" จริงหรือคะที่ทางอำเภอจะเข้ามาจัดงานตรุษจีนในหมู่บ้าน "
ซีเถาถามอย่างอยากรู้อยากเห็นเป็อย่างมาก เพราะเื่แบบนี้นานๆทีจะมีเข้ามา ถึงแม้ว่าหมู่บ้านของเธอจะใหญ่ที่สุดในตำบลและอำเภอ มีถึง 200 หลังคาเรือน ที่มีผู้อาศัยอยู่เต็มจำนวน เกือบ 500 คน ความคึกคักแบบนี้ใช่ว่าจะมีเข้ามาง่ายๆ ในแต่ละปีหมู่บ้านถึงแม้จะจัดงานตรุษจีนดูให้คึกคักแต่ก็มีคนเข้าร่วมเฉพาะแค่ในหมู่บ้านเท่านั้น
" ใช่แล้วล่ะทางอำเภอก็จะเข้าร่วมด้วย พวกเขาจะเข้ามาช่วยทั้งในเื่สถานที่และการวางแผนดำเนินการจัดให้เป็งานวัดไปเลย ต้องสนุกมากแน่ๆ "
" ไม่ใช่ว่า จะเข้ามาช่วยจัดงานและดำเนินการและสถานที่อย่างเดียวนะคงจะมาช่วยนับเงินด้วยล่ะสิคะ คุณพ่อขา ทรงซ่งซิงเหลียนยิ้มล้อเลียน "
" มันเป็เื่ธรรมดา จะต้องมีค่าน้ำร้อนน้ำชา ให้พวกเขาบ้าง แลกกับผลประโยชน์อันใหญ่หลวงที่จะได้รับตามมา " ทั้งชื่อเสียงของหมู่บ้านที่เพิ่มขึ้น พ่อค้าแม่ค้า มากหน้าหลายตาที่เข้ามาขายของ หรือแม้กระทั่งผลผลิตจากชาวบ้านในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียง ที่จะทำเงินก้อนโตให้พวกเขา คิดคำนวณในใจได้รับผลระโยชน์ที่เงินซื้อไม่ได้มากจริงๆ
" อย่างนี้พวกชาวบ้านอย่างเรา ก็คงจะสามารถขายสินค้าที่ยังค้างคาอยู่ได้ใช่ไหมคะ "
" ใช่แล้วล่ะจ้า "
" พ่อคิดว่าจะว่างแผนประชุมกลุ่ม ตอนเย็นๆว่าเราจะรวมกลุ่มกันเอาของไปขายหรือจะแยกขายเป็ครอบครัวดี "
" แล้วคนในหมู่บ้านล่ะคะพ่อพวกเขามีแผนที่จะทำอะไรไหม "
" เห็นว่าจะไปช่วย คนของอำเภอที่จะมาช่วยจัดตกแต่งสถานที่ได้ดำเนินการต่างๆให้เสร็จเร็วๆ ใครมีแรงก็ไปช่วยใช้แรงใครมีเงินก็ช่วยส่งเงินหรือข้าวของให้จะให้ไปช่วยทุกคนเลย ก็คงจะไม่ได้ก็ต่างก็อยากจะเตรียมของฉลองตรุษจีนตัวเองที่บ้านเหมือนกัน "
เหมือนเขานี่แหละคงต้องขอให้ภรรยาจัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเองในปีนี้แล้วส่วนเขาเองก็คงจะต้องไปจัดการเื่ของฟาร์มกับสวนที่จะเอาผลผลิตออกมาขายหารายได้พิเศษเพิ่มความคึกคักให้กับหมู่บ้าน อีกอย่าง พี่ใหญ่ของเขาและเ้าสามกับครอบครัวจะมาด้วยในปีนี้จะทำให้ตัวเองเสียหน้าไม่ได้ ต้องเพิ่มความสนุกและความคึกคักให้เต็มที่
" อีกอย่างหนึ่งนะซิงซิง " เอ่ยเสียงเบากระซิบกระซาบลงอยากเห็นได้ชัด เขาพูดกับลูกสาวสีหน้าจริงจัง " เหมือนว่าผู้ใหญ่บ้านจะมาหาหนู่ค่ำๆหน่อยอย่าไปไหนซะล่ะ "
" มาหาหนูทำไม คงไม่ใช่เื่เ้าพวกสามตัวชอบไปกินแตงแล้วปลูกสวนแตงไว้ในบ้านของชาวบ้านเขาหรอกนะคะพ่อ "
ซ่งซิงเหลียนผู้เป็อาจารย์น้อยของทั้งสามหันไปมองเอียนหยาหลานเข้มงวดในที หมู่นี้เ้าตัวดีทั้งสามตัวไม่เกรงกลัวอะไรเลยเดินอาจๆเข้าลานบ้านคนอื่นเขา ทั้งกินทั้งปลูก เรียกได้ว่าสร้างความคึกคักและสับสนอนละหมาดในหมู่บ้าน จนใครก็ไม่กล้าเปิดประตูรับทั้งสามตัวนี้แล้ว เธอล่ะเหนื่อยใจจริงๆ แต่ก็พูดอย่างนั้นได้เต็มปากเพราะบางครั้งเธอก็ยังไปกับพวกเ้านี้กับเ้าพวกนี้เลย อ้อ ยังมีป้าหงส์ด้วยที่ถือตะกร้าแตงตามไปอีก
" เออ..." ซ่งหลี่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาก็ได้ยินมาอยู่่นี้ กิตติศัพท์ การปลูกแตงของเ้าทั้งสามโด่งดังทั่วหมู่บ้าน มิน่าล่ะทุกครั้งที่เขาออกจากบ้านไปทำงานว่าจะได้รับสายตาตำหนิและปนเห็นใจจากชาวบ้านเสมอ
แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อบางครั้งทั้งอาจารย์และศิษย์แสบรวมถึงป้าหงส์เมื่อไปกินแตงที่บ้านคนอื่นเขาแล้วยังร่วมแบ่งปันแตงกับเขาอีกแถมเขาก็ยังกินด้วยอร่อยซะอีก คงไม่ใช่เื่นี้หรอกมั้งเพราะดูจากรูปการณ์แล้ว ผู้ใหญ่บ้านจะขอความช่วยเหลือบางอย่างจากซ่งซิงเหลียนแน่ๆ เพราะรู้ความสามารถพิเศษของเธอดี
" ไม่หรอกมั้งลูกเพราะคิดว่าเขาอาจจะขอความช่วยเหลือจากลูก เห็นเปรยๆว่า สถานที่จัดงานปีนี้อยากจะให้สวยๆ "
" คงไม่ให้หนูไปขุดดินปลูกดอกไม้หรอกนะคะพ่อถ้า้าสวยๆแบบนั้นหนูไม่เอาด้วยหรอกนะ "
งานประดิษฐ์ประดอยแบบนั้นเธอี้เี
************
" เ้ารองเ้ารองพี่ใหญ่กลับมาแล้ว "
เสียงะโดังลั่นหน้าบ้าน โดยมีรถยนต์คันหรูสองคันจอดเรียงราย เ้าของเสียงเป็ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสวมทับด้วยโค้ดตัวใหญ่สีดำ หน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้านในวัย 40 กว่า เขาดูภูมิฐานและน่าเชื่อถือมากมีภรรยาสาวที่สวยงาม และลูกชาย 1 คนยืนข้างๆวัย 10 ขวบ พวกเขาต่างซื้อข้าวของมามากมาย
" พี่รอง ผมก็กลับมาแล้วครับ " เสียงเรียบเรื่อยเบากว่า ร้องบอกขนาดที่ชายผู้นั้นยืนถือไม้เท้าข้างๆกันลูกชายช่วยพยุง ส่วนภรรยาสาวเขานั้จับโซ่เล็กๆที่ล่ามสุนัขตัวใหญ่เป็ทิเบตันทิเบตสีขาวเอาไว้
สามีและภรรยา เมื่อเปิดประตูหน้าบ้านเห็นทั้งหมดก็ทำเอาทั้งสองน้ำตา เอ่อล้นด้วยความดีใจและปลื้มปริ่มที่ครอบครัวสามารถกลับมารวมตัวกันได้ในปีนี้ พวกเขาเป็ครอบครัวที่มีความสัมพันธ์อันดีและแน่นแฟ้นอย่างที่ครอบครัวอื่นๆน้อยนักจะมี
" มาแล้วมาแล้ว "
วิ่งตรงเข้าไปหาพี่ชายและน้องชายที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบ 3 ปีแล้วไม่สิไม่ได้เจอกันมา 3 ปีจริงๆ เพราะ่เทศกาลปีใหม่ ตรุษจีน หรือ อะไรก็แล้วแต่ 3 ปีมานี้ เขาไม่ได้พบหน้าพี่น้องเลยด้วยการงานที่เร่งรัดทำเอาพวกเขาทั้ง 3 และครอบครัวขยับตัวกันไม่ได้เลยจริงๆก็ได้แต่ให้บ้านเดิมของพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ได้รับผลประโยชน์ไปเต็มๆในการรับความสุขครอบครัวพร้อมหน้า
แต่ไม่เป็ไรปีนี้พวกเขาจะขอรับความสุขนี้อย่างเต็มที่ เป็ครอบครัวใหญ่พร้อมหน้าหน้ากันบ้างล่ะ
" ฮ่าๆๆ คิดถึงจริงๆคิดถึงจริงๆ "
" เฮๆๆๆคิดถึงมากๆ โอ๊ยๆ "
" โอ๊ยๆๆพี่ใหญ่กอดผมแรงไปแล้ว "
" น้องรองอย่ามาป้ายน้ำมูกใส่เสื้อฉัน "
เสียงเอะอะโวยวายของทั้งครอบครัวลั่นหน้าบ้านขนาดที่ชาวบ้านที่ผ่านมาเห็น มีแต่เสียงหัวเราะให้ชี้ชวนความตลกและความผูกพัน อันแน่นแฟ้นของ เหล่าพี่น้องเป็ ที่พวกเขาคุ้นเคยเป็อย่างดีด้วยความรู้สึกชื่นชมปนอิจฉานิดๆ ที่พี่น้องรักใคร่กันขนาดนี้
" พี่สะใภ้น้องสะใภ้ เข้ามาเร็วเข้ามาเร็ว " ซีเถาเข้าหาพวกพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ทั้งสองอย่างสนิทสนมด้วยความดีใจ เป็เหล่าสะใภ้ที่เข้ากันได้ดีทั้งนิสัยใจคอและความคิดทำให้ทั้ง 3 สนิทสนมกันั้แ่แต่งเข้ามา
" อาสะใภ้ป้าสะใภ้สวัสดีครับ " เด็กชายคุ้มคำนับอย่างมีมารยาท พวกเขาก็ชอบที่นี่มากเหมือนกันทุกๆครั้งที่มาเยือนจึงมักจะมีรอยยิ้มตื่นเต้นเสมอเพราะมีอาสะใภ้และป้าสะใภ้ที่ใจดีต่อพวกเขา
" สวัสดีจ้าเด็กๆเข้ามาบ้านเร็วๆเข้าที่พักพวกเธอฉันจัดเตรียมว้แล้ว "
ซีเถายิ้มอย่างใจดี พวกเด็กๆบ้านนี้เป็เด็กดีกันทุกคนทั้งนิสัยใจคอและการปฏิบัติตัวนี่บ่งบอกที่บ่งบอกว่าถูกครอบครัวสั่งสอนมาเป็อย่างดี จากนั้นพวกเขาต่างก็ช่วยกันขนของเข้าบ้านอย่างคึกคักสายตาทุกคู่ต่างมองรอบๆลานบ้านอย่างตื่นเต้น
" ไม่ได้มาตั้งหลายปี ที่นี่ก็ดูเปลี่ยนไปมากจริงๆนะคะ พี่สะใภ้ "
" จริงๆด้วยน้องสะใภ้ พวกต้นไม้ดอกไม้เ่าั้โตขึ้นมากจริงๆ "
ก็ได้ยินอยู่หรอกว่าเมื่อ 3 ปีก่อนเ้ารอง สร้างบ้านใหม่ทั้งหลังเป็คฤหาสน์หลังใหญ่ สมฐานะเศรษฐีใหญ่ของอำเภอแต่ไม่คิดว่าจะเป็ บ้าน 2 ชั้นหลังใหญ่ ที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยแบบยุค 90 ที่หรูหราไม่น้อยเลย เหนือกว่านั้นก็คงจะเป็ลานบ้านที่จัดแต่งอย่างสวยงามสะอาดสะอ้านกว้างขวาง
ถึงแม้จะได้เห็นรูปจากที่น้องชายถ่ายส่งให้แล้ว แต่พอมาเห็นจริงๆก็ต้องยกนิ้วโป้งชื่นชมกับความขยันขันแข็งและเก่งกาจของเขาสมแล้วกับความหวังของตระกูล ที่โยนให้น้องชายคนนี้ แทนที่จะยกใหลูกชายคนโตอย่างเขาเพราะเขาชอบทางวิชาการมากกว่ากับการค้าขายและธุรกิจ หรือโยนความหวังให้น้องชายคนเล็กที่มีนิสัยเงียบขรึม ขัดกับอาชีพนักการทูตที่นับวันยิ่ง ก้าวหน้าขึ้น
" ว้าวบ้านสวยจริงๆ "
พวกเขามองบ้านหลังใหญ่ ตึก 2 ชั้นร่วมสมัยสถาปัตยกรรมที่หรูหราในยุค 90 นี้ก็ได้แต่อึ้งที่มันหรูหรากว่า บ้านที่พวกเขาอยู่ในเมืองหลวงอีก สมกับเป็ลุงรอง ที่มีความสามารถสุดๆ ต่างจากภาพความทรงจำที่เขาเคยมาสมัยเด็กๆหลายครั้งที่เป็บ้านอิฐหลังคากระเบื้องถึงจะเป็อย่างนั้นแต่ก็เป็บ้านที่สะอาดสะอ้านและหรูหรากว่าบ้านหลังอื่นๆในชนบทในยุคนั้น
และยิ่งตอนนี้เป็ตึก 2 ชั้นร่วมสมัยที่สวยง
ามและอุดมหรูหราแบบนี้ทำเอาเขาชักจะอิจฉาลูกพี่ลูกน้องที่อาศัยอยู่ในชนบทแห่งนี้แล้ว