แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีชมพูอ่อนเข้ามาแยงตา อาร์ต (ในร่างเมย์) งัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกน้ำหนักที่หน้าอกและััของเตียงที่นุ่มนิ่มจนน่ารำคาญ เขาเผลอจะเอามือเกาพุงแรงๆ ตามนิสัยเดิม แต่กลับสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วัักับชุดนอนผ้าซาตินที่เขาทุลักทุเลใส่เมื่อคืน
"เชี่ย... ยังไม่คืนร่างเหรอวะ!" เขาสบถเสียงแหลมสูงจนตัวเองยังใ อาร์ตรีบรุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน เพราะเข็มนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า... เวลาแห่งการอาบน้ำและแต่งตัวไปโรงเรียนในร่างผู้หญิง!
อาร์ตในร่างเมย์ พาร่างกายที่นุ่มนิ่มเดินโซเซเข้าห้องน้ำ เขาพยายามจะทำใจให้ชินแต่พอถอดชุดนอนออก ความเย็นของน้ำที่กระทบผิวเนียนละเอียดก็ทำให้เขาตาสว่างสร่างง่วงทันที
"โอ๊ย... ทำไมผิวผู้หญิงมันไวต่อความรู้สึกขนาดนี้วะ" อาร์ตพึมพำพลางรีบคว้าสบู่เหลวกลิ่นกุหลาบมาถูตัว เขาพยายามหลับตาอีกครั้งตามสัญญาที่ให้ไว้กับเมย์ แต่พอถึงจังหวะที่ต้องถูสบู่ผ่านหน้าอกที่นุ่มนิ่มและส่วนโค้งเว้า มือเขาก็สั่นจนเผลอลืมตาขึ้นมามองร่างที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ "ยัยนี่... หุ่นดีจริงๆ" เขาเผลอคิดในใจก่อนจะรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป แล้วรีบล้างตัวแบบลวกๆ เพราะกลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้เขาจะเผลอสำรวจร่างกายของเมย์ไปมากกว่าเดิม
ฝั่ง เมย์ในร่างอาร์ต ก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากไม่แพ้กัน เธอต้องตื่นมาพบกับสภาพร่างกายของผู้ชายที่ 'ตื่นตัว' ตามธรรมชาติในตอนเช้า ซึ่งทำเอาเมย์สติแทบหลุด
"นี่มัน... มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมมันแข็งและตั้งไม่ยอมสงบลงล่ะ!" เมย์กรีดร้องเบาๆ ในลำคอ (ซึ่งเป็เสียงทุ้มของอาร์ต) เธอรีบไปเข้าห้องน้ำแล้วเปิดน้ำเย็นจัดรดตัวเพื่อหวังจะให้ทุกอย่างสงบลง เธอต้องกลั้นใจรีบถูสบู่ไปตามแผ่นหลังที่กว้างและหน้าอกที่แข็งกระด้างของอาร์ต รวมไปถึงจุดที่ยังไม่สงบด้วยความรู้สึกขยะแขยงปนประหลาดใจ "ผู้ชายเนี่ย... ลำบากกว่าที่คิดแฮะ"
หลังจากอาบน้ำเสร็จ อาร์ตยังพันผ้าเช็ดตัวรอบเอวเดินออกมาเหมือนเดิม อาร์ตจ้องมองบราเซียสีขาวสะอาดที่แขวนไว้เตรียมพร้อม และนั่นคือจุดเริ่มต้นของาที่เขาพ่ายแพ้มาั้แ่เมื่อคืน
"ไอ้ตะขอพวกนี้มันผลิตมาเพื่อแกล้งมนุษย์ชัดๆ!" อาร์ตบ่นพึมพำพลางพยายามเหวี่ยงแขนเรียวเล็กของเมย์ไปข้างหลัง นิ้วมือที่ยังไม่ชินกับสรีระใหม่พยายามจะเกี่ยวโลหะตัวจิ๋วเข้าด้วยกัน เขาบิดตัวจนกระดูกสันหลังลั่นกร๊อบ แขนซ้ายยืด แขนขวากระตุก แต่ตะขอก็ยังหลุดออกจากกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุดท้ายเขาต้องใช้วิธีเดิมคือหมุนมาติดข้างหน้าพุงตัวเองก่อน พอเกี่ยวเสร็จก็ต้องรูดมันหมุนกลับไปข้างหลัง "อูยยย... เสียดสีผิวชะมัด ยัยเมย์ทนใส่ไอ้นี่ไปได้ยังไงทุกวันวะ" เขาลองเอามือจัดทรงให้มันเข้าที่แบบงูๆ ปลาๆ ก่อนจะรีบสวมเสื้อทับ และรีบใส่กางเกงในตามมา
ความวุ่นวายยังไม่จบ เมื่อเขาต้องใส่เสื้อนักเรียนหญิงที่คอแคบและแขนตุ๊กตา อาร์ตยัดแขนเข้าไปอย่างรีบร้อนจนผ้าแทบปริ เขาไม่รู้วิธีผูกคอซองให้สวย เลยขยุ้มมันเป็ปมตลกๆ อยู่ที่คอเสื้อ ส่วนกระโปรงเขาก็รูดซิปขึ้นแบบลวกๆ จนชายเสื้อหลุดลุ่ยออกมาด้านหลังข้างหนึ่ง ดูเหมือนเด็กนักเรียนที่เพิ่งไปฟัดกับใครมามากกว่าจะเป็เด็กสาวเรียบร้อยอย่างเมย์
ฝั่งบ้านของอาร์ต เมย์ (ในร่างอาร์ต) รีบพุ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาหยิบชุดนักเรียน แต่สิ่งที่เธอพบเมื่อหยิบชุดนักเรียนออกมาคือ... ชุดนักเรียนที่ยังไม่รีด ดูยับๆ
"อาร์ต! แกใส่เสื้อผ้าแบบนี้ไปโรงเรียนได้ยังไง!" เมย์ครางอย่างเหลือเชื่อ เธอรื้อจนทั่วตู้ก็ไม่เจอเสื้อที่รีดแล้วสักตัวเดียว
เมย์ต้องกางโต๊ะรีดผ้าฝุ่นเขรอะขึ้นมาจัดการเอง เธอใช้เวลาหลายนาทีในการเนรมิตเสื้อนักเรียนชายที่ดูยับๆ ให้เรียบกริบมีกลีบโชว์ความเนี้ยบ เมย์บรรจงใส่เสื้อผ้าอย่างประณีต ติดกระดุมทุกเม็ดจนถึงคอหอย กางเกงขาสั้นสีน้ำเงินถูกดึงขึ้นมาจนสูงเป๊ะ เข็มขัดถูกรัดพอดีรู
ก่อนออกจากห้อง เธอเหลือบไปเห็นกระป๋อง 'แป้งเด็ก' วางอยู่บนโต๊ะ เมย์ถอนหายใจยาวๆ พลางหยิบมันขึ้นมา
"เอาเถอะ... ดีกว่าหน้ามันเยิ้มไปโรงเรียนร่างนี้"
เมย์เทแป้งเด็กใส่มือแล้วค่อยๆ บรรจงตบลงบนใบหน้าสากๆ ของอาร์ตอย่างเบามือ เธอพยายามเกลี่ยให้เนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ให้หน้าขาววอกเกินไปจนดูเหมือนลิงทาหน้า ผลที่ได้คืออาร์ตในลุคที่ดูสะอาดสะอ้าน หน้าผ่องนวลๆ แบบเด็กอนามัย แถมยังมีกลิ่นแป้งเด็กหอมฟุ้งออกมาจากตัวจนดูผิดหูผิดตาไปจากอาร์ตคนเดิมที่มักจะมีกลิ่นเหงื่อโชยมาเสมอ
"ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย" เธอพึมพำพลางจัดแต่งทรงผมรองทรงของอาร์ตให้เรียบ ด้วยหวีและน้ำเปล่า
ณ บ้านของเมย์: อาร์ตนั่งลงที่โต๊ะอาหารด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนไม่ได้หวี
"เมย์... วันนี้แกไปรบกับใครมาลูก?" แม่ของเมย์ถามพลางมองคอซองที่ผูกเบี้ยวๆ "แล้วทำไมวันนี้เดินกระแทกส้นเท้าเสียงดังจังล่ะ ปกติแกเดินเบาอย่างกับแมว"
"อ๋อ... หนูกำลัง... ออกกำลังกายขาค่ะแม่! เทรนด์ใหม่!" อาร์ตพูดพลางคว้าปาท่องโก๋มาใส่ปากทีเดียวสามตัวรวดจนแก้มตุ่ย พ่อของเมย์ถึงกับวางช้อน จ้องหน้าลูกสาวด้วยความสงสัยว่าลูกคนเดิมหายไปไหน
ณ บ้านของอาร์ต: เมย์เดินมาที่โต๊ะกินข้าวด้วยท่าทางสง่างามเหมือนนางพญา
"เฮ้ย! ไอ้อาร์ต วันนี้มึงจะไปประกวดมารยาทไทยที่ไหนวะ?" พ่อของอาร์ตะโถามจากโต๊ะกินข้าว
"เสื้อผ้ารีดเรียบ แถมติดกระดุมถึงคอหอย ไม่ร้อนเหรอวะ?" พ่อถามด้วยความสงสัย
"ไม่ร้อนครับพ่อ การแต่งกายเรียบร้อยเป็การให้เกียรติสถาบันครับ!" เมย์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่สุภาพเกินเหตุ พ่ออาร์ตอ้าปากค้าง
"มึง... มึงไปทำอะไรมาเนี่ย หรือมึงไปทำลูกสาวบ้านไหนท้องแล้วจะมาขอกูไปสู่ขอ เลยทำตัวเรียบร้อยหรือเปล่า?"
ก่อนออกจากบ้าน ทั้งคู่ต่างยืนเช็กความพร้อมที่หน้าประตูบ้านตัวเองอีกครั้ง อาร์ตพยายามดึงกระโปรงลงเพราะรู้สึกหวิวๆ ส่วนเมย์ก็พยายามทำใจกับกางเกงที่สั้นจนเห็นขาอ่อนล่ำๆ
"วันนี้แหละ... ต้องหาทางคืนร่างให้ได้!" ทั้งคู่คิดประโยคเดียวกัน ก่อนจะก้าวเท้าออกจากบ้านมุ่งหน้าสู่โรงเรียน ทิ้งให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายยืนงุนงงกับพฤติกรรมสุดเพี้ยนของลูกตัวเองที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน!
หลังจากนี้เมื่อทั้งคู่ไปถึงโรงเรียนจะเจออะไรอีกบ้าง จะมีใครจับได้หรือเปล่าว่าทั้งคู่สลับร่างกัน
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: กำลังสนุกเลย เช้าวันนี้เริ่มด้วยความระทึกั้แ่ในห้องน้ำ! วันนี้ทั้งคู่จะหาทางคืนร่างได้หรือเปล่า? แล้วทั้งคู่จะเจอเหตุการณ์อะไรบ้าง ติดตามได้ในบทถัดไป
2K
