ดาหวันที่เห็นว่าน้องหมดสติไปจึงอุ้มคนที่ตัวเล็กกว่าเธอมากลงไปนั่งบนโซฟาแล้วเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้กับนาริน ดาหวันมองคราบเืบนที่นอนของนารินอย่างปวดร้าวไปทั้งหัวใจเธอ ดาหวันรีบกลับไปอุ้มนารินที่ตอนนี้กำลังตัวร้อนเพราะมีไข้ นารินไม่ได้ใส่เสื้อผ้ามานานกี่ชั่วโมงดาหวันก็ไม่รู้ เธอเดินไปในห้องน้ำหยิบผ้าขนหนูกับกะละมังใส่น้ำมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้นาริน
เธอค่อยๆ ทำความสะอาดร่างกายและตรวจสอบดูอย่างละเอียด ดาหวันจึงเห็นว่าน้องสาวเธอโตเป็สาวแล้วจริงๆ นารินได้ทำให้ภายในหัวใจของดาหวันมันเปลี่ยนไปด้วย จากที่เคยมองว่านารินคือน้องสาวแท้ๆ ตอนนี้กลับมองว่าคือหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอจะต้องปกป้องและดูแลไปตลอดชีวิต เพื่อชดใช้ในสิ่งที่แม่แท้ๆ ของเธอทำไว้กับร่างกายอันบอบบางนี้ ที่เธอมองด้วยความรักและหวงแหน ต่อไปนี้ร่างกายนี้จะไม่มีใครได้ััอีกนอกจากเธอคนเดียว
ดาหวันเมื่อรู้ว่าหัวใจตัวเองเริ่มเปลี่ยนไป เธอจึงก้มลงจูบริมฝีปากของนารินอย่างเบาๆ และอ่อนโยน ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าคนเป็พ่อได้เปิดประตูเข้ามาเห็น เธอจึงรีบห่มผ้าให้นารินและลุกขึ้นไปหาคนเป็พ่อบอกกับท่านว่า
“คุณคะ ดาขอนารินจากคุณได้มั้ย ดารักนาริน ดาสัญญาว่าตลอดชีวิตของดาจะอยู่เพื่อริน จะมีแค่นารินคนเดียว และจะปกป้องรินไม่หายไปไหนอีกเลย รินอยู่ที่ไหนจะมีดาอยู่ที่นั่น ส่วนเื่ที่จะให้ไปเรียนต่อที่อังกฤษ ดาจะไม่ไปแล้วค่ะดาจะอยู่กับริน”
คนเป็พ่อไม่คิดว่าสิ่งที่แม่คิดไว้จะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้เพราะความเปลี่ยนแปลงสถานะของเด็กทั้งสองคนเมื่อหลุดพ้นจากคำว่าพี่น้องแท้ๆ เป็แค่ ลูกติดพ่อและลูกติดแม่ พ่อได้ยื่นจดหมายของแม่ให้ดาหวันและตอบกลับ
“ลูกอ่านเอาเองละกัน นี่คือสิ่งที่พ่อกับแม่คิดตรงกัน เมื่อลูกอ่านจบก็จะเข้าใจ และจดหมายนี้ไม่ต้องให้นารินอ่านในตอนนี้ ลูกค่อยๆ ดูเอาเองแล้วกันว่าควรเอาให้รินอ่านมั้ย หรือถ้าไม่อยากให้น้องรับรู้อะไรอีกก็ทำลายจดหมายนี้ทิ้งได้เลยพ่อไม่ว่า ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูกแล้วดาหวันเพราะตอนนี้ ดาหวันของพ่อกับแม่โตขึ้นมากเป็ผู้ใหญ่มากกว่าที่เราคิด พ่อฝากน้องด้วยนะลูก ส่วนเื่เรียนไม่ต้องกังวล ไม่ไปก็ไม่ไป ลูกสองคนพอเปิดเทอมใหม่ให้ย้ายเข้าไปเรียนที่ โรงเรียนของพ่อและไปพักอยู่หอพักในโรงเรียนก็แล้วกัน พวกลูกจะได้ไม่ต้องทนอยู่ในสภาพเดิมๆ มันจะยิ่งทำให้พวกลูกเ็ป ส่วนเื่ประธานนักเรียนลูกก็คุยกันเอาเองว่าจะให้ใครเป็ ลูกเป็เองหรือจะให้น้องเป็พ่อก็ยินดี ส่วน่ที่โรงเรียนปิด ถ้าพวกลูกไม่อยากอยู่บ้านพ่อจะให้บัตรพวกลูกคนละหนึ่งใบไม่จำกัดวงเงิน เอาไปทำอะไรก็ได้จะย้ายไปซื้อบ้านหรือคอนโดแยกออกไปอยู่พ่อก็ไม่ว่าเอาที่พวกลูกสบายใจที่สุด พ่อรู้ว่าดาเองก็คงจะอึดอัดและลำบากใจที่จะอยู่ร่วมบ้านกับพ่อ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับนารินพ่อเข้าใจลูก”
คนเป็พ่อยิ้มให้ดาหวันด้วยความรักอย่างคนเป็พ่อจะมอบให้เพราะจริงๆแล้วพ่อคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายเลยสักนิดเดียว แต่กลับขี้สงสารซะด้วยซ้ำ ถึงไม่ได้โกรธแค้นภรรยาตัวเองที่ทำร้ายลูกสาวแท้ๆของเขาด้วยความไม่ตั้งใจ เพราะเขารู้ว่าเธอป่วยเขาจึงอภัยให้ เขายังคงรักและเป็ห่วงภรรยาเสมอรวมถึงเด็กในท้องของเธอ แต่ถ้าเธอหายไปแบบไม่ทิ้งข้อความอะไรไว้เลย เขาอาจจะคิดว่าเธอตั้งใจจะทำร้ายลูกสาวเขาและเขาอาจจะมองหน้าดาหวันได้ไม่สนิทใจเหมือนเดิมหรือสักวันถ้าเขาเกิดโมโห จนนึกถึงสิ่งที่ลูกสาวพบเจอมาเมื่อคืน และเอาทุกอย่างไปลงกับดาหวันที่เป็ลูกเลี้ยงเท่ากับครอบครัวนี้แตกร้าวโดยสมบูรณ์ เพราะดาหวันเป็ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยทีเดียวด้วยสายเืของชาวต่างชาวที่ได้มาจากทางพ่อของดาหวัน ดูดีกว่านารินในระดับหนึ่ง ดาหวันจะสวยไปในแนวผู้หญิงยุโรปที่ขาวสวยและสูงเพียว ดาหวันจะสวยตาคมหุ่นเหมือนนางแบบมีความเป็ผู้นำสูง นารินจะสวยในแนวผู้หญิงเอเชียที่ตัวเล็กรูปร่างบางขาวสวยแบบสาวชาวเหนือ สวยแบบหวานๆ ตัวเล็กและบอบบางน่าถนุถนอม ด้วยเืทางแม่แท้ๆ ของนารินคือคนเหนือ แต่กลับมาแตกร้าวด้วยน้ำมือของแม่แท้ๆ ของดาหวัน
ดาหวันกลับเข้าไปแต่งตัวให้นารินและคอยเฝ้าไข้น้องอยู่ไม่ห่าง เธอจับมือนารินไว้ไม่ปล่อยก่อนจะหลับไปเพราะความเพลียจากการนั่งเครื่องกลับถึงจะแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่เธอรอเครื่องขึ้นที่สนามบินเกือบทั้งคืน เธอรอต่อไม่ไหวจึงตัดสินใจเช่าเครื่องบินเล็กมาตอนสว่าง นารินหลับไปจนเย็นถึงจะรู้สึกตัวนารินก็ตื่นขึ้นมาเห็นภายในห้องที่ดูปกติเหมือนเดิมก่อนจะเกิดเื่ โดยมีดาหวันนอนจับมือเธอไว้แน่นไม่หายไปไหน ร่างกายที่ปวดร้าวและตรงช่องทางรักที่แสนจะเ็ปมากที่สุดตอนนี้ มันทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคือความจริงเธอไม่ได้ฝันไปเพราะร่างกายที่แตกร้าวมันคอยย้ำเตือนเธออยู่ในเวลานี้
นารินน้ำตาไหลพรากอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ จะดึงมือออกจากดาหวันก็เกรงว่าเธอจะตื่น ได้แต่เอามืออีกข้างปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้มีเสียงสะอื้นออกมา แต่ดาหวันที่ความรู้สึกไวก็รู้ได้ในเวลาไม่นานว่านารินตื่นแล้ว เมื่อนารินรู้ว่าดาหวันตื่นแล้วเพราะการสะอื้นของเธอ นารินจึงรีบปาดน้ำตาแต่มันก็ยังคงเหลือคราบน้ำตาอยู่ ดาหวันลุกขึ้นไปนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วก้มลงไปจูบแก้มที่มีคราบน้ำตาเหลืออยู่ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากของตัวเองมาประกบเข้ากับริมฝีปากของนารินอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลกว่าที่แม่ของเธอทำ เธอค่อยๆ บรรจงจูบก่อนที่จะค่อยๆ ดันปลายลิ้นของเธอให้แทรกเข้าไปในโพรงปากของนาริน ซึ่งทำให้นารินสั่นด้วยความหวาดกลัวค่อยๆดันดาหวันให้หยุดการกระทำนั้น เมื่อดาหวันผละริมฝีปากออกมามองสบตานารินด้วยสีหน้าที่เ็ปและวิงวอนต่อนาริน
“พี่จะไม่มีวันทำให้รินเจ็บเหมือนที่แม่ทำกับรินแน่นอน ไว้ใจพี่ได้มั้ยคะ พี่รักรินมากนะ พี่สัญญา พี่จะปกป้องรินไปตลอดชีวิต ให้พี่ได้รักษาแผลในหัวใจรินเถอะพี่ขอร้อง”
เมื่อนารินเห็นสีหน้าที่จริงจังของดาหวันและแววตาที่มองเธอเปลี่ยนไป นารินถูกดาหวันมองด้วยแววตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทั้งรักและหวงแหน ทำให้นารินยอมเปิดใจ เชื่อใจดาหวันสักครั้งเธออ้าแขนให้ดาหวันทำให้เธอรู้ว่านารินอนุญาต เธอจึงลองใหม่อีกครั้งถ้านารินยังต่อต้านเธอก็จะหยุดมันและรอให้นารินพร้อมจริงๆ ดาหวันก้มลงไปจูบนารินอีกครั้งอย่างอ่อนหวานและดูดดื่ม ทำให้ทั้งนารินและดาหวันเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆต่อร่างกายของพวกเธอ ถึงนารินจะเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาเมื่อคืนก็ตามแต่เธอกลับไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ที่ดาหวันมอบให้เธอ ดาหวันคิดแค่ว่ามีแต่วิธีนี้ที่จะลบล้างภาพที่แม่ทำไว้เมื่อคืนได้ คือสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีๆ ให้กับนาริน
ดาหวันค่อยๆ เอามือของเธอบีบคลึงตรงหน้าอกงามของนารินแต่ยังคงไม่ถอนริมฝีปากเธอออกจากริมฝีปากนาริน ทำนารินครางเสียงหลงอยู่ในคอของเธอด้วยความเสียวสะท้านไปทั้งตัว ดาหวันค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของนารินออกช้าๆ จนหมด เผยให้เห็นเนินเนื้อที่มือของดาหวันคอยบดขยี้ยอดอกอวบอิ่มนั้นอย่างเบามือ ก่อนที่เธอจะถอนริมฝีปากแล้วไปกัดที่หูของนารินเบาๆทำให้นารินรู้สึกดีมากจนหน้าแดงด้วยความ้า ริมฝีปากดาหวันค่อยๆ บรรจงจูบลงไปเรื่อยๆ จนถึงยอดอกชูชันที่กำลังสู้มือเธอตอนนี้ ดาหวันเห็นแบบนั้นเธอยิ่งหลงใหลในตัวนารินยิ่งขึ้น แล้วปากของเธอก็ค่อยๆ ดูดกลืนยอดอกอวบอิ่มนั้นอย่างพึงพอใจมากที่อย่างน้อย นารินก็ไม่ได้ต่อต้านและปลดปล่อยอารมณ์ออกมาตามที่เธอ้าแต่นารินกลับกลั้นเสียงเอาไว้ ดาหวันจึงแหงนหน้าขึ้นมาแล้วกระซิบข้างหูเบาๆ
“อย่ากลั้นเสียงสิคะ รู้สึกยังไงก็ปล่อยมันออกมา พี่อยากได้ยินเสียงริน เสียงรินเพราะมากพี่ชอบ พี่หลงเธอมากจริงๆ น้องรินของพี่ดา”
เมื่อนารินได้ยินคำพูดของดาหวันแบบนั้นเธอก็หันไปสบตาดาหวันที่ตอนนี้สีหน้าดาหวันแสดงออกถึงความหลงใหลและ้าเธอมาก ทำให้นารินที่เคยมองดาหวันเป็เพียงพี่สาว ก็เริ่มมองเธอเปลี่ยนไปเช่นกัน ความรู้สึกนั้นเธอยังไม่เรียกมันว่าความรัก มันคือความรู้สึกหลากหลายจะเกลียดก็ไม่ใช่ จะรักไม่ใช่แค้นหรือยิ่งไม่ใช่ เพราะสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้เธอเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้้าช่วยเธอด้วยใจจริงและความรักที่มีต่อเธอมันก็คือความจริง ทำให้นารินเริ่มที่จะอายแล้วหันหน้าหนี
ดาหวันกัดหูเธอเบาๆอีกครั้ง มือก็ยังคงขยี้คลึงจุดบนสุดของยอดอกนาริน จนเธอร้องครางออกมา ทำให้คนเป็พ่อที่กำลังจะเข้ามาดูลูกสาว ถึงกับหยุดไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไปเพราะเสียงแบบนั้นทำให้เขารู้ทันทีว่ามีอะไรเกิดขึ้นในห้องลูกสาวซึ่งเขาก็เอ่ยปากยกนารินให้ดาหวันไปแล้ว
ดาหวันจูบต้นคอและดูดจนเป็จุดสีแดง ยิ่งทำให้นารินมีความรู้สึกมากขึ้น อารมณ์ของนารินกำลังพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะจุดตรงกลางหว่างขาเธอ ถึงจะยังเจ็บแสบอยู่ แต่เธอก็มีความ้าที่มันผิดกับความรู้สึกที่แม่พยายามยัดเยียดให้เธอเมื่อคืน ดาหวันเอามืออีกข้างที่ยังเหลือถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนหมดในเวลาไม่นานด้วยความชำนาญแต่เธอก็ไม่เคยทำเื่แบบนี้มาก่อนเหมือนกันนี่เป็ครั้งแรกของดาหวันที่ทำเื่แบบนี้กับนารินเมื่อเนื้อแนบเนื้อ ทำให้นารินยิ่งมีความรู้สึก้ามากจนทนไม่ไหว เธอกระซิบบอกดาหวันอย่างเขินอาย
“ช่วยรินที รินไม่ไหวแล้ว”
เมื่อดาหวันได้ยินคำร้องขอจากนารินเธอก็ไม่รอช้า เธอเลื่อนมือไปััเนินเนื้อที่ยังคงมีรอยช้ำและาแจากการกระทำของแม่เธออยู่และการัั ของดาหวันทำให้นารินถึงกับสะดุ้งแล้วผลักเธอออกไปอย่างรุนแรง ก่อนที่จะลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าตรงที่เดิมมุมเดิมตรงหัวเตียง ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ปล่อยโฮ..ออกมาอย่างสุดกลั้น ทำให้ดาหวันรู้ได้ในทันทีว่าเธอล้มเหลว ถึงร่างกายของนารินจะพร้อมก็จริง แต่าแในใจเธอมันลึกมากเกินกว่าที่นารินจะยอมรับความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับดาหวันได้ในเวลานี้ ดาหวันลุกขึ้นและหยุดการกระทำของเธอในทันที เอื้อมมือจะเข้าไปกอดร่างที่สั่นอยู่ตอนนี้ แต่นารินปฏิเสธไม่ให้เธอัั ทำให้ดาหวันเสียใจไม่น้อยที่นารินกลัวเธอขึ้นมาอีกคน ซึ่งเธอรับไม่ได้แน่ๆ เพราะเธออยากจะช่วย อยากจะอยู่ข้างๆ ถ้านารินปฏิเสธเธออีกคนแบบนี้ เธอจะช่วยคนที่ตัวเองรักได้ยังไง ดาหวันจึงถามนารินไปตรงๆ
“น้องริน เกลียดพี่แล้วหรือคะ พี่ขอโทษที่ทำให้เธอกลัว พี่เสียใจ พี่จะไม่ทำแบบนี้อีก ถ้าเธอไม่ยินยอมพี่สัญญา พี่จะไม่ฝืนใจรินเป็อันขาด พี่จะทำร้ายคนที่พี่รักสุดหัวใจได้ยังไงคะ อย่าเกลียดพี่เลย พี่อยากดูแลน้องรินจริงๆ นะคะ เอาแบบนี้มั้ย เราย้ายไปอยู่คอนโดด้วยกัน เดี๋ยวให้คุณพ่อซื้อให้ ไปอยู่กับพี่นะเราจะอยู่ด้วยกันแค่สองคน ถ้าที่นี่ทำให้รินอยู่แล้วรู้สึกแย่ลง เราก็ไม่อยู่ดีมั้ยคะ”
นารินมองตาดาหวัน แต่แววตาของเธอไม่ได้หวาดกลัวดาหวันเลยสักนิด แต่มันเปลี่ยนเป็สายตาที่ว่างเปล่าและเ็าไปในเวลาไม่กี่นาที นารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเช่นกัน เพราะหัวใจเธอตอนนี้ มันแตกแหลกละเอียดจนหัวใจมันไม่อยากรับรู้อะไรอีก
“เค้าไม่ได้เกลียดพี่ดาหรอก เค้าจะย้ายออกจากที่นี่ตอนนี้เลยจะได้มั้ย พี่ดาช่วยพาเค้าไปจากที่นี่ที เค้าทนอยู่ในที่แห่งนี้ไม่ไหวอีกแล้ว ภาพเมื่อคืนมันไหลเข้ามาในหัวเค้าไม่หยุดเลย ทั้งที่พี่ทำให้เค้ารู้สึกดีมากขนาดนั้น ทั้งที่พี่พยายามช่วยเค้ามากขนาดนั้น ยอมเอาตัวเองเข้ามาช่วยปลอบเค้า แต่เค้ากลับทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ เค้าทนไม่ไหวจริงๆ ขอร้องช่วยเค้าด้วย”
ดาหวันเข้าไปกอดนารินที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาเหลือให้ร้องไห้อีกแล้ว เพราะหัวใจมันสลายไปแล้วจริงๆ ดาหวันใส่กระดุมเสื้อและกางเกงให้นารินก่อนจะจูงมือพานารินเดินออกจากห้องไปหาพ่อ กลับพบว่าพ่อยืนอยู่หน้าห้องตัวแข็งเป็ตอไม้ตาย ดาหวันแบมือของตัวเองออก ในขณะที่นารินเมื่อเห็นหน้าพ่อแท้ๆ ก็หวาดกลัวและหลบอยู่หลังดาหวัน อย่างคิดว่าแผ่นหลังผู้หญิงคนๆนี้จะปกป้องเธอได้
273
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)
