คณะกัลยา: บุษบาทมิฬ
ศิลาวงจรแห่งชะตา ในโลกนี้มีศิลาสามชิ้นที่สามารถควบคุมเส้นทางแห่งชะตาได้ ศิลาวงจรแห่งชะตา อดีต ปัจจุบัน อนาคต
ศิลาชะตาแห่งอดีต ศิลาจะเลือก่เวลาในอดีตที่สำคัญเหมือนผู้นั้นย้อนเวลากลับไปอยู่ตรงนั้นจริง ๆแต่ไม่สามารถควบคุมว่าอดีตเวลาไหนที่จะถูกพาไป และไม่สามารถเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทำได้เพียงเรียนรู้อดีต ปัจจุบันศิลาชิ้นนี้ถูกเก็บไว้โดยเคนเนดี้หญิงชาวอังกฤษผู้เป็รองหัวหน้าองค์กรที่คอยควบคุมโลกอยู่เงียบๆ อิลลูมินาติ
ศิลาชะตาแห่งปัจจุบัน เสริมความสามารถทุกด้านให้ผู้ถือครอง ทั้งร่างกาย สติปัญญา สัญชาตญาณและทักษะเฉพาะทาง เพื่อทำปัจจุบันให้ดีที่สุด แต่พลังจะค่อย ๆหมดหากใช้ผิดวัตถุประสงค์ หรือใช้อย่างเห็นแก่ตัวปัจจุบันถูกเก็บซ่อนไว้โดยมายาหมอผีสาวผู้ใช้พลังมืดปกป้องมันจากพวกอิลลูมินาติที่้ารวบรวมศิลาให้ครบ3 ชิ้นเพื่อแผนการลับบางอย่าง
ศิลาชะตาแห่งอนาคต ศิลาจะทำให้ผู้ใช้เห็นภาพอนาคตที่จะเกิดขึ้นจริงแต่ไม่สามารถเลือกหรือควบคุมสิ่งที่จะเห็นได้และไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ ปัจจุบันไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน
เมื่อรวมศิลาวงจรแห่งชะตาทั้ง 3ชิ้นเข้าด้วยกันจะทำให้เกิดพลังปาฏิหาริย์ในการเปลี่ยนแปลงความเป็จริง เปลี่ยนแปลงอดีตควบคุมปัจจุบัน กำหนดอนาคต
ปี 2040 ณ กรุงเทพมหานคร
CODE2 กำลังไล่ฆ่าแก๊งค้ามนุษย์ศพนับ10 นอนจบกองเื มีคนหนึ่งยังไม่ตาย CODE2 เดินไปใช้ดาบปักหัว“พวกเลวอย่างแกฉันไม่จำเป็ต้องสงสาร”
ทันใดนั้น ตำรวจหน่วยรบพิเศษ และ FIB แห่กันมาราว 30 ชีวิตแล้วตั้งขบวนรบระดมยิงใส่ CODE2
CODE2 พุ่งหลบหลังเสาร์ “น่ารำคาญชะมัด ฉันจัดการพวกภัยสังคมให้แท้ ๆ เอ๋หรือฉันเองก็เป็ภัยสังคมนะ ไม่ได้ ๆ แบบนั้นเหมือนฉันด่าพี่ด้วย”
CODE2 ยืนพิงเสาร์พึมพำคนเดียวอย่างไม่ร้อนตัวกับสถานการณ์
แต่ทันใดนั้นเสียงปืนเงียบลงแล้วแทนที่ด้วยเสียงร้องแสนเ็ป
CODE2 ชะโงกหน้าไปมองเห็นเพียงศพตำรวจและFIB ที่นอนดิ้นจับคอตัวเองอยู่พวกเขาทั้งหมดถูกปาดคอและกำลังดิ้นใกล้ตาย
CODE2 วิ่งไปดู “ฝีมือใครนะนี้ฉันไม่ผิดนะ”
CODE2 ร้อนลนทำอะไรไม่ถูกฉีกเสื้อพวกเขากดเืที่คอให้คนหนึ่ง“ทำไงดีละฉันทำไม่เป็ด้วยสิ”
ชายคนนั้นขาดใจตายไปในที่สุด
CODE2 “เอ๋ โหดร้ายจัง ขอโทษนะถ้าเป็ฉันคงฆ่าให้ตายทันทีไม่ปล่อยให้ทรมานหรอก แต่ฝีมือใครละ”
หญิงสาวร่างเล็กในชุดนอนสีขาวโผล่มายืนด้านหลังเธอั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
“สวัสดี”
CODE2 สะดุ้งใหันไปมอง “เอ้ยใหมดเลย”
“ขอโทษที่ทำให้ในะ ว่าแต่คุณใช่ CODE2ไหม พอดีฉันกำลังตามหานางนั้นอยู่นะ”
CODE2 “นี้ฝีมือเธอเหรอ”
“หมายถึงอะไรเหรอ” หญิงสาวทำมีดที่เปื้อนเืตก “อุ้ย”
CODE2 คิดในใจ “ยัยนี้ไม่ผิดแน่ดูท่าทางไม่มีพิษภัยเลย มาอยู่หลังฉันโดยที่ฉันไม่รู้ตัว เผลอ ๆเมื่อกี้เราอาจโดนฆ่าไปแล้ว อันตราย ยัยนี้อันตราย”
“แล้วคุณใช่ CODE2 ใช่ไหม ดูจากการแต่งตัวแล้วก็คงใช่นั้นแหละ”
CODE2 “ก่อนจะถามคนอื่นบอกชื่อตัวเองก่อนดีไหม”
มะลิราตรี “ชื่อฉันเหรอ ขอโทษคะพอดีฉันไม่ค่อยได้เข้าสังคมเลยเสียมารยาทไปหน่อยฉันชื่อว่ามะลิคะ แต่ตอนนี้ฉันมาในนามมะลิราตรี คนที่จะมาเด็ดหัวแกยังไงละ”
มะลิราตรีพุ่งตรง ๆ เข้าหา CODE2 อย่างรวดเร็วใช้มีทำครัวแทงไปตรง ๆ
CODE2 ชักดาบและมีดมารับไว้เมื่อมีดกระทบมะลิเตะเข้าหว่างขา CODE2 จุกนิดหน่อย
มะลิกระโดนจะใช้มีดปักหัว
CODE2 ใช้มีดสั้นปัดแล้วใช้ดาบฟันสวนมะลิชักมีดอีกเล่มมากันไว้ได้ จากนั้นทั้งคู่ะโทิ้งระยะห่างกัน
มะลิราตรี “นึกว่าเตะหว่างขาแล้วจะเจ็บจนเสียสมาธิสะอีก ลืมไปว่าเธอเป็ผู้หญิงฉันไม่เคยสู้แบบจริงจังกับผู้หญิงด้วยสิ แต่ก็เอาเถอะ ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าอยู่แล้ว”
CODE2 “แก้าอะไรจากฉัน ใครส่งแกมา”
มะลิราตรี “ไม่บอกหรอก ขอสู้ต่ออีกหน่อยดีกว่า ก็เธอคนดังนิ”
CODE2 “ฉันเดานะ พวกอิลลูมินาติ”
มะลิราตรี “เดาเก่ง”
CODE2 “จะมาถามที่ซ่อนศิลาละสิท่าบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่รู้”
มะลิราตรี “ปกติก็ปากแข็งแบบนี้ทุกคนนั้นแหละ จนกระทั่งฉันผ่าท้องพวกมันแล้วค่อย ๆใช้มีดจิ้มเครื่องใน”
CODE2 “ยัยโรคจิต”
CODE2 “แต่พวกที่อยากมาลองดีกับฉันทุกคนส่วนมากก็ขี้โม้ว่าโหดแบบเธอนั้นแหละ”พุ่งไปใช้ฟันเข้าไป
มะลิโยกตัวหลบ
CODE2 ฟึบโผล่ด้านหลังมะลิจากนั้นใช้มีดคารัมบิตฟันไป
มะลิยิ้มแล้ว ฟึบ หายไปในพริบตา
CODE2 “หายไปแล้ว ไวมาก”
หลอดไฟแถวนั้นค่อย ๆแตกไปทีละดวงทำให้รอบ ๆ มืด
มะลิราตรี “ราตรีนิรันดร์”
CODE2 มองหามะลิในความมืดจนเห็นเงาของนางที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบมองตามไม่ทัน
มะลิราตรีหัวเราะถี่ ๆ เสียงดังก้อง และพุ่งไปรอบๆ CODE2ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ
จากนั้น CODE2 เริ่มโดนฟันตื้น ๆ จากทั่วทิศทาง
CODE2 “ยัยนี้ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าฉันจะมันแหย่ฉันเล่น น่าโมโหชะมัด”
ทันใดนั้นแสงไฟสว่างไฟจากรถคันหนึ่งที่ขับเข้ามา
CODE2 “จังหวะนี้แหละ”
CODE2 พุ่งไปทางออกพยายามหนี
แต่จู่ ๆก็มีดอกกุหลาบสีดำขนาดใหญ่งอกหนามปิดทางออกไว้
CODE2 หันไปมองเห็นหญิงสาวผมยาวสีดำร่างกายเต็มไปด้วยรอยสักในชุดพัคก์ “เวทย์มนต์”
CODE2 พุ่งไปจะใช้ดาบฟันนางผู้หญิงคนนั้นยืนนิ่งไม่หลบ แต่แล้วใบดาบกระทบกับบางสิ่งที่แข็งมาก เป้ง
มีไซบอร์กหญิงเอามือมารับดาบนั้นไว้
CODE2 “มีอีกคนเหรอ หุ่นยนต์งั้นฉันจะฟันเหล็กให้ขาดให้ดู”
CODE2 ง่างดาบมือแต่มือของนางถูกจับไว้หญิงสาวผิวแทนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจับ CODE2 บิดข้อมือจนดาบร่วงแล้วกดลงพื้น
CODE2 “โอ้ยแรงเยอะชะมัด คนที่ 4 เหรอ”
และคนที่ก็เปิดประตูลงออกมาจากรถหญิงสาวผมสีฟ้ายาวในชุดเมท นางเดินมาอย่างร่าเริงแล้วใช้ปืนจ่อหัว CODE2
CODE2 “นี้เธอ ไอคนเมื่อตอนนั้นนิอัญชัน”
อัญชันมรณะ “ไงเจอกันอีกแล้ว”
มะลิราตรีเดินออกมาจากเงามืด “ฉันเอาอยู่น่า พวกเธอไม่น่าเข้ามาสอดเลย ดอกบัวเหล็กฉันบอกไว้แล้วนิว่าจะจัดการเอง”
ดอกบัวเหล็กมนุษย์ไซบอร์กสาว “ก็เห็นอยู่ว่าเธอพยายามฆ่านางเป้าหมายเราคือจับเป็เพื่อถามเื่ที่ซ่อนศิลาแห่งปัจจุบัน”
มะลิราตรี “ไม่ได้พยายามฆ่าสักหน่อย ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าไปนานแล้ว”
กุหลาบดำผู้ใช้มนต์ดำ “เธอก็พูดแบบนี้ทุกทีนั้นแหละ สุดท้ายก็ตายก่อนถามทุกคน”
มะลิราตรีหงุดหงิด “ก็ไม่ได้ตั้งใจฆ่าจริง ๆ นะ คนพวกนั้นอ่อนแอเองต่างหาก”
กุหลาบดำ “เดี๋ยวแผนก็เสียเพราะความเอาแต่ใจของเธออีกงานนี้ท่านเคนเนนี้สั่งมาโดยตรงเลยนะ”
ลีลาวดีเพลิงหญิงสาวผิวแทนที่เต็มไปด้วยความเนื้อ“น่า ๆ อย่าทะเลาะกันเลย ตอนนี้เราก็จับ CODE2 ได้แล้วนิ”
ดอกบัวเหล็ก “CODE2ลูกศิษย์ของ PALMER46 อ่อนแอกว่าที่คิดนะ”
CODE2 “ว่าไงนะยัยหุ่นกระป๋องพวกแกเป็ใครวะ เล่น 5 ต่อ 1 ไิพวกขี้โกง”
กุหลาบดำ “นึกว่าจะตึงมือแบบไอหมอนั้นสะอีกแต่ก็คงแค่ของก็อปนั้นแหละ”
CODE2 “ยัยปากดีถ้ายัยหุ่นกระป๋องไม่มาขวางฉันฆ่าเธอได้แน่”
อัญชันมรณะ “น่า ๆ ทุกคนพักเื่ปากแจ๋วกันก่อน เรามาโฟกัสเื่งานก่อนดีกว่าไหม”
กุหลาบดำ “ต้องให้อัญชันมาเตือนแบบนี้น่าอายจัง”
ดอกบัวเหล็ก “ฟังนะ เราไม่จำเป็ต้องฆ่าเธอเลยและจะไม่ทำถ้าเธอยอมส่งศิลาชะตาแห่งปัจจุบันให้เรา”
CODE2 “ไม่บอกหรอก หึ”
ลีลาวดีเพลิงบิดข้อมือ CODE2
CODE2 “โอ้ยเจ็บนะโว้ย”
ลีลาวดีเพลิง “แค่บอกให้มันจบ ๆ มาเลยได้ไหม”
CODE2 “แต่ให้จะบอกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าอยู่ที่ไหนพวกแกจะไม่ได้ข้อมูลอะไรทั้งนั้น”
ลีลาวดีเพลิงบิดข้อมือ CODE2
CODE2 “โอ้ยต่อให้ฆ่าฉันฉันก็ไม่บอกหรอก”
อัญชันมรณะมองดอกบัวเหล็กแล้วพยักหน้าก่อนนั่งย่องหน้าCODE2ที่คว่ำนอนชิดพื้นอยู่ “ฉันว่านางนี้ไม่รู้จริงๆ หรอก ดูท่าพวกของนางจะไม่ได้ไว้ใจนางถึงขนาดบอกที่ซ่อนศิลาไว้”
มะลิราตรี “ก็คงเพราะอ่อนแอเกินจะเก็บความลับนั้นแหละ”
CODE2 “ว่าไงนะ ฉันไม่ได้อ่อนแอนะ”
อัญชันมรณะ “แต่ก็ไม่รู้ที่ซ่อนศิลาจริง ๆ ใช่ไหมละ”
CODE2 “ฉันรู้สิ”
ดอกบัวเหล็กวิเคราะห์คลื่นสมองและหัวใจ “นางโกหก นางไม่รู้จริง ๆดูจากบุคลิกแล้วคงเป็พวกเอาแต่ใจไม่ยอมฟังใครจนเพื่อน ๆ ไม่ได้บอกที่ซ่อนสินะ”
CODE2 “ไม่ใช่นะ”
มะลิราตรี “งั้นฉันฆ่ามันได้เลยไหม”
อัญชันมรณะ “อย่าพึ่งดีกว่า เราใช้นางส่งข่าวไปหาคนที่มีศิลาเก็บไว้ได้ กรณีนี้พวกเราก็คิดแผนไว้แล้ว”
ดอกบัวเหล็ก “เอาตามนั้น เปลี่ยนเป็แผน B”
อัญชันมรณะยิ้มร่าเริงดีใจ“แผน B ต้องตู้มตู้มมันแน่”
มะลิราตรี “หืม รอหน่อยนะ CODE2 ไว้เราค่อยมาฆ่ากันใหม่”
อัญชันมรณะ “ฉันสืบมาแล้ว ตอนนี้เพื่อน ๆ ของนางกำลังเล่นอยู่ที่บ้านดอน สุราษฎร์ธานีเหมือนกำลังซ่อมทีมกัน ส่วนยัยนี้ดื้อไม่ยอมซ้อมกับเพื่อน ๆ”
ดอกบัวเหล็ก“ฟังนะ CODE2 จงเอาข้อความต่อไปนี้ไปบอกเพื่อนๆ คณะกัลยาของเธอ”
1 วันต่อมา ณ บ้านดอน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ท่าเรือสินค้าแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยเสียงปืนสนั่น
ชายจากกลุ่มก่อการร้ายคนหนึ่งะโขณะกราดยิง“เราจะสานต่อเจตจํานงของ BIRD ROCK เพื่อโลกที่ไร้การกดขี่อย่ามาขวางเว้ย”
ะุเข้ากระทบกับร่างโลหะ เคร้ง เคร้ง
หญิงสาวผมสีน้ำเงิน TOYมนุษย์ดัดแปลงที่มีร่างกายเป็โลหะนาโนเทคโนโลยีนางยกการ์ดพุ่งเข้าชาร์จแล้วต่อยไปทีละคน “เจตนาพวกแกก็ดีนะแต่วิธีการมันบิดเบี้ยวไปหน่อย”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเหวี่ยงแท่งเหล็กฟาด TOYจนกระเด็น
หญิงสาวผมสีขาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชายร่างใหญ่เหวี่ยงแท่งเหล็กอีกครั้งหญิงสาวผมขาวก้มหลบแล้วดีดตัวเตะท่าม้าดีดกะโหลก ปัง! ลูกเตะเข้าใบหน้าของชายร่างใหญ่เต็ม ๆ ล้มลงในคราวเดียว
TOY ที่ล้มลงอยู่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ “ด้านหลัง บัวบานระวังด้านหลัง”
ชายถือปืน AK-47สามคนเล็งปืนไปที่บัวบาน
แต่ก่อนที่พวกมันจะทันได้ลั่นไกปืนมีเส้นพลังงานมืดสีดำพุ่งขึ้นมาจากพื้นกระชากปืนพวกมันออกจากมือ
บัวบานใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าไปต่อยคางคนหนึ่งแล้วตีศอกใส่หน้าอีกคน
ส่วนอีกคนโดนเส้นพลังงานมืดสีดำพันทั่วร่างมัดไว้หญิงสาวที่เต็มไปด้วยรอยสักคนหนึ่งเดินเข้าใกล้แล้วใช้พลังมืดในฝ่ามือลูบใบชายคนนั้นแล้วเขาก็หลับไหลไปในทันที
บัวบานถอนหายใจ “ถ้าไม่มีเธอเมื่อกี้ฉันคงโดนยิงพรุนไปแล้ว ขอบคุณนะมายา”
มายาหน้านิ่งสายตายังคงมองไปรอบ ๆ “ระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อย นี้สนามรบนะไม่ใช่สังเวียนมวย”
บัวบานทำหน้าบูด “เค้าขอโต๊ด”
TOY มองไปยังบนยอดเครนยกสินค้าที่อยู่ห่างออกไปนางเห็นประกายแสงแวววับบางอย่าง นางจึงรีบตัวพุ่งไปบังตัวให้มายา เป๊ง! ลูกะุเข้ากระทบกับร่างโลหะของ TOY
มายา “เกือบไปแล้วขอบคุณมาก TOY”
ปืนพกสั้นกระบอกหนึ่งถูกเล็งไปที่บนเครนนั้นปัง!
ะุโดนมือสไนเปอร์ผู้นั้นในนัดเดียว
หญิงสาวผมดำยาวในชุดแฟชั่นสุดหรูหราเก็บปืนแนบต้นขา“120เมตร แรงลมเป็ใจจริง ๆ”
บัวบานสีหน้าใ “เอ๋ ไหนเราคุยกันไว้ว่าจะไม่ฆ่าใครไง”
ออกญา “ถ้าฉันไม่ยิงมันแล้วจะให้จัดการมันยังไงปีนเครนนั้นขึ้นไปตบมันเหรอ ฉันไม่ได้ฆ่ามันสักหน่อย ยิงโดนไหล่มันต่างหากแค่ให้มันยิงใส่เราอีกไม่ได้”
TOY สายตาวิเคราะห์ปืนของออกญาและระยะห่างแรงลมอุณหภูมิ“ยิงเป้าหมายจากตรงนั้นด้วยปืนพกสั้นถือว่าแม่นมากเลยออกญา”
มือสไนเปอร์บนเครนคนนั้นลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งหนีแต่ดันสดุดล้มล่วงลงตกลงมาจากเครนร่างกระทบพื้นเสียชีวิตทันที
บัวบานสีหน้าเหว๋อ มีจุดสามจุดบนหัว
ออกญายิ้มแห้งเกาหัว “ฉันไม่ได้ฆ่ามันนะ มันล่วงลงมาตายของมันเอง”
มายาถอนหายใจยาว “หื้ม จบสักที วันนี้พอแค่นี้ใช่ไหม ไอซ้อมทีมนี้”
ทันใดนั้นมีผู้ก่อการร้ายอีก 5 คนถืออาวุธครบมือวิ่งมา
แต่แล้ว ฟึบ ทุกคนหัวหลุดออกจากบ่า
CODE2 เก็บดาบและมีดเดินเข้ามาหาทุกคน
บัวบานดีใจะโดี๊ด๊า “ซีเหรอ แต่เดี๋ยวสิซี พวกเราตกลงกันว่าจะไม่ฆ่าใครนะ”
CODE2 มองไปรอบ ๆก่อนที่จะถอดหน้ากากออก “ฉันพึ่งลงมาจากกรุงเทพจะไปรู้ได้ไงว่าพวกเธอตกลงอะไรกันไว้”
TOY สแกนศพผู้ก่อการร้ายและคนที่สลบอยู่“เปลี่ยนใจจะมาซ้อมทีมกับพวกเราแล้วเหรอ”
มายาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด “มีอะไรก็ไปคุยที่อื่นกันเถอะตำรวจมาเจอพวกเรากับศพพวกนี้เดี๋ยวจะโดนตั้งข้อหาเป็อาชญากรกันหมดเอา”
ออกญาสายตามองแรงไปที่ CODE2“ก็เพราะมีคนเอาแต่ใจตัวเองคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปนัดซ้อมทีมก็แทบไม่เคยมา ก็เลยไม่ได้รับรู้ข้อตกลงไงโตแต่นมจริง ๆ”
CODE2 กัดฟันอย่างหงุดหงิด “นี้แซะฉันเหรอ เธอเองก็พึ่งฆ่าไปหนึ่งคนนะ อีกะหรี่”
ออกญา “ใช่สักที่ไหนไอมือสไนเปอร์นั้นมันตกลงมาตายของมันเองต่างหาก”
CODE2 ชี้หน้าออกญา “นั้นมันก็เพราะเธอนั้นแหละ”
TOY ยกมือห้ามไม่ให้ทั้ง CODE2 กับ ออกญากัดกัน “น่า ๆ หยุดกัดกันก่อนทั้งคู่เลยมีอะไรเราไปคุยกันที่บ้านเถอะ”
บัวบานท้องร้องเสียงดัง “ฉันหิวแล้ว อยากกินอาหารฝีมือซีจัง กลับกันเถอะ”
ณ บ้านหลังหนึ่งริมแม่น้ำตาปี
บัวบานกำลังนั่งยัดเอ็นไก่ทอดเข้าปากอย่างมูมมาม
ออกญายืนสูบบุหรี่ที่หน้าต่างมองทิวทัศน์แม่น้ำตาปี
มายากำลังนั่งสมาธิกำหนดลมหายใจเข้าออก
TOY นั่งลงหน้า CODE2 ที่กำลังเช็ดดาบและมีด “เธอควรมาซ้อมทีมกับพวกเราบ้างนะซี”
CODE2 วางดาบอย่างถนอม “ก็บอกเหตุผลไปแล้วนิ ว่าฉันต้องคอยจัดการพวกชั่วในกรุงเทพ”
TOY “ปล่อยให้เป็หน้าที่ของตำรวจก็ได้นิ”
CODE2 “พวกนั้นเอาไม่อยู่หรอกนับวันยิ่งมีแต่พวกบ้ามากขึ้นทุกวัน ไหนจะพวกตำรวจเลวอีกทีี่ฉันมาหาพวกเธอไม่ได้มาเพื่อซ้อมทีมอะไรนั้นหรอก”
TOY มองไปที่มีดคารัมบิตไทเทเนียมในมือCODE2 “อาจารย์แสนรักของเธออุส่าคิดทีมคณะกัลยาของพวกเราขึ้นมาไม่คิดอยากจะให้ออกมาในแบบที่เขาคิดบ้างหน่อยเหรอ”
CODE2 มองไปยังมีดคารัมบิตในมือ“พี่เขาไม่ได้คิดทีมเราขึ้นมาเพื่อมารวมตัวเล่นกันนะเขา้าให้เราสู้กับภัยร้ายใหญ่ต่างหาก”
TOY “แล้วกลุ่ม BIRD ROCK ที่เราพึ่งจัดการมันไม่ใช่ภัยร้ายใหญ่ตรงไหนเมื่อหลายปีก่อนคนตายเป็ล้านก็เพราะกลุ่ม BIRD ROCK นะ”
CODE2 “ผู้นำพวกมันตายไปแล้วที่พวกเธอไปกวาดล้างนั้นก็แค่พวกสมุนที่ยังเหลืออยู่ ไม่ใช่ภัยร้ายใหญ่อะไรหรอกที่ฉันมาหาพวกเธอก็เพราะฉันพึ่งเจอภัยร้ายใหญ่จริง ๆ มา... บุษบาทมิฬ”
TOY “บุษบาทมิฬเหรอฉันจะลองเช็คข้อมูลในแฟลชไดร์ฟของ PALMER46 ดู”
CODE2 “ไม่ต้องหรอกฉันเช็คมาแล้วมันคือกลุ่มนักฆ่าของพวกอิลลูมินาติที่สังกัดอยู่ในประเทศไทยพวกมัน้าศิลาแห่งชะตาที่อยู่กับพวกเรา ศิลาชะตาแห่งปัจจุบัน”
TOY ตรวจเช็คข้อมูล “เจอข้อมูลที่ PALMER46 บันทึกไว้แล้ว”
CODE2 “ก็บอกว่าไม่ต้องไงฉันก็บอกไปแล้วนิ”
TOY “แค่อยากมั่นใจนะ PALMER46 เขาบันทึกไว้ว่า
บุษบาทมิฬ 5 ดอกไม้แห่งความตาย
ดอกที่ 1 มะลิราตรีสาวน้อยนักฆ่าผู้มีทักษะสังหารที่อันตรายสุด ๆ แม้ภายนอกดูเป็เพียงสาวน้อยตัวเล็กแต่ห้ามประมาทฝีมือนางเด็ดขาด
ดอกที่ 2 ลีลาวดีเพลิง ผู้หลงใหลในพละกำลังนักสู้มือเปล่าที่มีพละกำลังระดับสูง ไม่ใช่แค่พละกำลังแต่ยังเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้มือเปล่าหลายแขนง ได้ยินมาว่าเธอคือแชมป์โลก MMAหญิง
ดอกที่ 3 กุหลาบดำหมอผีสาวแห่งความมืดผู้ได้พลังมืดมาจากปีศาจ ไม่รู้สิฉันไม่ค่อยรู้เื่เวทย์มนต์นัก
ดอกที่ 4 ดอกบัวเหล็กไซบอร์กสาวผู้มีเทคโนโลยีชั้นสูงของอิลลูมินาติในร่าง
ดอกที่ 5 อัญชันมรณะนางมีผมสีฟ้ายาวที่โดดเด่น นิสัยนางเซ่อซ่าสุด ๆแต่อย่าโดนความเป็เด็กน้อยนั้นหลอกละ ฝีมือการต่อสู้ของนางเหนือยิ่งกว่าสายลับของFIBหรือ TIS อีกเหมือนนางจะเชี่ยวชาญด้านการยิงปืนนะ”
บัวบานพูดขณะที่ในปากเต็มไปด้วยของอาหาร “5 คนเหรอ เหมือนพวกเราเลย”
TOY เริ่มสีหน้าจริงจัง “ฉันวิเคราะห์ดูแล้ว เหมือน PALMER46 เคยปะทะกับพวกบุษบาทมิฬมาก่อนเขาน่าจะได้ไอเดียสร้างกลุ่มคณะกัลยาของพวกเรามาจากบุษบาทมิฬที่เขาเคยเจอมา”
บัวบานพูดทั้งยัดอาหารเข้าปากอย่างมูมมาม“เราคือของก๊อปเหรอ”
CODE2 ลูบหัวบัวบาน “ไม่ใช่ของก๊อปสักหน่อย แต่พวกเราคือคนที่พี่ PALMER46 เลือกมาให้ต่อต้านพวกมันต่างหาก”
ออกญาครุ่นคิดนึกอะไรบางอย่าง“จะก๊อปหรืออะไรก็ช่าง แต่ไออัญชันมรณะมีผมสีฟ้ายาวนี้คุ้น ๆ นะ”
CODE2 “ก็ยัยผู้หญิงสายลับที่ตามติดเ้ามอสม้าขาวเมื่อตอนนั้นไง”
ออกญา “อ่อยัยนั้นเองเหรอ เจอเมื่อไหร่อยากฝากะุไว้ที่หัวมันสักนัด”
CODE2 “ฉันพึ่งเจอพวกมันทั้ง 5 มาและเกือบโดนพวกแม่งฆ่าด้วย”
บัวบานลูบหัวซี “โอ๋ ๆ จริงเหรอ แย่จัง”
CODE2 “เอามือออกจากหัวฉันเลยยัยบัวพวกมัน้าศิลานั้น”
มายา “เราจะไม่ให้มันไปเด็ดขาดถ้ารวบรวมมันครบ 3 ชิ้นแล้วอยู่ในมือพวกชั่วโลกนี้เกิดหายนะแน่”
TOY “อิลลูมินาติพวกมันเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้วสินะ”
CODE2 “ตอนนั้นพวกมันฆ่าฉันได้แต่พวกมันไม่ทำ พวกมันเลือกจะฝากข้อความฉันมาว่าต้องเอาศิลาชะตาแห่งปัจจุบันไปส่งมอบให้พวกมันพวกมันรู้ว่ามันถูกเก็บไว้โดยพวกเธอที่สุราษฎร์ธานีหากก่อนเที่ยงคืนพรุ่งนี้พวกมันไม่ได้ศิลาไป พวกมันจะะเิเขื่อนเก็บน้ำรัชชประภาปลดปล่อยมวลน้ำมหาศาลทำลายล้างสุราษฎร์ธานี”
ออกญากำหมัดแน่น“เอาชีวิตชาวบ้านบริเวณนั้นมาเป็ตัวประกันเลยเหรอ เลวมาก”
TOY ครุ่นคิดวิเคราะห์หากเขื่อนแตก “ถ้าเขื่อนแตกจริง ไม่ใช่แค่ชาวบ้านแถวนั้นหรอก ชั่วโมงแรก ๆ มวลน้ำมหาศาลจากอ่างเก็บน้ำจะพุ่งลงมาทีเดียวแบบคลื่นั์ที่มีความเร็วสูงมากทุกอย่างที่ขวางหน้าจะถูกทำลายล้างไปหมด พื้นที่ที่จะเกิดน้ำท่วมใหญ่แน่ ๆ อำเภอบ้านตาขุนตามด้วยอำเภอไชยา อำเภอท่าฉาง อำเภอพุนพิน ตัวเมืองสุราษฎร์ธานี และต้องมีผู้เสียชีวิตจำนวนมากแน่นอน”
บัวบานพูดอย่างใสซื่อ “ทำไมเราไม่ลองแจ้งตำรวจละ”
CODE2 “จะแจ้งว่าไงละคุณตำรวจนักฆ่าของอิลลูมินาติกำลังจะะเิเขื่อนเหรออยากโดนมองว่าบ้าก็เชิญเลยยัยบัว”
มายา “ก็จริงที่ตำรวจดีๆ ก็มีนะ แต่คราวก่อนเธอก็เห็นแล้วนิ ไม่ว่าจะตำรวจ FIB หรือTIS ก็ต่างถูกพวกอิลลูมินาติซื้อไปหมดแล้วยิ่งเป็ชนบทแถวนี้ยิ่งถูกพวกมันซื้อไปง่ายกว่าอีก”
บัวบานหน้าหงอย “แล้วเราจะทำไงดีละ”
CODE2 หยิบหน้ากากตัวเองขึ้นมามอง “ก็ทำเหตุผลที่สร้างกลุ่มพวกเราขึ้นมาไง เราจะไม่ส่งศิลาให้พวกมันเด็ดขาดเราจะสู้กับพวกมัน 5 ปะทะ 5”
TOY “ดูจากข้อมูลแล้วศัตรูอย่างบุษบาทมิฬไม่ใช่เล่นๆ แน่ ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับศึกในวันพรุ่งนี้ไว้นะ”
ออกญายิ้มอย่างมั่นใจ “พวกเราที่เป็ของก็อปกำลังจะไปสู้ต้นฉบับเหรอ จะรอดไหมนะ”
บัวบานยิ้มอย่างร่าเริง “ฉันไม่ยอมแพ้แน่”
CODE2 “ห้ามประมาทเด็ดขาดฉันเคยเจอพวกมันทุกคนแล้ว งานนี้ไม่ง่ายแน่”
TOY “ก่อนเที่ยงคืนพรุ่งนี้สินะเอาละทุกคน เตรียมพร้อมฝึกฝนและพักผ่อนสำหรับศึกใหญ่ไว้นะ”
ทั้ง 5ต่างฝึกฝนขัดเกลาทักษะที่ตัวเองถนัดอย่างจริงจัง
คืนวันต่อมา ณ เขื่อนรัชชประภา
TOY หันหน้ามองตาแววที่พร้อมสู้ของทุกคน“ฉันจะทวนแผนของเรานะ มายาจะเอาศิลาไปล่อพวกมันออกจากะเิโดยมายาจะล่อพวกมันมาหา CODE2 บัวบาน ออกญา ที่รออยู่ด้านนอกจากนั้นฉันจะแอบเข้าไปปลดะเิเพื่อไม่ให้พวกมันถือไพ่เหนือกว่าที่้าพวกเธอแค่ถ่วงเวลาจนกว่าฉันจะปลดะเิได้ก็เพียงพอแต่ถ้าเอาชนะได้จะดีมากเลย”
CODE2 มองไปที่ศิลาในมือมายา “ให้มายาเอาศิลาของจริงไปล่อพวกมันจะดีเหรอเกิดพลาดขึ้นมาละแย่กว่าเขื่อนแตกอีก”
มายาก้มมองศิลาในมือ “ฝ่ายนั้นก็มีสายเวทย์มนต์แบบฉันอยู่นะ จะเอาศิลาของปลอมไปหรอกไม่ได้เลยศิลาของจริงมันจะมีออร่าพลังเวทย์สีทองอ่อน ๆ อยู่ ยัยคนที่ชื่อกุหลาบดำดูออกแน่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่พลาดแน่นอน”
TOY กล่าวอย่างจริงจัง “CODE2 ออกญา บัวบาน มายา พวกเธอต้องถ่วงเวลาจนกว่าฉันจะปลดะเิได้อาจจะลำบากหน่อยเพราะสู้กันแบบ 5 ต่อ 4ฉันจะเร่งปลดะเิให้เร็วที่สุดแล้วไปเสริมพวกเธอแต่ทุกอย่างก็อาจไม่ได้เป็ไปในแบบที่คิด”
บัวบานยืนตัวตรงแบบทหาร “รับทราบ”
ออกญาทิ้งก้นบุหรี่แล้วเหยียบทิ้ง “ศึกที่แท้จริงของคณะกัลยา”
ณ ใต้สันเขื่อน
กุหลาบดำยืนมองดาวบนท้องฟ้าอย่างเบื่อหน่าย“พวกนั้นไม่มาสักที เสียเวลาชิป เราะเิเขื่อนจริง ๆ เลยดีไหมพวกมันจะได้รู้ว่าถ้าบิดพวกเราจะเป็ยังไง”
อัญชันมรณะะโเล่นอย่างร่าเริง “ตู้ม ตู้ม เลย”
ดอกบัวเหล็กมองะเิที่พึ่งติดตั้งไป “ใจเย็นก่อน นี้ยังไม่ถึงเที่ยงคืนเลย”
ลีลาวดีเพลิงวิดพื้นวอมร่างกายส่วนมะลิราตรีนั่งบนหลังลีลาวดีเพลิง
ทันใดนั้นกุหลาบดำััพลังงานบางอย่างได้จากที่ใกล้ๆ “มาแล้ว พลังงานที่แปลก ๆ นั้น ต้องเป็ศิลาแห่งชะตาแน่”
ดอกบัวเหล็กใช้สายตาอินฟราเรดมองในความมืด“มาคนเดียวเหรอ แปลก ๆ นะ”
กุหลาบดำยิ้มขณะมองไปทางทิศนั้น และค่อยๆ เห็นร่างของมายาพร้อมศิลา “ศิลาอยู่กับนางนั้นฉันเห็นออร่าสีทองที่แผ่ออกมาจากศิลา”
มายาะโมาจากที่ไกล ๆ “โฮ้ยไอพวกกะหรี่ หินที่พวกแกอยากได้อยู่นี้ อยากได้ก็มาเอาสิ” มายาหันหลังวิ่งหนีหลังพูดจบ
ลีลาวดีเพลิงกำหมัดแน่น “ปากดีนะ”
มะลิราตรียิ้มอย่างสดใส “ตามไปเอาศิลาและเชือดมันกันเถอะ”
กุหลาบดำออร่าสีดำแผ่ออกมาจากร่าง “นางนั้นสายเวทย์ฉันขอฆ่ามันนะ”
เหล่าบุษบาทมิฬออกวิ่งตามมายาไปติด ๆ
อัญชันมรณะควักปืนออกมาไล่ยิงตาม
กุหลาบดำเห็นไปดุอัญชันมรณะ “ทำอะไรนะอัญชัน ฉันบอกแล้วไงว่ายัยนั้นฉันจะฆ่ามันเอง”
อัญชันมรณะยิ้มแห้ง ๆ “แค่ยิงให้มีสีสันนะ ไม่ได้ตั้งใจให้โดนสักหน่อย”
มายาวิ่งหนีมาจนหอบเหนื่อยและหยุดวิ่งและโดน ลีลาวดีเพลิง มะลิราตรี กุหลาบดำ อัญชันมรณะล้อมไว้
กุหลาบดำจ้องไปที่หน้ามายา “ส่งศิลามา ไม่สิ ไม่ต้องก็ได้ ฉันจะหยิบมาจากศพเธอเอง”
มายายืนอย่างสงบไม่แสดงความกลัวหรือความกังวลใดๆ “เหรอ เอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้น”
ลีลาวดีเพลิงกอดอก “แล้วเธอเอาอะไรมามั่นใจว่าจะรอดจากการรุมของพวกเรา”
มะลิราตรีก้มมองดอกไม้ที่เท้าและมองไปรอบ ๆ โดยสัญชาตญาณ “นางไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอก”
มายา “ใช่ฉันตัวคนเดียวสักที่ไหน”
ทันใดนั้น CODE2บัวบาน และออกญา พุ่งออกมาจากที่ซ่อน
CODE2 พุ่งฟาดดาบใส่มะลิราตรีนางหลบได้อย่างพลิ้วไหว
บัวบานเตะสูงใส่ลีลาวดีเพลิงนางบล็อกไว้ได้ทัน
ออกญารับศิลาจากมือมายาแล้วขึ้นมอเตอร์ไซค์บิดพาศิลาหนีไปทันที
กุหลาบดำชาร์จพลังมืดสีดำเตรียมยิงใส่ออกญา
มายาจึงสร้างกำแพงสีดำบล็อกพลังมืดนั้นไว้ให้“ผิดคู่รึป่าวแม่ดอกกุหลาบดำ”
กุหลาบดำ “หน๊อยอัญชันตามมันไปที”
อัญชันมรณะลนลานทำอะไรไม่ถูก “เอ๋ ๆ ทำไงอะ”
กุหลาบดำหันไปดุอัญชัน “ทำอะไรสักอย่าง ไปหารถสิ เร็วเลย”
อัญชันมรณะดี๊ด๊าวิ่งไปหารถ “อ๊า จะรีบตามนางนั้นให้ทันเดี๋ยวนี้”
มายาชาร์จพลังมืดจะทำลายมอเตอร์ไซค์อีกคันที่จอดอยู่
กุหลาบดำอัดพลังมืดยิงใส่มายาก่อนที่นางจะทำลายรถมายากระเดนล้มลง
อัญชันมรณะสตาร์ทรถแล้วรีบขับตามออกญาไปทันที
อัญชันมรณะขับตามไปด้วยความเร็วสูงออกญาพยายามเร่งความเร็วเพื่อทิ้งห่าง
เมื่ออัญชันมรณะเห็นรถออกญาในระยะสายตานางขวักปืนพกจากต้นอ่อนแล้วลั่นไก ปังะุพุ่งเข้าไปที่ไหล่ซ้ายออกญาจนนางรถล้มกลิ้งไปกับถนน
อัญชันมรณะหยุดรถเก็บปืน “200 เมตร แถมลมก็แรง แต่ฉันยิงโดน ฉันนี้เก่งจริง ๆ”
ตัดมาที่สันเขื่อน
TOY กำลังหาที่ซ่อนะเิ “เจอแล้ว”
TOY ค่อย ๆ งัดฝาะเิอย่างเบามือทันใดนั้นมีร่างหนึ่งจับเธอเหวี่ยงอัดกำแพงอย่างรุนแรงจนกำแพงถึงกับแตกร้าว “อ้า”
ดอกบัวเหล็กยืนเท้าสะเอว “คิดแล้วว่านั้นต้องเป็แผนล่อพวกเราออกจากะเิ ดีนะที่ฉันไม่โดนหลอกง่ายๆ โดยการยั่วยุล่อลวงอะไรแบบนั้น”
TOY ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นบนร่าง “เธอคือดอกบัวเหล็กสินะ”
ดอกบัวเหล็กสแกนร่าง TOY “ส่วนเธอก็คือ TOY งั้นมาวัดกันหน่อยว่าเทคโนโลยีของอิลลูมินาติอย่างฉัน กับเทคโนโลยีของกิตติเทคเ้าไหนจะแกร่งกว่ากัน”
TOY ก้มมองร่างตัวเอง “ไม่ชอบเลยที่ถูกแทนว่าเป็เทคโนโลยีของกิตติเทคฉันอยากให้เรียกว่าคือเทคโนโลยีที่พี่ฝนด็อกเตอร์ศิริรัตน์สร้างและพัฒนาขึ้นมามากกว่า”
ตัว TOY เริ่มมีเส้นพลังงานสีฟ้าเรืองแสงและมือเปลี่ยนเป็ใบมีด
ส่วนดอกบัวเหล็กมีไฟฟ้าแปล๊บ ๆออกจากร่างแผ่ออกมาถี่ ๆ ช็อตพื้นจนไหม้
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันและซัดกันอย่างรวดเร็วรุนแรง
ตัดมาที่บัวบานและลีลาวดีเพลิงที่กำลังเดินเป็วงกลมดูเชิงอีกฝ่ายกัน
ลีลาวดีเพลิง “ราชินีมวยไทย มาเห็นตัวจริงแล้วก็ดูไม่เท่าไหร่นิ”
บัวบานเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับ
ลีลาวดีเพลิง “ที่เธอได้แชมป์โลกมวยไทยนั้นเพียงเพราะฉันถอนตัวออกจากแข่งขันไปก่อนที่เธอจะเข้าแข่งขันอีกก็มันดูเสียเวลาสำหรับฉันมันมีแต่พวกอ่อนหัด”
บัวบานยิ้มตอบรับ “ดูมั่นใจในตัวเองจังเลยนะ”
ลีลาวดีเพลิงมองดู CODE2ที่กำลังฟันมีดกับมะลิราตรีและกุหลาบดำที่กำลังซัดพลังเวทย์มนต์กับมายา
ลีลาวดีเพลิงชี้ไปที่สันเขื่อน “ตรงนี้มันดูวุ่นวาย เราไปวัดฝีมือกันที่ตรงนู้นดีไหม สังเวียนของฉันกับเธอ”
ลีลาวดีเพลิงเดินนำไปโดยไม่รอคำตอบ
บัวบานมองตามแล้วเดินตามไป
ไม่นานนักเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงสันเขื่อนสังเวียนที่มีแค่พวกเธอ
บัวบานยืดกล้ามเนื้อและะโวอมร่างกาย
บัวบานตั้งการ์ดมวยไทย “พร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลย”
ลีลาวดีเพลิงยิ้มกว้างกางแขนกว้างเดินเข้าหาบัวบานโดยไร้การตั้งการ์ด“ฉันจะให้เธอได้รู้จักความแข็งแกร่งที่แท้จริง”
บัวบานเมื่อเห็นลีลาวดีเพลิงเดินมาถึงระยะหมัดบัวบานปล่อยหมัดขวาเข้าคางลีลาวดีเพลิงเต็ม ๆ ปังงงเสียงเนื้อกระทบกันด้วยแรงปะทะที่รุนแรงดังสนั่น
ลีลาวดีเพลิงยังคงยิ้มฟันไม่สะทกสะท้าน “ปลายคางเหรอ กะจะน็อคฉันสินะ เสียใจด้วยกล้อมเนื้อคอฉันมันแข็งจนยึดหัวฉันไว้ไม่ให้สั่นตอนนี้สมองฉันไม่ได้กระตุกให้เธอน็อคง่าย ๆ หรอก”
หลังพูดจบลีลาวดีเพลิงพุ่งเข้ายืนหน้าบัวบานด้วยความเร็วสูงเข้าประชิดระดับที่หน้าอกของทั้งสองดันกันโดยบัวบานแทบไม่ได้ตั้งตัว
บัวบานถึงกับใ “เร็วเกินไปแล้ว”
มือซ้ายของลีลาวดีเพลิงบีบคอบัวบานแล้วยกนางจนขารอยขึ้นจากพื้นด้วยมือข้างเดียว
บัวบานพยายามต่อยหน้าลีลาวดีเพลิงเพื่อให้นางปล่อย“หาย... ใจ... ไม่... ออก...”
ลีลาวดีเพลิงยิ้มอย่างมีความสุข “แค่นี้ก็รู้ผลแล้ว แต่มันจะไปสนุกอะไรละถ้าบีบคอเธอจนขาดอากาศตาย”
ลีลาวดีเพลิงกำหมัดขวาแน่นจนเส้นเืปูดเห็นลายกล้ามเนื้อชัดแล้วต่อยเข้าที่หน้าของบัวบานสุดแรง
แรงปะทะนั้นรุนแรงมากรุนแรงจนบัวบานกระเดนไป เืพุ่งออกจากจมูกและปากของบัวบาน
บัวบานสติแทบหลุดจากหมัดนั้นแต่เพราะความเ็ปบนใบหน้าทำให้นางตื่นขึ้นมา
บัวบานลุกขึ้นยืนเช็ดเืที่ใบหน้า “โอ้ย เจ็บ ๆ”
บัวบานตั้งท่ามวยไทยอีกครั้ง
ลีลาวดีเพลิงยิ้มดีใจ “ยังไม่ตาย กะไว้แล้วเธอต้องทำให้ฉันสนุกได้”
ลีลาวดีเพลิงพุ่งเข้าไปหาบัวบานด้วยความเร็วสูง
บัวบานเตะก้านคอเข้าไปที่หัวนางเต็ม ๆแต่ลีลาวดีเพลิงไม่สะท้านเอาหัวโขกหน้าบัวบาน จากนั้นต่อยท้องบัวบานอย่างรุนแรงแล้วตามด้วยถีบจนบัวบานกระเดนไปอีกครั้ง
บัวบานเืพุ่งออกจากปาก “อ้า ยัยนี้มันสัตว์ประหลาด”
บัวบานลุกขึ้นอีกครั้งแล้วกัดฟันแน่น
ลีลาวดีเพลิงหัวเราะอย่างมีความสุขพุ่งเข้าไปหวังจะต่อยบัวบานอีกแต่คราวนี้บัวบานหลบได้แล้วแทงเข่าเข้าท้องลีลาวดีเพลิงจนนางถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ลีลาวดีเพลิง “แรงดีนิ ทำเอาจุกนิด ๆ นะ”
ลีลาวดีเพลิงเริ่มตั้งการ์ดมวยไทย “คิดว่าใช้ศิลปะการต่อสู้เป็คนเดียวเหรอตำแหน่งราชินีมวยไทยฉันได้มาก่อนเธอหลายปีอีกถ้าฉันยังอยู่ในวงการเธอก็ไม่ได้ฉายานั้นไปหรอก”
บัวบานหน้านิ่งเดินเข้าหาลีลาวดีเพลิง
ลีลาวดีเพลิงยิ้มแล้วเดินหาบัวบานเช่นกัน
ทั้งคู่แรกหมัดกันอย่างรุนแรง ต่อเนื่องผลัดกันเตะ ต่อย ศอก เข่า
เสียงกระทบดังขึ้นอย่างกับสัตว์ประหลาดตีกัน
เืเริ่อมกระเสนเลอะ ณ ตรงนั้นแต่เืนั้นกลับเป็ของบัวบานฝ่ายเดียว
ทั้งสองปะทะกันด้วยความเร็วสูงจนไม่น่าเชื่อว่านี้คืุ์ที่สู้กัน
แต่ความเร็วของบัวบานก็ค่อย ๆ ช้าลงสตินางเริ่มหลุด การ์ดเริ่มตกป้องกันอะไรไม่ได้ สายตานางเริ่มเบลอจนมองอะไรไม่ชัด
ลีลาวดีเพลิงถีบนางจนกระเดนชนกำแพงบัวบานล้มลงเืท่วมใบหน้า
บัวบานพยายามยืนขึ้นอีกครั้งแต่ก็ไม่ไหวนางขาสั่นยืนไม่ไหวจนต้องใช้หลังพิงกำแพงไว้
ลีลาวดีเพลิงเหงื่อท่วมร่างหอมเล็กน้อย “หมดสภาพแล้วสินะ ฉันพึ่งเริ่มหอบเองนะ นึกว่าจะสนุกกว่านี้ซะอีก”
บัวบาน “ยังหรอกฉันยังไม่แพ้” บัวบานพูดออกมาเสียงอ่อนอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น
ลีลาวดีเพลิง “ปากว่างั้น แต่ร่างกายเธอยืนเองยังแทบไม่ไหวรีบจบเธอแล้วไปช่วยเพื่อนฉันดีกว่า”
ลีลาวดีเพลิงตั้งท่ายืนใหม่ ยืนกางขาย่อเข่า หลังหลัง เพื่อสร้างความสมดุลในการยืน “กังฟูนะรู้จักไหมเธอต้องรู้จักและเคยเจออยู่แล้ว แต่ฉันไม่ได้อ่อนแบบพวกที่เจอเคยเจอมาหรอกนะฉันที่ไขว่ขว้าความแข็งแกร่งตลอดเวลานั้นเรียนรู้ทุกศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดบนโลกนี้แล้วและวิชานี้ก็เหมาะจะจบการต่อสู้นี้มาก ฉันเรียนมันว่า 100 หัตถา”
หมัดของลีลาวดีเพลิงพุ่งเข้าทั่วร่างกายบัวบานรัวๆ ไม่ยั้ง บัวบานที่ยืนหลังชนกำแพงไร้เรี่ยวแรงตั้งการ์ดป้องกันโดนเต็ม ๆ ทุกหมัด
บัวบานเืไหลและเกิดแผลช้ำทั่วร่างสติบัวบานหมดไปในที่สุดแต่หมัดนั้นก็ไม่ได้หยุดลีลาวดีเพลิงต่อยจนความเ็ปทำให้บัวบานสติกลับมาอีกครั้ง จนครบ 100 หมัด
บัวบานนอนลงกับพื้นอย่างกับคนตายไม่ขยับเลยสักนิด
ลีลาวดีเพลิงเช็ดเืบัวบานที่ติดอยู่บนหมัดตัวเอง“ไม่ต้องเสียใจหรอก สู้กับฉันได้นานขนาดนี้ก็ถือว่าเธอเก่งมากแล้ว”
ลีลาวดีเพลิงหันหลังแล้วค่อย ๆ เดินจากไป
บัวบานขยับร่างกายแทบไม่ไหวทำได้เพียงครุ่นคิดในใจ“นี้ฉันแพ้เหรอ หลังจากนี้ยัยนั้นจะไปเสริมคนอื่นซีถ้าโดนรุมต้องสู้ไม่ไหวแน่ มายา TOY ออกญาหลังจากซีแพ้ทุกคนก็จะโดนรุมไปด้วย ศึกนี้ทุกคนกำลังจะแพ้เพราะฉันหลังจากนั้นพวกอิลลูมินาติก็จะได้ศิลาไปแล้วโลกนี้ก็เกิดหายนะแน่ความพยายามที่รวบรวมพวกเรามาปกป้องศิลาจากภัยร้ายของคุณลุงม้าขาวก็จะสูญเปล่า พี่ PALMER46ใส่ชื่อฉันในทีมนี้เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวฉันทุกคนกำลังจะแพ้เพราะฉัน ทุกความพยายามของทุกคนกำลังจะสูญเปล่า ลุกขึ้นสิยัยบัวลุกขึ้นสิ”
บัวบานค่อย ๆ หายใจช้า ๆ เข้าออกลึก ๆนางยืนขึ้นทั้งที่เืท่วมใบหน้า ตาลืมขึ้นแค่ข้างขวาข้างเดียว “ถ้าฉันไม่สู้ทุกคนอาจต้องตาย”
บัวบานกำหนดลมหายใจ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ “่หลังมานี้เราไม่เจอศัตรูเก่ง ๆ จนอ่อนซ้อมมากต้องลดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็ออกไปให้หมด ต้องใช้ศิลปะนั้น”
บัวบานยกมือซ้ายอยู่ในระดับสายตานำมือขวาไว้มือขวาวางต่ำลงเล็กน้อย ศอกเก็บชิดลำตัวทำมุมแหลม วางเท้าเป็เหลี่ยมเท้าขวานำหน้าเท้าซ้ายอยู่หลัง ่ล่างถ่ายน้ำหนักย่อเข่าเล็กน้อย
ลีลาวดีเพลิงหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง “หึ ยังจะสู้อีกเหรอ”
ลีลาวดีเพลิงใเล็กน้อย “ท่านี้มัน ศิลปะการต่อสู้มวยไทยโบราณ มวยไชยา แต่แล้วไงละ”
ลีลาวดีเพลิงใอีกครั้งเมื่อมองไปที่ใบหน้ามองไปในแววตาบัวบานใบหน้าของบัวบานนั้นสงบ แววตานั้นดูเหมือนคนที่ไม่ได้พยายามจะฆ่ากันเลยมันดูสงบอ่อนโยน นิ่งไร้ความกลัว
ลีลาวดีเพลิงยิ้มแล้วพุ่งเข้าชาร์จอีกครั้งหมัดเกือบกระทบใบหน้าของบัวบาน
แต่บัวบานขยับหลบเพียงเล็กน้อยแล้วตีศอกซัดเข้าหน้าลีลาวดีเพลิงเต็ม ๆ
ลีลาวดีเพลิงน้ำลายถึงกับพุ่งออกจากปาก
ลีลาวดีเพลิงรีบตั้งหลักแล้วตีศอกคืนแต่บัวบานหายไปแล้ว
ลีลาวดีเพลิงสีหน้าเปลี่ยนเป็ใมาก “เร็วมาก อย่างนี้เองสินะยัยนี้มันเห็นการเคลื่อนไหวของฉันเล็กน้อยก็อ่านการโจมตีออกเลยเหรอ”
พั้ว พั้ว พั้ว พั้ว
หมัดขวา เข่า ศอก เข้าร่างลีลาวดีเพลิง 4ครั้งรวด นางยังไม่ทันเห็นร่างบัวบานด้วยซ้ำ
ลีลาวดีเพลิงเืพุ่งออกจากจมูก “เื นี้เืฉันไหลเหรอ”
ลีลาวดีเพลิงหันไปมองบัวบานที่ยังคงยืนตั้งการ์ดมวยไชยาอย่างสงบ
ลีลาวดีเพลิงง่างหมัดเตรียมพุ่งเอาคืนแต่แล้วบัวบานพุ่งเข้ามาจับหมัดนาง
ก่อนจะปล่อยแล้วะโใช้เข่าแทงเข้าหน้าลีลาวดีเพลิงเต็มๆ
ลีลาวดีเพลิงครุ่นคิด “ทุกการขยับของร่างกายล้วนมีเจตนายัยนี้เข้าถึงการอ่านการเคลื่อนไหวถึงขึ้นสุดแล้ว ทั้งที่เราเองก็รู้แต่ยัยนี้เร็วมาก มันผ่อนคลายร่างกายจนเคลื่อนไหวได้เร็วสุด ๆเราเองยังไปไม่ถึงขั้นนั้นเลย”
ลีลาวดีเพลิงกำหมัดด้วยความโกรธแล้วะโสุดเสียง“ใครมันจะไปยอมแพ้กันเล่า”
เหงื่อบนร่างลีลาวดีเพลิงระเหยจากความร้อนของร่างกายนางลีลาวดีเพลิงพุ่งไล่ซัดบัวบานรัว ๆ ทุกวิชา ทุกศิลปะการต่อสู้ไม่มีหมัดหรือเท้าไหนเลยที่โดนบัวบาน แม้ร่างกายลีลาวดีเพลิงจะทำงานสุดกำลัง
พั้ว พั้ว พั้วพั้วพั้วพั้ว
มือ เท้า เข่า ศอกของบัวบานเข้าร่างลีลาวดีเพลิงเต็ม ๆ ทุกครั้ง
ลีลาวดีเพลิงเืพุ่งออกจากจมูกและปาก “ฉันแพ้แล้ว”
ก่อนที่บัวบานจะถีบเต็มแรงจนลีลาวดีเพลิงสติแทบหลุดร่างลีลาวดีเพลิงลอยตกสันเขื่อนลงไปในน้ำ
เมื่อรู้ผลบัวบานถอนหายใจ “หื้ม ชนะสักที ต้องรีบไปช่วยทุกคน”
แต่แล้วร่างของบัวบานกระตุกอย่างแรงเหมือนมีไฟฟ้าช็อตทั้งร่าง
ร่างกายของนางนั้นฝืนขีดจำกัดมามากเกินไปแล้ว
บัวบานทรุดลงนอนกับพื้นหลับไปในทันที
ตัดมาที่มายาที่กำลังวิ่งหลบพลังมืดของกุหลาบดำ
มายาหลบหลังต้นไม้แล้วพยายามยิงพลังมืดเส้นตรงสีดำพุ่งสวนใส่กุหลาบดำ
กุหลาบดำกดมือลงพื้นทำให้ดอกกุหลาบขนาดใหญ่งอกออกจากพื้นบดบังพลังของมายา
มายากำมือแล้วคลายออกช้า ๆ “กองต่อแตนวิบัติควายธนูเงา”
นางอัญเชิญิญญาต่อแตนนับพันตัวและควายธนูออกมาพุ่งโจมตี
กุหลาบดำอัดพลังเข้าไปในดอกกุหลาบั์ตรงหน้าที่พึ่งใช้เป็โล่ดอกกุหลาบั์ขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังท้องฟ้า จากนั้นมันก็แตกสลายกลายเป็กลีบกุหลาบที่แหลมคม
ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง
ต่อแตนและควายธนูถูกกลีบกุหลาบที่ร่วงโรยฟาดฟันจนสลายหายไป
กุหลาบดำยิ้มกางแขนอย่างมั่นใจว่าเหนือกว่าอีกฝ่าย“แค่พวกแกส่งหินนั้นมาให้พวกเรา บางทีฉันอาจใจอ่อนไม่ฆ่าแกก็ได้”
มายา “หัวหน้าพวกแกจะเอามันไปทำอะไรละครองโลกเหรอ ฉันไม่ให้หรอก”
กุหลาบดำ “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าท่านเคนเนดี้จะเอามันไปทำอะไรรู้แค่ว่างานของฉันก็คือฆ่าพวกแกแล้วนำศิลากลับไปให้ท่านแค่นั้น”
มายายิ้มสมเพชกุหลาบดำ “แกไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันทำอะไรได้สินะ”
กุหลาบดำ “ฉันไม่สนใจหรอกว่ามันจะทำอะไรได้”
มายานำมือทั้งสองััพื้นดิน “ิญญาอสูรนาคา จงออกมารับใช้ข้า”
ิญญาพญานาคโปร่งแสงสีเขียวขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากพื้นดินแล้วคำรามเสียงดัง
กุหลาบดำใจนเหงื่อตกเล็กน้อย “นี้เธอไม่ใช่หมอผีธรรมดาสินะ”
พญานาคพุ่งใส่กุหลาบดำกุหลาบดำอัดพลังมืดมหาศาลยิงใส่มัน แต่พญานาคไม่สะทกสะท้านเลย
กุหลาบดำรีบสร้างโล่พลังมืดปกป้องตัวเองไว้ก่อนที่จะพญานาคจะฟาดหางใส่เธอตู้มมมม
โล่ของกุหลาบดำแตกสลายร่างของนางลอยกระเดนกริ้งไปตามแรง
กุหลาบดำนอนเช็ดเืที่มุมปากก่อนจะยิ้มแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“ฮึ ฮึ ฮะ ฮา ฮา ฮา ฮา”
มายายืนอย่างเหนือกว่าโดยมีพญานาคบินวนรอบตัวนาง“มีอะไรน่าขำเหรอ หรือสมเพชสภาพตัวเอง”
กุหลาบดำลุกขึ้นยืนช้า ๆ “นี้คงจะเป็ครั้งแรกเลยที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องดึงพลังทั้งหมดมาใช้”
ทันใดนั้นลำแสงสีดำขนาดมหึมาแผ่พุ่งออกจากพื้นจุดที่กุหลาบดำยืนมันปกคลุมบดบังร่างกุหลาบดำจนดำมิด แผนดินสั่นะเืเล็กน้อย
มายาใกับภาพตรงหน้า “อะไรวะนั้น”
ลำแสงสีดำค่อย ๆ หายไปทำให้ปรากฏร่างของกุหลาบดำที่เปลี่ยนไปร่างกายของเธอเปลือยเปล่าและเปลี่ยนเป็สีดำและรวดลายสีขาว
ส่วนหัวของนางกลายเป็ดอกกุหลาบสีดำหญ้าและต้นไม้รอบตัวนางค่อย ๆ แห้งเหี่ยวเหมือนถูกดูดกลืนพลังชีวิต
พญานาคของมายาอ้าปากชาร์จลำแสงสีทองก่อนยิงเป็เส้นตรงใส่กุหลาบดำ
กุหลาบดำยกมือข้างหนึ่งหันไปที่พญานาคตื๊ดลำแสงสีขาวผสมกลีบกุหลาบสีดำพุ่งเข้าใส่ปะทะกับลำแสงสีทองของพญานาคแล้วทะลวงเข้าร่างพญานาคจนสลายไปในพริบตา
มายาใจนหน้าซีด “พลังแบบนี้มัน”
กุหลาบดำลอยตัวจากพื้นช้า ๆแล้วหัวเราะอย่างเหนือกว่า “ฮา ฮา ฮาจะเอาไงต่อละแม่คนเก่ง หมดมุกแล้วเหรอ”
กุหลาบดำยกมือทั้งสองขึ้นช้า ๆวงแหวนเวทย์มนต์ 12 วง โผล่บนพื้นดินจากนั้นต้นกุหลาบขนาดใหญ่สีดำงอกออกมาทุกต้นหันดอกไปทางมายา
จากนั้น ตื๊ดลำแสงสำขาวผสมกลืบกุหลาบสีดำพุ่งออกมาจากดอกกุหลาบั์ทั้ง 12 ต้น มันพุ่งใส่มายา
มายากางโล่พลังเวทย์สีดำปกคลุมตัวเองไว้
กุหลาบดำยิ้มอย่างร่าเริงออร่าพลังมืดแผ่พุ่งออกจากร่างนางแสดงถึงพลังที่มากล้น“จะทนได้สักกี่น้ำเชียว”
ตื๊ดดดดดดดดดดลำแสงจากดอกกุหลาบดำั์ยิงค้างแช่ใส่มายาอย่างไม่ลดละ
มายามือเริ่มสั่นโล่พลังเวทย์ของนางเริ่มร้าว“ไม่ไหวแล้ว”
ตู้ม โล่พลังของมายาะเิแตกออก
มายาหมดสภาพนอนคว่ำจากแรงะเิ
เถาวัลย์หนามสีดำพุ่งออกจากดอกกุหลาบั์ทั้ง12 ต้น เถาวัลย์พุ่งเข้าไปรัดร่างมายาและยกตัวเธอลอยขึ้นมันบีบรัดฉีดกระชากเสื้อผ้ามายาหนามแหลมขูดแทงตามร่างกายมายาจนเืไหลแทบทั่วร่าง
กุหลาบดำ “ฉันจะสูบพลังชีวิตของเธอมาเป็พลังของฉัน”
เถาวัลย์เริ่มคุกคามลุกลานขืนใจมายาอย่างโหดร้าย
มายาพยายามดิ้นอย่างทรมาน “เธอไปเอาพลังขนาดนี้มาจากไหนกัน พลังของปีศาจ”
กุหลาบดำลอยตัวมาจนปากแทบจูบมายา “ไหน ๆ เธอก็กำลังจะตายแล้ว ฉันเองก็ไม่ใช่คนใจดำอะไรขนาดนั้นจะบอกไว้เอาบุญก็ได้”
มายากัดฟันแล้วพยายามอย่างทรมาน “ขายิญญาให้ปีศาจสินะ”
กุหลาบดำจูบดูดดื่มปากมายาก่อนเอ่ย “ก็คงงั้น พลังที่ต้องแลกกับการเป็ทาสของมัน”
มายาที่กำลังถูกสูบพลังชีวิตกำลังจะหมดสติ“ทาสเหรอ ยอมทำขนาดนั้นเพียงเพราะอยากได้พลังเหรอ”
กุหลาบดำ “เธอเองก็ได้พลังบางส่วนมาจากปีศาจนิฉันรู้สึกได้จากรสชาติของเธอ”
มายา “เราไม่เหมือนกันเธอนะขายิญญาให้มันโดยเต็มใจ แต่ฉันถูกมันยัดเยียดพลังให้”
กุหลาบดำ “ก็ไม่ต่างกันหรอกพลังที่อัสโมดัสมอบให้ฉัน มันมากพอที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากอดีตที่โหดร้ายนั้นได้”
มายาจู่ ๆก็ยิ้มเหมือนได้ยินบางสิ่งที่กุหลาบดำไม่ควรเอ่ยออกมา “หนึ่งใน ปีศาจมหาบาป 7 ประการ บาปแห่งราคะ อัสโมดัสคือปีศาจที่เธอขายิญญายอมเป็ทาสมันแลกกับพลังสินะ”
กุหลาบดำ “ก็ใช่พลังที่ฉันเอาชนะเธอได้นี้ไง”
มายาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแม้ร่างกายยังถูกเถาวัลย์ลุกลาน
กุหลาบดำงงเล็กน้อย “กลัวตายจนเสียสติไปแล้วเหรอ”
มายาเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ข้าคือมายา ในนามของว่าที่ราชินีแห่งราคะ ข้าสั่งให้เ้าปลดปล่อยข้าแล้วคุกเข่าต่อหน้าข้า”
ทันใดนั้นเถาวัลย์ทั้งหมดสลายหายไปร่ายกายของกุหลาบดำขยับไปเองตามคำสั่งของมายา
กุหลาบดำมีสีหน้าที่ใเป็อย่างมาก “เอ๋ ทำไมละ ร่ายกายฉันมันขยับไปเอง”
มายามองต่ำใส่กุหลาบดำ “แพ้เพราะปากแท้ ๆ เธอไม่น่าบอกความลับมาเลย”
กุหลาบดำ “อะไรความลับอะไร”
มายา “ตามสัญญากับอัสโมดัสเธอมีชนชั้นเป็ทาสของมัน ฉันเองก็มีสัญญากับมันนะ ไอเหี้ยอัสโมดัสนั้น แต่ฉันนะโดนมันยัดเยือดให้เป็ว่าที่ภรรยาของมัน ดังนั้นฉันก็มีชนชั้นเป็ถึงว่าที่ราชินีแห่งราคะ ต่างจากเธอที่เป็แค่ทาสแห่งราคะเรามันต่างกัน เธอเป็ทาสของมันก็เหมือนกลายเป็ทาสของฉันไปด้วย”
กุหลาบดำช็อคเงยหน้ามองมายานางเห็นบางสิ่ง เงาของมายาที่มีขนาดใหญ่มหึมา เงาที่มีปีกค้างคาว หาง และเขาเงาของมายาในร่างที่มายายังไม่ได้เอามาสู้ด้วยซ้ำ ร่างราชินีปีศาจแห่งราคะ
กุหลาบดำ “นี้เธอยังไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำสินะ”
มายา “ก็ไม่ถูกหรอกถ้าจะเอาพลังระดับนั้นมาใช้ฉันต้องจ่ายราคาแพงนะ เลยไม่อยากใช้มันสักเท่าไหร่”
กุหลาบดำ “นี้ฉันแพ้ั้แ่เริ่มแล้วไม่สิ ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอด้วยซ้ำ”
ตัดมาที่ TOY ที่กำลังปะทะกับดอกบัวเหล็กที่ใต้สันเขื่อน
ทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ความเร็วพละกำลัง เกินกว่ามนุษย์ปกติ เสียงโลหะปะทะกันะเือย่างรุนแรงพื้นบริเวณนั้นร้าวเมื่อทั้งสองเข้าปะทะกัน
TOY เปลี่ยนมือทั้งสองเป็ใบมีดแล้วพุ่งฟันใส่ดอกบัวเหล็กรัวๆ ดอกบัวเหล็กเคลื่อนไหวหลบอย่างผิดหลักการเคลื่อนไหวแบบมนุษย์
ดอกบัวเหล็กใช้สองมือยันพื้นไว้จากนั้นใช้สองเท้าถีบTOYจนกระเดน
TOY ขณะกระเดนใช้มือที่เป็ดาบปักลงพื้นไว้เพื่อตั้งหลัก
ดอกบัวเหล็ก “ได้แค่นี้เหรอ นึกว่าจะตึงมือกว่านี้ซะอีก”
TOY “ฉันต่างหากละที่ต้องพูดแบบนั้น”
ดอกบัวเหล็ก “คิดว่าตัวเองได้เปรียบอยู่งั้นเหรอ”
TOY “ก็คิดแบบอื่นไม่ออกนะ”
ดอกบัวเหล็กยิ้มจากนั้นกระแสไฟฟ้าเริ่มปรากฏทั่วร่างของเธอ“PowerUp”
TOY “ก็อีแค่เพิ่มพลังงานให้ขยับได้เร็วขึ้นแรงขึ้น คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ ขอแค่ 5 นาที ฉันจะล้มเธอให้ดู”
ดอกบัวเหล็กยิ้มสายฟ้าแวบ “มั่นหน้านักนะ 5 นาทีเหรอ นานไป”
ดอกบัวเหล็กมองไปที่ะเิที่ติดอยู่ข้างกำแพงเขื่อนเวลามันเริ่มนับถอยหลัง 3 นาที
TOY “3 นาที จะบ้ารึไงคิดจะฆ่าตัวตายเหรอ แล้วเพื่อนเธออีก 4 คนละ”
ดอกบัวเหล็ก “พวกเราบุษบาทมิฬพร้อมจะตายเพื่ออิลลูมินาติ”
TOY “โดนล้างสมองไปกันหมดแล้วรึไงแล้วศิลาละ พวกเธอคงจะไม่ได้ศิลานั้นไปแน่ น้ำเขื่อนที่แตกออกมาคงซัดมันหายไป”
ดอกบัวเหล็ก “แค่กำจัดพวกเธอได้เดี๋ยวคนอื่นในอิลลูมินาติคงหาต่อเอง ตอนนี้เหลือ 2นาทีแล้วนะ ฉันขอเสนอให้เธอส่งมันมาดี ๆ แล้วฉันจะหยุดะเินี้จะได้ไม่ต้องมีใครตาย”
TOY “ถ้าส่งให้พวกแกพวกแกคงเอาไปทำเื่เลวร้ายกว่าการะเิเขื่อนแน่”
ดอกบัวเหล็กพุ่งเข้าหา TOY
ฟึบสายฟ้าฟาดตามทางที่นางพุ่งไปจนพื้นไหม้
TOY โยกตัวหลบอย่างรวดเร็วแต่ดอกบัวเหล็กเร็วเหนือชั้นกว่ามาก นางแทงศอกใส่ TOY จนทรุดร่างกระแทกพื้นอย่างแรงจนพื้นแตก
TOY ดีดตัวขึ้นแล้วใช้มือขวาเหวี่ยงใบมีดใส่ดอกบัวเหล็ก
ฟึบ
ดอกบัวเหล็กก้มลงหลบแล้วใช้แขนรัดแขน TOYจากนั้นใช้มือมีดของ TOY เองแทงเข้าไปที่ท้องของTOY ดันพุ่งไปปักติดกำแพงไว้
ดอกบัวเหล็ก “น่าสมเพช”
ดอกบัวเหล็กเปลี่ยนมือตัวเองเป็ดาบลำแสงสีฟ้าแล้วฟันไปที่เข่าทั้งสองข้างของTOYจนขา TOY ขาดทั้งสองข้าง
จากนั้นดอกบัวเหล็กดึงแขนใบมีดของ TOYที่ปักร่าง TOY เองอยู่ออกโยนทิ้งแล้วกระชากผม TOY เหวี่ยงนางไปนอนบนพื้น
ดอกบัวเหล็กยืนมอง TOYอย่างเหนือกว่ายืนทรงพลังโดยมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงออกจากตัวตลอดเวลา “สภาพดูไม่ได้เลยนะ”
TOY ที่ร่างกายเหลือแค่แขนซ้ายข้างเดียวพยายามดันตัวขึ้นแม้ขาทั้งสองขะขาดไปแล้ว “ถ้าฉันยอมแพ้ละก็ ทุกคนจะต้อง...”
ก่อน TOY จะพูดจบ ดอกบัวเหล็กเตะ TOY อย่างรุนแรงจนกระเดนไปพิงกำแพง“ไม่ต้องมาพูดน้ำเน่ามิตรภาพเลย ฉันจะรีบฆ่าเธอเดี๋ยวนี้แหละไม่รู้เพื่อน ๆ เธอจะตายไปแล้วบ้างไหม”
ดอกบัวเหล็กเร่งกระแสไฟฟ้าในร่างสุดขีดจนเกิดสนามแม่เหล็กดันร่างดอกบัวเหล็กลอยขึ้น แรงจนสายฟ้าฟาดไปทั่วนางหัวเราะให้ชัยชนะขณะเร่งพลังงาน
TOY กัดฟันอย่างเจ็บใจ “ยังจะเร่งพลังงานได้อีกเหรอ”
ดอกบัวเหล็กใช้มือทั้งสองยิงกระแสไฟฟ้ามหาศาลใส่TOYหวังจบการต่อสู้ในคราวเดียว “จบสักที”
แต่เมื่อกระแสไฟฟ้ามหาศาลฟาดลงมาที่ TOYมันไม่ได้ทำลายนาง กระแสไฟฟ้าทั้งหมดไหลไปที่มือซ้ายของ TOY ที่เปลี่ยนเป็ปืนเรลกันกระแสไฟฟ้ามหาศาลถูกอัดเข้าไปในร่างคู่ที่กำลังหมุนในมือซ้าย TOY ที่เล็งไปที่ดอกบัวเหล็ก
ตื๊ด เพียงเสี้ยววินาที จากพลังงานมหาศาลทำให้พลังการยิงนั้นเร็ว แรง จนดอกบัวเหล็กไม่ทันได้วิเคราะห์ด้วยซ้ำ
ดอกบัวเหล็กร่างลอยหายขึ้นฟ้าไปด้วยะุเรลกันของTOYที่ใช้พลังงานจากดอกบัวเหล็กเอง
TOY “ชนะแล้ว ฉันชนะแล้ว”
TOY มองไปที่ะเิที่กำลังนับถอยหลัง5 4 3 2 1
TOY หลับตาลง “ขอโทษนะทุกคนฉันล้มเหลว”
แต่ทุกอย่างกลับเงียบ
TOY “เอ๋ ไม่ะเิเหรอ” นางพยายามคลานไปดูด้วยมือซ้ายข้างเดียว จากนั้นลองเกะะเิออกดู “ไม่ใช่ะเิ นี้มันแค่กล่องธรรมดาที่ติดนาฬิกาดิจิตอลธรรมดานิ”
TOY ถอนหายใจอย่างโล่งใจ “บุษบาทมิฬ พวกนั้นเล่นบ้าอะไรวะ”
ตัดมาที่ถนนทอดยาวเส้นทางขึ้นลงูเา
ออกญาที่โดนยิงไหล่ซ้ายกำลังวิ่งหนีอัญชันมรณะที่ยิงปืนตามแหย่ใส่เธอเล่นอย่างสนุกสนาน
อัญชันมรณะวิ่งกระโดนดี๊ด๊าตามอย่างร่าเริงและยิงปืนแบบไม่ให้โดนหวังแค่แหย่เล่น“ปัง ปัง จะวิ่งไปอีกนานแค่ไหน รู้ทั้งรู้ว่าหนียังไงก็ไม่รอด ส่งศิลามาดีๆ เถอะ ฉันจะได้ไม่ต้องฆ่าหล่อน คุณกะหรี่ชั้นสูง อุ้ยขอโทษ คุณราชินีโลกใต้ดิน”
ออกญาใช้มือขวาหยิบปืนแล้วหันไปยิงสวนะุเฉียดหัวอัญชันมรณะไป
อัญชันมรณะใแบบติดเล่น “อุ้ย เกือบไปแล้ว หน้าสวย ๆ ของฉันเกือบเป็รูแล้ว”
ออกญาหันหลังวิ่งหนีต่อก่อนที่อัญชันมรณะจะยกปืนขึ้นนิ่งๆ
อัญชันมรณะ “ฉันี้เีตามแล้ว”
ปัง ะุพุ่งเข้าไปที่น่องขวาออกญานางล้มลงนอนลงไปทันที
ออกญา “โอ้ยเจ็บนะโว้ย”
อัญชันมรณะ “ถ้าส่งศิลานั้นมาแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว”
ออกญา “ทำเป็เก่งนะเมื่อไม่นานมานี้ยังเป็แค่เด็กเอ็นของไอมอสแท้ ๆ”
อัญชันมรณะ “เสือกยะ คนแพ้อย่ามาปากดี”
ออกญามองไปที่ปืนในมืออัญชันมรณะ “เธอดูมั่นใจในฝีมือการยิงปืนมากเลยนิ มาดวลกับฉันไหม ดวลแบบคาวบอยตะวันตกแบบศักดิ์ศรีนักแม่นปืน”
อัญชันมรณะมองต่ำใส่ออกญา “ไร้สาระ ฉันไม่สนศักดิ์ศรีปัญญาอ่อนนั้นหรอก”
ออกญา “กลัวแพ้ฉันรึไงฉันว่ฝีมือาฉันเร็วและแม่นกว่าเธอนะ”
อัญชันมรณะ “สภาพเธอยังจะกล้าพูดนะ งั้นก็ได้ ยังไงเธอก็แพ้ั้แ่เริ่มแล้ว 500 เมตรระยะนี้เป็ไง”
ออกญา “ไม่กลัวฉันวิ่งหนีรึไง”
อัญชันมรณะ “อย่าว่าแต่วิ่งหนีเลย สภาพเธอไม่รู้จะลุกขึ้นยืนมาดวลปืนไหวไหม”
อัญชันมรณะโยนนาฬิกาดิจิตอลให้ออกญา “ฉันตั้งเวลาไว้ 2 นาที เมื่อสัญญาณเตือนดังเราจะวัดกันว่าใครเหนือกว่า”
ออกญาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากเตรียมดวลปืน
เสียงนั้นเงียบสงบและสายลมอ่อน ๆ พัดผ่านปืนของทั้งสองอยู่ในซองรอสัญญาณเตือน
อัญชันมรณะเป่าปากรอเวลาอย่างสบายใจและมั่นใจในฝีมือตัวเอง
ออกญาหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทำสมาธิ
ตื๊ด เสียงนาฬิกาดังขึ้นตามด้วยเสียงปืน2 นัด ปังปัง จากปืนพกสั้นของทั้งคู่
ร่างของอัญชันมรณะล้มลงหน้าผากเป็รูจากะุปืนก่อนร่างจะนอนลง
ออกญาเก็บปืนเข้าซองก่อนจะคุกเข่าล้มลง “ฉันชนะ”มือของออกญาจับท้องไว้ก่อนเืจะไหลออกมาจากะุที่พึ่งถูกยิงเข้าท้อง “เจ็บชิปหายเลยเว้ย”
ออกญาพยายามลุกขึ้นยืนแต่เพราะโดนยิงที่ไหล่ซ้ายน่องขวา และท้อง ทำให้เธอทรุดลงไปนอน “ทุกคนจะเป็ไงบ้างนะ”
ออกญาหันไปมองร่างอัญชันมรณะที่นอนนิ่งแต่จู่ ๆ ร่างนั้นก็กระตุก “อะไรวะนั้น”
แผลที่หัวของอัญชันมรณะค่อย ๆสมานรักษาตัวเอง
อัญชันมรณะลืมตาตื่นลุกขึ้นยืนนางเดินเข้าหาออกญาช้า ๆ พร้อมใบหน้าและน้ำเสียงที่โกรธจัด “มันเจ็บมากนะเว้ย”
ออกญาใมากกับภาพที่เห็น “เป็ไปไม่ได้ นี้เธอรอดได้ยังไง”
ร่างของอัญชันมรณะค่อย ๆมีปีกค้างคาวสีดำงอกที่ด้านหลัง ตามด้วยหางสีดำ และเขา 2 ข้างบนหัว “ก็เพราะฉันไม่ใช่มนุษย์ยังไงละ ใละสิ เื่มันยาวนะแถมยังเป็ความลับสุด ๆ ที่จริงเพื่อน ๆฉันก็ไม่มีใครรู้เื่นี้หรอก มีแค่กุหลาบดำที่รู้ฉันอยากเก็บเป็ความลับไม่ให้ใครรู้นอกจากกุหลาบดำแต่ตอนนี้เธอก็รู้ความลับของฉันแล้ว คงต้องฆ่าเธอทิ้งแล้วสิ”
อัญชันมรณะหยิบปืนเล็งไปที่ออกญาที่ไร้ทางสู้
ทันใดนั้น ตื๊ด ลำแสงสีดำพุ่งเข้าใส่อัญชันมรณะจนนางลอยไปชนต้นไม้
มายาวิ่งมาดูอาการออกญา “ยังไม่ตายใช่ไหม”
ออกญาหันไปมองอัญชันมรณะ “ปีศาจ ยัยนั้นไม่ใช่มนุษย์ระวังไว้”
มายาหันมองตาม “เห็นแล้วน่า ปีศาจซัคคิวบัส”
อัญชันมรณะกางปีกออกบินขึ้นฟ้าไปแล้วยิงปืนลงมารัวๆ
มายากางโล่พลังเวทย์ป้องกันไว้ “เป็ปีศาจซัคคิวบัส แต่ใช้ปืนโจมตีเหรอ”
อัญชันมรณะ “พอดีฉันใช้เวทย์มนต์ไม่เป็นะ”
มายาใงง “ห๊ะ เป็ซัคคิวบัส แต่ใช้เวทย์มนต์ไม่เป็เหรอ น่าสมเพช”
อัญชันมรณะหน้าหงอย “ไม่เห็นต้องด่าเลย ถึงไม่มีเวทย์มนต์ฉันก็ฆ่าแกได้นะ”
มายายิ้มแล้วดีดนิ้ว ทันใดนั้นกุหลาบดำเดินออกมายืนข้างมายา
อัญชันมรณะใงง “กุหลาบดำ ทำไมไปยืนกับศัตรูแบบนั้นละ”
มายายิ้มอย่างเ้าเล่ห์ “ยอมแพ้ซะ ยัยนี้ตกอยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว”
กุหลาบดำมีสีหน้าที่เจ็บใจ “ขอโทษนะอัญชัน ฉันถูกนางนี้ควบคุมแล้ว”
มายา “เอาละกุหลาบดำ ฉันไม่ได้ใจดำถึงขนาดจะบังคับให้เธอสู้กับเพื่อนตัวเองงั้นเอาเป็ชาร์จพลังเวทย์แล้วลงหัวตัวเองไว้”
กุหลาบดำร่างกายขยับไปตามที่มายาสั่ง “ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ อัญชัน ช่วยฉันด้วย”
อัญชันมรณะกัดฟันโกรธจัด “ปล่อยเพื่อนฉันนะยัยแม่มดเลว”
มายาเริ่มเกาหัวตัวเอง “ไหงทำไปทำมา ฉันดูเป็ตัวร้ายซะงั้น ช่างแม่ง มาทำข้อตกลงกันฉันจะป้อนคำสั่งให้พวกเธอยอมแพ้และไสหัวไปให้พ้นหน้าพวกเราแต่ถ้าคิดจะสู้อีกยัยกุหลาบดำนี้จะฆ่าตัวตายทันที ยอมแพ้ซะแค่นี้ก็ไม่มีใครตายแล้ว”
กุหลาบดำน้ำตาไหลออกมา “ขอโทษนะ ฉันนี้มันตัวถ่วงจริง ๆ”
อัญชันมรณะกำปืนแน่นก่อนเก็บมันเข้าซอง “เอาตามนั้น ฉันจะยอมแพ้ แต่เธอต้องปล่อยเพื่อนฉันอย่างปลอดภัย”
มายาดีดนิ้วชิล ๆ ทำให้กุหลาบดำจะหลุดจากการควบคุมไป
อัญชันมรณะบินลงมาอุ้มกุหลาบดำ “ไม่เป็ไร ไม่ต้องคิดมากนะโรส”
มายาตะคอกเสียงแข็ง “ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน อย่าตุกตอก จำไว้ฉันสั่งกุหลาบดำให้ะเิหัวตัวเองได้ทุกเมื่อ”
อัญชันมรณะพยักหน้าแล้วบินขึ้นฟ้าหายไปพร้อมกุหลาบดำ
มายาจุดบุหรี่แล้วคาบไว้ในปากก่อนจะพยุงออกญายืนขึ้น
ออกญามองมายาอย่างทราบซึ้ง “เธอนี้สุดยอดไปเลยนะ ไม่ได้เธอช่วยฉันคงตายไปแล้ว”
มายาตอบกลับนิ่ง ๆ “ไม่เป็ไร เื่เล็กน้อย”
ออกญาใช้ผ้ากดแผลห้ามเืที่ท้องตัวเองไว้“ขอบุหรี่มวลสิ”
มายายื่นใส่ปากออกญาพร้อมจุดไฟให้
ออกญาพ่นควันแล้วมองไปทางเขื่อน “คนอื่นละ”
มายา “ไม่รู้เหมือนกันแต่ในป่าด้านหน้านั้น ฉันััอะไรบางอย่างได้ สองจิตรสังหารที่พวกไม่ควรเข้าใกล้เด็ดขาด”
ออกญามองตามไปในทิศป่าที่มายาพูดถึง “ซีกับยัยเด็กที่น่าขนลุกนั้นแน่ พวกเราไปช่วยซีกันเถอะ”
มายายืนนิ่งไม่พาออกญาเดินไป “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง ฉันไม่ได้พูดเล่นนะที่บอกว่าไม่ควรเข้าใกล้เด็ดขาดฉันจะพาเธอไปทำแผล ศิลาก็อยู่กับเธอ ตอนนี้พวกเราแค่คอยปกป้องศิลาไว้พอ”
ออกญาเหงื่อตกเล็กน้อย “เข้าใจแล้ว ในป่านั้นมันมีอะไรเหรอ”
มายาเหงื่อไหลด้วยความกังวลเมื่อหันไปมองทางป่านั้นนางเห็นออร่าจิตรสังหารที่รุนแรงและน่ากลัว
ออร่าจิตรสังหารที่ทำให้มายาเห็นภาพในจินตนาการเป็ปีศาจสีชมพูและปีศาจสีขาว
ตัดมาที่ป่าริมเขื่อน CODE2และมะลิราตรี กำลังปะทะดาบและมีดกันอย่างดุเดือด
ความเร็ว และแรงปะทะที่คนทั่วไปมองตามแทบไม่ทัน
มะลิราตรีหมุนตัวเต้นรำพร้อมหัวเราะอย่างบ้าเืขณะฟาดฟันใส่CODE2
CODE2 ะโหลบอย่างคล่องแคล่ว นางใช้เท้าถีบต้นไม้ดีดตัวพุ่งฟาดกันไปมาเป็แบบนี้มานาน
มะลิราตรียิ้มอย่างบ้าเื “ได้เล่นกับเหยื่อก่อนฆ่านี้มันสนุดสุดเหวี่ยงไปเลย”
CODE2 “ใครเป็เหยื่อไม่ทราบ”
มะลิราตรีหัวเราะอย่างสนุกสนาน “นี้ไม่รู้ตัวเองเหรอ สงสัยต้องเร่งเครื่องหน่อยแล้ว”
CODE2 คิดในใจ “ยัยนี้ยังไม่ได้เอาจริงเลยนางกำลังเล่นสนุกด้วยซ้ำ”
มะลิราตรีวิ่งเข้าไปในป่าลึกเข้าไปอีก “แน่จริงก็ตามมาสิ มาเล่นไล่จับกัน”
CODE2 จับดาบและมีดแน่นวิ่งตามไป “เล่นบ้าอะไรวะ จะหนีเหรอ”
มะลิราตรีะโอย่างร่าเริง “ราร่าระร้า มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกันเถอะ”
CODE2 ไล่ตามและใช้ดาบฟาดฟันแต่มะลิราตรีหลบได้หมด
มะลิราตรีสายตาตื่นเต้นมองไปรอบ ๆ “แถวนี้มืดมิดไร้แสงไฟเลย”
CODE2 ปิดไฟที่หน้ากากแล้วถอดมันออกเก็บไว้ในเสื้อ“ฉันไม่โง่ให้ไฟจากหน้ากากฉันเป็จุดอ่อนหรอก และความมืดก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน”
มะลิราตรีหมุนตัวเล่น “แต่ความมืดก็ทำให้การมองเห็นของเธอด้อยลง”
CODE2 เพ่งสายตาจ้องมะลิราตรี “เธอก็เองเหมือนกัน”
มะลิราตรียิ้มอย่างสยอง “ป่าวเลย ฉันฝึกฝนในความมืดมาจนชินแล้ว ที่มืดนี้แหละคือที่ที่ฉันแกร่งที่สุดราตรีนิรันดร์”
ฟึบ
มะลิราตรีหายตัวไปกับความมืด
ฟึบ ฉับ
แก้มซ้ายของ CODE2มีเืไหลออกมาเป็เลยปาดมีด
CODE2 กัดฟันแน่นพยายามเพ่งสายตามองรอบๆ “บ้าจริง มองไม่เห็นเลย”
มะลิราตรีหัวเราะจนดังรอบตัว CODE2
CODE2 หันระแวงทั่วทิศทาง
ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง
แขนขวา ขาซ้าย น่องขวา ของ CODE2โดนฟันไป
CODE2 “ปกติมันเร็วจนมองได้ยากอยู่แล้วบวกกับความมืดทำให้แทบมองไม่รู้เลย”
เสียงหัวเราะของมะลิราตรีดังหลอนขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แผลเริ่มค่อย ๆ ปรากฏทั่วร่าง CODE2ทีละแผล
CODE2 “แบบนี้ได้เสียเืจนตายแน่ทำไงดี”
เสียงของมะลิราตรีออกมาจากความมืด “นี้นะเหรอลูกศิษย์ของ PALMER46 กระจอกจัง ตาย ๆตามอาจารย์ไปซะ”
ชิ้ง
แผลขนาดใหญ่ปรากฏที่แผ่นหลังของ CODE2
CODE2 นำดาบปักพื้นพยุงไม่ให้ตัวเองล้มลง
มะลิราตรี “ยังยืนไหวอีกเหรอ ต่อไปฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอตายเอง”
CODE2 หลับตาลงนึกถึงการเคลื่อนไหวของ PALMER46 “ถ้าเป็พี่เวลานี้จะทำยังไงนะ”
ในอดีตเมื่อหลายปีก่อน
ณ ห้องยิมในคฤหาสน์ CODE2ที่ปิดตาอยู่โดนกระดาษลังฟาดเข้าที่หัว
CODE2 “โอ้ยเจ็บนะ”
PALMER46 “โทษที นึกว่าเธอจะหลบได้”
CODE2 “ปิดตาแบบนี้แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงว่าคุณฟาดมาทางไหน”
PALMER46 “ปิดตาอยู่ก็อย่าใช้ตาสิถ้าจะให้ใช้ตาฉันจะปิดตาเธอทำไม ใช้หูสิ”
CODE2 “รู้น่าว่าฝึกอะไรอยู่ แต่เสียงกระดาษลังที่ฟาดลงมามันมีสักที่ไหน”
PALMER46 “นั้นสิแต่ที่จะให้ฟังไม่ใช่เสียงอาวุธศัตรู แต่คือเสียงการเคลื่อนไหว เสียงการหายใจเสียงฝีเท้า ทุกการเคลื่อนไหวมีเจตนา แค่การหายใจกับก้าวเท้าเธอก็จะรู้และเดาได้เองว่าศัตรูจะโจมตีมายังไง”
CODE2 ทำหน้าบูด “เบาขนาดนั้นใครมันจะฟังได้ ฉันว่าคุณสอนฉันมั่วมากกว่านะ”
PALMER46 “เธอบอกอยากฝึกแบบฉันเองนะฉันเองก็ถูกคุณแคร์ฝึกมาแบบนี้ อีกอย่างฉันไม่ได้บังคับเธอฝึก อย่ามาว่าฉันมั่วนะ”
CODE2 “มันยากอะ มันต้องมีเคล็ดลับคุณบอกฉันมาบ้างสิ”
PALMER46 “ไม่มีหรอกเคล็ดลับอะไรนั้น มีแค่ต้องฝึกฝนจนชำนาญเท่านั้น”
PALMER46 บิดี้เีหาว “่นี้ไม่ค่อยได้พักเลย ี้เีฝึกให้เธอละ ไว้ต่อวันหลังนะ ไปนอนดีกว่า”
CODE2 เอาผ้าปิดตาออกวิ่งไปยืนปิดทางออกห้องยิมไว้“ถ้าคุณไม่ฝึกให้ฉันต่อ ฉันจะฟ้องคุณเจน ว่าตอนฝึกสู้คุณชอบแกล้งทำเป็พลาดเพื่อฉวยโอกาสลวนลามฉัน”
PALMER46 หน้าซีด “ฉันไม่ได้แกล้งพลาดสักหน่อยนะ ก็ได้ มาฝึกกันต่อ นับวันยิ่งร้ายขึ้นทุกวันเลยนะซี”
ณ ปัจจุบัน
CODE2 หยิบหน้ากากกลับมาใส่อีกครั้งแล้วหลับตาลง“ฟังเสียงรอบตัว”
CODE2 มือขวาถือมีดคารัมบิตไทเทเนียมกันไว้ด้านหน้ามือซ้ายจับดาบชี้ไปด้านหลังหันคมดาบออก เข่าทั้งสองย่อลงเล็กน้อย “พี่คะ และยามิจัง ขอยืมพลังหน่อย”
มะลิราตรีพุ่งเข้าหา CODE2ด้วยความเร็วสูงในความมืดโดยเล็งไปที่คอของ CODE2
CODE2 เอ่ยท่าไม้ตายขึ้นเบา ๆ “เงาซากุระร่ายรำ”
ใบมีดของมะลิราตรีห่างจากคอของ CODE2เพียง 0.1 มิลลิเมตร มันถูกหยุดไว้ด้วยมีดคารัมบิต
CODE2 ไม่ได้ลืมตาขึ้นด้วยซ้ำ
มะลิราตรีใเล็กน้อยแล้วรีบะโออกไปซ่อนตัวในความมืดแล้วพุ่งเข้าไปใหม่แบบรัว ๆ
เพ้ง เพ้ง เพ้ง เพ้ง
ทุกการโจมตีของมะลิราตรีถูก CODE2ป้องกันไว้ไห้หมดแบบสมบูรณ์โดยที่ CODE2 ไม่ได้ลืมตามองเลย
มะลิราตรีตกตะลึงมาก “เป็ไปไม่ได้ ยัยนั้นไม่ได้ลืมตามองด้วยซ้ำ”
นางพุ่งโจมตีอีกครั้งแต่ครั้งนี้
ชิ้ง าแนับสิบปรากฎบนร่างมะลิราตรี นางขุกเข่าแล้วล้มลงไปนอนกับพื้น“นี้ฉันแพ้เหรอ”
CODE2 ลืมตาแล้วเดินไปชี้ดาบใส่ร่างมะลิราตรีที่พยายามคลานหนี“รู้ผลแล้ว ต่อไปก็ปิดชีวิตเธอ”
มะลิราตรีพยายามคลานหนีสุดชีวิต
CODE2 นำดาบจ่อคอนางไว้เตรียมจบศึกนี้
จู่ ๆ หญิงสาวคนหนึ่งที่ตัวเปียกชุ่มน้ำโผล่มาะโ“หยุดก่อนขอร้องละ”
มะลิราตรีหันไปมองตามเสียง “ทรายเหรอ”
CODE2 หันดาบไปทางเสียงนั้น “ลีลาวดีเพลิง เดี๋ยวก่อนนะ แล้วบัวบานละ อย่าบอกนะว่า...”
ลีลาวดีเพลิงเสียงสั่น “ไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ ฉันนะแพ้บัวบานจนล่วงลงน้ำในเขื่อนไป”
CODE2 แววตาจริงจังด้วยความเป็ห่วง “ตอนนี้บัวบานอยู่ที่ไหน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับยัยบัวละก็ ฉันจะฆ่าพวกเธอให้หมด”
ลีลาวดีเพลิงเสียงสั่นด้วยความกลัว “ไม่รู้ ฉันไม่รู้ นางถีบฉันกระเดนตกสันเขื่อนมา นางอาจยังอยู่บนนั้นก็ได้ได้โปรด ปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราสัญญาว่าจะเลิงยุ่งกับพวกเธอ ไม่เอาแล้วศิลานั้น ชั่งแม่งคำสั่งของอิลลูมินาติอย่างน้อยได้โปรดอย่าฆ่ามะลิเลย ยัยนั้นสติไม่ค่อยปกตินะเพราะนางเ็ปกับอดีตมามากเกินไป”
CODE2 เก็บดาบและมีดอย่างใจเย็น “ได้สิ ฉันไม่ฆ่าคนบ้าหรอกนะ”
มะลิราตรีกำหมัดคลานจิกพื้นหญ้าแน่น “แกว่าใครบ้าห๊ะ”
ลีลาวดีเพลิงไหว้ขอบคุณ CODE2ก่อนจะอุ้มมะลิราตรีขึ้น “ปล่อยฉันนะทรายฉันจะฆ่าลูกศิษย์ของไอหมอนั้น ที่นางบังอาจมาว่าฉันบ้า”
CODE2 “ไว้คราวหน้าละกันยัยโรคจิตฉันเหนื่อยแล้ว ฉันจะเรียกเธอว่ายัยเพี้ยนด้วยคำนี้แถมให้”
มะลิราตรีกัดฟันโกรธจัดพยายามดิ้นให้อุ้มแขนลีลาวดีเพลิงแต่ก็สู้แรงไม่ไหว“ทรายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะฆ่ามัน ฉันเกลียดสีชมพู”
ลีลาวดีเพลิงเดินต่อไป “อย่าดิ้นสิมะลิเดี๋ยวแผลก็ฉีกหรอกถ้าดื้อมากนักเดี๋ยวจะขังไว้ในห้องเดียวกับยูนิโกะสัก 1 วันนะ”
หลายชั่วโมงต่อมา
ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในประเทศอังกฤษ
เคนเนดี้กำลังนั่งจิบชาอย่างสงบ “บุษบาทมิฬแพ้สินะ”
มิแรนด้าหญิงสาวผู้มีหน้าอกสามเต้ารินชาเพิ่มให้เคนเนดี้“ท่านจะลงโทษพวกนางยังไงดีคะ”
เคนเนดี้ตอบกลับอย่างอ่อนโยน “ไม่ ฉันไม่ใช่คนโหดร้ายแบบนั้นนะมิแรนด้า ตอนที่เธอพลาดฉันก็ไม่ได้ลงโทษเธอนิพวกคณะกัลยานั้นแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย CODE2 บัวบานมายา TOY ออกญา ชื่อของพวกนั้นแต่ละคนสินะ น่าสนใจจริง ๆพวกนี้ต่างเป็ยอดมนุษย์ที่มีสุดยอดพันธุกรรม น่าสนใจจริง ๆถึงขนาดที่เอาชนะบุษบาทมิฬได้”
มิแรนด้าเดินไปมองที่หน้าต่าง “ท่านจะเอาไงเื่ศิลาชิ้นนั้นดีคะ ศิลาชะตาแห่งปัจจุบัน ส่งฉันไปแก้มือก็ได้นะคะหรือนีร์วานาส่งนางไปอีกรอบก็มีโอกาสสำเร็จสูง”
เคนเนดี้หยิบแก้วชาขึ้นมาจิบ “ฉันไม่อยากรบกวนนีร์วานามากนะ และมิแรนด้าเธอเองก็มีงานดูแลเด็ก ๆอยู่แล้ว งั้นเอาเป็ติดต่อศูนย์วิจัยสาขาในประเทศไทยไป ต่อสายหาด็อกเตอร์พลอยบอกนางให้เตรียม Paragon Legion ให้พร้อม”
1 วันต่อมา ณ บ้านริมแม่น้ำตาปี
บัวบานกำลังนั่งเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ CODE2
CODE2 “โอ้ยเบา ๆ หน่อยสิบัว ฉันเจ็บนะ”
มายามองแผลช้ำบนร่างบัวบาน “เธอเองก็เจ็บหนักนะบัวบาน”
บัวบานยืนขึ้นแบ่งกล้ามอย่างร่าเริง “ไม่หรอก ฉันไม่เป็ไร นั้นเพราะฉันแข็งแรงสุด ๆ ยังไงละ”
มายากุมขมับ “จ้า ๆ” นางก้าวไปที่ริมแม่น้ำแล้วจุดบุหรี่
CODE2 มองไปที่มายา “เธอดูเครียด ๆ นะมายา เราพึ่งชนะนะ ศิลาก็ยังอยู่กับเราด้วย”
มายามองแม่น้ำที่แสนสงบ “อีกไม่นานพวกมันก็จะส่งคนของพวกมันมาแย่งศิลาอีกแน่ อิลลูมินาติพวกมันไม่ล้มเลิกง่าย ๆ แน่นอน
TOY ก็เจ็บหนักเห็นว่าจะกลับไปให้ด็อกเตอร์ฝนรักษาให้ออกญาก็ยังนอนติดเตียงอยู่ ศึกนี้หนักเอาเื่ ฉันกลัวว่าพวกเราจะเจอกับอะไรที่อันตรายกว่าศึกนี้อีก”
บัวบานเดินมาตบไหล่มายา “น่า ๆ ตราบใดที่ยังมีพวกเราเราจะปกป้องกันและกัน และพวกอิลลูมินาติจะไม่ได้ศิลาไปแน่ฉันหิวแล้ว พวกเราไปหาไรกินฉลองกันเถอะ”
CODE2 หัวเราะอย่างน่ารัก “ยัยบัวก็เห็นแก่กินตลอด”
511
