ

        ทั้งสองอย่างกระทบกันกลางอากาศนึกไม่ถึงว่าจะก่อให้เกิดประกายไฟขึ้นมา

        มีดบินถูกเกาทัณฑ์แขนเสื้อของนางปัดออกไปแล้ว

        ทว่าเบื้องหลังของนางคือหน้าผาสูงหมื่นจั้ง

        “ไป๋เซี่ยเหอ!”

        ฮั่วเยี่ยนไหวชักกระบี่ยาวที่พกติดตัวแทงไปที่คนชุดดำ

        เขาพุ่งตัวออกไปร่างกายแผ่ไอสังหารเช่นเดียวกับตอนที่สังหารกองทหารนับพันนับหมื่นในสนามรบ สายตาราวกับมองเห็นโลหิตหลั่งไหลไปไกลนับพันลี้อารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกทันที

        กระบี่ยาวตวัดออกไปอย่างดุดัน

        คนชุดดำไม่อาจปัดป้องได้แม้แต่น้อย

        วรยุทธ์ของเขารุดหน้าขึ้นอีกขั้นแล้ว

        คนชุดดำหลบกระบี่ยาวของฮั่วเยี่ยนไหวไม่ทันจึงใช้วิธีเบี่ยงตัวหลบแทน กระบี่ยาวจึงแทงทะลุแขน เจ็บปวดเสียจนเผลอแยกเขี้ยวยิงฟันจากนั้นเขาก็หิ้วตัวคนชุดดำผู้เป็นหัวหน้าเอาไว้ก่อนจะหมุนกายหนีไป

        คนชุดดำผู้เป็นหัวหน้ามองไปทางหน้าผาด้วยแววตาซับซ้อนก่อนจะเบือนหน้าหนี

        ‘แคว่ก’

        เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้นในหูของไป๋เซี่ยเหอ

        ทว่าวินาทีต่อมา นางก็ต้องเบิกตากว้างทันที

        ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตรบุรุษผู้มีหน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านาง

        “เหตุใดท่านถึงได้กระโดดลงมา?”

        “ช่วยเจ้า”

        บรรยากาศเงียบสนิททันที

        “ทำเช่นนี้ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”

        แววตาของฮั่วเยี่ยนไหวมืดครึ้มลงเล็กน้อย“ข้ารู้”

        เขาเข้าใจอุปนิสัยของนางที่เป็นคนรักแรงเกลียดแรงทั้งยังเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นด้วย

        วันนั้นเขาทำให้นางผิดหวังเขาหักหลังความเชื่อใจที่นางมีต่อเขา

        “เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงกระโดดลงมา?”

        “ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย”

        ความเร็วในการร่วงลงมานับว่ารวดเร็วยิ่งสายลมปะทะเข้ากับใบหน้าจนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ในหูเต็มไปด้วยเสียงหวีดหวิวของสายลม ทำให้นางไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

        “ท่านว่าอะไรนะ?”

        ไป๋เซี่ยเหอเห็นเพียงว่าเขาขยับริมฝีปากเล็กน้อยทว่าฟังไม่ชัดว่าเขาพูดอะไร

        “ไม่มีอะไรยื่นมือมาให้ข้า”

        ไป๋เซี่ยเหอเม้มปากแล้วยื่นมือออกไปฝ่ามืออันเย็นเยียบของเขากอบกุมมือของนางเอาไว้

        นางยื่นเกาทัณฑ์แขนเสื้อให้ฮั่วเยี่ยนไหวเขาเข้าใจเจตนาของนางทันที เขารับเกาทัณฑ์แขนเสื้อไปแล้วแทงมันลงบนหน้าผา เพื่อชะลอความเร็วที่ทั้งสองคนตกลงไป

        เกาทัณฑ์แขนเสื้อครูดกับหน้าผาอย่างรวดเร็วจนทิ้งประกายไฟสายหนึ่งเอาไว้

        ไม่รู้ว่าทั้งคู่ร่วงลงมานานเพียงใดแล้วจู่ๆ หูก็พลันได้ยินเสียงน้ำไหล

        “รอดแล้ว!”

        ประกายความดีใจในแววตาของนางแทบจะทำให้ดวงตาของฮั่วเยี่ยนไหวพร่ามัว

        “ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเช่นนี้”

        มุมปากของไป๋เซี่ยเหอสั่นไหวนางมองตามสายตาของฮั่วเยี่ยนไหวไป

        ที่แท้หัวธนูอันแหลมคมของเกาทัณฑ์แขนเสื้อได้เสียดสีกับหน้าผาจนทู่หากยังไม่ถึงเบื้องล่างอีก มันก็จะเสียดสีจนถึงด้าม

        หัวใจของไป๋เซี่ยเหอค่อยๆจมดิ่งลง

        เกาทัณฑ์แขนเสื้อถูกเสียดสีจนเรียบมนใช้ประโยชน์อันใดไม่ได้แล้ว

        ฮั่วเยี่ยนไหวโยนเกาทัณฑ์แขนเสื้อในมือทิ้งไปจากนั้นก็กระชับร่างของไป๋เซี่ยเหอเข้ามาในอ้อมแขนด้วยท่อนแขนอันแข็งแกร่ง

        “ท่านจะบาดเจ็บเอาได้”

        ไป๋เซี่ยเหอดิ้นรนสองสามรอบก็ไม่อาจหลุดพ้น

        ในด้านพละกำลังเดิมทีสตรีก็บอบบางอยู่แล้ว นี่คือข้อเท็จจริงทางสรีระที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

        “ไม่เป็นไร”

        ‘ปั้ก!’

        ร่างกายกระแทกกับพื้นจนเกิดเสียงดัง

        ไป๋เซี่ยเหอได้ยินเพียงเสียงฮึดฮัดของฮั่วเยี่ยนไหวก่อนที่นางจะสลบไปก่อนสลบนางรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่แผ่นหลัง ส่วนชุดกระโปรงก็เปียกโชก

        เป็นเพราะบาดแผลบริเวณหลังปริแตก

        แสงสายัณห์ราวกับโลหิต

        ความมืดค่อยๆ กลืนกินแสงสุดท้ายกลิ่นคาวเลือดไม่ได้ลดลงเลยเมื่อความมืดปกคลุมก็ยิ่งดูเหมือนนรกบนดินอย่างไรอย่างนั้น

        เงียบสงัดไร้ซึ่งสรรพเสียง

        “ฮั่วเยี่ยนไหว...” เมื่อไป๋เซี่ยเหอฟื้นขึ้นนางรู้สึกว่าลำคอของตนเองแห้งผาก เสียงที่เปล่งออกมาจึงฟังดูแหบแห้งระคายหู

        ไป๋เซี่ยเหอพยายามใช้มือคลำในความมืดเพื่อตรวจสอบตำแหน่งของตนเองนึกไม่ถึงว่าจะนางจะอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ข้างๆ นางมีกองไฟที่เปล่งแสงริบหรี่เห็นได้ชัดว่าฟืนเพิ่งถูกดับไปได้ไม่นาน

        เลือดที่แผ่นหลังหยุดไหลแล้วนั่นหมายความว่ามีคนพันแผลให้นาง

        นางรู้ทันทีว่าเป็นผู้ใด

        ไป๋เซี่ยเหอรู้สึกสับสนแม้ว่านางจะไม่ใช่สตรีในยุคนี้ที่มีความเป็นอนุรักษ์นิยมทว่านางที่ไม่เคยแม้แต่จะชอบพอผู้ใด กลับถูกบุรุษผู้หนึ่งเอาใจใส่จึงเกิดความรู้สึกปรับตัวไม่ทันขึ้นมา

        นอกจากนี้ บุรุษผู้นั้นยังเป็นคู่หมั้นของนางอีก

        ไป๋เซี่ยเหอลุกขึ้นยืนก่อนจะออกตามหาฮั่วเยี่ยนไหว

        นางเดินไปได้ไม่ไกลก็พบเงาร่างสีดำสายหนึ่งอยู่บริเวณริมลำธารสายเล็กๆ

        “ฮั่วเยี่ยนไหว!”

        ไป๋เซี่ยเหอเดินเข้าไปใกล้เห็นเพียงว่าริมฝีปากของฮั่วเยี่ยนไหวหมองคล้ำใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวอย่างน่าประหลาด

        เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการของผู้ที่ถูกพิษ

        ทว่าตอนนั้นเขาไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงได้ถูกพิษหลังตกลงมาที่ก้นหน้าผาเล่า?

        นางคิดไม่ออกและไม่มีเวลาให้คิดแล้ว

        ไป๋เซี่ยเหอหยิบยาลูกกลอนสีดำเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าข้างเอว

        มันคือยาลูกกลอนที่ทำจากเลือดจิ้งจอกเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของผู้คนเวลาต้องการถอนพิษในสถานการณ์คับขัน

        ถึงอย่างไรนางก็ไม่สามารถเสียเลือดเพื่อช่วยเหลือผู้คนได้ตลอดนอกจากนี้ เลือดของนางก็ไม่ใช่ว่าจะมีไม่จำกัด

        ครึ่งชั่วยามผ่านไป

        ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นยังคงดูราวกับไร้พลังชีวิตใบหน้าและริมฝีปากหมองคล้ำ ไม่จางลงแม้แต่น้อย

        นอกจากนี้ เส้นเลือดดำที่ขมับทั้งสองข้างของฮั่วเยี่ยนไหวยังบวมปูดออกมาบริเวณหน้าผากมีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วเขียวผุดขึ้นอย่างเนืองแน่น

        เขากำหมัดทั้งสองข้างแน่นราวกับกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอันรุนแรงอยู่

        เขาเปล่งเสียงฮึดฮัดออกมาจากลำคอตัวของเขาสั่นด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งคราว

        “ฮั่วเยี่ยนไหวท่านเป็นอะไรไป?”

        ราวกับว่าฮั่วเยี่ยนไหวไม่ได้ยินเสียงใด

        ร่างกายสูงโปร่งของเขาขดตัวเหงื่อกาฬทำให้อาภรณ์ของเขาเปียกโชก

        ความเจ็บปวดราวกับจะยังไม่ลดลง

        “อา...”

        น้ำเสียงเย็นเยียบแปรเปลี่ยนเป็นแหบพร่าท่าทีของเขาดูราวกับกำลังหงุดหงิด เดือดดาล และเจ็บปวด

        นี่มันเรื่องอะไรกัน?

        ใช่แล้ว ชีพจร...

        ไป๋เซี่ยเหอคว้ามือของเขามาจับชีพจร

        น่าแปลก

        เห็นได้ชัดว่าชีพจรไม่มีปัญหาใดๆ

        ทว่าใบหน้าและริมฝีปากของเขากลับยังคงหมองคล้ำ

        จู่ๆ เงาร่างของใครบางคนก็ซ้อนทับกับร่างของฮั่วเยี่ยนไหวในตอนนี้

        หรือว่า...

        รูม่านตาของไป๋เซี่ยเหอขยายออกทันทีดวงตาสีดำขลับเป็นประกาย

        นางกำเกาทัณฑ์แขนเสื้อเอาไว้ในมือก่อนจะกรีดลงไปที่ข้อมืออย่างรวดเร็วโลหิตสดๆ ถูกกรอกเข้าไปในปากของฮั่วเยี่ยนไหว

        ผ่านไปครึ่งถ้วยชา

        สภาพของฮั่วเยี่ยนไหวยังคงไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

        ไป๋เซี่ยเหอแทบจะแน่ใจในการคาดเดาของตนเองแล้ว

        ทว่าตอนนี้นางจำต้องออกห่างจากเขาหน่อย

        นางเสียเลือดไปไม่น้อย น่าจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกในไม่ช้านางต้องหาข้ออ้างดีๆ สักข้อ...

        หนังตาของนางปิดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่อาจควบคุมได้

        ร่างของไป๋เซี่ยเหออยู่ไม่ไกลจากร่างของฮั่วเยี่ยนไหว

        รุ่งเช้า แสงริบหรี่ของดวงอาทิตย์แยงตาฮั่วเยี่ยนไหวจึงยกมือขึ้นบัง

        หืม?

        ฮั่วเยี่ยนไหวพลิกตัวพลางยกมือขึ้นเพื่อสำรวจสภาพร่างกายของตนเอง

        เห็นอยู่ชัดๆ ว่าในเวลานี้ของทุกปีเขาจะต้องเจ็บปวดเจียนตายเป็นเวลาสามวัน

        เหตุใดครั้งนี้ถึง...

        ใช่แล้ว ไป๋เซี่ยเหอ!

        “ไป๋เซี่ยเหอ!”

        ลำคอของเขาแห้งผากเนื่องจากขาดน้ำ

        เมื่อไม่ได้ยินเสียงขานรับฮั่วเยี่ยนไหวก็ลุกขึ้นยืนแล้วออกตามหาทันที

        ยังเดินไปได้ไม่ไกลนักก็เห็นร่างของไป๋เซี่ยเหอ

        นางล้มคว่ำอยู่บนพื้น สีหน้าของนางซีดเซียว

        ------------------------