น่าเสียดายที่เท้าของหานเซินถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเืศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่ง เหล็กในของแมงป่องผลึกพิษจึงไม่สามารถแทงทะลุเข้ามาได้ เพียงแค่กระทบกับเกราะจนเกิดเสียงดังเหมือนเอาเหล็กแหลม ๆ ทิ่มมาเท่านั้น
หานเซินรีบใช้เท้ากระทืบลงกลางลำตัวใส ๆ นั่นทันที
*แกร็บ~*
ร่างของแมงป่องผลึกพิษถูกรองเท้าเกราะบี้จนแบนแต๊ดแต๋ติดพื้นหิน
-- สังหารแมงป่องผลึกพิษระดับโบราณ, ไม่ได้รับิญญาอสูร, หากกินเนื้อแมงป่องผลึกพิษระดับโบราณ คุณมีโอกาสได้รับจีโนพอยต์ 0 ถึง 10 โดยการสุ่ม --
หานเซินเก็บศพของแมงป่องผลึกพิษใส่ในถุงผ้าที่เตรียมไว้ สะพายถุงขึ้นหลังตามเดิมแล้วเดินต่อลึกเข้าไปด้านในของถ้ำ
ด้วยการปกป้องจากชุดเกราะด้วงทมิฬเืศักดิ์สิทธิ์ หานเซินสามารถรับมือกับศัตรูได้ทันท่วงทีไม่ว่าอีกฝ่ายจะโจมตีเข้ามาจากมุมไหน เพียงแค่ชั่วโมงเดียวเขาก็ล่าแมงป่องผลึกพิษไปเกือบร้อยตัว ถุงผ้าที่สะพายไว้เต็มแน่นจนปูด
“สาวน้อยเก็บเห็ด ใช้แขนอุ้มเป็ด เก็บเห็ดลงตะกร้า แบกเข่งขึ้นเขาเท้าเปล่าเดินมา สอง สาม สี่ ห้า หาเห็ดสุขใจ หาเห็ดสุขใจ~”
หานเซินฮัมเพลงเบา ๆ ขณะเก็บแมงป่องผลึกพิษที่ถูกเหยียบตายใส่ถุงผ้าอย่างสบายอารมณ์
หลังพ่อจากไป แม่ของเขาต้องทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว เขาต้องเป็คนดูแลหานเหยียนที่บ้าน เขาทั้งเล่านิทานและร้องเพลงกล่อมเด็กให้หานเหยียนฟังจนติดเป็นิสัย เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกสบายใจจึงมักจะเผลอฮัมเพลงกล่อมเด็กออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เหรียญทอง!?...”
ระหว่างเด็กหนุ่มในชุดเกราะทองกำลังเก็บซากแมงป่องอย่างสบายอารมณ์ จู่ ๆ ก็มีเสียงคนเรียก ‘ชื่อ’ เขาดังขึ้น หานเซินสะดุ้งสุดตัว รีบส่องไฟไปตามเสียงนั้นอย่างระแวดระวัง
ในโถงถ้ำกว้างใหญ่เบื้องหน้า มีหญิงสาวอายุราว ๆ ยี่สิบปีคนหนึ่งที่สวมชุดเกราะหนังสีแดงกำลังนั่งเอาหลังพิงเสาหินย้อยจ้องมองเขา สีหน้าของเธอดูทั้งประหลาดใจและยินดี
“ฉินเซวียน!” หานเซินอุทานแตกตื่น เขาไม่คิดว่าจะเจอหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่ที่นี่ หานเซินหันหลังเตรียมจะวิ่งหนีทันทีตามสัญชาตญาณ
ั้แ่เหตุการณ์ที่เขาทำให้ฉินเซวียนเจ็บที่ก้นก็ทำให้เขานึกกลัวเธอมาตลอด เขาพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป เื่ที่เขาอาทิตย์อัสดง คนที่มีปัญหากับนายคือโอรส์ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน ที่สำคัญ ตอนนี้ฉันไม่มีปัญญาไปหาเื่นายหรอก” ฉินเซวียนรีบพูด
ได้ยินแบบนั้นหานเซินถึงได้สติ นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาคือ ‘เหรียญทอง’ ไม่ใช่ ‘ไอ้คลั่งทะลวงก้น’ และตอนนี้ฉินเซวียนก็อยู่คนเดียว ถ้าเจรจากันดี ๆ เขาไม่จำเป็ต้องกลัวเธอ
หานเซินจึงหยุดแล้วหันกลับมามองอีกฝ่าย ก่อนสังเกตเห็นว่าเธอถอดรองเท้าออกข้างหนึ่ง บนข้อเท้าขาวมีรอยม่วงช้ำเกือบดำ ผิวเนื้อรอบ ๆ บวมเป่งจนน่ากลัว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนตรงหน้าโดนแมงป่องผลึกพิษต่อยเข้าให้
จู่ ๆ ในหัวหานเซินก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้น…
ฉินเซวียนอยู่ในฐานพักพิงเกราะเหล็กมานานหลายปี และเป็หนึ่งในคนที่ตั้งใจจะวิวัฒนาการด้วยจีโนพอยต์เืศักดิ์สิทธิ์ั้แ่ต้น เช่นนั้นเธอต้องมีของดีติดตัวอยู่มากมายแน่
ถ้าจะบอกว่าคนตรงหน้าไม่มีิญญาอสูรระดับเืศักดิ์สิทธิ์เลยสักดวง ต่อให้ขู่จะฆ่าให้ตายเขาก็ไม่มีวันเชื่อ ยิ่งระดับกลายพันธุ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง…อย่างเธอคงมีนับไม่ถ้วนเลยแหละ
ตอนนี้ฉินเซวียนได้รับาเ็ ดูเหมือนจะรุนแรงด้วย ด้วยจีโนพอยต์มากมายที่เธอมี พิษของแมงป่องคงไม่ถึงขั้นคร่าชีวิตเธอได้ แต่…น่าจะทำให้ความสามารถในการต่อสู้ของเธอลดลงไปมาก จากที่เห็น อย่างน้อย ๆ ก็ทำให้ขาข้างนั้นเคลื่อนไหวไม่สะดวก
‘จะว่าไป ผู้หญิงคนนี้ก็ถือเป็ศัตรูของเราเหมือนกัน ถึงครั้งนั้นเราจะเป็คนผิดที่ไปล่วงเกินก่อน แต่วันนั้นเธอก็ซ้อมเราจนน่วมไปแล้วเหมือนกัน!...
หึ! ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่จะใช้โอกาสนี้หาผลประโยชน์สักหน่อย ถือซะว่าเธอจ่ายค่าชดเชยความลำบากของฉันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็แล้วกัน’ หานเซินคิดในใจ ขณะมองฉินเซวียนด้วยสายตาชั่วร้าย
ราวกับฉินเซวียนอ่านใจคนมีแผนร้ายได้ เธอขยับมือเรียกิญญาอสูรดวงหนึ่งออกมา เป็ผีเสื้อสีม่วงสวยงาม มันบินวนรอบตัวเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะกลายเป็กริชสั้นเล่มสีม่วงมีคมวาววับดูแสนอันตราย
“รู้ไหมว่ากริชเล่มนี้ชื่ออะไร?” ฉินเซวียนยิ้มบางพลางถามคนในเกราะทอง
“ไม่รู้…”
หานเซินรู้สึกเสียวสันหลังวาบขณะมองปลายกริชแหลมที่กำลังสะท้อนแสงคบเพลิง ดูอย่างไรมันก็ไม่ธรรมดาแน่ ๆ อย่างน้อยก็ต้องเป็ิญญาอสูรระดับกลายพันธุ์ และอาจเป็ไปได้ว่าจะเป็ิญญาอสูรระดับเืศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งการที่ฉินเซวียนเรียกมันออกมาแบบนี้ แน่นอนว่าก็คงไม่ได้แค่อยากอวดของดีที่ตัวเองมีเฉย ๆ
“กริชนี่คือิญญาอสูรระดับเืศักดิ์สิทธิ์ ‘ผีเสื้อหัวใจพิษ’ คมจนตัดเหล็กได้เหมือนผ่าเต้าหู้ แค่สะกิดเนื้อนิดเดียวพิษร้ายแรงบนคมมีดก็ทำเอาถึงตายได้เลย นายสนใจจะลองดูหน่อยไหมล่ะว่าเกราะสีทองของนายจะต้านทานคมของกริชผีเสื้อหัวใจพิษนี่ได้หรือเปล่า” ฉินเซวียนยังคงยิ้มละไมในตอนพูด
หานเซินหน้าแดงซ่านด้วยความอาย โชคดีที่มีเกราะปิดบังใบหน้าไว้ ฝ่ายตรงข้ามจึงมองไม่เห็น เขาพยายามคุมเสียงให้ดูปกติที่สุด “เธอคิดมากไปแล้ว พวกเราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เธอก็บอกเองว่าเราไม่มีเื่บาดหมางกัน ทำไมฉันจะต้องสู้กับเธอด้วย?”
เกราะระดับเืศักดิ์สิทธิ์ถึงจะต้านทานการโจมตีของอสูรหรืออาวุธระดับต่ำกว่าได้ดีเยี่ยม แต่กับสัตว์อสูรหรือิญญาอสูรประเภทอาวุธระดับเดียวกันหานเซินยังไม่เคยลองและไม่คิดจะลองด้วย ถ้าให้เขาเดา มันต้องไม่สามารถป้องกันคมกริชเืศักดิ์สิทธิ์สีม่วงนั่นได้แน่ ๆ หานเซินจึงไม่ขอเสี่ยง อีกอย่าง ที่จริงตัวเขากับฉินเซวียนก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกันอย่างลึกซึ้งอะไรมากมาย เธอก็แค่ลงไม้ลงมือกับเขาครั้งเดียว หลังจากนั้นนอกจากจะพูดจาข่มขู่ ก็ไม่ได้ทำอะไรเขาอีก
เป็พวกของโอรส์ต่างหากที่ตามตอแยเขาไม่เลิก ดูจะตั้งอกตั้งใจกดเขาให้จมดินไม่มีวันโงหัวขึ้นได้ ทำอย่างกับเขาไปเผาบ้านบรรพบุรุษของพวกมัน
ฉินเซวียนหัวเราะเบา ๆ แล้วเก็บกริชผีเสื้อหัวใจพิษกลับไป “ตอนนี้ฉันเคลื่อนไหวลำบาก ถ้าพาฉันออกจากถ้ำนี้ได้อย่างปลอดภัย ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้นายอย่างงาม”
“แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?” หานเซินยังไม่ได้ตอบ แต่เลือกตั้งคำถามกลับไปแทน
เด็กหนุ่มเพิ่งเอะใจได้ ตลอดทางที่เขาเข้ามามีแมงป่องผลึกพิษเต็มไปหมด แต่ั้แ่เขาเดินจากปากถ้ำมาถึงตรงนี้กลับไม่เห็นร่องรอยการฆ่าอสูรแมงป่องสักตัว แม้แต่ร่องรอยการต่อสู้สักเล็กน้อยก็ไม่มี แล้วฉินเซวียนเข้ามาถูกต่อยอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
“ฉันตั้งใจมาล่าแมงป่องผลึกพิษกลายพันธุ์ แต่มันเ้าเล่ห์กว่าที่คิด ตอน ‘ธูปหอมกฤษณาั’ ที่จุดไว้ใกล้มอด กลุ่มแมงป่องผลึกพิษโบราณก็ฉวยโอกาสตลบหลังล้อมปิดทางไว้ไม่ให้ฉันหนีออกจากถ้ำได้ พอธูปหอมหมด พวกมันก็ไม่กลัวฉันแล้ว ยังดีที่ฉันพอสู้ได้ แต่น่าเสียดายพอหนีมาถึงตรงนี้ฉันก็ไปต่อไม่ไหว ตอนรู้ตัวว่าถูกไอ้ตัวกลายพันธุ์เ้าเล่ห์นั่นต่อยเอาข้อเท้าก็บวมจนขยับขาลำบาก แล้วก็เป็อย่างที่เห็น จะคลานออกไปก็กลัวโดนพวกข้างนอกนั่นรุมเล่นงาน สภาพแบบนี้ขืนโดนรุมต่อยเพิ่มมีหวังไม่ได้กลับออกไปอีกแล้วแน่ ๆ”
พูดจบ ฉินเซวียนก็หันมาจ้องใบหน้าใต้เกราะทองของหานเซินตรง ๆ “นายเป็คู่ค้ากับซูเสี่ยวเฉียวไม่ใช่เหรอ? แสดงว่าคง้าเงินใช่ไหมล่ะ ถ้านายพาฉันออกไปอย่างปลอดภัย ฉันก็จะจ่ายเงินให้ หรือถ้านายมีธูปหอมเหลืออีกสักอันฉันขอซื้อต่อ จะเอาเท่าไหร่เรียกมาได้เลย”
“นี่เธอโดนแมงป่องผลึกพิษกลายพันธุ์ต่อยเหรอ?” หานเซินถามด้วยความใ
“ก็ใช่น่ะสิ เพิ่งบอกไปเมื่อกี้ ถ้าแค่ถูกแมงป่องผลึกพิษระดับโบราณต่อย ฉันไม่ต้องขอให้นายช่วยหรอก” ฉินเซวียนตอบ น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย
หานเซินครุ่นคิด… ตอนนี้เขารู้แล้วว่าฉินเซวียนใช้ธูปหอมไล่แมงป่องผลึกพิษจนเดินเข้ามาในถ้ำได้ เธอคงคิดว่าเขาเองก็ใช้วิธีเดียวกัน แต่ถ้าฉินเซวียนรู้ว่าแมงป่องผลึกพิษระหว่างทางถูกเขาฆ่าเกลี้ยงจนทางสะดวกแล้ว เธอคงจะพยายามออกไปเอง ไม่ขอความช่วยเหลือจากเขาแบบนี้
“เธอยังไม่ได้ฆ่าแมงป่องผลึกพิษกลายพันธุ์ตัวนั้นเหรอ?” หานเซินถามต่อ
“ฆ่าแล้ว แต่ไม่ได้ิญญาอสูร ซากของมันก็อยู่ในกองแมงป่องผลึกพิษนั่นแหละ ไม่มีธูปหอมกฤษณาัแล้ว คงไม่มีใครไปเก็บศพจากฝูงแมงป่องผลึกพิษออกมาได้หรอก” ฉินเซวียนตอบ
หานเซินหรี่ตา ก่อนจะยื่นข้อเสนอ
“ฉันจะพาเธอออกไปอย่างปลอดภัย แต่ฉันไม่เอาเงิน ฉัน้าิญญาอสูรระดับกลายพันธุ์เป็ค่าตอบแทน”
“ขูดรีดกันเกินไปแล้ว!” ฉินเซวียนตวัดสายตาค้อนขวับ
“ิญญาอสูรกลายพันธุ์ตัวหนึ่งจะไปมีค่าอะไรถ้าเทียบกับชีวิต ลองคิดดูดี ๆ นะคุณฉิน” หานเซินไม่ยอมอ่อนข้อ รู้ดีว่าตัวเองเป็ฝ่ายได้เปรียบในการต่อรอง
“นายเป็คนที่เห็นแก่เงินอย่างที่ซูเสี่ยวเฉียวบอกไว้จริง ๆ” ฉินเซวียนจ้องคนเกราะทองตาเขียว แต่… “ตกลง! ถ้านายพาฉันออกไปอย่างปลอดภัย ฉันจะให้ิญญาอสูรกลายพันธุ์หนึ่งดวง!”
“คุณฉินช่างใจกว้างจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ คนจริงพูดแล้วไม่คืนคำ รออยู่ตรงนี้สักครู่นะครับคุณผู้หญิง!” หานเซินพูดจบก็เดินลึกเข้าไปในถ้ำต่อทันที
.
.
.
2K
