ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดนะจ๊ะ
##################################
" ยินดีที่ได้พบเ้าอีกครั้ง น้ำภัทร..." น้ำภัทรมองอย่างสงสัย เลยถามกลับไปว่า
"เราเคยเจอกันหรอคะ? ....." น้ำภัทรถามขึ้นอย่างแปลกใจเพราะถ้าเธอเคยรุ้จักผู้ชายตาสวยหน้าดุแบบนี้เธอต้องจำได้ไม่ลืมแน่ๆ แต่กลับไม่มีคำตอบจากชายหนุ่มตรงหน้านอกจากรอยยิ้มที่มุมปากเบาๆ ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาว่า "ผมแค่มาเตือนคุณ คุณเหลือเวลาในห้วงมิติแห่งนี้ หรือ ที่พวกคุณเรียกว่า'โลก'นี้ อีกเพียงแค่80วันเท่านั้น จงเตรียมตัวให้พร้อม"
น้ำภัทรที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตาโตจ้องผู้ชายตรงหน้า "คุณกำลังจะบอกว่าฉันกำลังจะตายหรอคะ?"
"ไม่ใช่คุณกำลังจะตาย แต่ในความเป็จริงที่สมควรจะเป็ คือ คุณจะต้องไม่เคยมาเกิดบนโลกแห่งนี้ แต่เป็เพราะเหตุขัดข้อง ของการเดินทางทับซ้อนของเวลาในห้วงมิติต่างๆจึงทำให้เกิดความผิดพลาดกับดวงจิตของคุณที่ต้องมาตกหล่นอยุ่บนโลกใบนี้ กว่าเราจะค้นพบดวงจิตของคุณได้ ไม่ใช่เื่ง่ายเลย ถ้าไม่ใช่เพราะการ กระตุ้นจากกำไลหยกหางจิ้งจอกของคุณ คงอีกนานกว่าเราจะหาดวงจิตของคุณเจอ"
น้ำภัทรเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็น้ำตาคลอ "ฉันต้องไปจริงๆหรอคะ ฉันยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำ ฉันอยากอยุ่ดูในวันที่หลานๆของฉันเติบโตไปพร้อมกับเฮียดินและยัยฟ้า อยากอยุ่สำรวจงานวิจัยของฉันให้เสร็จสิ้น ฉันอยากอยุ่ในวันสุดท้ายของติ๊ดตี่แมวแก่ของฉัน" เธอกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่นองหน้า
"เอาละๆ อย่าร้องให้อีกเลย ถ้าคุณใช้ชีวิตให้ดีให้ห้วงมิติที่คุณกำลังจะไป อาจจะมีสักวันที่คุณได้พบพวกเขาในฐานะอื่น คุณและพวกเขามีสายเส้นเืสกุล 'ป๋าย' เดียวกัน ไม่ว่าจะอยุ่ที่ไหน สายเืของพวกคุณจะปกป้องพวกเดียวกันเสมอ อย่าถามผมอีกเลย สิ่งที่ผมกำลังทำเพื่อมาเตือนคุณอยู่ตอนนี้ก็ผิดกฎของห้วงเวลามากแล้ว"
"ฉันขอโทษค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณต้องทำผิดกฎ" น้ำภัทรพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติของตัวเองไม่ให้กระเจิดกระเจิง แล้วถามสิ่งที่ควรจะถามให้มากที่สุด
"คุณพอจะบอกได้ไหมคะ ว่าฉันต้องไปอยู่ที่ไหน?" น้ำภัทรเอ่ยถามข้อมูลเพื่อการเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ทันใดนั้นชายหนุ่มหน้าดุก็วาดแขนขึ้นเป็วงกลมหนึ่งครั้ง ปรากฎกระจกใสที่มีภาพเคลื่อนไหวคล้ายทีวีขาว ดำในสมัยก่อน เป็ภาพชนบทของประเทศชาติจีน ใน่ยุคปี60-70 ภาพบางภาพคล้ายกับภาพในงานนิทรรศการที่เธอเคยพาป๊า ม๊า ไปเดินเล่นเที่ยวดูสมัยที่พวกท่านยังมีชีวิตอยุ่
น้ำภัทรเอามือคลึงหน้าผากตัวเอง พร้อมเอ่ยว่า "คุณต้องล้อฉันเล่นแน่ๆเลย ขนาดป๊า ม๊าของฉันยังต้องอพยพมาอยุ่ประเทศไทยใน่เวลานั้น แล้วฉันจะเอาตัวรอดได้ยังไงกันคะ?"
"ผมถึงบอกให้คุณเตรียมตัว กำไลของคุณเป็ของพิเศษที่มีเฉพาะสายเืสกุล'ป๋าย'รุ่นต่อรุ่นเท่านั้น ที่จะสามารถเป็เ้าของได้และมันเลือกคุณ และตอนนี้คุณได้แสดงความเป็เ้าของกับมันไปแล้ว จึงมีแค่คุณเท่านั้นที่จะสามารถใช้งานมันได้ และที่ๆเรากำลังคุยกันอยุ่นี้คือพื้นที่ในมิติของคุณ สิ่งของที่คุณเก็บเข้ามาไว้ในพื้นที่แห่งนี้จะสามารถคงสภาพ ไม่เน่าเสีย และไม่จำกัดจำนวน"
น้ำภัทรมองไปรอบๆมิติของเธอ "เข้าใจแล้วค่ะ เอ่อ ในเมื่อฉันเกิดมาบนโลกนี้โดยความผิดพลาดของมิติอะไรที่คุณว่า ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดของฉัน มันควรจะต้องมีของปลอบใจให้ฉันหน่อยไหมคะ ไม่เกี่ยวกับกำไลมิติแห่งนี้เพราะมันเป็ของๆสายเืฉันแต่เดิมอยุ่แล้ว"
" แค่3ข้อ สิ่งที่คุณขอ ถ้าผมสามารถให้ได้ ผมจะให้" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับดวงตาที่มองมาเหมือนจะยิ้มด้วยความขบขันนิดๆ
"ขอบคุณค่ะ" น้ำภัทรยิ้ม ขอทั้งที่เธอต้องไม่ขอให้ตัวเธอเองไปใช้ชีวิตอยุ่อย่างลำบากแน่นอน
"ข้อแรก ฉันขอให้ฉันเป็คนโชคดีค่ะ ไม่ว่าจะคิด หรือ อยากทำสิ่งใดก็ขอให้มีโชคดีเป็สิ่งหนุนนำ"
"ข้อสอง ฉันอยากได้ห้องเพนเฮาส์ของคอนโดที่ฉันเป็เ้าของมาไว้ในมิติ โดยที่ยังสามารถใช้น้ำไฟ สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆและอินเตอร์เนตเพื่อหาข้อมูลได้ตามปรกติ"
"ข้อสุดท้าย ฉันอยากได้ต้นน้ำนมเพื่อชีวิตที่เป็ผลงานการวิจัยของฉัน ในรูปแบบที่สำเร็จสมบูรณ์มาปลูกในพื้นที่มิติของฉัน 10ต้น ในสภาพเริ่มจาก ่ต้นที่กำลังจะเติบโต ออกดอก ติดเกษร เริ่มติดลูกเล็ก แล้วค่อยๆเจริญเติบโตจนเป็ผลพร้อมเก็บ โดยคละๆกันไปในแต่ละต้น ซึ่งนั้นต้องหมายถึงสภาพพื้นดิน สภาพแวดล้อม อากาศ ในมิติต้องเหมาะแก่การเพาะปลูก และต้องมีปัจจัยในการเจริญเติบโตของต้นน้ำนมอย่างสมบูรณ์พร้อมนะคะ"
ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น ถึงกับหัวเราะเบาๆ พร้อมดีดไปที่หน้าผากนวลของน้ำภัทรอย่างไม่เจ็บไม่คันเท่าไหร่นัก" ไม่ว่าจะไปเกิดที่ใดกี่ครั้งก็ยังเ้าเล่ห์และไม่เคยยอมปล่อยให้ตัวเองต้องเสียเปรียบง่ายๆเลยนะ เขาบ่นพึมพำเบาๆ"
น้ำภัทรลูบหน้าผากตัวเองเบาๆพร้อมถาม "แล้วตกลงรึเปล่าคะ?"
ชายหนุ่มมองหน้าน้ำภัทรนิ่งๆ พร้อมเอ่ย "ได้ตามเ้าขอ แต่..... มีข้อแม้ในแต่ละข้อ"
"ข้อแรก ในเมื่อคุณขอให้ตัวคุณเป็คนโชคดี ก็จงหมั่นทำความดี ของทุกสิ่งอย่าง มีใด้มาต้องมีให้กลับไป ยิ่งคุณเผื่อแผ่ต่อผู้ที่สมควรได้รับความช่วยเหลือมากเท่าไหร่ โชคดีจะยังอยู่กับคุณนานเท่านั้น"
"ข้อสอง ในพื้นที่มิติของคุณ ต้องเป็คนสายเืคนสกุล 'ป๋าย'ที่คุณเป็ผู้พาเข้ามาเท่านั้น รวมถึงคู่ครองและบุตร หลาน ของคุณในอนาคต ถึงจะสามารถเข้ามาในพื้นที่มิติของคุณได้
"ข้อสุดท้าย ต้นน้ำนม เป็ผลงานวิจัยของคุณที่เป็ผู้คิดค้นและจะมีคนมาสานต่องานวิจัยนี้ จะสำเร็จได้ในอีก50ปี ข้างหน้า ซึ่งจะเป็ประโยชน์และสามารถช่วยเหลือผู้คนได้อีกมากมาย ต้องขอบคุณในสิ่งที่คุณริเริ่มเอาไว้ แต่ข้อแม้ของต้นน้ำนมในมิติของคุณคือ ในต้นน้ำนม1ต้น จะสามารถออกผลได้เพียง6ผลต่อปี คุณมี10ต้น นั้นคือ 60ผลต่อปี และจะออกต่อไปเช่นนี้ทุกปี จงใช้ให้ดีและให้เกิดประโยชน์ที่สุด ส่วนจะต้องใช้ยังไงนั้นคุณรู้อยุ่ในหัวของคุณแล้วตอนนี้" ขณะพูดเขาก็ได้เอามือไปััที่ศีรษะของน้ำภัทรเบาๆ
"คุณคงเหนื่อยแล้วกลับไปเถอะ สักวันเราจะได้พบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน คุณจะจำเื่ราวที่เกิดขึ้นได้ แต่คุณจะจำผมไม่ได้ว่าเราเคยพบกันที่นี่ จงใช้ชีวิตให้ดี ระมัดระวัง และมีความสุข นั้นคือสิ่งที่คุณต้องทำ เมื่อไปอยู่ที่แห่งนั้น" ชายหนุ่มยิ้มแล้วกล่าวเบาๆ
กล่าวแล้วภาพตรงหน้าของน้ำภัทรก็ค่อยๆเลื่อนหายไปคล้ายดังหมอกควันในความฝันดังเช่นที่ผ่านมา...
###########################################
บทนี้เขียนยาก เขียนนาน ปวดตามากเลย ไรท์มือใหม่ ติดขัดตรงไหนบอกกล่าวกันเบาๆได้น้า????
4K
