ทาเคชิเดินทางมานั่งอยู่ลานกว้างเป็สถานที่เขาเป็คนค้นพบเอง มันเงียบมากและเป็ที่เขาพายูคิมูระมาดอกไม้เ่าั้ก็คงรอยูคิมูระกลับมาเหมือนกัน
“เฮ้อ...เหนื่อยชะมัดนอนหน่อยดีกว่า” ทาเคชิล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าทาเคชิหลับไปเป็เวลานาน
ยูคิมูระไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหนดีเขาคิดที่จะไปที่ทาเคชิเคยพาเขาไป แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อ โมริเห็นเขา
“ท่านทาเคชิ” โมริเรียก ยูคิมูระหันมา เขาจำได้ว่าเป็ผู้ชายเมื่อเช้านี้ยูคิมูระไม่สนใจ เขากำลังจะเดินไป
“เดี๋ยวก่อนนั่งคุยกับข้าก่อนได้ไหม?”
“ฉันไม่มีธุระอะไรที่จะคุยด้วย” เขาปัดอย่างก้าวร้าว
“แต่ว่า... ข้ามีและอยากให้ท่านช่วยฟังด้วย” เขายอมหันมารับฟัง
“มีอะไร?ตอนเช้าก็หาเื่ฉัน ตอนนนี้จะเอายังไง”น้ำเสียงที่ดูเบื่อหน่าย
“คือ...เื่เมื่อเช้า ข้าต้องขอโทษท่านด้วย ที่มีไม่ทราบว่าท่านคือทหารเอกฝ่ายขวาของจักรพรรดิ
“ทหารเอกฝ่ายขวา?” ยูคิมูระสงสัย เซยะเดินมาพร้อมกับยิ้ม
“เ้าลืมไปแล้วเหรอ?ว่าเ้าเป็ทหารฝ่ายขวาของจักรพรรดิ แล้วน้องชายของเ้าเป็ทหารฝ่ายซ้ายน่ะ” เซยะพูดเตือนความจำ
“ฉันไม่ได้ลืมเพียงแต่ฉันไม่ใช่ทหารเอกฝ่ายขวา แต่เป็ฝ่ายซ้ายต่างหาก”คำพูดของยูคิมูระทำให้โมริสงสัย
“จะเป็อย่างนั้นได้อย่างไร?ก็เมื่อเช้าข้าเห็นท่านอยู่กับจักรพรรดิ”
“ท่านไม่ต้องแปลกใจเขาคนนี้คือทาคาฮิสะน้องชายฝาแฝดของทาเคชิ” เซยะไขข้อข้องใจให้โมริ
“งั้นเมื่อเช้าข้าสู้กับท่านทาคาฮิสะหรือเนี่ย?”
“คงจะเป็เช่นนั้น”
“งั้นข้าต้องขอโทษท่านอีกครั้งด้วย”
“ฉันไม่ชอบให้ใครมาเรียกท่านๆ”
“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?” โมริถาม
“ชื่อก็พอถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัว”ยูคิมูระเ็าใส่โมริแล้วเดินจากไปทันที
“แปลกๆ จริงทาคาฮิสะไม่น่าจะเป็อย่างนี้ โกรธใครมา?” เซยะนึกสงสัยในใจ
“ช่างเด็ดเดียวจริงๆ” โมริเอ่ยปากชมอีกแล้ว
“ดูเหมือนท่านจะชอบทาคาฮิสะมาก” เซยะข้องใจ
“ใช่..ข้าชอบฝีมือของเขามาก และด้วยอายุเพียงเท่านี้ ยังเก่งขนาดนี้ข้าว่าต่อไปต้องเก่งมากอย่างแน่นอน”
“ไม่น่าจะเป็ไปได้ก็ทาคาฮิสะยังดูฝีมืออ่อนกว่าทาเคชิเลย อีกอย่าง ท่านโมริ ฝีมือก็ดีไม่ใช่เล่นแต่ต้องมาแพ้ให้กับทาคาฮิสะเหรอ?” เซยะข้องใจหนักใหญ่โมริหันมามองหน้าเซยะที่คิดหนักอยู่
“ท่านเป็อะไรหรือเปล่า?” โมริถามเพราะสงสัยในท่าทางของเซยะ
“ไม่มีอะไรหรอกท่านมันเป็เื่เล็กๆ” เซยะแก้ข้อสงสัยพร้อมกับยิ้ม
ยูคิมูระเดินมาเรื่อยๆแล้วเขาก็เห็นทาเคชิหลับอยู่ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ
“นานมากแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน” ยูคิมูระพูดลอยๆ ทาเคชิที่หลับอยู่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนมานั่งอยู่ข้าง
ทาเคชิลืมตาขึ้นแล้วเขาก็เห็นมีคนนั่งข้างๆเขาก็รีบลุกขึ้นมานั่งทันทีทาเคชิยิ้มก่อนที่จะดึงคนนั้นมากอด
“ยูคิมูระฉันรอนายตั้งนาน ทำไมเพิ่งมา?” ทาเคชิถาม
“ตอนนี้เป็อิสระแล้ว” เสียงยูคิมูระตอนเด็กดังก้องในหูทาเคชิ
“ฉันดีใจที่สุดเลยที่เอรอสยอมปล่อยนายมาหาพี่แล้ว”
“ปล่อยเหรอ?ไม่ได้ปล่อย ฉันหนีมา”ทาเคชิปล่อยมือที่กอดยูคิมูระแล้วมองหน้ายูคิมูระที่มีั์ตาสีแดง
“นายไม่ใช่ยูคิมูระ?”
“ใช่...ฉันนี่แหละยูคิมูระ หมดเวลาแล้ว” ยูคิมูระลุกขึ้นแล้ววิ่งไป
“เดี๋ยวก่อนยูคิมูระเดี๋ยว...” เขาะโสุดเสียง
“ยูคิมูระ” เสียงะโพร้อมกับตาที่ลืมขึ้นทำเอายูคิมูระที่นั่งอยู่ตรงนั้นสะดุ้งไปด้วย ทาเคชิรู้สึกเหมือนมีคนนั่งอยู่
“ยูคิมูระ” เขารีบลุกขึ้นมาทันที
“ทาคาฮิสะ!” เขาใ เพราะคนนั้นไม่ใช่ยูคิมูระแต่เป็น้องชายของเขาเอง
“คิดถึงยูคิมูระขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาพยักหน้า สักพักหันมามองหน้าทาคาฮิสะ
“นายไปหายูคิมูระหรือยัง?”
“ปะ...ไปมาแล้ว”
“ยูคิมูระเป็ยังไงบ้าง?” เขาดูตื่นเต้น
“ก็สบายดี แต่เขาคงเหงา”
“บอกหรือเปล่าว่าพี่ให้นายเป็ตัวแทนพี่ไปเยี่ยมเขา”
“บอก”
“เฮ้อ...ค่อยโล่งใจหน่อยที่เขายังสบายดี” ทาเคชิยิ้มอย่างโล่งใจยูคิมูระไม่รู้สึกโกรธพี่ชายคนนี้เลย
“ว่าแต่นายมาที่นี่ได้ยังไง?” คำถามของทาเคชิทำให้ยูคิมูระจนทาง หรือเขาจะบอกความจริงให้พี่ชายคนนี้ได้รู้ดี
“คือ... คือ” ทาเคชิหันมาจ้องหน้า
“แล้วทำไมที่นี่ นายต้องมาได้คนเดียวด้วย” เฮ้อ... เกือบตาย
“เอ้า...ก็ที่นี่ฉันเป็คนเจอ มันก็เหมือนเป็ที่ของฉัน”
“แต่หลายคนก็เดินผ่านที่นี่”
“มันน้อยคนต่างหากที่จะผ่าน”
“ฉันไม่เถียงพี่แล้วก็ได้ แค่บังเอิญผ่านมาเหมือนกัน” ยูคิมูระหาคำแก้ตัวไม่ได้แล้ว
“นายรู้ไหมเมื่อกี้ฉันฝันอะไร?” ทาเคชิถาม
“ใครจะไปรู้ ความฝันของนาย”
“นั่นซิมันเหมือนจะเป็ฝันดีหรือฝันร้ายกันแน่”
“ปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?” ยูคิมูระเริ่มสงสัย
“ไม่มีถ้ามีก็คงเป็เื่ที่คนอย่างนายไม่ควรได้รู้”
“... ฉันถามเื่หนึ่งฉันเป็คนยังไงเหรอ?”คำถามของยูคิมูระทำให้ทาเคชิหัวเราะออกมาแล้วเอื้อมมือไปตบหัวน้องชายหน้าเหมือนเบาๆ
“นายน่ะเหรอ? ถามไปทำไมเนี่ย?” ทาเคชิสงสัยซะแล้ว
“คือ... เผื่อไปปรับปรุงนิสัย” แก้ต่างได้ดี
“นายเป็คนขี้กลัวไปหน่อยนะอย่างยูคิมูระไม่เห็นน่ากลัวตรงไหน นายก็กลัวไปได้ นิสัยส่วนใหญ่ก็โอเคและที่สำคัญที่สุด นายเป็น้องชายที่น่ารักสำหรับฉัน”
“ตอนนี้ฉันยิ่งทำให้ทาคาฮิสะกลัวมากกว่าเดิมอีก” ยูคิมูระคิดในใจ
“เื่ขี้กลัวอย่างเดียวที่นายต้องเปลี่ยน” ใช่... เปลี่ยนแน่ เปลี่ยนเป็คนละคนไปเลยเพราะจะไม่มีคำว่าทาคาฮิสะต่อไปแล้ว ตอนนี้ที่นั่งอยู่ตรงนี้มีเพียงยูคิมูระลูกปีศาจที่ทุกคนกลัวอยู่น่ะซิ
“นี่เอาไว้คราวหน้าฉันจะแกล้งว่าเป็นายแล้วแอบไปหายูคิมูระดีกว่า ตอนแม่เรียกไปนายอย่างทำให้แม่สงสัยล่ะ”
“แย่แล้วทาเคชิจะไปหาฉันถ้ารู้ว่าไม่ใช่ แย่แน่” ยูคิมูระคิด
“คือ...”
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“ฉันไปบอกยูคิมูระว่าแม่ห้ามให้นายไปพบเขาแล้วถ้าถูกจับได้นายจะถูกทำโทษ เขาก็เลยฝากฉันมาบอกนายว่า ไม่ต้องไปหาเขาให้ฉันไปแทนก็ได้ เพราะยังไง ฉันก็เหมือนนายอยู่แล้ว”
“ไม่เหมือนหรอกฉันเข้าใจความรู้สึกยูคิมูระดีกว่านาย” ไม่เลยตอนนี้คนที่เข้าใจยูคิมูระมากที่สุดก็คงเป็ทาคาฮิสะนั่นแหละ
“แต่...” ยูคิมูระทำหน้าเศร้า ทาเคชิหันมามองพร้อมกับยิ้ม
“ก็ได้... พี่ไม่ไปหรอกเพื่อให้นายสบายใจ นายก็คงห่วงพี่ซินะ”ทาเคชิมองโลกในแง่ดีจริงๆ
“ใช่ๆ... ฉันเป็ห่วงนายมาก” ยูคิมูระพูดพร้อมกับยิ้ม แน่นอนล่ะแผนของเขาสำเร็จไปด้วยดีตอนนี้เขาไม่เหลือใครนอกจากทาเคชิที่เป็คนที่เขาวางใจได้มากที่สุดหรือทาเคชิจะเป็แค่หมากตัวหนึ่งที่ยูคิมูระคอยจับเดินไปตามแผนของเขากันแน่...
“อืม.. ฉันว่านายแปลกนะวันนี้” แย่แล้วเขาต้องรู้แน่
“แปลกยังไงเหรอ?” ยูคิมูระถามอย่างเก้ๆกังๆ
“ก็ปกติ นายจะเรียกฉันว่าพี่แต่ทำไมวันนี้เรียกนายเฉยๆล่ะ?” คำถามของทาเคชิทำให้เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง
“อืม...แล้วนายอยากให้ฉันเรียกแบบไหนมากกว่ากันล่ะ?”เขากลับย้อนถามกลับ
“อืม... แบบไหนก็ได้เพราะยังไง นายก็เป็น้องชายฉัน”
“เฮ้อ... โล่งอกไปที่ทาเคชิเป็คนเรียบๆง่ายๆ” ยูคิมูระรู้สึกโล่งอกทันตา
“เออ... ใช่ ฉันจะถามแล้วลืม” ยูคิมูระสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกลัวทาเคชิเปลี่ยนใจ
“เื่อะไรเหรอ?” ทาเคชิเขยิบเข้าไปใกล้ แล้วเอื้อมมือไปจับเสื้อของยูคิมูระ
“ทำไมนายเสื้อเปียกล่ะ?”
“เฮ้อ... โล่งอกนึกว่าเื่อะไร?” ยูคิมูระคิด
“ข้างนอกวังฝนตก”
“ข้างนอก?”
“ใช่”
“นี่นายออกไป ข้างนอกมาเหรอ?” ทาเคชิใ
“ใช่... ทำไมเหรอ?” ไม่เข้าใจจริงซินะ หรืออาจเพราะลืมไปว่ามีใบหน้าเหมือนทาเคชิ
“แล้วนายเจอคนเข้ามาทักแบบแปลกไหม?” ยูคิมูระนั่งคิดสักพัก แล้วพยักหน้า
“ผู้หญิงใช่ไหม?” ยูคิมูระพยักหน้าอีกครั้ง
“แย่แล้ว เธอต้องสงสัยแน่ๆเลย”
“นายทำอะไรข้างนอกมาเหรอ?” ทาเคชิหันยิ้ม เขาไม่ตอบ
“ไปกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวนายไม่สบายเอา” ทาเคชิลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากสถานที่สวยงามแห่งนี้ยูคิมูระได้แต่เดินตามหลังทาเคชิกลับไป
58
