ตอนที่ 4 หุ้นส่วนคนสำคัญ
ทางด้านคาลอส
ในขณะที่คาลอสนั่งทำงานอยู่เงียบๆนั้นอยู่ๆไอ้ลูกน้องทั้งสองของเขา ก็คุยกันเสียงดังทำให้เขาเริ่มที่จะไม่ค่อยมีสมาธิทำงานสักเท่าไหร่ และที่สำคัญพวกมันดันนินทาเขาซะเสียงดัง
“ไอ้ดราฟมึงว่านายนอนยังไงวะเมื่อคืน” เสียงเจสเอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้พลางครุ่นคิดอยู่นานว่าจะพูดดีหรือไม่พูดดีแต่แล้วความอยากรู้ก็ทำให้เจสเอ่ยถามออกมา เพราะทนความอยากรู้ของตัวเองไม่ไหว
“มึงจะไปอยากรู้เื่ของเ้านายทำไม”ทั้งสองกระซิบกระซาบกัน คำพูดของดราฟเหมือนจะไม่อยากรู้แต่ทั้งสองก็มีความอยากรู้ไม่ต่างกัน
“หรือมึงไม่อยากรู้”เสียงที่ดังขึ้นมา ทำให้คนเป็เ้านายถึงกลับขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อไอ้สองคนกำลังพูดถึงเขา
“ก็อยาก...แต่ถึงอยากรู้ไป มึงกับกูก็ไม่ได้รู้อยู่ดี” ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรสนั้น คนเป็เ้านายที่กำลังถูกพูดถึงเขาหูดียิ่งกว่าอะไร ได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคุยกันชัดแจ๋ว
“ผู้หญิงคนนั้นตัวเล็กนิดเดียวแถมขาวจั๊วซะขนาดนั้น กูว่าเ้านายของเราก็ต้องมีแอบมองบ้างแหละน่า” เจสยังไม่ยอมหยุด ที่จริงแล้วทั้งสองตั้งใจที่จะพูดเสียงดังเพราะอยากให้เ้านายเล่าให้ฟังบ้างว่า หญิงสาวคนเมื่อคืนเธอเป็ยังไงบ้างแล้วเ้านายของพวกเขานอนหลับสบายดีไหม แล้วนอนกันยังไง ทั้งสองอยากรู้ไปหมด
ปกติเื่อื่นๆคาลอสมักจะเล่าให้ลูกน้องทั้งสองฟัง แต่ยกเว้นเื่นี้ เพราะไม่อยากนินทาผู้หญิงอีกอย่างเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แค่รู้สึกสงสารเท่านั้น
“ถ้าพวกมึงจะนินทากูดังขนาดนี้พวกมึงหันมาถามกูเลยก็ได้นะ” คนเป็เ้านายที่ทนลูกน้องนินทาระยะเผาขนไม่ไหวก็เลยพูดออกมา
“ถามได้จริงเหรอครับ”ดราฟ คนที่ไม่ค่อยอยากรู้รีบเอ่ยขึ้นทันที ทำเอาเจสที่เป็คนเปิดเื่ขึ้นมาก่อนถึงกลับมองหน้า
“เข้ามาใกล้ๆตีนกูสิเดี๋ยวกูจะตอบให้” คาลอสหมุนเก้าอี้หนังอย่างดีตัวใหญ่ที่เขานั่งอยู่หันหน้าไปหาทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเอาเื่ แล้วยกเท้าขึ้นไขว่ห้าง
“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นผมไม่อยากรู้แล้วก็ได้ครับ” ไหนบอกว่าถามได้ไงมองแรงซะขนาดนี้ใครจะไปกล้า...ทั้งสองคนมีความคิดเหมือนกันรีบถอยหลังหนีทันที ก่อนที่จะโดนเท้าใหญ่ถีบ เมื่อเจสกับดราฟถอยหลังไปที่อื่นแล้วคาลอสจึงหมุนเก้าอี้กลับมาที่เดิมแล้วคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนกว่าที่เขาจะหลับลงได้
เมื่อคืนกว่าคาลอสจะข่มตาหลับลงได้เขาต้องใช้ความพยายามพอสมควรก็กลิ่นหอมๆจากตัวหญิงสาวทำให้เืภายในกายหนุ่มของเขากระอักกระอ่วนเป็พิเศษแต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันยังคงทำให้เขาไม่นอกลู่นอกทางเพราะผู้ชายอย่างเขาไม่เคยคิดที่จะทำอะไรกับผู้หญิงที่น่าสงสารแบบนี้
“เย็นนี้มีนัดหรือธุระที่ไหนหรือเปล่าดูตารางให้หน่อยสิ” คาลอสเอ่ยถามลูกน้องทั้งสองขึ้นพลางสายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่งานเหมือนเดิม
“มีนัดกับหุ้นส่วนคุณไมก้าครับ แต่คุณไมก้าน่าจะให้ลูกสาวมาแทนอีกเหมือนเดิม” เมื่อคาลอสได้ยินชื่อนี้เขาถึงกลับถอนหายใจออกมาเพราะมากี้ลูกสาวของคุณไมก้าคนนี้ จองจะอยากได้เขาจนตัวสั่น แต่เขาไม่เล่นด้วยเพราะไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลังคาลอสพยายามบอกกับเธอไปหลายครั้งแล้วว่าเขามีภรรยาแล้วแต่เธอก็ยังคงตื้อไม่ยอมเลิก
“นายจะให้ผมเลื่อนนัดให้ไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอกไปให้มันจบๆไป”เพราะคุณไมก้าเป็หุ้นส่วนใหญ่พอสมควรถ้าจะปฏิเสธบ่อยๆก็อาจจะดูไม่ดี เพราะเขาก็เลือนนัดมาสองครั้งแล้วถ้าจะมีอีกครั้งเห็นทีจะไม่เหมาะสม
“กี่โมง” เขาเอ่ยถามลูกน้องเสียงเบาถึงคาลอสเขาจะเป็นักธุรกิจที่มีลูกน้องและบริวารมากพอสมควร แต่กลับเจสกับดราฟเป็เหมือนน้องชาย เขาไม่เคยถือสาและที่สำคัญทั้งสองคนนี้ยังพักอยู่ที่คฤหาสน์หลังเดียวกับเขาด้วย
และสำหรับลูกน้องทั้งสองถึงจะกวนคนที่เป็เ้านายอยู่บ้าง แต่เจสกับดราฟก็รักลูกพี่คนนี้มากเพราะคาลอสไม่เหมือนใคร เขาเป็คนใจดีซึ่งอาจจะตรงกันข้ามกับหน้าตาที่หล่อแบบเข้มๆของเขาอยู่มาก
“หกโมงตรงที่ร้านอาหารXXXครับ” ทั้งสองจงรักและภักดีกับคาลอสเสมอเพราะร่วมหัวจมท้ายกันมาั้แ่ธุรกิจยังไม่ได้ใหญ่โตขนาดนี้ทำให้ทั้งสามคนรู้ใจกันดีมากกว่าใคร
ถ้าใครรู้จักกับคาลอสดีจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเ้ายศเ้าอย่าง แต่ด้วยภาระหน้าที่ของเขาที่ต้องนั่งเก้าอี้ผู้บริหารระดับสูงจึงทำให้เขาต้องกลายเป็คนเงียบขรึมน่าเกรงขามอยู่เสมออาจจะดูน่ากลัวสำหรับลูกน้องคนอื่นๆ แต่สำหรับเจสกับดราฟเขาสองคนไม่ได้กลัวก็จริงแต่ก็ให้เกียรติผู้เป็เ้านายเสมอ โดยเฉพาะอยู่ต่อหน้าผู้คนส่วนมาก
“ออกจากนี่สักห้าโมงครึ่งก็น่าจะทันเผื่อรถติดด้วย”
“ครับนาย”
ทางด้านแป้งฝุ่น
วันนี้ทั้งวันหญิงสาวอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปไหนพอถึงเวลาอาหารแต่ละมื้อ ก็จะมีแม่บ้านเอาอาหารขึ้นมาให้ถึงบนห้องตามคำสั่งของเ้าของคฤหาสน์หลังนี้ และตอนนี้มื้อเย็น แม่บ้านก็เอาอาหารเย็นมาเสิร์ฟให้เธออีกครั้ง
“คุณทานข้าวนะคะอีกหนึ่งชั่วโมงป้าจะมาเก็บจานไปล้างค่ะ” ป้าแม่บ้านเอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งมองออกไปทางนอกหน้าต่างคล้ายกับว่ากำลังคิดอะไรเพลินๆ
“เอ่อป้าคะหนูขอถามอะไรป้าหน่อยได้ไหมคะ”
“ค่ะ ถ้าป้าตอบได้ป้าก็จะตอบให้ค่ะ”
“เ้านายของป้าเขาจะกลับกี่โมงคะ”พอดีเธอคิดว่าเธอควรจะกลับได้แล้วแต่เมื่อเช้านี้เขาบอกไว้ว่าถ้าเธอจะกลับ ให้รอเขากลับมาก่อนแต่ป่านนี้ยังไม่กลับมาอีก แล้วเธอจะกล้ากลับไปได้ยังไง อย่างน้อยก็ขอเจอหน้าคนที่ช่วยเธอเอาไว้อีกสักครั้งก่อนกลับก็ยังดีครั้นจะไปตอนนี้ก็กลัวว่าจะเป็การเสียมารยาท
“เื่นี้ป้าไม่ทราบหรอกค่ะเพราะท่านกลับไม่เคยตรงเวลาสักวัน” ป้าแม่บ้านตอบไปตามความเป็จริงเพราะคาลอสเขามักจะใช้เวลาส่วนมากอยู่กับการทำงาน ติดต่อลูกค้า บางวันก็กลับไวบางวันก็กลับดึก จึงไม่มีใครคาดเดาได้ว่าเขาจะกลับมาถึงเวลาไหนในแต่ละวัน
“ขอบคุณค่ะ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าขอตัวก่อนนะคะ”ป้าแม่บ้านหมุนตัวเดินกลับออกไปแป้งฝุ่นยังคงนั่งมองบรรยากาศด้านนอกอีกสักพักจากนั้นเธอถึงเดินมารับประทานอาหารก่อนที่แม่บ้านจะกลับมาเก็บจานอีกครั้ง
1K
