ใบพลูคือของผม ( YOU ARE MINE)

บทที่ 4 

12 ปีผ่านไป

" เเฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู "

"เเฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู "

"เเฮปปี้เบิร์ธเดย์ เเฮปปี้เบิร์ธเดย์.... "

"เเฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู "

" สุขสันต์วันเกิดนะเเสงเหนือ "

เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดของหญิงสาวที่ขึ้นบท่อว่าเป็๲เพื่อนสมัยเรียนจนถึงปริญญาโทอย่าง กัญญ์วรา อวยพรวันเกิดให้เขาที่บ้านพักของเขาเเถวๆมหาลัย

"สุขสันต์วันเกิดนะไอ้คุณเหนือว่าที่อาจารย์หน้าหล่อ " ตามด้วยเสียงโจเซฟก่อนจะยื่นกล่องของขวัญเล็กๆให้เขา

เเสงเหนือในมาดหลุ่มหล่ออายุ

เต็ม28 ปรกติรุ่นเขา โจเซฟ โอห์มอายุเต็ม29จะเข้า30กันเเล้ว..เเต่เพราะว่าเเสงเหนือเข้าโรงเรียนก่อนอายุเลยต้องได้เป็๞เพื่อนรุ่นเดียวกับกับโจเซฟกับโอห์ม

"อืม..ขอบใจนะ เเล้วไอ้โอห์มมันไปไหน " เหนือหยิบถาดเค้กกับกัญญ์ก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะ เขาไม่อยากจะจัดปาร์ตี้หรอกเเต่เพราะว่ากัญญ์กับเพื่อนสนิทเขาขอ เขาเลยจำใจต้องจัด

ไม่ใช่เพราะว่าเขางก

เเต่เป็๞เพราะว่าเขาไม่ชอบอะไรเเบบนี้ต่างหาก

" โอห์มไปเตรียมอาหารน่ะ เดี๋ยวกัญญ์จะไปเอาเครื่องดื่มมานะ " กัญญ์ เพื่อนผู้หญิงที่มักจะมาหาเขาบ่อยๆตั้งเเต่ตอนเรียนมัธยมยันปริญญาโท

" อืม..รบกวนด้วยนะ " เเสงเหนือบอกกัญญ์ก่อนจะรินไวน์ดื่ม ไวน์ที่เขาเตรียมไว้มาก่อนหน้านี้

" จบโทเเล้วยินดีด้วยครับ ว่าที่อาจารย์ "โจเซฟยกเเก้วขึ้นมาชนกับเขาก่อนจะเอ่ยเเซว เเสงเหนือ ว่าที่นักศึกษาที่พึ่งจบปริญญาโทมาหมาดๆ

" เเล้วธุรกิจมึงเป็๞ไง "เเสงเหนือเอ่ยถามเขาขึ้น

เพื่อนเขาเเต่ละคนต่างมีธุรกิจที่จะต้องดูเเล เขาเองก็มีเเต่เขาเลือกที่จะทำให้สิ่งที่เขารักมากกว่า

นั่นก็คือ..การเป็๞ผู้มอบความรู้ให้คนอื่น

"ก็ดี ส่วนมึงได้ข่าวเเว่วๆว่าจะได้เป็๞อาจารย์ฝึกสอนเเล้วนี่  "

โจเซฟเอ่ยถามขึ้นก่อนจะรินไวน์องุ่นอีกรอบ

วันนี้เป็๲อีกวันในรอบหลายเดือนที่จะได้มานั่งดื่มด้วยกันเเบบนี้เพราะปรกติพวกเขาก็มีเวลาว่างไม่ตรงกันอยู่เเล้ว

" อือ ก็คงงั้น " น้ำเสียงเ๾็๲๰าจากเขาตอบ..

" อาหารมาเเล้วค้าบบบผม "โอห์มกับถาดอาหารจานหรูของเขาที่ถือมาอย่างภาคภูมิใจก่อนจะตามหลังด้วยกัญญ์ที่เป็๲ลูกมือที่ถือเครื่องดื่มออกมา

"เรียนเชฟเเต่เสือกสานธุรกิจให้ครอบครัว ดีจริงๆ " โจเซฟเเซวโอห์มขึ้นอย่างที่เคยเเซวก่อนที่โอห์มจะยักไหล่เชิงไม่สนใจกับคำพูดของเขาเเม้เเต่น้อย

" เเซวกันเเรงจริงๆผู้ชายกลุ่มนี้ "

กัญญ์ว่าที่หมอยาปริญญาโทเอ่ยเเซวเพื่อนขึ้นก่อนจะจัดเตรียมเครื่องดื่มให้

" ว่าเเต่กัญญ์ คือยังเรียนมหาลัยเดียวกันกับไอ้เหนือเหมือนเดิมใช่ป้ะ? "

โอห์มถามขึ้นก่อนจะมองหน้าเเสงเหนือ เเละเเสงเหนือก็ทำหน้าไม่สนใจอะไรอย่างที่เขาเคยทำ

" ใช่ " กัญญ์ตอบก่อนจะนั่งลงโซฟาข้างๆเเสงเหนือ

ตัวเดียวกัน...

" สิบสองปีผ่านไปไวจังเลยเนาะว่ามั้ย "

สักพักกัญญ์ก็ชวนคุย ดูเผินๆเธออาจจะชวนทั้งหมดในกลุ่มคุยเเต่ถ้าเป็๞เเสงเหนือเขาเองก็รู้ว่ากัญญ์กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง

" อือ..เหมือนพึ่งจบม.หกมาเมื่อวาน " น้ำเสียงกวนๆของโอห์มพูดขึ้น..ในขณะที่โจเซฟกำลังจะหลับคาโซฟาเพราะเขาเหนื่อยกับงานมาทั้งวัน

" เเล้วเหนือล่ะ...เหนือว่าเวลาผ่านไปเร็วไหม " หญิงสาวเอ่ยถามคนข้างๆก่อนที่เเสงเหนือจะเงียบไปเหมือนตกอยู่ในภวังค์..

อีกไม่กี่ปี....

คำพูดนี้ของเขาเมื่อสิบกว่าปีก่อนยังคงดังก้องหูของเขาเมื่อนึกถึงความหลัง

เขายังไม่ได้กลับไปหาเธอ..เเละเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป่านนี้เธอจะเป็๲อย่างไร

จะลืมเขาหรือยังก็ไม่รู้

ถ้าเธอจะลืมก็คงไม่เเปลกเพราะว่า..สิบสองปีที่ผ่านมา

มันเป็๞เวลาที่เเสนนานมากๆ

เเละเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตามหาเธอได้ที่ไหน จะกลับไปบ้านก็ไม่ได้เพราะเขาย้ายบ้านมาอยู่กรุงเทพตั้งเเต่เขาเป็๞นักศึกษาปีหนึ่ง

" เหนือ..เหม่ออะไร " 

กัญญ์สะกิดเเขนคนที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนที่เขาจะตื่นจากห้วงความคิดนั้น

" ก็เร็ว.." น้ำเสียงเรียบนิ่งของเเสงเหนือตอบเธอก่อนที่เขาจะดื่มต่อ..

กัญญ์เงียบไปด้วยความรู้สึกที่อึดอัด เธอมักจะเผชิญกับความเ๾็๲๰าของเเสงเหนืออยู่ทุกครั้งทั้งๆที่เธอก็พยายามชวนเขาคุยตลอด

เเต่ทุกๆคำตอบของเขามักจะทำให้เธอรู้สึกประหม่าเเละไปไม่เป็๞ทุกครั้ง

เเต่เธอก็ยังคงพยายามอยู่อย่างนั้น

ถึงรู้ว่าไม่มีหวังเเต่เธอก็พยายามอยู่อย่างนั้น...

" มึงคิดถึงใครอยู่หรือเปล่า สีหน้ามึงบอกกูเเบบนั้น " 

โอห์มเอ่ยถามเพื่อนตัวเองขึ้นก่อนที่เเสงเหนือจะหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองที่คำพูดของโอห์มทำให้หัวใจเขากระตุกวูบกับคำพูดเเบบนั้น

กัญญ์เองก็สีหน้าไม่ดีเท่าไหร่เมื่อได้ยินโอห์มพูดเเบบนี้

" เปล่า..กูเเค่กำลังคิดว่า สิบสองปีทำไมมันไวจังวะ "

เเสงเหนือพูดขึ้น..

เเต่เขาก็ไม่วายที่จะนึกถึงเด็กอนุบาลสองคนนั้น

คนที่เขาจากเธอมา..

ป่านนี้ก็คงโตเป็๲สาวเเล้ว..

ถ้าหากจะตามหาเธอเขาเองก็ไม่เเน่ใจว่าจะต้องตามหาเธอที่ไหน