ตอนที่ 17: ยันต์ !
“ 2.1ล้าน !” สุดท้ายหยางเฉินก็พูดขึ้นมาคนอื่นๆไม่กล้าจะสู้กับคนในห้อง 9 แต่เขากล้ายังไงซะเมื่อเขาถอดหน้ากากนี้ทิ้งเขาก็ไม่จำเป็ต้องกลัวอะไร
“ คนของหน่วยทลายอสูร !” โมซันและหยางเฉินเคยแข่งกันแย่งพู่กันมาแล้วเขาคุ้นกับเสียงของหยางเฉินเป็อย่างดี แน่นอนว่าเขาคงไม่คิดว่าหยางเฉินคือคนที่วูเล่ยพูดถึงนักล่าอสูรที่น่าจะมีพู่กันที่อยู่ระดับาา
ในห้องเบอร์ 9 มันมีชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่ด้านใน เมื่อได้ยินที่หยางเฉินพูดมา พวกเขาก็พากันหัวเราะออกมา“ หน่วยทลายอสูรงั้นรึ ? น่าสนุกดีที่กล้าสู้กับเรา”
สองคนนี้ คนหนึ่งใส่ชุดสีแดงมีคำว่า ‘ ไฟ ’อยู่ที่ด้านหลัง ผมของเขาก็เป็สีแดงเช่นกันหน้าตาของเขาดูหล่อเหลา ส่วนชายหนุ่มอีกคนอยู่ในชุดเขียวมีคำว่า ‘ สายฟ้า ’ อยู่ด้านหลังเขาดูกำยำและแข็งแข็งแกร่ง สายตาที่ราวกับพยัคฆ์สะท้อนความเ็าออกมา
“ พี่หลงฉี ดูเหมือนว่าจะมีคนอยากจะแย่งของไปจากเ้า” ชายหนุ่มกำยำพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
“ น้องเทียนหลินเ้าคิดว่าเขาจะแย่งผลัไปได้รึไม่ ? ” หลงฉียิ้มออกมา“ ในหน่วยทลายอสูรนั้นมีแค่ 3 คนที่น่าสนใจ คนอื่นๆนั้นไม่คู่ควรให้พูดถึงเลยสักนิด!”
“ ใช่หากเขาไม่รู้จักเ้างั้นเราก็แค่ให้เงินเขาไป ! ผลันี้ยังไงเ้าก็ต้องเอามันมาให้ได้ในการทะลวงผ่านครั้งหน้าเราต้องทำให้ได้ !” เทียนหลินขยับคอไปมาจนเสียงกระดูกดังลั่นที่หว่างคิ้วของเขามีแสงส่องประกายออกมา
หลงฉีพยักหน้าและยิ้มออกมา“ ผลันี่ไม่ใช่ผลัทั่วไป เขาเป็แค่สมาชิกทั่วไปของหน่วยทลายอสูรและไม่น่าจะรู้คุณค่าของมัน”
“ 2.2 ล้าน !” เทียนหลินพยักหน้าก่อนที่จะมองไปยังห้องของหยางเฉินแล้วพึมพำออกมาถึงจะแค่พึมพำแต่เสียงเขาก็ราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมา คลื่นเสียงแล่นเข้าไปสู่ห้องที่หยางเฉินอยู่ทันที
หยางเฉินที่กำลังบิดข้อมือไปมาก็ต้องใเสียงของเทียนหลินนั้นราวกับหอกที่พุ่งเข้ามาหาเขา
“ ท่าไม่ดีแล้ว!” สีหน้าของเถาเถาเปลี่ยนไปทันที ทันใดนั้นแสงก็ได้พุ่งออกมาจากพู่กัน ปัง ! ปลายพู่กันราวกับดาบที่ตัดคลื่นเสียงที่มองไม่เห็นนี้ออก!
สีหน้าของหยางเฉินก็เปลี่ยนไปเช่นกันเขาทรุดลงไปกับพื้นและใช้ก้าววายุอสนีถอยกลับไป คลื่นเสียงนี้รวดเร็วอย่างมาก มันเกือบพุ่งเข้ามาที่หว่างคิ้วของเขาและตอนนี้ก็เหงื่อเขาชุ่มไปทั่วทั้งแผ่นหลัง !
พู่กันสะบัดตัวไปมาและตัดคลื่นเสียงในทันทีตอนนั้นหยางเฉินยืนพิงกำแพงไม่มีที่ให้ถอย หากเถาเถาช้ากว่านี้ หยางเฉินคงโดนคลื่นเสียงนี้โจมตีแน่
“ หือ ?” เทียนหลินเผยสีหน้าแปลกใจออกมาจากนั้นเขาก็ยิ้ม “ พอมีทักษะอยู่บ้าง ไม่แปลกเลยที่เขาจะกล้าสู้กับเรา !”
หลงฉีมองไปที่เทียนหลินแล้วยิ้มออกมา“ เขากลับกันเสียงอัสนีแปด์ของเ้าได้ แม้ว่าเ้าจะยังไม่ได้เอาจริง แต่ความแข็งแข็งแกร่งของอีกฝ่ายก็ไม่อาจจะประมาทได้” พวกเขาไม่รู้เลยว่าไม่ใช่หยางเฉินที่กันการโจมตีนี้เอาไว้หากไม่มีเถาเถา หยางเฉินอาจจะกลายเป็ศพไปแล้ว
“ เสี่ยวหยางเ้าเป็อะไรรึไม่ ?” เถาเถามองไปที่หยางเฉินที่เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวเขาคิดว่าหยางเฉินอาจจะกลัว
หยางเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วส่ายหน้า“ เถาเถา ขอบคุณเ้าจริงๆ”
“ เสี่ยวหยาง ข้ากลัวว่าเ้าจะมีปัญหาเสียแล้ว คนที่โจมตีเ้านั้นแข็งแกร่งอย่างมากข้ารู้สึกว่าเขาแค่ทดสอบ เขายังไม่ได้เอาจริง” เถาเถาพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ อย่างน้อยเขาก็อยู่ขอบเขตธุลีขั้น 7 หรือเขาอาจจะขึ้นไปถึงขั้น 9 แล้ว ข้าแนะนำว่าเ้าไม่ควรไปยุ่งกับเขา”
“ อึก...” หยางเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมา
“ เสี่ยวหยางเ้าคิดจะชิงผลันี่อยู่อีกรึ?” เถาเถาถามขึ้นมาพร้อมคิ้วที่ขมวด
“ 2.3 ล้าน!” หยางเฉินไม่ได้ตอบคำถามของเถาเถา แต่เขากลับเพิ่มราคาขึ้นมาแทน
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน เถาเถาก็ส่ายหน้าและยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เ้าเด็กนี่ใจกล้าเขายอมทำทุกอย่างเพื่อพี่น้องตัวเอง !
หลังจากที่เย่หลุนได้ยินเสียงของหยางเฉินเขาก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขาแอบถอนหายใจออกมา ‘ เด็กน้อยก็ยังคงเป็เด็กน้อยอยู่ดี พวกนี้หุนหันจริงๆ ’
หลังจากที่วูเล่ยได้ยินเสียงของหยางเฉินเขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมา “ ข้าไม่รู้จริงๆว่าเขาใจกล้ามาจากไหนถึงความแข็งแข็งแกร่งของหน่วยทลายอสูรนั้นจะไม่ได้อ่อนแอแต่เขากลับกล้าสู้กับคนพวกนั้นได้ยังไง ? ”
“ ดูเหมือนว่าเขาคิดจะชิงผลัไปให้ได้เลยสินะ” เทียนหลินมองไปที่หลงฉีแล้วยิ้ม
“ 2.4 ล้าน !” หลงฉีฮึดฮัดออกมา“ แค่นักล่าอสูรกระจอกๆ ข้าไม่เชื่อว่ามันจะมีเงินมากกว่านี้ได้ !”
หยางเฉินไม่ได้ยินที่หลงฉีพูดออกมาไม่อย่างนั้นเขาคงด่าหลงฉีไปนานแล้ว
“ 2.8 ล้าน !” นี่ไม่ใช่ราคาที่หยางเฉินเพิ่มขึ้นมาแต่เป็เถาเถาบอกมาเถาเถาพูดขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ “ เมื่อเสี่ยวหยางไม่กลัวพวกนี้ เราก็จะสู้จนถึงที่สุดอยากแข่งกันรึว่าใครมีเงินมากกว่ากัน ?”
“ น่าเหลือเชื่อ !” เมื่อได้ยินเสียงของเถาเถาสีหน้าของหลงฉีก็เปลี่ยนไปทันที “ รึว่าเขารู้ความลับของผลันี่ ?”
“ ไม่น่าจะเป็ไปได้หากมันไม่ได้มีทักษะบ่มเพาะที่พิเศษ แม้แต่เ้าก็ไม่อาจจะมองออกได้ เขาแค่นักล่าอสูรทั่วไปเขาจะรู้ความลับของผลันี้ได้ยังไง !” เทียนหลินยักคิ้วเขาดูถูกนักล่าอสูรคนนี้อย่างมาก
“ 3 ล้าน !” หลงฉีมองไปที่ห้องของหยางเฉินด้วยสีหน้าหม่นหมอง
คนในโถงประมูลอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆผลัมีค่าขนาดนั้นเลยรึ ? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?
“ 3.3 ล้าน!” หยางเฉินกัดฟันแน่นและพูดขึ้นมา “ หากเ้ายังกล้าสู้กับข้าต่อข้าจะขายยันต์ที่มีในตัวเอง !”
“ ทำได้ดี ด้วยความยิ่งใหญ่ของนายข้าแล้วข้าเกรงว่าแค่โยนยันต์ให้พวกนี้ พวกมันก็กลัวจนตายแล้ว !” เถาเถายืดอกและพูดขึ้นมาอย่างภูมิใจ
“ 3.4 ล้าน !” หลงฉีลุกขึ้นจากเก้าอี้และมองไปที่ห้องของหยางเฉินด้วยสายตาโกรธเคืองหากสายตาของเขาฆ่าคนได้ หยางเฉินคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วน !
ทุกคนในโถงประมูลต่างก็ตึงเครียดไปตามๆกัน นี่คือผลัจริงๆ รึ ? มันมีราคาสูงขนาดนี้เลยรึ ? โมซัน,วูเล่ยและเหอเจียต่างก็พากันแสดงสีหน้าสงสัยออกมา
“ 4 ล้าน !” หยางเฉินลูบจมูกและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์“ กล้าสู้กับข้ารึ ? ข้าไม่สนว่าเ้าเป็ใครแต่ในสายตาของข้าแล้ว เ้าก็เป็ได้แค่สุนัขข้างทาง !”
“ หาที่ตาย !” หลงฉีสะบัดมืออย่างแรง จนห้องนั้นเกิดไฟลุกไหม้ขึ้นมาทันทีทุกอย่างในห้องโดนเผาจนกลายเป็เถ้า ไฟที่ไหลไปมาราวกับคลื่น ก่อนจะปะทุออกมาจากห้อง!
“ ท่าไม่ดีแล้ว! รีบหนีเร็ว !”
“ เกิดอะไรขึ้นกัน? มีไฟไหม้ได้ยังไง ! หนีเร็วเข้า !”
....
โถงประมูลตกสู่ความวุ่นวายทันที ทุกคนพากันหนีออกมาจากโถง ไฟได้รวมตัวกันเป็ลำและะเิห้องที่หยางเฉินอยู่
“ พระเ้าเขากล้าลงมือที่นี่เลยรึ! ” หยางเฉินและเถาเถาสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะโกรธได้ถึงเพียงนี้และกล้าลงมือในโถงประมูล
เย่หลุนสีหน้าบิดเบี้ยวไป ไม่มีใครเห็นว่าตอนที่ไฟกำลังพุ่งไปยังห้องของหยางเฉินนั้นเขาก็ได้ทำลายคัมภีร์ เมื่อคัมภีร์นั้นโดนทำลาย เสียงอันเ็าก็ได้ดังขึ้นมา “ ข้าไม่สนว่าเ้าคิดจะทำอะไรแต่พวกเ้าห้ามฝ่าฝืนกฎของโถงเถียไม่งั้นแล้วข้าไม่มีวันที่จะยกโทษให้ !”
เสียงที่ไร้ปราณี !
เสียงนี้ดังก้องไปทั่วโถงประมูล หลงฉีและเทียนหลินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ในโถงมีลมก่อตัวขึ้นมาลมได้พัดไปยังไฟที่พุ่งเข้าหาหยางเฉินและได้สลายมัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็ประกายไฟที่ลอยคลุ้งไปทั่วโถงประมูล
ลมไม่ได้สลายไปมันเปลี่ยนเป็พายุลมสองอัน มันราวกับหอกยาวที่พุ่งเข้าหาหลงฉีและเทียนหลิน
หลงฉีและเทียนหลินสีหน้าบิดเบี้ยวไปทันที พวกเขารีบถอยกลับตอนที่กำลังจะโดนโจมตี หอกลมทั้งสองกลับค่อยๆสลายไปและเสียงหนึ่งก็ได้ดังก้องขึ้นมาในโถงประมูล “ นี่แค่คำเตือน มันจะไม่มีการเตือนครั้งที่สองอีก...”จากนั้นเสียงนี้ก็ได้หายไป
“ โชคดีที่ข้าลงมือได้ทัน”เย่หลุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โถงเถียไม่อาจจะยอมให้ใครมาก่อเื่ตอนที่มีการประมูลได้นี่คือกฎที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะฝ่าฝืนได้ ไม่งั้นแล้วใครจะกล้ามาประมูลในโถงเถียอีกในอนาคต?
“ ยอดฝีมือ !” หยางเฉินอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆเขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบนี้ซ่อนอยู่ในโถงเถีย
“ เสี่ยวหยาง กองกำลังที่อยู่เื้ัโถงเถียใหญ่โตอย่างมากในอนาคตหากเ้าออกจากเมืองนี้ไป เ้าจะรู้ถึงความน่ากลัวนี้เอง” เถาเถาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
โมซันและคนอื่นๆไม่ได้ออกจากโถงประมูลไปพวกเขาได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตาตัวเองทั้งหมด ดังนั้น สีหน้าพวกเขาต่างก็แสดงความตะลึงออกมา
“ เขาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ? ไม่ใช่ว่าเขาควรจะอยู่ในเมืองหลวงงั้นรึ ?” หลงฉีและเทียนหลินมองหน้ากันด้วยความแปลกใจสีหน้าของพวกเขาแสดงความสงสัยออกมา
“ ทุกคนข้าขอโทษกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นด้วยข้าขอโทษแทนโถงเถียด้วย” เย่หลุนมองไปยังคนที่เหลือในโถงและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าผู้คนจะกังวลกับสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นแต่พวกเขาก็โล่งอกเมื่อเห็นว่าโถงเถียจัดการเื่นี้ได้แล้ว
“ ตะกี้มีคนประมูล4 ล้านมีใครเพิ่มอีกรึไม่ ? ” เย่หลุนมองไปรอบๆเมื่อพบว่าไม่มีใครเพิ่มราคาอีกเขาก็ยิ้มและพูดขึ้นมา“ งั้นผลันี้ก็ตกเป็ของผู้มีเกียรติเมื่อครู่นี้”
หยางเฉินและเถาเถาได้ยินที่เย่หลุนพูดมาก็รีบลงไปรับผลัทันทีเขามีเงิน 3 ล้านและยันต์อีก 2แผ่นอยู่กับตัว ดังนั้นเขาจึงใช้ยันต์ทั้งสองแลกเงินมา
หลังจากที่ได้ผลัมาเขาก็ยังเหลือเงินอีก 8 แสนเหรียญกับตัว เถาเถารับปากกับเขาว่าเงิน 8 แสนเหรียญนี้คือตัวรับรองความปลอดภัยของพวกเขาด้วยเงินพวกนี้ พู่กันจะแสดงพลังออกมาได้มากกว่าเก่า มันจะกันการโจมตีของคนที่คิดจะฆ่าพวกเขาได้!
หยางเฉินไม่อยากทำตัวเป็ปัญหา เขารู้ว่าหลังจากที่ได้ผลันี้มาเมื่อเขาออกจากที่นี่ เกรงว่าจะไม่ใช่แค่ห้องเบอร์ 9 เท่านั้นที่จะไล่ล่าเขา แม้แต่คนของวูเล่ยและหน่วยล่าอสูรเซียวเทียนก็ต้องตามรอยเขาแน่
ดังนั้นก่อนจะออกจากโถงเถียเขาก็ต้องหาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้เสียก่อน เขาไม่อาจจะกลับบ้านได้ ไม่งั้นแล้วอาจจะเป็อันตรายต่อกั้วติง, ซงเทียนเอ๋อ , เว่ยหยานหลานและชายแก่ขี้เมา เพราะทุกคนต่างก็เป็คนที่เขาห่วง
1K
