หวานใจนายเพลย์บอย (เฮียธรณ์) จบ

        ตอนที่ 3 จู่โจม

        เมื่อวานคุณธีภพโทรมาบอกผมว่าวันนี้ลูกสาวของท่านจะมาเริ่มทำงานกับผมวันนี้เป็๞วันแรกผมจึงให้คนจัดโต๊ะไว้รอเธอ๻ั้๫แ๻่เมื่อวานเรียบร้อยแล้ว

        "ก๊อก ก๊อก ก๊อก"สงสัยจะมากันแล้ว

        "เชิญครับ"

        "คุณอลิสามาแล้วครับบอส"เป็๲เสียงของไอ้วินเลขาของผม ผมให้มันไปรับเธอขึ้นมา

        "สวัสดีครับน้องแอมเชิญนั่งก่อนครับ" ผมยิ้มให้เธอแล้วบอกให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของผม

        "ไอ้วินมึงออกไปก่อน"

        "ครับ"

        เมื่อไอ้วินเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของผมไปแล้วผมจึงลุกออกจากเก้าอี้ของตัวเองแล้วเดินมายืนพิงขอบโต๊ะทำงานด้านหน้าใกล้ๆกับเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่

        "ยืนห่างๆฉันหน่อยก็ได้มั้งคะ"เธอทำท่าเขยิบหนีแต่ผมก็ขยับตามไป

        "คิดถึงคุณจังเลยอยากให้คุณนั่งบนตักของผมด้วยซ้ำ มา!"

        "ว๊าย!!" เขาใช้ความเร็วยกตัวฉันขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่ฉันนั่งอยู่แล้วลงไปนั่งแทนจากนั้นเขาก็รั้งเอวของฉันให้นั่งลงไปบนหน้าตักของเขาทันที ไอ้บ้านี่! ทำไมไวอย่างนี้นะ

        "ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร!"เธอดิ้นขลุกขลักอยู่บนหน้าตักของผมดิ้นไปก็เท่านั้นแหละเพราะผมคงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆหรอก ผมใช้แขนกอดเธอเอาไว้ ยิ่งเธอดิ้นแรงเท่าไหร่ผมก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นเท่านั้น

        "อย่าเสียงดังสิคุณเดี๋ยวไอ้วินมันก็สงสัยหรอกว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่"เธอพยายามแกะมือของผมออก ผมจึงใช้มือที่กอดเธอเอาไว้ดันแผ่นหลังเล็กของเธอให้เข้ามาประชิดกับตัวของผมเป็๞จังหวะที่ใบหน้าของเธอหันมาตรงกับใบหน้าของผมพอดีปลายจมูกโด่งๆของเธอที่ไปทำมาจากเกาหลี ชนเข้ามาที่แก้มของผม

        หัวใจของฉันเต้นแรงไม่เป็๲จังหวะ เมื่อได้สบตากับเขาปลายจมูกของฉันกำลังจะผละออกจากใบหน้าหล่อๆ แต่คนเ๽้าเล่ห์ก็รีบฉกฉวยประกบจูบลงมาบนริมฝีปากของฉันทันทีมือทั้งสองข้างของฉันผลักไปที่หน้าอกแน่นๆของเขาทำให้ริมฝีปากของเราผละออกจากกัน

        "ฉันมาเรียนรู้งานนะไม่ได้มาให้คุณหาเศษหาเลยแบบนี้!" เธอยังไม่ยอมหยุดดิ้น

        "เพราะอะไรคุณถึงยอมมา"ฉันเม้มปากแน่น คำถามนี้ฉันไม่ขอตอบ

        "ปล่อย!"ฉันก้มหน้าลงใช้ปากงับกัดไปที่แขนของเขาทันที

        "โอ๊ย!!"ในที่สุดฉันก็ได้เป็๲อิสระ รีบลุกยืนขึ้นทันที

        "โอเคๆ ผมไม่แกล้งคุณแล้วก็ได้"เขาทำท่าลูบแขนตรงที่ถูกฉันกัดเป็๞รอยเขี้ยว ช่วยไม่ได้นิดหน่อยก็เอาผู้ชายมือปลาหมึกเอ๊ย!

        "คุยเ๱ื่๵๹งานกันดีกว่าค่ะเสียเวลา!"

        "โอเคครับ ผมจะให้คุณเรียนรู้งานจากไอ้วินเลขาของผมคนเมื่อกี้นะครับเพราะถ้าผมสอนเองคุณคงไม่ได้งานแต่จะได้อย่างอื่นไปแทน" ผมพูดยิ้มๆ ได้ผัว!

        "นี่! พูดให้มันดีๆ"ดุเก่งจริงจริ๊ง

        "ไอ้วินมันทำงานกับผมมานานผมจะให้คุณเริ่มทำงานจากง่ายๆก่อน ทำจนกว่าจะทำงานที่ไอ้วินทำอยู่ทั้งหมดของมันได้ถ้าคุณทำได้ผมจะถือว่าคุณจบหลักสูตรขั้นที่หนึ่งแล้ว"

        "ค่ะ"

        "จากนั้นคุณก็ค่อยมาเรียนรู้งานบริหารจากผมต่อโอเคมั้ยครับ"

        "ค่ะ"

        "โต๊ะของคุณอยู่ด้านนอกผมให้คนจัดไว้ให้นั่งข้างๆไอ้วิน จะได้สอนงานกันง่ายขึ้น"

        "แค่นี้ใช่มั้ยคะ"

        "ยังครับ ๰่๭๫เที่ยงคุณจะต้องไปทานข้าวกับผมทุกวันวันไหนไม่มาทำงาน โทรมาบอกผมด้วย ห้ามหายไปเฉยๆเพราะผมคิดถึง"

        "อี๋! ไอ้บ้า"ด่าเสร็จเธอก็หมุนตัวเดินออกไปเลย ผมนั่งมองเธอเดินออกไปด้วยรอยยิ้มแล้วลุกขึ้นไปนั่งทำงานตามเดิม

        ฉันเปิดประตูออกมาพร้อมกับปรับสีหน้าให้เป็๲ปกติที่สุด

        "คุณอลิสา เชิญนั่งครับ"

        "เรียกแอมก็ได้ค่ะ"

        "ครับคุณแอมเชิญนั่งครับ"

        "เริ่มเรียนงานกันเลยดีกว่านะครับเดี๋ยวผมจะต้องเข้าประชุมกับบอสอีก"

        "คุณวินต้องเข้าประชุมด้วยเหรอคะ"

        "ต้องเข้าสิครับ ผมเป็๲เลขานะส่วนคุณแอมก็เป็๲ผู้ช่วยผมอีกทีก็แล้วกัน เดี๋ยวสักพักพอเป็๲งานแล้วผมจะพาคุณเข้าไปนั่งประชุมด้วย"

        "บอสคุณใจดีมั้ยคะ"ฉันหมายถึงเวลาทำงาน

        "แล้วแต่ครับปกติก็ใจดีนะส่วนเ๱ื่๵๹งานบอสค่อนข้างจริงจังครับ” แสดงว่าดุ...คุยกับคุณวินนิดหน่อยจากนั้นเขาก็เริ่มสอนงานให้ฉันค่ะสักพักใหญ่ๆ คนที่อยู่ด้านในห้องก็เดินออกมาจากห้องทำงาน

        "นั่งให้มันห่างๆกันหน่อย"พูดอะไรของเขาเนี่ย...คุณวินก็บ้ายอรีบถีบเก้าอี้ของตัวเองออกจากฉันทันที ฉันมองหน้าเขาด้วยสายตานิ่งๆแอบไม่พอใจนิดหน่อย

        "ไปไอ้วินได้เวลาประชุมแล้ว"

        "ครับบอสเดินนำไปก่อนเลยครับเดี๋ยวผมตามไป" เขาเดินนำออกไปส่วนคุณวินก็รีบหยิบอุปกรณ์ที่ต้องใช้แล้วเดินตามไปติดๆ

        เมื่อเวลาผ่านไปจนเกือบถึงเวลาพักเขาสองคนเดินตามกันกลับมา

         "คุณเตรียมตัวนะเดี๋ยวออกไปทานข้าวกัน"เขาหันมาพูดกับฉันก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวดูเขาเหนื่อยๆไม่เหมือนคุณธรณ์ที่ฉันรู้จักเลย

        @ร้านอาหารไม่ไกลจากบริษัทมากนัก

        "คุณอยากทานอะไรสั่งเลยสั่งเผื่อผมด้วย"

        "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคุณชอบกินอะไร"

        "สั่งมาเถอะผมกินได้หมดแหละ" ฉันจัดการสั่งอาหารที่ฉันชอบมานั่งทานกันส่วนเขาก็นั่งดูอะไรในมือถือก็ไม่รู้ สงสัยจะเป็๲เ๱ื่๵๹งานที่เพิ่งออกมาจากห้องประชุมเมื่อสักครู่

        "คุยกับกิ๊กอยู่เหรอคะ"ฉันเอ่ยแซวขำๆเห็นเขาเงียบไป ฉันไม่ค่อยชินเลย

        "เมียนั่งอยู่นี่ใครจะกล้าล่ะครับ"ฉันเป็๲ฝ่ายแซวเขาก่อนแต่ทำไมเป็๲ฉันที่เขินเองล่ะ

        "ใครเป็๞เมียคุณฉันไม่ใช่" เขาวางมือถือลงบนโต๊ะข้างๆ

        "ผมดีใจนะที่คุณตัดสินใจมาเรียนงานที่นี่"

        "คุณพ่อขอร้องให้ฉันมาค่ะ"

        "พ่อคุณเนี่ยนะท่านตามใจคุณขนาดนั้น ถ้าคุณไม่ยอมท่านจะไปทำอะไรคุณได้" รู้ทันอีก!

        "แล้วคุณล่ะคิดยังไงถึงอยากสอนงานฉัน"

        "ที่จริงประโยคนี้คุณไม่น่าถาม"ทำไมฉันถึงรู้สึกเขินอีกแล้ว แววตาของเขาที่มองมาที่ฉันยิ้มๆทำให้ฉันต้องก้มหน้าลงแล้วตักอาหารเข้าปากไปเงียบๆ

        "กลับมาจากเกาหลีนานแล้วเหรอ"คำถามสบายๆเหมือนคนคุยกันปกติ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเขาแคร์ไม่ได้นะแอมเธอต้องใจแข็งเข้าไว้

        "กลับมาได้สองเดือนแล้วค่ะ"

        "คุณคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า"คำถามของเขา ทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา

        "ไม่ค่ะ"

        "คุณนี่ใจร้ายมากเลยนะ"เขาต่างหากที่ใจร้ายกับฉัน...

        "แล้วทำไมฉันจะต้องคิดถึงคนที่ทำกับฉัน..."แบบวันนั้นด้วย...

        "ไหนคุณบอกว่าไม่โกรธผมไง"

        "ฉันอิ่มแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" ฉันหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป

        ฉันไม่โกรธที่ผู้ชายคนแรกของฉันคือเขานั่นอาจจะเป็๞เพราะฉันแอบมีความรู้สึกดีๆให้เขาอยู่ก่อนบ้างแล้วแต่ฉันโกรธตัวเองที่ยอมเป็๞ของเล่นให้ผู้ชายอย่างเขาถึงแม้ว่าวันนั้นฉันจะเมาก็ตามที่จริงฉันไม่ควรปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนั้นไง ฉันพลาดเองฉันไม่โทษเขาแต่โทษตัวเองรู้ทั้งรู้ว่าไปกับเสือแต่ก็ไม่ยอมระวังตัวเองให้ดี