[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน

บทที่ 37 การแยกบ้านสนุกไหม?

คำว่า "แยกบ้าน" ที่หลุดออกมาจากปากเย่เส้า ทำให้จ้าวซู่อวิ๋นถึงกับอึ้ง!

เธอไม่เคยคิดว่าลูกชายคนรองจะกลับมาเพื่อแยกบ้านโดยเฉพาะ

เธอเตรียมคำฟ้องมากมายไว้ในใจ หวังจะยุยงให้เย่เส้าโกรธจนลงไม้ลงมือกับซูหลี แต่เย่เส้ากลับเป็นฝ่ายเสนอเรื่องแยกบ้านเสียเอง ทำเอาเธอพูดไม่ออก

"แม่ครับ ผมรู้ว่าแม่ไม่ชอบซูหลี คิดว่าเธอหยาบกระด้างและโง่เง่าใช่ไหมครับ

 ตอนนี้เธอกำลังท้อง คงจะซุ่มซ่ามกว่าเดิมอีก แม่ก็คงทนไม่ได้ ในเมื่ออยู่ด้วยกันแล้วอึดอัดขนาดนี้ แยกกันอยู่ดีกว่าครับ"

แม้แต่เย่หลิงก็ตกตะลึง เธอโทรเลขเรียกพี่ชายกลับมาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ได้เรียกให้กลับมาแยกบ้านสักหน่อย ยังมีอีกคนที่ประหลาดใจไม่แพ้กัน นั่นคือซูหลี เธอไม่คิดว่าเย่เส้าจะเข้าข้างเธอ

ในนิยายต้นฉบับ หลังจากซูหลีโดดน้ำตาย เย่เส้าก็แต่งงานกับหลานฟาง เธอคิดมาตลอดว่าเย่เส้าเป็นคนใจดำ อย่างน้อยก็ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรกับนางเอกมากนัก แต่ไม่คิดว่าเย่เส้าจะเข้าข้างเธอแบบนี้

จ้าวซู่อวิ๋นโกรธจนปากสั่น ครู่ใหญ่กว่าจะพูดออกมาได้

 "แกคิดจะแยกบ้านก็แยกเลยงั้นเหรอ ไม่คิดถึงใจฉันบ้างหรือไง"

"ผมคิดถึงใจแม่จริงๆ ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้ แม่กับซูหลีมองหน้ากันไม่ติด เมื่ออยู่ด้วยกันก็มีแต่จะทะเลาะกัน ผมไม่อยากให้ทั้งสองคนทะเลาะกันอีกแล้ว"

ทันใดนั้น เสี่ยวเย่ปิงก็ถามขึ้น "พ่อครับ แยกบ้านแล้วพวกเราจะไม่ได้อยู่กับย่าอีกแล้วเหรอครับ"

เย่เส้าดึงลูกชายเข้ามากอด ลูบหัวเล็กๆ ของเขาแล้วพูดว่า "แม่กับย่ามักจะทะเลาะกันบ่อยๆ พ่อเลยคิดว่าให้แยกกันอยู่ดีกว่า แต่ถ้าลูกอยากเจอย่า ลูกก็ยังไปหาย่าได้บ่อยๆ นะ"

เสี่ยวเย่ปิงกลอกตาไปมา เขาสนใจแค่เรื่องเดียว แยกบ้านแล้วสนุกไหม?

ถ้าสนุกก็คงไม่เลว!

"พ่อครับ ถ้าแยกบ้านแล้วสนุก ก็แยกกันเถอะครับ" เด็กน้อยพูดอย่างใสซื่อ ทำเอาจ้าวซู่อวิ๋นโกรธจนควันออกหู

"เด็กอย่างแกจะไปรู้อะไร ครอบครัวเราอยู่กันดีๆ จะมาแยกกัน แล้วชาวบ้านจะมองยังไง"

จ้าวซู่อวิ๋นรักหน้าตา ถ้าแยกบ้านแบบนี้ ชาวบ้านจะมองเธอยังไง? แค่เพราะลูกสะใภ้คนโตมีลูกสาวสองคน เธอก็จับผิดสารพัด จนสุดท้ายก็บังคับให้ลูกชายคนโตแยกบ้าน

ตอนนั้นเธอยังพูดกับลูกชายคนโตอย่างชัดเจนว่า ต่อไปนี้เธอจะอยู่กับลูกชายคนเล็ก

แต่ไม่นึกเลยว่าไม่กี่ปีต่อมา ลูกชายคนเล็กจะมาขอแยกบ้านอีกคน?

เย่หลิงก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม จึงรีบเกลี้ยกล่อมเย่เส้า "พี่รอง แม่กับพี่สะใภ้แค่โกรธกัน ไม่เห็นต้องแยกบ้านเลย มันน่าอายจะตาย"

"ผมว่า... ครอบครัวเราทะเลาะกันทุกวัน น่าอายยิ่งกว่าอีกนะครับ"

เย่เส้าไม่ได้พูดไปส่งๆ ระหว่างทางกลับบ้าน เขาคิดเรื่องนี้มาตลอด คิดไปคิดมา การแยกบ้านเป็นทางออกที่ดีที่สุด

หลังแยกบ้าน ซูหลีก็ไม่ต้องทนรับอารมณ์แม่เขาอีก แม่เขาก็จะหาเรื่องจับผิดไม่ได้ แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือเรื่องการศึกษาของเย่ปิงน้อย ใครบ้างอยากให้ลูกชายตัวเองกลายเป็นเด็กเกเร?

ครั้งล่าสุดที่เย่เส้ากลับมาเยี่ยมบ้าน เขาสังเกตเห็นว่าลูกชายเริ่มมีพฤติกรรมไม่ดี แต่ตอนนั้นซูหลีไม่สนใจดูแล เรื่องต่างๆ ในบ้านแม่เขาเป็นคนตัดสินใจ เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก

ตอนนี้แม่กับภรรยาเข้ากันไม่ได้ ก็ควรแยกกันอยู่ ให้ซูหลีพาลูกไปอยู่ด้วย ดูซิว่าเธอจะแก้ไขนิสัยเสียๆ ของลูกได้ไหม