ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        ### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

        **Episode 7: กับดักในความมืด (Trap in the Dark)**

        บ่ายแก่ๆ ที่อยุธยา แสงแดดจางๆ สาดส่องผ่านกิ่งไม้ใหญ่ ไอริณ พิธา และดร.ศิริพรมาถึงบ้านไม้เก่าหลังใหญ่ของนายวิกรม สุวรรณศรี นักสะสมของโบราณวัย 70 ปี บ้านตั้งอยู่ในหมู่บ้านเก่าแก่ ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่และคูน้ำเก่า บรรยากาศเงียบสงบแต่ชวนอึดอัด

        ไอริณนำหน้า สวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้ม กางเกงยีนส์และบู้ทหนังที่ตอนนี้มีคราบดินติดจากทางเดินลูกรัง ผมดำขลับมัดหางม้าสูง ใบหน้าสวยคมแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

        เธอเคาะประตูไม้เก่า นายวิกรมเปิดออก ชายแก่ผอมแห้ง ผมหงอกขาว หนวดเครารุงรัง ดวงตาแดงก่ำราวกับนอนไม่หลับมานาน

        “ตำรวจเหรอ... เข้ามาสิ” เขาพูดเสียงแหบพร่า พาทั้งสามเข้าไปในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยของโบราณ ขลุ่ยไม้ไผ่แขวนโชว์เต็มผนัง

        ไอริณไม่เสียเวลา “คุณวิกรม เรามาเ๱ื่๵๹ขลุ่ยมรณะที่หายไปจากพิพิธภัณฑ์ คุณเคยเสนอซื้อแต่ถูกปฏิเสธ แล้วหลังจากนั้นก็มีคนตายสามศพที่เกี่ยวข้องกับขลุ่ยชิ้นนั้น”

        วิกรมยิ้มเยาะ “ฉันรู้เ๱ื่๵๹ขลุ่ยนั้นดี มันเป็๲มรดกครอบครัวฉันต่างหาก ช่างหลวงคนนั้นคือบรรพบุรุษของฉัน แต่พวกพิพิธภัณฑ์ขโมยมันไปเก็บไว้ ฉันแค่๻้๵๹๠า๱คืนมา”

        ศิริพรแทรกขึ้นเสียงสั่น “วิกรม... คุณรู้สูตรทำนองต้องห้ามใช่ไหม ถ้าคุณใช้มันฆ่าคน คุณจะถูกจับ”

        วิกรมหัวเราะเบาๆ “ฉันแก่เกินกว่าจะไปฆ่าใคร แต่ถ้าฉันมีขลุ่ยนั้นจริง ฉันก็คงเป่าให้พวกที่ขโมยมรดกฉันฟังไปแล้ว”

        พิธามองไอริณอย่างกังวล “พี่ไอริณ เขาโกหกไหมครับ?”

        ไอริณจ้องวิกรมตรงๆ “คุณเคยติดต่ออาจารย์วิชัย สมชาย และบุญเลิศไหม”

        วิกรมส่ายหน้า “ไม่เคย แต่ฉันได้รับจดหมายขู่เมื่อสองวันก่อน บอกว่าฉันจะเป็๲รายต่อไป ถ้าฉันไม่คืนขลุ่ยที่ไม่มีอยู่จริง”

        เขายื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ ไอริณเปิดดู ข้างในมีเศษไม้ไผ่เล็กๆ ติดมาด้วย พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือสั่นๆ: “เสียงมรณะกำลังมา เตรียมตัวฟังให้ดี”

        ไอริณกำจดหมายแน่น “ใครส่งมา?”

        วิกรมยักไหล่ “ไม่รู้ แต่คืนนี้ฉันจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ช่วยอยู่เฝ้าฉันหน่อยได้ไหม”

        ไอริณมองพิธาและศิริพร “ได้... เราจะอยู่ที่นี่คืนนี้”

        คืนนั้น บ้านของวิกรมมืดสนิท ไฟฟ้าดับเพราะพายุฝนเข้า ไอริณยืนเฝ้าที่หน้าต่าง บู้ทหนังกระทบพื้นไม้เก่าเป็๲จังหวะ เธอถือไฟฉายและปืนพกแน่น

        พิธาและศิริพรนั่งเฝ้าวิกรมในห้องนั่งเล่น เทียนเล่มเล็กส่องสลัว

        ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น

        วิกรมรับสาย สีหน้าซีดเผือด “ฮัลโหล... ใคร?”

        จากปลายสาย มีเสียงขลุ่ยดังเบาๆ ลอยมา

        ทำนองต้องห้ามนั้น

        วิกรมยกมือกุมอก ตัวสั่น “ไม่... ไม่นะ!”

        ไอริณวิ่งเข้ามาในห้องทันที “วางสายเดี๋ยวนี้!”

        แต่สายถูกตัดไปแล้ว วิกรมทรุดลง หอบหายใจแรง หัวใจเต้นผิดจังหวะ

        ศิริพรรีบเข้าไปช่วย “เขาถูกพิษจากเสียง! ต้องให้ยาแก้หัวใจเต้นผิดปกติ!”

        พิธาโทรเรียกรถพยาบาล ไอริณตรวจโทรศัพท์ พบว่าเบอร์ที่โทรมาถูกซ่อน แต่มีไฟล์เสียงบันทึกไว้ในเครื่อง – เสียงขลุ่ยเดียวกัน

        วิกรมรอดมาได้หวุดหวิด แต่เขาหมดสติไป

        ไอริณยืนมองออกไปในความมืดนอกหน้าต่าง ฝนตกหนัก

        “คนร้ายรู้ว่าเราอยู่นี่” เธอพูดเบาๆ “มันเป็๲กับดัก”

        ศิริพรมองเธออย่างหวั่นเกรง “แล้วเราจะทำยังไงต่อ”

        ไอริณหันกลับมา ดวงตาคมกริบในแสงเทียน “เราจะไปที่ต้นตอ หมู่บ้านเก่าแก่ที่เอกสารพูดถึง ชายแก่คนนั้น... เขาอาจเป็๲กุญแจ”

        แต่ในใจเธอรู้ว่า กับดักเพิ่งเริ่มต้น

        และเสียงขลุ่ยนั้น... มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        ราวกับเป่าหาเธอคนเดียว

        **End of Episode 7**

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*