การบำเพ็ญเซียนในสมัยอดีตกาลวิถีเรียบง่ายไร้สิ้นสุด!
ทว่าหลังเกิดมหันตภัยการบำเพ็ญวิถีเซียนก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก
“เดิมทีนั้นวิถีเซียนามีสิบระดับคือ แปรผัน เบิกเนตร หลอมรวม จิตบรรลุ เอกิญญา อุบัติิญญา เปิดฌาน แบ่งจิตผสานกาย ข้ามวิบัติ...หลังจากระดับข้ามวิบัติก็คือระดับมหายานเรียกได้ว่าจวนจะเป็เซียนแล้ว ถึงแม้จะล้มเหลวก็ยังมีโอกาสรอดสามารถเปลี่ยนมาบำเพ็ญวิถีเซียนพเนจรได้ เพียงแต่ทุกพันปีล้วนต้องเผชิญหน้ากับอัสนีทัณฑ์์หากทนไหวก็จะอยู่อย่างอิสรเสรี หากทนไม่ไหวิญญาก็จะแตกสลายกลายเป็เถ้าธุลี”
จั๋วอวิ๋นเซียนบรรยายได้ละเอียดถี่ถ้วนยิ่งนัก อาจารย์เฒ่ามิอาจหาข้อบกพร่องได้แม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินคำว่าิญญาแตกสลายกลายเป็เถ้าธุลีนักเรียนในห้องต่างก็หน้าซีดขาว และเผยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวกันหมดแค่ลองจินตนาการก็รู้แล้วว่าการบำเพ็ญเซียนอันตรายในยุคโบราณนั้นอันตรายเพียงใด
“เพียงแต่...”
จั๋วอวิ๋นเซียนหยุดไปครู่หนึ่งแล้วค่อยพูดต่อ “วิถีเซียนาค่อนข้างซับซ้อนและอันตรายยิ่ง แต่เมื่อมาถึงยุคโบราณ การสืบทอดวิถีเซียนที่ขาดหายไปจึงค่อยๆลดลงเหลือเพียงแปดระดับคือ หลอมปราณ สร้างรากฐาน รวมแก่นแท้ อุบัติิญญาแปรผันจิต หลอมสุญญตา ผสานกาย มหายาน...ถึงแม้การบำเพ็ญตนจะง่ายแต่การบำเพ็ญวิถีเซียนกลับยากลำบากยิ่งขึ้น ผู้ที่ไม่มีรากิญญาก็มิอาจััประตูแห่งวิถีเซียนได้เลยั้แ่นั้นเป็ต้นมา เซียนและปุถุชนก็ถูกแบ่งแยก ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีสถานะสูงส่งเป็เ้าผู้ปกครองสรรพสิ่งปุถุชนเปรียบได้แค่มดปลวก จมจ่อมอยู่ในทะเลความทุกข์”
“อืม กล่าวได้ไม่เลว ดูท่าเ้าจะเข้าใจวิถีเซียนาอยู่บ้าง”
อาจารย์เฒ่าพยักหน้าด้วยความชื่นชมก่อนกล่าวให้กำลังใจว่า “เช่นนั้นเ้าลองบอกมาสิว่าผู้บำเพ็ญเซียนากับผู้บำเพ็ญเซียนของแผ่นดินเซียนฉยงของเราต่างกันเช่นไร?”
“ศิษย์รู้ เื่นี้ศิษย์รู้!”
นักเรียนข้างโต๊ะของจั๋วอวิ๋นเซียนยกมือขึ้นทันใดจนดึงดูดสายตาของนักเรียนทั้งห้อง
คนผู้นี้มีนามว่า ‘เปาต้าถง’ รูปร่างอ้วนเตี้ย ทุกคนจึงชอบเรียกเขาว่าซาลาเปาเตี้ยแต่เปาต้าถงเป็คนที่มองโลกในแง่ดี นิสัยเป็มิตร ทั้งยังรู้หนักรู้เบาจึงมีความสัมพันธ์กับเพื่อนในชั้นเรียนไม่เลวนัก
ถ้าจั๋วอวิ๋นเซียนจะมีเพื่อนในชั้นเรียนนี้อยู่บ้างคนคนนั้นก็น่าจะเป็เปาต้าถง
นิสัยเด็กหนุ่มนั่นชอบเป็จุดสนใจ
อาจารย์เฒ่ากลับไม่ได้ใส่ใจและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เปาต้าถงในเมื่อเ้ากระตือรือร้นขนาดนี้ เช่นนั้นเ้ามาตอบแล้วกัน”
เปาต้าถงรีบลุกขึ้นเขามองไปทางจั๋วอวิ๋นเซียนด้วยความภูมิใจ ครั้งนี้ถึงคราวข้าแสดงฝีมือแล้ว!
จั๋วอวิ๋นเซียนไม่ใส่ใจนักเพียงอมยิ้มแล้วนั่งลงกับที่
จากนั้นเปาต้าถงก็กระแอมก่อนกล่าวเสียงดัง “ผู้บำเพ็ญเซียนาให้ความสำคัญกับพร์และรากเซียนเป็อันดับแรกจากนั้นถึงจะเป็โชค สติปัญญา และจิตใจ แต่เซียนของแผ่นดินเซียนฉยงเรานั้นบำเพ็ญสามิญญา หลอมรวมเจ็ดดวงจิต กำเนิดปราณรวมจุดชีพจร...ไม่จำเป็ต้องมีรากเซียน ทุกคนล้วนสามารถบำเพ็ญเซียนได้”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้เปาต้าถงยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ “นอกจากนี้ผู้บำเพ็ญเซียนาส่วนมากล้วนเป็พวกเห็นแก่ตัวรู้เพียง่ชิงพลังจากฟ้าดิน แต่กลับไม่เคยตอบแทนสิ่งใด ขนาดเพียงเพื่อแย่งชิงสมบัติแห่งฟ้าดินแล้วถึงกับไม่แยแสความเป็ตายของสรรพชีวิต ทำให้ธารดาราดับสูญ ลมปราณแห่งฟ้าดินแตกสลาย...แต่แผ่นดินเซียนฉยงของเรานั้นแตกต่างทุกสิ่งล้วนถูกควบคุมด้วยกฎแห่งวิถีเซียน ถึงแม้จะเป็ยอดฝีมือวิถีเซียนก็มิอาจรังแกผู้อ่อนแอหรือสังหารผู้บริสุทธิ์ได้”
‘กฎแห่งวิถีเซียน’ ที่เปาต้าถงกล่าวถึงคือกฎที่เก้าทวีปสามเกาะร่วมกันลงนามโดยมี ‘ดวงตามหาสุญญตา’ คอยตรวจสอบและมีพันธมิตรเซียนศักดิ์สิทธิ์เป็ผู้ลงโทษ จึงแทบจะไม่มีข้อบกพร่องใดๆ
หากจะอธิบายอย่างง่ายก็คือนี่เป็โลกวิถีเซียนที่มีกฎคอยควบคุมดูแลอยู่ ผู้บำเพ็ญเซียนมีสถานะที่สูงส่งและชีวิตที่สุขสบายก็จริงแต่ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็ต้องรับผิดชอบความรุ่งเรืองและความสงบของแผ่นดินเซียนฉยงอยู่เสมอมีหน้าที่ต่อกรกับชนเผ่าต่างถิ่นกำจัดปีศาจร้าย...ต่อให้เป็ผู้ที่กระทำผิดร้ายแรง ก็ต้องได้รับการพิพากษาตามกฎแห่งวิถีเซียนก่อนถึงจะส่งไปแท่นปะาเซียนได้
ต้องยอมรับเลยว่าการมีข้อจำกัดเช่นนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนเกรงกลัวและระมัดระวังมากขึ้น ส่วนปุถุชนก็มีพื้นที่ให้ดำรงชีวิตต่อไปผลักดันให้แผ่นดินเซียนฉยงไปสู่ยุคสมัยแห่งความรุ่งเรือง
อาจารย์เฒ่าพยักหน้าพลันหันไปถาม “จั๋วอวิ๋นเซียน แล้วเ้าคิดเช่นไรเล่า?”
“เื่นี้...”
จั๋วอวิ๋นเซียนที่คิดไม่ถึงว่าอาจารย์เฒ่าจะย้อนมาถามเขาจึงกล่าวไปตามตรง “จริงๆ แล้วเปาต้าถงกล่าวได้ถูกต้อง สมัยก่อนกับปัจจุบันไม่เหมือนกันการบำเพ็ญเซียนก็ต่างกัน เพียงแต่ไม่ว่าเป็ผู้บำเพ็ญเซียนสมัยก่อนหรือปัจจุบันล้วนมีเป้าหมายเพื่อการบรรลุวิถีเซียนมีชีวิตนิรันดร์ หลุดพ้นจากวัฏสงสาร...ที่จริงแล้วเพียงเพราะสภาพแวดล้อมการบำเพ็ญต่างกันก็มิอาจบอกได้ว่าวิถีเซียนสมัยก่อนกับปัจจุบันใครดีใครร้ายกว่ากัน ทุกยุคสมัยย่อมมีหนทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการบำเพ็ญตน”
ั้แ่ศักราชเซียนที่เก้าเป็ต้นมาลมปราณฟ้าดินเบาบางลง การสืบทอดวิถีเซียนจึงยากจะดำเนินต่อไป
ทว่าเพื่อไขว่คว้าชีวิตนิรันดร์บรรพบุรุษผู้มีปัญญาหลักแหลมของแผ่นดินเซียนฉยงที่เฝ้าสังเกตการณ์วิถีโคจรของดวงดาราจึงสร้างตราประทับวงล้อมปราณขึ้นใช้สายเืเป็สื่อกลาง ใช้จิติญญาเป็รากฐาน หลอมรวมดวงจิตของสรรพสัตว์ทลายขีดจำกัดร่างกาย
ั้แ่นั้นเป็ต้นมาวิถีเซียนก็แบ่งออกเป็เจ็ดระดับคือ หลอมิญญา ผสานจิต รวบรวมปราณ กำเนิดปราณเปิดชีพจร กายาศักดิ์สิทธิ์ ปราณเทพ อีกทั้งแต่ละระดับล้วนมีพลังอัศจรรย์
แน่นอนว่าเมื่อเทียบกันแล้ววิถีเซียนาสอดคล้องกับ์และธรรมชาติมากกว่า สามารถเปิดประตูเซียนและมีอายุขัยอันยืนยาว
ทว่าแผ่นดินเซียนฉยงนั้นไม่มีลมปราณฟ้าดินมากพอให้เปิดประตูเซียนได้จึงไม่อาจบำเพ็ญตนเป็เซียน...นี่ก็คือจุดอ่อนของผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนของแผ่นดินเซียนฉยงถึงแม้ทุกคนจะบำเพ็ญเซียนได้ แต่กลับไม่มีใครบรรลุเป็เซียน
อาจารย์เฒ่าคิดไม่ถึงว่าจั๋วอวิ๋นเซียนจะมีมุมมองเช่นนี้จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “จั๋วอวิ๋นเซียนสิ่งที่เ้ากล่าวมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ผู้บำเพ็ญเซียนานั้นทรงพลังมากถ้าไม่มีกฎควบคุม สิ่งนี้จะกลายเป็ต้นเหตุของความวุ่นวาย นี่คือความต่างของสมัยก่อนกับปัจจุบันเซียนและปุถุชนอยู่ร่วมกันเพื่อความสงบสุขของโลก”
จั๋วอวิ๋นเซียนประสานมือคำนับและกล่าวอย่างจริงจัง “ที่ใดมีผู้คนที่นั่นย่อมมีการต่อสู้ นับแต่อดีตถึงปัจจุบันล้วนไม่อาจหลีกเลี่ยงเพียงแต่ผู้บำเพ็ญเซียนานั้นทรงพลังมาก พลังทำลายล้างจึงรุนแรงตามไปด้วยยิ่งไปกว่านั้นการบำเพ็ญเซียนในยุคโบราณหาใช่เื่ง่ายทั้งยังมีอันตรายจากภูตผีปีศาจร้าย เหล่าทวยเทพต่อสู้แย่งชิง และมีสภาพแวดล้อมเลวร้าย…พวกเราบำเพ็ญเซียนเพื่อชีวิตนิรันดร์แต่พวกเขากลับบำเพ็ญเซียนเพื่อเอาชีวิตรอด จึงมีเป้าหมายต่างกัน“
ทุกคนในห้องเงียบกริบมีนักเรียนไม่น้อยที่แสดงสีหน้าสงสัยออกมา
นักเรียนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนมีอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปีพร์ของพวกเขาอยู่ในระดับธรรมดา ปกติจะชอบหยอกล้อเล่นสนุก ไม่เอาจริงเอาจังการบำเพ็ญตนเพียงแค่ให้ผ่านไปแต่ละวัน ไม่เคยกังวลเื่การใช้ชีวิตมาก่อน แต่เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นจากจั๋วอวิ๋นเซียนเป็ครั้งแรกพวกเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที
ในอดีตกาลยิ่งใหญ่เกรียงไกรแต่ยังห่างไกลจากพวกเขามากเกินไป
……
“กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!“
เสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้นสถาบันเซียนเต้าจึงเริ่มคึกคักขึ้นมา
อาจารย์เฒ่าโบกมือปิดม่านแสงพลางกล่าวกำชับว่า “วันนี้เป็คาบเรียนสุดท้ายของพวกเ้าในสถาบันนี้อีกสองเดือนจะถึงเวลาทดสอบกันแล้ว หวังว่าพอนักเรียนทุกคนโตขึ้นจะกลายเป็เสาหลักของวิถีเซียน ถึงแม้ไม่อาจบำเพ็ญเซียนบรรลุเต๋าได้แต่ขอให้พวกเ้าตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน ปฏิบัติต่อปุถุชนด้วยความเป็มิตร”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้น้ำเสียงของอาจารย์เฒ่าเปลี่ยนไป “คนอื่นๆ เลิกเรียนได้แต่จั่วอวิ๋นเซียน เ้าตามอาจารย์มา อาจารย์มีเื่จะพูดกับเ้า”
“เอ๋?”
จั๋วอวิ๋นเซียนที่เพิ่งลุกขึ้นยืนหยุดชะงัก
นักเรียนในห้องต่างมองด้วยสายตาสมน้ำหน้าเห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดว่าคำพูดของจั๋วอวิ๋นเซียนผิดต่อหลักการ อาจารย์จึงคิดจะสั่งสอน
……
————————————
ด้านหลังสถาบันอันเงียบสงบ
เวลานี้อาจารย์เฒ่ากำลังจิบน้ำชาด้วยท่าทางอารมณ์ดียิ่งนัก
จั๋วอวิ๋นเซียนเดินเข้าไปคำนับจากนั้นก็ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยความเคารพ
อาจารย์เฒ่าพอใจกับท่าทีของจั๋วอวิ๋นเซียนมากจึงกล่าวออกไปตรงๆ “จั๋วอวิ๋นเซียนบัดนี้ใกล้จะจบการศึกษาแล้ว เ้าตัดสินใจเื่อนาคตอย่างไรบ้าง?”
“อนาคตหรือ?”
จั๋วอวิ๋นเซียนตะลึงงันรู้สึกสับสนภายในใจ ตัวเขานั้นยากจะบำเพ็ญวิถีเซียน ในอนาคตจึงทำได้เพียงใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชน
แน่นอนว่าจากสถานะของจั๋วอวิ๋นเซียนต่อให้เป็ปุถุชนก็ยังมีชีวิตที่ดีมากดังนั้นเขาไม่เคยกังวลกับอนาคตของตัวเองมาก่อนเื่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือเขาไม่อาจเหาะเหินเดินอากาศ มีชีวิตนิรันดร์ ไร้ข้อผูกมัด
จั๋วอวิ๋นเซียนครุ่นคิดจากนั้นกล่าวด้วยความลังเล “ท่านอาจารย์ศิษย์อยากจะเข้าสำนักเซียนเทียนซู”
บนทวีปไท่เซียนสถาบันเซียนเต้าถูกยกระดับขึ้นมา แทบจะตั้งอยู่ทุกหัวเมืองต่อให้เป็สถาบันเซียนระดับสูงก็มีให้เห็นไม่น้อย แต่ในอาณาเขตราชวงศ์ต้าถังสถาบันเซียนมีจำนวนนับนิ้วได้ และ ‘สำนักเซียนเทียนซู’ คือสถาบันอันดับหนึ่ง ทั้งยังเป็รากฐานความแข็งแกร่งของราชวงศ์ต้าถัง
“โอ้?”
อาจารย์เฒ่ารู้จักจั๋วอวิ๋นเซียนค่อนข้างดีเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ก็ไม่ได้แปลกใจ ทั้งยังถามว่า “เ้ารู้หรือไม่ สำนักเซียนเทียนซูมีเกณฑ์การรับศิษย์ที่เข้มงวดมากไม่เพียงต้องมีผลการเรียนยอดเยี่ยม พร์ก็ต้องอยู่ในระดับสูงด้วยเ้าขาดพร์มาแต่กำเนิด ยากที่จะบำเพ็ญเซียน หากคิดเข้าสำนักคงทำได้เพียงสมัครในสถานะของศิษย์รับใช้ อีกทั้งยังต้องจ่ายศิลาิญญาไม่น้อยตระกูลจั๋วแห่งตงหลิงของพวกเ้าไม่ว่าอย่างไรก็นับว่าเป็ตระกูลเซียนอีกทั้งเ้าเป็ถึงนายน้อยของตระกูลจั๋ว ทำไมต้องลดสถานะตัวเองด้วยไม่สู้ให้อาจารย์แนะนำเ้าไปสถาบันเซียนแห่งเมืองต้าหนิง สภาพแวดล้อมของที่นั่นนับว่าไม่เลวเลย”
ถึงแม้ในแผ่นดินเซียนฉยงทุกคนจะสามารถบำเพ็ญเซียนได้แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียน
หนทางการบำเพ็ญเซียนนั้นยากเย็นแสนเข็ญหากไร้ซึ่งสติปัญญา ความกล้า และความเพียรพยายาม คงยากจะประสบความสำเร็จเทียบกับการที่ลำบากไปครึ่งชีวิตก็ไม่ประสบความสำเร็จ มิสู้เรียนงานฝีมือใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไม่ดีกว่าหรือ ดังนั้น…มีคนไม่น้อยที่เลือกจะใช้ชีวิตธรรมดา
ทว่าชีวิตธรรมดามิใช่ชีวิตที่จั๋วอวิ๋นเซียน้าในใจของเขายังคงมีความหวังอยู่ตลอด
“ท่านอาจารย์ วิถีเซียนลึกลับยากหยั่งถึง ห้าศาสตร์วิถีเซียนกว้างใหญ่ไพศาลถึงแม้ข้าจะไร้ซึ่งพร์ แต่ข้าสามารถเรียนรู้ห้าศาสตร์วิถีเซียนได้…”
จั๋วอวิ๋นเซียนคำนับพร้อมกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เซียนศักดิ์สิทธิ์ในอดีตเคยกล่าวว่า สามพันวิถี สุดทางไม่แน่ว่าข้าอาจจะหาเส้นทางที่เหมาะสมกับตัวเองได้รากฐานของตระกูลกับสถาบันไม่อาจเทียบกับสำนักเซียน ข้าจึงอยากไปที่สำนักเซียนเพื่อลองดู”
ใช่แล้วบนแผ่นดินเซียนฉยงไม่ได้มีเพียงการบำเพ็ญเซียนถึงจะมีชื่อเสียงยังมีวิชาชีพมากมายที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตของผู้คน อย่างเช่นห้าศาสตร์วิถีเซียนซึ่งได้แก่โอสถ ศาสตราวุธ ควบคุม ค่ายกล และยันต์ทุกศาสตร์ล้วน้าสั่งสมกำลังและบุคลากรเฉพาะทางแต่ละศาสตร์มีวิธีใช้งานที่กว้างขวาง ทั้งยังมีเงื่อนไขรับศิษย์ไม่สูงนักมีอุปกรณ์ช่วยเหลือมากมายที่ปุถุชนสามารถควบคุมเองได้
ในความคิดเห็นของอาจารย์เฒ่าจั๋วอวิ๋นเซียนถูกกำหนดให้มิอาจเป็เซียนแล้ว แต่จากนิสัยและความพยายามของเขาย่อมสามารถประสบความสำเร็จในด้านอื่นได้แน่และห้าศาสตร์วิถีเซียนก็เป็ตัวเลือกที่ไม่เลว
“ดี ในเมื่อเ้าตัดสินใจเช่นนั้น ในฐานะอาจารย์แล้ว ข้าควรสนับสนุนเ้า”
อาจารย์เฒ่าพยักหน้าเขาหยิบป้ายหยกขาวแผ่นหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของมอบให้จั๋วอวิ๋นเซียน “นี่คือป้ายพิเศษของสำนักเซียนเทียนซู หากใช้ป้ายนี้ เ้าจะสามารถเข้าสำนักได้โดยตรงได้รับสิทธิ์เท่ากับศิษย์ทางการ”
“ท่านอาจารย์! นี่ท่าน…”
จั๋วอวิ๋นเซียนตกตะลึงทันทีในฐานะที่เป็นายน้อยของตระกูลวิถีเซียน เขารู้ว่าป้ายพิเศษสำนักเซียนล้ำค่าเพียงใดโดยเฉพาะป้ายพิเศษของสำนักเซียนเทียนซู
ทั่วทั้งแผ่นดินราชวงศ์ต้าถังมีป้ายพิเศษเช่นนี้ไม่เกินสิบอันเท่านั้น!และในอาณาเขตของราชวงศ์ต้าถังมีสถาบันเซียนนับร้อยมีศิษย์หลายแสนคน…ต่อให้เป็ตระกูลวิถีเซียนก็ยากจะหาป้ายพิเศษเช่นนี้มาได้ไม่เช่นนั้นจั๋วอวิ๋นเซียนคงไม่ตัดสินใจสมัครเป็ศิษย์รับใช้ของสำนักเซียนเทียนซูแล้ว
“ไม่เป็ไรหรอก”
อาจารย์เฒ่าหัวเราะและกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “อาจารย์เคยเข้าร่วมการบรรยายในสำนักเซียนเทียนซู ตอนนั้นมีสหายคนหนึ่งมอบมันแก่ข้าข้าก็ไม่รู้ว่าควรให้ใครจึงเก็บมันเอาไว้มาตลอด…อาจารย์สอนอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีแล้วเ้าคือนักเรียนที่ขยันและพยายามมากที่สุดที่อาจารย์เคยพบมาอาจารย์หวังว่าเ้าจะมีอนาคตอันสดใส”
ถึงแม้จั๋วอวิ๋นเซียนจะเป็นายน้อยของตระกูลวิถีเซียนแต่ในยุควิถีเซียนเช่นนี้ หากไม่บำเพ็ญเซียนก็มิอาจยืนในจุดสูงสุดของโลกใบนี้ได้จั๋วอวิ๋นเซียนไม่มีทางได้เป็ผู้นำตระกูลจั๋ว อย่างน้อยถ้ามีวิชาติดตัว อาจจะมีชีวิตที่อิสระได้บ้าง
“ขะ…ขอบคุณท่านอาจารย์!”
จั๋วอวิ๋นเซียนไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีจากอาจารย์เฒ่าเขาฝืนกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ ก่อนจะคำนับด้วยความนอบน้อม
ความจริงแล้วเขารู้สึกอึดอัดใจมาตลอดไม่มีใครเข้าใจข้อครหาและแรงกดดันที่เขาแบกรับ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่คิดจะหนีออกจากตระกูลจั๋วไปยังสำนักเซียนเทียนซูอันห่างไกล
อาจารย์เฒ่าลุกขึ้นประคองจั๋วอวิ๋นเซียนเขากล่าวด้วยความจริงใจว่า “เด็กน้อยเส้นทางการบำเพ็ญเซียนล้วนเต็มไปด้วยอันตราย บางครั้งพร์และสภาพแวดล้อมไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดโชค จิตใจ และความเพียร จะขาดสิ่งเหล่านี้ไปไม่ได้ชีวิตธรรมดาอาจเป็เื่ที่ดีก็ได้หวังว่าในอนาคตเ้าจะไม่เสียใจกับทางเลือกของตัวเอง…”
เสียใจอย่างนั้นหรือ? ไม่! ไม่มีทาง!
จั๋วอวิ๋นเซียนมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วเขาเลือกเส้นทางด้วยตัวเอง ในเมื่อเขาเลือกเองแล้ว ก็จะไม่เสียใจและไม่อาจเสียใจได้
ผู้มีคุณธรรมไม่โศกเศร้าผู้มีปัญญาไม่ลังเล ผู้มีความกล้าไม่หวาดกลัว
นี่คือคำพูดที่อาจารย์เฒ่ามอบให้ก่อนเขาจะออกเดินทางอาจารย์เฒ่าหวังว่าเขาจะจดจำการสนับสนุนครั้งนี้ตลอดไปไม่ลืมจุดเริ่มต้นและไม่เปลี่ยนปณิธาน
จั๋วอวิ๋นเซียนกุมป้ายพิเศษของสำนักเซียนเทียนซูเอาไว้ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
……
1K
