เสียงพูดคุยดังมาจากโรงเก็บผัก ชางไห่รีบเดินเข้าไปและเปิดประตู ทันใดนั้นเองนางก็พบกับชิวสุ่ยที่กำลังพลอดรักกับชายแปลกหน้าคนนึงอยู่ ร่างกายเปลือยเปล่ากำลังผสานเข้าด้วยกัน ครั้นเมื่อชิวสุ่ยเห็นแสงไฟ นางก็รีบผลักตัวออกจากชายผู้นั้นพร้อมกับรีบใส่เสื้อผ้าทันที
“ชิวสุ่ย...นี่เ้า!!!”
“เงียบปากเดี๋ยวนี้นะ เ้ามาทำอะไรที่นี่!!!”
“ข้าต้องถามเ้ามากกว่า ชายผู้นี้กับเ้า!!!” ชิวสุ่ยไม่รอช้า ทันทีที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จนางก็วิ่งปรี่เข้ามากระชากเสื้อผ้าของชางไห่จนขาดเป็รอยรุ่งริ่ง จากนั้นนางก็รีบะโแหกปากขึ้นเพื่อให้คนมาที่นี่เยอะๆ ชางไห่ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร นางรีบบอกให้ชิวสุ่ยหยุด แต่ทว่าชิวสุ่ยกลับผลักตัวชางไห่ให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายที่เพิ่งพลอดรักกับนางไปเมื่อครู่ ไม่นาน...สาวใช้และคนงานก็พากับแห่มาที่โรงเก็บผักและคนที่ตามมาติดๆก็คือเหมยอิงแม่เลี้ยงของชางไห่นั่นเอง ภาพที่แม่เลี้ยงเห็นคือ ชางไห่อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ชางไห่เ้าค่ะท่านแม่ นางกับชู้รักของนางมาดับตะเกียงกันในโรงเก็บผักเ้าค่ะ ลูกเดินผ่านมาพอดี ลูกเลยได้ยิน เห็นบอกว่าจะหนีตามกันไปด้วยนะเ้าคะ” ชางไห่หน้าเสียเพราะนางไม่คิดว่าชิวสุ่ยจะเอาเื่ของนางเองมาป้ายสีใส่คนอื่น แถมยังโยนความผิดให้คนอื่นอีกด้วย
“ไม่จริงนะเ้าคะท่านแม่ คือว่าข้า.... เพี้ย!!!”
“เพษยา!!!นี่เ้ากล้าทำถึงขนาดนี้เลยหรือ ดี!!!เช่นนั้นข้าจะเอาเื่นี้ไปบอกพ่อของเ้า ดูซิว่าพ่อของเ้าจะทำยังไง” แม่เลี้ยงลากตัวชางไห่ไปที่ห้องของพ่อนางพร้อมกับบอกเล่าเื่ราวทั้งหมดให้พ่อนางฟัง สองแม่ลูกด่าทอชางไห่จนนางร้องไห้พูดอะไรไม่ออกเถียงอะไรก็ไม่ได้ ผู้เป็พ่อเห็นเช่นนั้นจึง สั่งกักบริเวณชางไห่ไม่ให้นางออกจากบ้านอีก จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง หลังจากนั้นหน้าที่ส่งผักก็กลายเป็ของชิวสุ่ยโดยปริยาย ระยะทางจากเผ่าจิ้งจอกไปถึงเผ่าัไม่ใช่ใกล้ๆ ชิวสุ่ยเริ่มเหนื่อยล้าและบ่นไปตลอดทาง
“นี่ข้าคิดถูกหรือคิดผิดเนี้ย!!! เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน ผิวข้าเสียหมดแล้ว โอ้ย!!! ท่านพ่อนะท่านพ่อ!!!” ชิวสุ่ยบ่นไปตลอดทางจนกระทั่งถึงหน้าวังั ชิวสุ่ยเดินล้ำเข้าไปยังพื้นที่หวงห้ามเพราะนางเหนื่อยและอยากนั่งพัก ซึ่งบริเวณนั้นมันร่มรื่นเหมาะแก่การนั่งพักรอการขนย้ายผักพอดี ชิวสุ่ยนั่งพักได้ไม่นาน นางก็โดนไล่ที
“ข้าไม่แน่ใจว่าเ้าเป็ใคร เคยมาที่นี่กี่ครั้ง แต่บริเวณที่เ้านั่งนั้น ข้าไม่อนุญาตให้ใครเข้ามา!!! ออกไปซะ ก่อนที่ข้าจะจับเ้าโยนออกไป”
“ก็แค่นั่งพัก จะอะไรนักหนา!!!ฮ๊ะอุ้ย...หล่อ....หล่อมาก....หล่อมากเลย!!!” ครั้นเมื่อชิวสุ่ยหันมาสบตากับคนที่ไล่ที่นาง นางก็รู้สึกตกหลุมรักชายผู้อยู่เบื้องหน้าทันที ใบหน้าอันเฉยชานั้นแทบจะเดาความรู้สึกไม่ออก ทว่าชิวสุ่ยนั้นกลับตกหลุมรักเขาั้แ่แรกเห็น
“เอ่อ...ข้าขอโทษที่เสียมารยาท พอดีข้ารู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยจึงมานั่งพัก แต่ด้วยความที่ข้ามาที่นี่ครั้งแรกข้าก็เลยไม่รู้ว่านี่คือพื้นที่หวงหามของท่าน ข้าหลี่ชิวสุ่ย ไม่ทราบว่าท่านชื่อ.....”
“ข้าชื่ออะไรมันไม่สำคัญเท่ากับว่า ตอนนี้เ้าไม่ควรอยู่ที่นี่แล้ว เชิญ...”
“หืม...ท่านอย่าใจร้ายกับข้านักสิ อย่างน้อยๆข้าก็เป็สตรี ท่านควรให้เกียรติข้าบ้าง”
“ิคัง ิคัง!!!”
“ของรับคุณชาย”
“คุณชาย งั้นหรือ นี่อย่าบอกนะว่าท่านคือ....คุณชายเฉินเซี่ยแห่งตระกูลหวัง เ้าแห่งัคนใหม่!!!”
“พานางออกไปและห้ามให้ใครมาเหยียบที่สวนนี้อีก”
“ขอรับคุณชาย แม่นาง เชิญทางนี้”
“คุณชายหวัง ข้าหลี่ชิวสุ่ยแห่งเผ่าจิ้งจอก ข้าเป็.....”
“ข้าไม่อยากรู้จัก...ออกไป” เฉินเซี่ยเมินเฉยต่อชิวสุ่ยพร้อมกับหันหลังให้และกำลังจะเดินจากไป
“บุรุษเฉยชากับสตรีย่อมไม่มีในโลก หากแต่ว่าบุรุษนั้นเคยทุกข์เพราะสตรีมาแล้ว เป็เช่นนั้นหรือไม่?” เฉินเซี่ยนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับชิวสุ่ย แว๊บแรกนางดีใจที่ท่านชายผู้เฉยชานี้หันมาสนใจนางแล้ว แต่ทว่ามันกลับไม่ได้เป็ไปแบบที่นางคิด ด้วยความที่เฉินเซี่ยสูงกว่าชิวสุ่ยมาก เขาจึงต้องโน้มตัวลงมาและยื่นหน้าเข้าไปมองหน้าชิวสุ่ยใกล้ๆ พร้อมกับเปล่งวาจาอันเรียบเฉยออกมา
“เ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงชอบสั่งผักจากเผ่าของเ้า?”
“เพราะเผ่าับำเพ็ญเพียรไม่กินเนื้อสัตว์ไงเ้าคะ”
“เปล่า ที่ข้าสั่งผักทุกวันเพราะข้าไม่ชอบกินเนื้อ โดยเฉพาะเนื้อจิ้งจอกเ้าเลห์เช่นเ้า กลับไปซะ”
“ท่านไม่เคยลองชิม แล้วจะรู้รสชาติได้อย่างไรล่ะเ้าคะ?” เข้าทางจิ้งจอกสาว ชิวสุ่ยต่อเร้าอารมณ์เฉินเซี่ยจนเขาเริ่มจะทนความน่ารำคาญของนางไม่ไหว เฉินเซี่ยชักมีดสั้นออกมาพร้อมกับเล็งไปที่ชิวสุ่ยจนนางใรีบถอยออกห่าง ทว่าเฉินเซี่ยกลับดึงแขนของนางไว้
“ท่าน..ท่านจะทำอะไรข้าน่ะ เอามีดขึ้นมาทำไม?”
“อ่าว ก็เ้าท้าให้ข้าลองชิมเ้าไม่ใช่หรือไง ข้าชักจะอยากลองชิมขึ้นมาแล้วสิ”
“ข้า...ข้า..ข้าไม่ได้หมายถึงชิมแบบนี้!!! ข้าหมายถึง......”
“กินแต่ผักจนชิน วันนี้ได้กินเนื้อจิ้งจอกสาว น่าจะอร่อยติดลิ้นเลยล่ะ ิคัง เ้ารีบไปหาอะไรมารองเืนางเร็ว ข้าเคยได้ยินมาว่าเืจิ้งจอกสาวๆมันหวานมาก เ้าอยากลองชิมดูไหมล่ะ?” เฉินเซี่ยแปลงกายเป็ัตัวใหญ่โอบรัดร่างชิวสุ่ยไว้เพื่อทำให้นางใและมันได้ผล ตกช็อกจนหมดสติไป เฉินเซี่ยกลับคืนร่างเดิมพร้อมกับบอกให้ิคังพานางกลับไปส่งที่หน้าประตูหมู่บ้านของเผ่าจิ้งจอก เมื่อจบเื่ทุกอย่างเฉินเซี่ยจึงได้หันมาไว้อาลัยให้ม่านเฉวต่อ ทว่าในตอนนั้นเองในหัวของเขาก็ปรากฏภาพใบหน้าเด็กหญิงที่เขาเคยเจอที่นี่ เขารู้สึกแปลกมากเพราะเขาไม่เคยมีความทรงจำนี่เลย แต่จู่ๆใบหน้านั้นก็ลอยเข้ามาตลอดจนมันทำให้เขาเสียสมาธิในการไว้อาลัยให้กับม่านเฉวไปเลย
1K
