ตอนที่ 14 คืนเปียกปอนนอกอู่
เสียงพายุฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างดุดันแผดเผาความเงียบงันของค่ำคืนวิกาล มรสุมฝนตกหนักกระหน่ำรุนแรงอย่างบ้าคลั่งไร้ทิศทาง ลมพัดกระโชกแรงพัดพาเอาแผ่นเหล็กสังกะสีรอบรั้วอู่ซ่อมรถยนต์สั่นะเืเสียงดังลั่นเอี๊ยดอ๊าด เม็ดฝนหนาเม็ดไหลบ่าตกลงกระทบหลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่าของอู่ซ่อมรถยนต์เสียงดังอื้ออึงหนวกหูะเืเลื่อนลั่นปานจะถล่มทลายลงมาตามแรงลมพัดผ่านช่องระบายอากาศ สายลมแรงพัดกระโชกพาเอาละอองไอเย็นะเืปะปนกับกลิ่นไอดินเปียกชื้นลอยฟุ้งเข้ามาทางช่องประตูอู่เหล็กม้วนที่เปิดแง้มไว้เพียงฝ่ามือขรุขระ ลานปูนดิบมีรอยคราบจาระบีดำคล้ำลอยระเหยกลายเป็คราบเปียกชุ่มลื่นเหนียวเปียกโชกนองเต็มพื้นลานอู่ เชนบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่คู่ใจขับฝ่าม่านฝนเปียกปอนกลับเข้ามาในอู่ การควบคุมบิ๊กไบค์คันใหญ่ลุยถนนลื่นเปียกน้ำฝนบนถนนยางมะตอยในเวลาดึกสงัดเต็มไปด้วยความยากลำบาก ล้อยางรถมอเตอร์ไซค์บดเบียดรีดละอองน้ำบนพื้นยางมะตอยลื่นไถลไปตามทางโค้งถนนเปียกแฉะ ร่างกายกำยำแ่าเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนจนเสื้อยืดช่างสีมอมแมมแนบสนิทไปกับมัดกล้ามอกแกร่งและแผ่นหลังหนาคร้ามแดดกลิ่นน้ำมันเครื่องดีเซลและละอองน้ำลอยปะปนเปียกชุ่มโชกสะท้านหนาวเย็นเฉียบ เม็ดฝนเย็นเฉียบไหลย้อยตามแนวสันคอแกร่งปะทะิัสะท้านสยิวในใจช่างใหญ่ แผ่นหลังกล้ามเนื้อเปียกชุ่มจนหนาวสั่นสลับความเร่าร้อนในกายแผ่ซ่านสะท้านรวดร้าวปนหน่วงก้นกบสะสมความกระสันอยากที่ปะทุแน่นเป้า
ทันทีที่เชนดับเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันใหญ่และสับขาตั้งเหล็กเสียงดัง แก๊ง! สนิทลั่นลานโรงรถสลัว ช่างยนต์หนุ่มรีบก้าวเท้ายาวเปียกน้ำปูนผ่านพื้นที่เจิ่งนองปนคราบน้ำมันเครื่องเพื่อเข้าไปยังมุมนั่งพักผ่อนด้านล่างอู่ โซฟาหนังเก่าตัวใหญ่สีดำเปื้อนฝุ่นดินสะสมและรอยน้ำมันเครื่องเปียกคราบแห้งกรังสำหรับลูกค้านั่งคอยตั้งตระหง่านอยู่สลัวราง ทว่าสายตาคมกริบของเชนกลับสะดุดเข้ากับเงาร่างอวบอัดคุ้นตา รินนอนร้องไห้จนขอบตาแดงช้ำขดตัวอยู่บนโซฟาช่างหนังสีดำเก่าคร่ำคร่า ร่างอวบอัดของคนท้องสี่เดือนนอนขดตัวสั่นระริกสะท้านหนาวตามจังหวะเสียงฟ้าร้องสลับกับเสียงฝนกระหน่ำด้านนอกอู่ ลมฝนเย็นเฉียบพัดผ่านเอาไอเย็นละอองน้ำฝนปะทะผิวกายคนท้องของรินจนหนาวสั่นคลอจนเนื้อตัวนุ่มสั่นสะท้านเป็ระลอก ความเหน็บหนาวภายนอกอู่ขัดแย้งอุณหภูมิความ้าภายในเป้ากางเกงที่ยังอัดอั้นสะสมมาเนิ่นนานปวดตึงเปรี๊ยะสยิบร้าว
เชนมองย้อนกลับไปในอดีตวัยเด็กกำพร้าที่ต้องทนหนาวเหน็บตามลานฝุ่นปูนอู่ซ่อมรถยนต์ ไม่มีฟูกหนานอนอุ่น ไม่มีใครมาคอยห่วงใยร้องไห้รอคอยเขากลับบ้านแบบนี้ ความสุขแท้จริงคือรินเมียคนดีผู้อ่อนนุ่มละมุนละไมและดวงใจน้อย ๆ ในท้องสี่เดือนที่เปราะบางบอบบางของทารกน้อยคนแรกที่เขาทะนุถนอมประคับประคองเป็ที่สุดในหัวใจของชายหนุ่มช่างยนต์เถื่อน ร่องรอยความยากลำบากและความกระด้างในอดีตทำให้เขารู้จักการดูแลปกป้องครอบครัวนี้ไว้ด้วยความรักบริสุทธิ์หมดจดจนแทบสยิวในใจ
เชนรู้สึกเหมือนหัวใจในอกซ้ายกระตุกวูบหล่นหายไปในพริบตาเดียว ความรู้สึกเจ็บหน่วงท้นอกและแสนเสียดายแล่นขึ้นมาจุกจนหายใจแทบไม่ออก ช่างหนุ่มทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบข้างโซฟาหนังเก่าตัวใหญ่โดยไม่สนใจความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกางเกงยีนส์ยับย่นที่ห่อหุ้มตัวตนใหญ่โต ความรู้สึกเ็ปแปลบปลาบสะท้านเอวแกร่งและก้นกบประดังเข้ามาราวกับตัวเขาเองโดนเหล็กแชสซีบิ๊กไบค์คันใหญ่ล้มทับทุบตี แขนสองข้างสั่นเทิ้มประคองร่างกายที่เปียกฝนกระแทกกับโครงโซฟาหนังหนาสั่นะเื ฝ่ามือสากหนาที่กร้านจากการซ่อมแซมประแจเลี้ยวเอื้อมเข้าไปโอบกอดรั้งร่างอวบอัดขาวนวลของเมียรักเข้าหาอ้อมอกแกร่งล่ำเปียกปอนของเขาอย่างแสนรักแสนทะนุถนอมประโลมใจ ััอุ่นจัดของผิวกายคนท้องของรินปะทะกับเสื้อเปียกน้ำฝนของเขาก่อเกิดเป็ไออุ่นละมุนสยิวซ่านท่ามกลางพายุฝนรุนแรงปะทุขึ้นในเงาลานอู่ ความอบอุ่นอุณหภูมิร่างกายของคนท้องที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อแผ่ไอร้อนปะทะหน้าอกและแขนเปียกน้ำฝนของเชนจนเนื้อตัวของเชนสั่นสะท้านสะท้านไปถึงเอวแกร่ง
"ริน... เป็อะไร ร้องไห้ทำไมคะคนดีของพี่" เชนกระซิบเสียงสั่นเครือแหบแห้ง ลูบไหล่กลมมนอวบหนาของเมียรักเบามือที่สุดด้วยความห่วงใยครอบครัวลึกซึ้ง
รินไม่ตอบในทันที เธอพรั่งพรูระบายความน้อยเนื้อต่ำใจสะสมออกมาผ่านเสียงสะอื้นไห้กระซิก ๆ ดังคลอเสียงสายฝนตกลงหลังคาสังกะสีอู่รถ น้ำเสียงของเมียคนดีสั่นสะท้านครางเครือสะอื้นบอกเล่าความในใจอันแสนปวดร้าวขมขื่นและรวดร้าว รินพึมพำออเซาะปนตัดพ้อว่าเขามันคนเ็าไร้หัวใจ หมดรักหมดห่วงใยในตัวเธอแล้วใช่ไหม ถึงได้หมางเมินเฉยชากลัวความอ้วนเผละและหุ่นคนท้องสี่เดือนที่หน้าท้องนูนโย้ป่องกลมใหญ่ล้นเต้า สะโพกผายกว้างตระหง่านที่ขยายขนาดใหญ่ขึ้น รินพรั่งพรูความน้อยเนื้อต่ำใจออกมา คล้ายหวาดระแวงไปเองว่าสามีสุดที่รักจะรังเกียจหน้าอกและหน้าท้องโย้ป่องกลมโตจนไม่อยากโอบกอดััหรือร่วมรักสอดใส่แก่นกายั์แท่งเอ็นใหญ่ปูดเส้นเืสีคล้ำเข้ามาในกายเธอเหมือนแต่ก่อน ปล่อยให้เธอต้องทนอึดอัดทรมานกับความ้าที่ประดังเข้ามาล้นอกเพียงลำพังเดียวดายไร้เงาคนโอบอุ้มบีบเค้นเต้านมคัดเต่ง รินน้อยใจบิดตัวงอเอวค้างคาอารมณ์อยากรักสอดใส่แก่นกายั์แท่งเอ็นปูดเส้นเืของสามี รินพรั่งพรูระบายออกมาจนเสื้อผ้าซาตินบางสีหวานของเธอเปียกน้ำตานองไหลอาบเปียกชุ่มสั่นสะท้านหนาวเหน็บสั่นคลอนหัวใจ
เชนมองดูฝ่ามือสากและใบหน้าเปื้อนคราบจาระบีและเขม่าปูนของตนเอง รอยแผลเป็บนข้อนิ้วสากหนาที่ขยี้จับเหล็กมาทั้งชีวิตปะทะกับผิวเนื้อนุ่มละเอียดของริน เขารู้ดีว่าความเถื่อนดิบของตนเองคืออันตรายที่สุดสำหรับทารกน้อยวัยสี่เดือนในครรภ์ ยิ่งเสียงครางกระเส่าสะอื้นไห้ของรินดังระงมบีบคั้นหัวใจของเขาให้แหลกสลาย เชนยิ่งเกร็งตัวกอดแน่นจนแผงอกแกร่งล่ำและมัดกล้ามลอนท้องปูดเขม็งสั่นเทิ้มด้วยแรงรักปนรู้สึกผิดลึกซึ้ง ั์ตากลมโตสั่นระริกสะท้อนไอร้อนแรงของความรักและความน้อยใจ รินชันเข่าชันขาขึ้นสะโพกกลมกลึงเบียดเข้าหากายหนาของเขาอย่างสั่นระริกค้างคาอารมณ์อยากรักสอดใส่ แก่นกายของเชนปูดเต่งคาเป้ากางเกงจนเปียกหยดน้ำหล่อลื่นใสเหนียวเหนอะชุ่มเป้ากางเกงยีนส์ย่นยับ ช่างหนุ่มต้องบดกรามข่มใจสะกดอารมณ์รักและประคับประคองร่างอวบของเธอไว้เพื่อความปลอดภัยของครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวและสู้ทนอารมณ์กระสัน
เชนได้ยินคำตัดพ้อพรั่งพรูของเมียรักแล้วใจแทบขาดเป็ริ้ว ๆ ชายหนุ่มกอดกระชับร่างอวบโย้ของรินแน่นเข้าหากลางอกแกร่งล่ำเพื่อส่งผ่านความรู้สึกรักทั้งหมดในหัวใจ ช่างหนุ่มผู้เติบโตมาอย่างกระด้างหยาบช้าในดงเหล็กไหลควันท่อไอเสียอู่ซ่อมรถยนต์พยายามพร่ำอธิบายชี้แจงความกลัวในก้นบึ้งหัวใจของคนเป็พ่อที่แสนวิตกกังวล ยามก่อนมีครรภ์เธอเคยงดงามอ่อนนุ่มบิดส่ายรับรัก และยามนี้ที่หน้าอกและสะโพกอวบอัดใหญ่ขึ้นเป็เท่าตัวเป่ากระสันอารมณ์ดิบในกายช่างยนต์จนเป้าเปียกตึงแน่นหน่วงปวดเป้าค้างคาตลอดคืน แขนแกร่งสั่นระริกค้ำน้ำหนักประคองร่างเมียรักเข้าหาอก แก่นกายร้อนฉ่าปูดขยายตัวปวดหน่วงตึงใต้เป้ากางเกงยีนส์หนาเตอะจนเปียกชื้นหยดน้ำเมือกใสทรมานเอวแกร่งสะท้านสั่นริกค้างคา กางเกงยีนส์หนาเตอะเปียกชื้นแนบเนื้อต้นขาและเสียดสีตัวตนใหญ่ั์สะท้านสยิบรุมร้อนปวดเป้าอย่างรุนแรงเ็ปแสนสาหัส ทรมานคาเป้ากางเกงยีนส์หนาที่หยาบกระด้างเสียดสีสะโพกแกร่งเกร็งจนตัวสั่นระริกไปหมดทั่วยามพายุโหมกระหน่ำอย่างเย็นเฉียบ
"โธ่... ริน... พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยเมียคนดี พี่รักริน รักลูกในท้องยิ่งกว่าชีวิตพี่เสียอีก พี่ไม่ได้รังเกียจหุ่นคนท้องของรินเลยสักนิดเดียว มีแต่จะชอบจะหลงรักเรือนร่างอวบอัดนุ่มนิ่มนี้จนแก่นกายพี่ปวดตึงคาเป้ากางเกงแทบคลั่งตายอยู่ทุกคืน ทว่าพี่มันเป็ช่างยนต์หยาบกระด้าง มือหนักและแรงเยอะ วัน ๆ จับแต่เครื่องมือเหล็ก ขยำประแจเลี้ยวล้อรถมอเตอร์ไซค์หนัก ๆ ยกโช้กอัปเหล็กกล้าตัวหนาทั้งวัน พี่จึงกลัว... กลัวความเถื่อนดิบป่าเถื่อนของตัวเองยามร่วมรักจะหักโหมกะซวกกระแทกกระทั้นรุนแรงซอยรูสวาทเปียกแฉะของรินเข้าไปลึกจนเป็อันตรายะเืครรภ์สี่เดือนทำให้รินต้องแท้งลูกรักคนแรกของพวกเราไป พี่ทนรับความรู้สึกผิดและความสูญเสียขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะริน ลูกคนแรกของพี่คือดวงใจดวงเดียวของพี่ที่เฝ้ารอมาตลอดชีวิตช่างกำพร้า" เชนอธิบายละล่ำละลักบอกเล่าความกังวลใจของพ่อคนแรกน้ำเสียงแหบเครือสั่นไหวรุนแรงเพื่อแก้ปมความน้อยใจในหัวใจของเมียรักพร่ำออเซาะปลอบโยนไม่ให้เธอคิดฟุ้งซ่านและเศร้าหมองน้ำตาตก
ช่างใหญ่จิกปลายนิ้วสากหนาเปื้อนจาระบีลงบนเส้นผมสลวยยาวของริน กอดกระชับร่างอวบโย้ของเมียรักจนแผงอกแกร่งบดเบียดกับเนื้อนุ่ม หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ของชายหนุ่มช่างยนต์เถื่อนที่ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้ความยากลำบากใด ๆ ในชีวิตอันโชกโชนบัดนี้เอ่อคลอและไหลซึมผ่านแก้มคร้ามแดด ปล่อยให้น้ำตาหยาดอุ่นผสมปนเปกับเม็ดฝนเย็นะเืที่เปียกปอนค้างอยู่บนใบหน้าคร้ามแดดของเขา หยาดน้ำตาอุ่น ๆ หยดผสมปนเปเม็ดฝนพรมรดลงบนบ่าบางและไหล่บอบบางสั่นสะท้านของริน เชนก้มใบหน้าซุกไซ้ซอกคออุ่นหอมแป้งเด็กลูบหัวสลวยปลอบโยนพร่ำคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษนะเมียคนดี... พี่รักริน รักลูกรักสุดดวงใจที่สุด..." ด้วยความรักปนความรู้สึกผิดลึกซึ้งสะท้านหัวอกท่ามกลางเสียงพายุฝนเปียกปอนกระหน่ำนอกอู่ซ่อมรถยนต์อันอบอ้าวเย็นชื้นเปียกปอนยาวนานชั่ววิกาลแห่งราตรีเปียกชุ่มสะท้านหัวอกทรมานคาเป้าขาหนีบแกร่งค้างคาอารมณ์รักประโลมใจให้คืนกลับมาอุ่นระอุอีกครั้งในรังช่างเถื่อน ดับสิ้นความหนาวเหน็บเปียกปอนของค่ำคืนนี้เหลือเพียงความรักอุ่นซึ้งสะท้านใจสะกดอารมณ์รักและประคองครอบครัวให้ก้าวผ่านค่ำคืนพายุฝนเปียกโชกนี้ไปด้วยรักล้นพ้นอกยากจะลบล้างแผดเผาให้สิ้นสุดความทรมานค้างคานี้ไปตลอดกาล!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
3K
