ตอนที่ 26 รางวัลของการเป็คนดี 1
หลินเฟยให้โจรแขนขาดนำทางไปยังหมู่บ้านม่านพฤกษาหมู่บ้านขนาดเล็กที่เกิดเื่ไม่นานก็พอจะเห็นหลังคาเรือนกว่าสามสิบหลัง
บ้านของพวกเขาทำจากไม้ทั้งหมดรูปทรงตามแบบชาวจีนทั่วไปขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันแต่มีเพียงหลังเดียวที่มีขนาดใหญ่กว่าหลังอื่นล้อมรอบด้วยรั้วไม้ดูแข็งแรง
แม้จะอยู่ไกลกว่าห้าร้อยเมตรยังมองเห็นได้อย่างชัดเจนหลินเฟยคาดว่าน่าจะเป็ที่ที่หัวหน้าโจรและรองหัวหน้าอีกคนใช้เป็ที่พัก
"...พาข้าเข้าไป"
"ฮ่าๆ ท่านหัวหน้าดูอีนังนี่สิมันกลายเป็นังร่านไปแล้ว" รองหัวหน้าหัวโล้นชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเปลือยกายนั่งคุกเข่าโลมเลียัที่เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำรักของมันอยู่
"ฮ่าๆ อีนังพวกนี้มันแค่ของเรียกน้ำย่อยรอให้ลูกสาวคนสวยของไอ้ผู้นำนั่นออกมาจากห้องลับเฮงซวยนั่นก่อน ข้าจะทำให้มันกลายเป็นางบำเรอของข้า ฮ่าๆ"
หัวหน้าโจรผู้มีหนวดเครารกครึ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลียริมฝีปากใบหน้าของมันมีรอยแผลเป็ยาวพาดผ่านดวงตาทำให้มันดูน่าเกรงขามเป็อย่างมาก
มันโอบกอดหญิงสาวหน้าตาสดสวยไว้สองคนทั้งซ้ายและขวาหญิงสาวทั้งคู่เปลือยกายล่อนจ้อนคอยบีบนวดให้กับมันแต่ร่างกับสั่นน้อยๆอยู่ตลอดด้วยความหวาดกลัวผิวขาวเรียบเนียนของพวกนางมีรอยแดงช้ำเป็จุดๆไปทั่วทั้งร่างกาย
"ไม่ต้องกังวลไปท่านหัวหน้านี่ก็ผ่านไปเกือบสิบวันแล้วต่อให้มันมีเสบียงเตรียมไว้แต่อีกไม่นานมันต้องออกมาแน่"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น ฮ่าๆ!"
ตูมม!
เสียงะเิของประตูรั้วดังสนั่นไปทั่วทั้งหมู่บ้านเรียกความสนใจของทุกคนในทันทีบุรุษหนุ่มนับสิบคนของหมู่บ้านที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมกับกลุ่มโจรเข้ารุมล้อมผู้มาใหม่อย่างรวดเร็ว
"คนของหมู่บ้านที่โดนบังคับให้ถอยออกไปแต่หากไม่ข้าก็จะไม่ปราณี!"
เสียงของหลินเฟยดังก้องแฝงไปด้วยพลังลมปราณบุรุษทั้งหมดโดยรอบรีบถอยออกห่างทันทีพวกเขาบางคนกระอักเืออกมาด้วยมีพลังตบะที่ด้อยกว่าหลายขั้น
"ใครริอาจมาก่อกวนพวกข้า!" หัวหน้าโจรพร้อมกับรองหัวหน้าของมันพุ่งทะยานออกมาจากบ้านพักด้วยใบหน้ามืดคล้ำดำทมึน
ไม่จำเป็ต้องกวาดตามองมันก็เห็นหลินเฟยยืนเด่นอยู่หน้าประตูที่ถูกทำลายลงมันเหลือบมองไปด้านข้างเห็นรองหัวหน้าอีกคนของมันที่บัดนี้เหลือแขนอยู่เพียงข้างเดียวสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
รองหัวหน้าที่ออกมาพร้อมกับหัวหน้าของมันใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มสหายของมันที่มีพลังตบะเท่าเทียมกันกับมันยืนสั่นอย่างหมดอาลัยมือก็เกาะกุมแขนข้างที่ขาดไว้ด้วยความสิ้นหวัง
"เ้าบังอาจทำกับลูกน้องข้า!"
หัวหน้าโจระเิพลังตบะขั้นสูงของปราณยุทธขาวออกมาทันทีรองหัวหน้าโจรเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจมันคิดว่าหัวหน้าของมันจะใช้ให้มันออกไปหยั่งเชิงคู่ต่อสู้
แต่เมื่อเห็นว่าหัวหน้าลงมือเองจึงรู้สึกโล่งอกหากมันต้องเป็ฝ่ายเข้าโจมตีด้วยพลังตบะที่เท่าเทียมกับสหายมันที่แขนขาดไม่แน่ว่าชิ้นส่วนใดในร่างกายของมันที่จะหลุดลอยออกไป
สิบแปดหอกทรมาน!
หัวหน้าโจรควงหอกที่เรียกออกมาอย่างฉับไวพุ่งเข้าหาหลินเฟยด้วยความรวดเร็วโทสะของมันพุ่งสูงเทียมฟ้า สำหรับมันแล้วการที่ตัดแขนลูกน้องของมันและยังให้นำทางมาถึงที่นี่ยิ่งกว่าเป็การตบหน้ามันเสียอีก
แต่มันก็ไม่ได้ประมาทเลินเล่อระหว่างที่พุ่งออกมามันแผ่ััลมปราณตรวจสอบระดับพลังของหลินเฟยแล้วว่าอยู่เพียงขึ้นปราณยุทธขาวขั้นที่ห้าที่อยู่่กลางเท่านั้นจะเทียบอะไรกับมันที่เกือบจะถึงครึ่งก้าวของปราณยุทธเงิน
"..."
หลินเฟยมองไปยังหัวหน้าโจรด้วยสายตาเ็าระหว่างที่มันเข้ามาใกล้นั่นเองเขาจึงะเิจิตสังหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไออันโบราณออกมาเข้ากดทับไปยังหัวหน้าโจรแต่เพียงผู้เดียว
อึก!
หัวหน้าโจรหน้าซีดหยุดชะงักไปเล็กน้อย่เสี้ยววินาทีมันเหมือนได้เห็นว่าหลินเฟยที่ยืนอยู่เฉยๆกลายเป็ใบหน้าัโบราณขนาดั์
แต่ด้วยพลังตบะและจิตสังหารของหลินเฟยยังไม่เข้าขั้นเท่าที่ควร การใช้มันกับผู้ที่มีพลังเหนือกว่านั้นดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่
"ของหลอกเด็ก!"
หัวหน้าโจรคำรามปัดเป่าความหวาดกลัวออกไปมันปลอบใจตนเองพร้อมกับพุ่งท่าโจมตีออกไปสิบแปดหอกทรมานของมันนับว่าเป็วิชาระดับสูง
หอกสีแดงสดของมันหายขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกับเกิดแสงวิบวับหอกจำนวนนับไม่ถ้วนมากกว่าชื่อวิชาของมันมากนักตงลงเข้าใส่หลินเฟยด้วยความรุนแรง
หอกแต่เล่มแฝงไปด้วยพิษที่รุนแรงมากจนมองเห็นกลุ่มควันที่เกิดขึ้นรอบๆฝนหอกที่กำลังตกลงมา
ย่าห์!
หลินเฟยต่อยหมัดลงพื้นเรียกใช้สลายเมฆาป้องกันการโจมตีรุนแรงของมันไว้ได้อย่างทันท่วงทีก่อนจะหลายเป็เงาพร่าเลือนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่
เคร้ง!
หลินเฟยปรากฏตัวพร้อมกับฟาดฟันดาบปราบพยัคฆ์เข้าใส่หัวหน้าโจรจากด้านหลังแต่ด้วยประสบการณืของหัวหน้าโจรที่ผ่านวินาทีเฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน
มันสบัดหอกเข้ารับการโจมตีของหลินเฟยอย่างไม่เพลี่ยงพล้ำในใจของหัวหน้าโจรลอบตื่นตระหนกที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดที่ตบะต่ำกว่ามันสามารถหลบรอดการโจมตีของมันไปได้
"ตาย!"
หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นดาบปราบพยัคฆ์ในมือสั่นน้อยๆปลดปล่อยพลังธาตุเพลิงที่บริสุทธิ์ราวกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์คลื่นพลังรูปจันทร์เสี้ยวสีส้มสุกใสพุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรที่กำลังตกตะลึงลาน
เห็นได้ชัดว่าหลินเฟยไม่ได้ใช้วิชาใดเพียงบีบอัดพลังธาตุลงไปในตัวดาบก่อนจะปลดปล่อยมันออกไปเท่านั้นแต่เพียงแค่นั้นหัวหน้าโจรถึงกับถอยกรูดด้วยความรวดเร็ว
เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ขนาดนี้หากมันฝืนรับเข้าไปตรงๆไม่ต้องพูดถึงพลังตบะของมันที่แม้จะอยู่ห่างกว่าสองถึงสามขั้นแต่กลับดูไม่ได้มีเปรียบเลยเปลวไฟสีส้มที่น่าหวาดหวั่นนี้สร้างความขนลุกขนพองให้มันอย่างมากมาย
ตู้มม!
พลังดาบของหลินเฟยพุ่งผ่านตัวของหัวหน้าโจรไปอย่างฉิวเฉียดเลยผ่านไปปะทะเข้ากับบ้านของชาวบ้านหลังหนึ่งพลังทำลายของมันทำให้บ้านไม้นั้นแทบจะรักษาเค้าโครงเดิมไม่ได้พร้อมกับเปลวเพลิงสีส้มที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นานบ้านทั้งหลังก็เหลือเพียงตอไม้สีดำสนิทพร้อมกับกลุ่มควันที่ลอยอวลไปรอบๆบริเวณหากมีบ้านที่อยู่ติดกันคงไม่พ้นโดนเพลิงสีส้มเขมือบกินไปด้วย
หัวหน้าโจรหอบหายใจหนักมันเหมือนก้าวผ่านห้วงนรกอวเจีมาได้อย่างฉิวเฉียดมันกัดฟันเรียกพลังโจมตีที่รุนแรงที่สุดของมันออกมาทันที
หอกสีแดงในมือของมันพลันสั่นสะท้านปลดปล่อยควันพิษสีม่วงออกมาบดบังตัวมันไว้อย่างมิดชิดก่อนที่มันจะพุ่งตัวออกมาด้วยความรวดเร็วพร้อมกับหอกพิษที่มีพลานุภาพบิดเบือนมวลอากาศมันบิดเบี้ยวไปมาควันพิษสีม่วงเข้มดูน่าสะอิดสะเอียนก็กระจายออกไปโดยรอบ
ชาวบ้านไม่เว้นแต่รองหัวหน้าทั้งสองของหัวหน้าโจรต่างรีบถอยห่างอย่างรวดเร็วไม่มีใครเข้าใกล้จุดต่อสู้เกินห้าร้อยเมตรหากมีใครไม่ยอมถอยออกมาเพียงแค่ลูกหลงจากพลังโจมตีคงได้ตกตายอนาถอย่างแน่นอน
หลินเฟยพุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรในวินาทีเดียวกันประกายแสงแวววับพาดผ่านดวงตาพร้อมกับร่างกายปรากกฏออร่าสีเขียวจางให้ความรู้สึกเบาสบายแก่ผู้คนโดยรอบสายลมระลอกใหญ่ะเิออกจากตัวหลินเฟยปัดเป่าควันพิษที่กำลังแผ่อาณาเขตให้จางหายไปพร้อมกัน
ดาบเงาวายุ!
หลินเฟยฟาดดาบออกไปเกิดเป็เงาดาบขนาดั์เกือบสาบสิบเงาดาบพร้อมกับพายุลูกใหญ่กว่าที่เคยใช้ในงานประลองชิงตำแหน่งสุดยอดศิษย์สายนอกหลายเท่าปรากฏขึ้น
พายุทั้งสามลูกพุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรโดยพร้อมเพรียงกันส่งเสียงเปรี๊ยะๆที่เหมือนพร้อมจะฉีกกระชากสรรพสิ่งที่ขวางกันให้พังทลายลงด้วยพลังของพายุขนาดใหญ่ ภาพที่ชาวบ้านเห็นราวกับหลินเฟยคือเทพเซียนที่เข้าโรมรันกับปีศาจร้ายด้วยความห้าวหาญ
ตู้ม!
อ้ากก!
เสียงของหัวหน้าโจรกรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสารทั่วร่างของมันเต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะวะดูน่ากลัวแขนซ้ายและขาขวาหายไปมันนอนแผ่กับพื้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะหยัดยืนเพียงประคองลมหายใจที่แ่เบาลงอย่างรวดเร็วด้วยความยากลำบาก
ฉับ!
หลินเฟยเดินมาที่มันอย่างเชื่องช้าพร้อมกับสะบั้นดาบไปที่ลำคอของมันอย่างไม่ปราณีศรีษะที่หลุดปลิวกระเด็นออกมายังเผยไว้ด้วยแววตาที่หวาดกลัวไปจนสุดขั้วหัวใจ
การตายของหัวหน้าโจรทำให้รองหัวหน้าทั้งสองที่เหลืออยู่ต่างหน้าขาวซีดชาวบ้านพากันส่งเสียงร่ำร้องเต็มไปด้วยความดีใจ
หลินเฟยไม่ได้ชักช้าเขาพุ่งตัวออกไปอีกครั้งก็ตามมาด้วยเสียงร้องของรองหัวหน้าโจรอีกคนที่ออกมาพร้อมกับหัวหน้าของมันก่อนหน้านี้เสียงร้องโหยหวนกับรูขนาดใหญ่บริเวณหน้าอกของมันถูกแทงทะลุตัดขั้วหัวใจขาดใจตายไปทันที
หลินเฟยหันกลับไปจ้องมองโจรแขนเดียวที่กำลังนั่งคุกเข่าตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างกายด้วยสายตาเ็าแม้หลินเฟยจะเคยเอ่ยว่าจะไว้ชีวิตของมันแต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้รู้สึกสบายใจเลย การลงมือที่เด็ดเดี่ยวฉับไวไร้ความลังเลของหลินเฟยทำให้มันอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้
"ข้าเคยบอกว่าจะไว้ชีวิตเ้า...แต่พวกเขาไม่" หลินเฟยมองไปยังบุรุษทั้งสิบกว่าคนที่พอจะรับรู้ความหมายในคำพูดของหลินเฟยได้เป็อย่างดี
"ไม่ๆ ได้โปรดข้าทำตามที่ท่านบอกทุกอย่างแล้ว ได้โปรดท่านจอมยุทธ!"
อ้ากก!
เสียงร่ำร้องคร่ำครวญของมันไม่ได้ทำให้บุรุษทั้งสิบกว่าคนหยุดยั้งการรุมประชาทันฑ์มันลงได้แม้พลังตบะของมันจะมากกว่าผู้ที่กำลังรุมกระทืบมันอย่างเมามัน แต่ด้วยอาการาเ็ที่เสียแขนไปกับความหวาดกลัวต่อหลินเฟยมันจึงไม่กล้าแม้แต่จะตอบโต้
ไม่นานมันก็ตกตายไปอย่างทรมาณอวัยวะภายในแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีชาวบ้านต่างเข้ามาขอบคุณหลินเฟยที่ช่วยให้พวกมันได้รอดพ้นจากวิกฤตกาลในครั้งนี้บางคนถึงกับร้องให้คุกเข่าคำนับหลินเฟยด้วยความซาบซึ้ง
หลินเฟยยิ้มตอบและขณะนั้นเองหลินเฟยก็ได้เห็นสตรีในชุดชาวบ้านธรรมดาๆแต่กลับไม่สามารถทำให้ความงดงามของนางลดลงไปได้เลยขณะนางเดินยิ้มเข้ามาใกล้กับหลินเฟย
หลินเฟยถึงกับผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวแม้เขาจะได้ภูมิคุ้มกันเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยจากการที่ได้อยู่กับจิวหลินแทบจะตลอดเวลาที่เขาอยู่ในสำนักโลหิตั
แต่ความงดงามของสตรีนางนี้นั้นเทียบได้กับระดับงามล่มเมืองเกือบจะเทียบเคียงได้กับศิษย์พี่คนสวยของเขาเลยจริงๆ
"ขอบคุณท่านจอมยุทธที่ช่วยพวกเราหากไม่ได้ท่านพวกเราที่เหลือต้องตายอย่างแน่นอนขอท่านจอมยุทธอยู่พักผ่อนก่อนสักวันสองวันเถอะนะเ้าคะให้พวกเราได้ตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ด้วยนะเ้าคะ"
ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อขยับเผยรอยยิ้มกว้างใบหน้าเรียวสวยดวงตากลมโตผิวขาวใสดูเต่งตึงสมวัยสิบแปดสิบเก้าผมยาวสีดำขลับถูกมัดเป็ทรงหางม้าเข้ากับการแต่งตัวของนางทำให้นางดูงดงามเป็อย่างมาก
หลินเฟยลอบอุทานในใจดอกไม้งามกลางป่าเขาเช่นนี้ช่างเหนือความคาดหมายเขาไปไกลยิ่งนักเขาตอบตกลงอย่างรวดเร็วหลายเดือนมานี้เขาก็เดินทางมาอย่างยากลำบากการได้พักสักเล็กน้อยคงทำให้ความอ่อนล้าลดลงไปได้บ้าง
ก่อนจะตามดรุณีน้อยนางนี้ไปหลินเฟยได้เก็บถุงสมบัติและแหวนมิติของพวกโจรมาไว้กับตัวเขาคิดว่าเดี๋ยวค่อยตรวจสอบในภายหลังเวลานี้จึงเดินตามหญิงสาวไปพร้อมกับผงกหัวรับคำขอบคุณจากชาวบ้านไปตลอดทาง
.
.
.