มหาศึกแห่งจักรวาล

ค่ำคืนหลังจากออกจากโรงเตี๊ยม นัทกับมาร์โกไม่ได้กลับไปที่พักเดิมอีก

พวกเขาใช้เงินส่วนหนึ่งเช่าห้องเล็ก ๆ แห่งใหม่ในเขตช่างฝีมือทางตะวันตกของเมือง เป็นอาคารเก่า ๆ สองชั้นที่อยู่ห่างจากถนนใหญ่พอสมควร ด้านหลังมีพื้นที่ว่างเล็ก ๆ สำหรับทำงาน และที่สำคัญคือมีประตูทางออกสองทาง

ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สำหรับคนสองคนที่เพิ่งโดนผู้คุ้มบุกห้องเมื่อคืน...

มันก็ดีกว่ากลับไปนอนที่เดิมมาก นัทวางกระเป๋าลงบนพื้น ก่อนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้

"คราวนี้ถ้ามีใครพังประตูเข้ามา..."

เขามองประตูอีกบานด้านหลังห้อง

"เราวิ่งออกอีกทาง"

มาร์โกพยักหน้า

"อย่างน้อยก็ไม่ต้องกระโดดหน้าต่างเหมือนเมื่อคืน"

นัทหัวเราะ

"แต่เมื่อคืนก็เท่ดีนะ"

"นายเกือบหน้าทิ่ม"

"รายละเอียดเล็กน้อย"

มาร์โกส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

ก่อนจะเริ่มจัดของ ปืนต้นแบบ มีด อุปกรณ์ทดลองเสบียง ดาบคู่ของเขา

และของอื่น ๆ ที่พวกเขายังเหลืออยู่ นัทมองของเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังพื้นที่ว่างข้างตัว ที่ซึ่งขวานใหญ่เคยอยู่

เขาเงียบลง มาร์โกสังเกตเห็น

"ยังคิดถึงขวานอยู่?"

"นิดหน่อย"

นัทตอบตรง ๆ

"ใช้มาตั้งแต่โลกหนึ่ง"

เขายกมือขึ้นทำท่าจับด้ามขวาน

"รู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่มีมันอยู่บนหลัง"

มาร์โกพยักหน้า

"งั้นก็สร้างใหม่"

นัทหันมาทันที

"จริง?"

"จริง"

มาร์โกเดินไปเปิดกระเป๋าวัตถุดิบ

"แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

นัทชะงัก

"ทำไม?"

มาร์โกหยิบก้อนแร่สีเทาเข้มออกมาวางบนโต๊ะ

"เพราะเรายังไม่รู้จักแร่ของโลกนี้ดีพอ"

ก้อนแร่ถูกวางลงกลางโต๊ะ มันมีสีเทาเข้มอมฟ้า พื้นผิวด้านหนึ่งสะท้อนแสงคล้ายโลหะ

อีกด้านมีเส้นแสงบาง ๆ วิ่งอยู่ภายใน นัทหยิบมันขึ้นมา

"อันนี้อะไร?"

"แร่เหล็กของโลกนี้"

"ดูไม่เหมือนเหล็กที่ฉันเคยรู้จัก"

"เพราะมันไม่ใช่เหล็กธรรมดา"

มาร์โกหยิบมีดขึ้นมา ขูดผิวแร่เบา ๆ

เกิดประกายสีฟ้าจาง ๆ

"มันมีพลังงานอยู่ในตัว"

นัทมองประกายนั้น

"แปลว่าเอาไปทำปืนไม่ได้?"

"ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ได้"

มาร์โกตอบ

"ฉันบอกว่าเรายังไม่เข้าใจมัน"

เขาหยิบก้อนแร่อีกชนิดขึ้นมา สีดำสนิท

แต่เมื่อเอียงเข้าหาแสงจะเห็นประกายสีเงินอยู่ภายใน

"นี่ก็อีกชนิด"

จากนั้นวางอีกก้อนหนึ่งลง สีแดงเข้ม

มีความร้อนแผ่ออกมาเล็กน้อย

"และนี่"

นัทมองกองแร่บนโต๊ะ

"ทั้งหมดที่เราเก็บมาจากโลกนี้?"

"ใช่"

"แล้วแร่ที่เราขนมาจากโลกหนึ่งล่ะ?"

นัทเปิดช่องเก็บของระบบ รายการวัตถุดิบจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้น

แร่คุณภาพดีจากโลกที่หนึ่งยังคงอยู่ในนั้น มาร์โกเหลือบมอง แต่ไม่ได้หยิบออกมา

"เก็บไว้ก่อน"

"ทำไม?"

"เพราะตอนนี้เรามีโอกาสเรียนรู้วัสดุของโลกนี้แล้ว"

มาร์โกเคาะนิ้วลงบนก้อนแร่สีเทา

"ถ้าเราจะสร้างอาวุธสำหรับใช้ในโลกนี้ ฉันอยากให้มันสร้างจากวัสดุของโลกนี้"

นัทพยักหน้า

"ฟังดูสมเหตุสมผล"

"อาวุธเก่าของเราถูกสร้างจากสิ่งที่เราเข้าใจในโลกเดิม"

มาร์โกมองดาบคู่ของตัวเอง

"แต่ถ้าเราจะอยู่ที่นี่ต่อ เราก็ต้องสร้างอาวุธที่เหมาะกับที่นี่"

นัทเดินไปหยิบชิ้นส่วนดาบที่พวกเขาสร้างไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นดาบธรรมดา

คริสตัลไฟยังติดอยู่ เมื่อมาร์โกส่งพลังเข้าไป เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ก็ลุกขึ้นตามใบดาบ

นัทมอง

"ดาบนี่ก็ยังใช้ได้ดี"

"ใช่"

มาร์โกหมุนดาบในมือ

"แต่ตอนสร้าง เราใช้วิธีของเราเองทั้งหมด"

เขาลองส่งปราณเข้าไป ครั้งแรก...

เปลวไฟกระพริบ ครั้งที่สอง...

เปลวไฟดับ ครั้งที่สาม...

พรึ่บ!

ไฟลุกสูงขึ้นจนเกือบโดนคิ้ว มาร์โกรีบลดดาบลง นัทหัวเราะลั่น

"เกือบไม่มีคิ้วแล้วพี่!"

"เงียบเลย"

มาร์โกขมวดคิ้ว

"ฉันกำลังทดลอง"

"ทดลองเผาหน้าตัวเอง?"

"ก็เกือบสำเร็จ"

"ตรงไหน?"

มาร์โกมองดาบ

"เกือบเผา"

นัทหัวเราะหนักกว่าเดิม

หลังจากนั้นทั้งสองเริ่มทดลองจริงจัง พวกเขาไม่ได้รีบสร้างอาวุธ

แต่เริ่มจากการทำความเข้าใจวัสดุ แร่แต่ละชนิดถูกชั่งน้ำหนัก

เคาะ ขูด เผา หลอม

และทดสอบการรับพลังปราณบางชนิดแข็งมากแต่แตกง่ายบางชนิดเหนียวแต่รับปราณได้ไม่ดี

บางชนิดเมื่อได้รับปราณกลับแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและบางชนิด...

เมื่อได้รับปราณมากเกินไปกลับร้อนจนแทบจับไม่ได้ นัทจดทุกอย่างลงสมุด

มาร์โกเป็นคนทดสอบซ้ำ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งนัทเริ่มเข้าใจบางอย่าง

"แร่โลกนี้ไม่ได้แข็งแรงกว่าแร่โลกหนึ่งทุกชนิด"

มาร์โกพยักหน้า

"ถูก"

"แต่บางชนิดมีคุณสมบัติที่แร่โลกหนึ่งไม่มี"

"ใช่"

นัทมองก้อนแร่บนโต๊ะ

"มันตอบสนองต่อปราณ"

"นั่นแหละ"

มาร์โกยิ้ม

"และนี่คือสิ่งที่เราขาดมาตลอด"

นัทหยิบแร่ก้อนหนึ่งขึ้นมา ลองส่งปราณเข้าไปเพียงเล็กน้อย แสงบาง ๆ วิ่งผ่านเนื้อแร่

นัทสัมผัสได้ถึงแรงต้าน แต่ก็รู้สึกถึงบางอย่างอีกอย่างหนึ่ง มันเหมือนกับว่า...

แร่กำลังตอบสนองต่อพลังของเขา

"แปลก"

"อะไร?"

"ตอนเราใช้ปราณกับร่างกาย มันก็ไหลตามเส้นทางของเรา"

นัทมองแร่

"แต่แร่นี่เหมือนมีทางเดินของมันเอง"

มาร์โกนิ่งไป

"ลองอีกครั้ง"

นัทส่งปราณเข้าไป ครั้งนี้ช้าลง ปราณไม่ได้กระแทกเข้าไป

แต่ค่อย ๆ ไหลผ่าน เส้นแสงในเนื้อแร่ค่อย ๆ สว่างขึ้น มาร์โกมองด้วยสายตาจริงจัง

"นัท"

"หือ?"

"นายไม่ได้บังคับมัน"

นัทหยุด

"นายกำลังทำอะไร?"

นัทมองมือของตัวเอง

"...ฉันกำลังส่งปราณเข้าไปเฉย ๆ"

มาร์โกยิ้ม

"นั่นแหละ"

ทั้งสองมองหน้ากัน ความคิดหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้น ถ้าอาวุธธรรมดาสามารถรับปราณได้...

ถ้าเลือกแร่ที่เหมาะสม... ถ้าออกแบบโครงสร้างใหม่...

บางทีอาวุธรุ่นต่อไปอาจไม่ใช่เพียง อาวุธที่แข็งแรงกว่าเดิม

แต่มันอาจเป็นอาวุธที่...

ตอบสนองต่อผู้ใช้โดยตรง

คืนนั้นนัทเก็บแร่ทั้งหมดกลับเข้าที่

เขามองช่องเก็บของระบบ

แร่คุณภาพดีจากโลกที่หนึ่งยังอยู่ครบ

เขายังไม่ได้แตะมัน

และครั้งนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่าต้องรีบใช้

เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

ของดีไม่ได้หมายความว่าต้องเอามาใช้ทันที

บางครั้ง...

สิ่งที่สำคัญกว่าอาวุธที่แข็งแรงที่สุด

คือการรู้ว่าโลกที่เราอยู่ต้องการอะไร

นัทปิดหน้าต่างระบบ

มองมือของตัวเอง

แล้วลองควบคุมปราณอีกครั้ง

ไม่มีสกิล

ไม่มีเสียงแจ้งเตือน

ไม่มีตัวช่วย

เพียงพลังภายในร่างกายของเขา

ครั้งนี้มันไหลได้ดีกว่าเมื่อวานเล็กน้อย

นัทหัวเราะเบา ๆ

"ทีละอย่าง..."

มาร์โกที่กำลังเก็บดาบอยู่ถาม

"พูดอะไร?"

"เปล่า"

นัทลุกขึ้น

"พรุ่งนี้ทดลองต่อ"

มาร์โกพยักหน้า

"เรื่องแร่?"

"ทั้งแร่"

นัทมองดาบคู่ของมาร์โก

แล้วมองมือของตัวเอง

"แล้วก็ปราณ"

ด้านนอกหน้าต่าง เมืองหลวงยังคงสว่างไสว

ผู้คนจำนวนมากยังใช้พลังที่พวกเขาไม่เคยเข้าใจ

และเป็นครั้งแรกที่นัทกับมาร์โกเริ่มตระหนักว่า...

พวกเขาไม่ได้จำเป็นต้องเอาโลกเดิมมาแทนที่โลกนี้

พวกเขาสามารถเรียนรู้โลกนี้

แล้วนำสิ่งที่มีอยู่เดิมมาผสมเข้าด้วยกัน

ส่วนแร่คุณภาพสูงจากโลกที่หนึ่งที่ยังนอนนิ่งอยู่ในคลัง...

มันยังไม่ถึงเวลาของมัน

เพราะอาวุธชิ้นต่อไปของพวกเขา จะต้องเกิดจากโลกที่สอง