สาวชาวนากลายเป็นหงส์ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 น้องสาวผู้น่าสงสาร (2)

        ล้อข้าเล่นแน่ๆ ลูกสาวคนนี้มีชะตาเป็นถึงภรรยาท่านอ๋อง ในอนาคตช่างล้ำค่ายิ่งนัก ความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งของทั้งครอบครัวจะฝากไว้ที่นาง เช่นนั้นฝางซื่อต้องรักลูกสาวคนนี้ให้มากขึ้นอีกสักหน่อย

        ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นับวันสถานะของซย่าหมิงจูในตระกูลซย่าก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

        ตั้งแต่นางอายุได้ห้าขวบ เท้าของนางก็ไม่เคยลงมาแตะพื้นและไม่ต้องช่วยงานครัวอีกเลย

        ซย่าหมิงจูเป็นคนอ่อนโยนมีเหตุผล ช่างเอาใจใส่และได้รับความโปรดปรานจากฝางซื่อเป็นพิเศษ

        ไม่นานมานี้ พี่น้องของท่านแม่ฝางซื่อบังเอิญไปล่าหมูป่า เพื่อไม่ให้รู้สึกผิดต่อลูกสาวของนางที่จะเป็นภรรยาของท่านอ๋องในอนาคต ท่านแม่ฝางซื่อจึงส่งซย่าหมิงจูไปกินเนื้อที่บ้านเดิมของนาง

        เหตุผลที่ซย่าหมิงจูกลับมาก็เพราะบ้านลุงของนางกินเนื้อหมูไปหมดแล้ว และก่อนหน้านี้บ้านลุงก็ไม่ได้จัดเตรียมอาหารไว้ดูแลนาง ด้วยเหตุนี้นางจึงต้องกลับบ้าน

        ในเวลานี้ เห็นซย่าหมิงจูที่พูดด้วยน้ำเสียงขลาดกลัวว่า “ท่านแม่ ท่าน…อย่าว่าพี่หญิงเลย แม้ว่าตระกูลของเราปีนี้จะอดใจไม่กินลูกอมสักสองสามชิ้น แต่พี่หญิงก็มีจิตใจประเสริฐนัก”

        ได้ยินดังนั้น สีหน้าของฝางซื่อก็ยิ่งดูอัปลักษณ์ขึ้นไปอีก และพูดอย่างแค้นเคืองว่า “ไอ้เด็กเวร หมาป่าตาขาว[1]เลี้ยงไม่เชื่อง ข้าก่อกรรมอะไรถึงได้คลอดเจ้าสิ่งดื้อด้านนี่ออกมา ชิงชังตัวเองนัก วันที่คลอดนางน่าจะจับกดลงกระโถนฉี่ให้ตายๆ ไปเสีย”

        ซย่าหมิงจูที่อยู่ข้างๆ หลุบตาต่ำและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ท่านแม่ อย่าได้โกรธไปเลย หากท่านโกรธจนร่างกายทรุดโทรมขึ้นมา ลูกสาวคงปวดใจนัก หลังจากนี้ลูกจะหาเงินก้อนใหญ่มาให้ท่านแม่ใช้ ท่านแม่ ท่านต้องรักษาสุขภาพให้มากๆ นะเจ้าคะ”

        “ลูกสาวตัวน้อยของแม่ช่างกตัญญูนัก!”

        ฝางซื่อหมุนตัวกลับ พูดด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยมว่า “หมิงจู รีบไปเถิด รอแม่ชิงของมาให้หมดก่อน เวลานั้นแม่จะเอามาให้หมิงจูของแม่กินเพียงผู้เดียว”

        “ท่านแม่ เงินมากมายขนาดนั้น ท่านโปรดช่วยพี่หญิงของข้าเก็บมันไว้เถอะ ท่านแม่เป็นหัวหน้าครอบครัว มีเพียงท่านเท่านั้นที่เหมาะสมจะเก็บมันไว้”

        “ใช่แล้ว ลูก ยังมีเงินอีก หลังจากได้เงินมาแล้ว แม่จะตัดชุดใหม่ให้เจ้าหนึ่งชุด ลูกแม่ก็เติบโตแล้ว อนาคตจะได้เป็นถึงฮูหยินของท่านอ๋อง ต้องแต่งตัวให้สวยงาม”

        ขณะที่พูด ฝางซื่อก็เดินนำไปสามถึงห้าก้าวแล้ว

        ฝางซื่อวิ่งไปสักพักหนึ่ง ไม่นานนัก นางก็เห็นซย่าเสี่ยวฉานที่ยืนอยู่กลางถนนของหมู่บ้าน

        ซย่าเสี่ยวฉานกำลังแจกลูกอมให้กับลูกของเพื่อนบ้าน เมื่อฝางซื่อเห็นนางหยิบลูกอมออกมาเป็นกำๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย ฝางซื่อคนนี้ก็รู้สึกได้เพียงปวดใจ

        นางคำรามเสียงดังว่า “ซย่าเสี่ยวฉาน นางเด็กสารเลว ไม่กลับบ้านช่อง มัวแต่ทำอะไรอยู่”

        ซย่าเสี่ยวหงเงยหน้าขึ้น มองรูปร่างหน้าตาที่ไม่เปลี่ยนไปเลยของฝางซื่อ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา พูดด้วยเสียงที่เบาหวิวว่า “ท่านแม่...”

        เดิมฝางซื่อจ้องมองซย่าเสี่ยวฉานตาไม่กะพริบ แต่เมื่อนางได้ยินเสียงของซย่าเสี่ยวหงก็ต้องตกใจเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปและเอ่ยว่า “ซย่าเสี่ยวหง เจ้ากลับมาทำไม คงไม่ได้คิดจะกลับมาเอาของไปใช่หรือไม่ ของในบ้านล้วนเป็นของพวกพี่ชายเจ้า ข้าไม่เหมือนพวกที่แอบหยิบของส่งให้เจ้าหรอกนะ จะบอกไว้เลย ลูกสาวตระกูลซย่าของข้า เมื่อแต่งออกไปแล้วก็เหมือนกับน้ำที่สาดออกจากบ้าน ไสหัวไป ไสหัวออกไปไกลๆ บ้านนี้ไม่ต้อนรับเจ้า”

        ทีแรกซย่าเสี่ยวหงเต็มไปด้วยความหวัง ทว่าตอนนี้ ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นขาวซีดทันที

        “ท่านแม่ คือข้า...” ซย่าเสี่ยวหงอยากจะเล่าเรื่องเลวร้ายที่นางพบเจอมา แต่ในขณะที่นางเปิดปากจะพูด ฝางซื่อก็ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เมื่อฝางซื่อเห็นว่าซย่าเสี่ยวฉานยังคงให้ลูกอมกับเด็กที่อยู่ข้างๆ นางก็รู้สึกทนไม่ไหว วิ่งพรวดเข้าไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองว่า “นี่คือลูกอมของข้า ซย่าเสี่ยวฉาน นางลูกล้างผลาญสมควรตายพันดาบ เอาลูกอมมาให้ข้าแล้วรีบไสหัวไปจากที่นี่ซะ”

        

        เชิงอรรถ

^ เปรียบเปรยว่า เป็นคนอกตัญญู หรือคนเนรคุณ